madohora
30.04.14, 22:38
Ręce mają swoją wymowę jak twarz, jak oko. Podobno nawet większą. Podczas gdy bowiem wyraz twarzy można umiejętnie zamaskować, błysk oka dyskretnie przesłonić firankami rzęs - ręka jest bezbronna. Od dawna wiedzieli o tej właściwości ręki tak zwani chiromanci - ludzie, którzy twierdzili i do dziś dnia twierdzą że z ręki, z jej kształtów i linii wyrzeźbionych na dłoni potrafią czytać. Jak w księdze przeszłość, przyszłość, najtajniejsze upodobania, namiętności, występki i charakter człowieka. Ludzie instynktownie zdają sobie niejako sprawę z tej wymowy ręki. A mówią. że niemowlę, na której ręce od urodzenia już wyryte są te same linie
z jakimi jako starzec zstąpi do grobu. Mówią, że niemowlęca piąstka ukrywa swą tajemnicę, tajemnice swojej przyszłości. Istnieją też ludzie. którzy najchętniej nikomu nie pokazaliby
swej ręki, jakby podświadomie czując, że ręka ich przynosi im wstyd, niejako obnaża cały brud ich jestestw. Jeżeli zaś tak jest, jeżeli naprawdę ręka - to odbicie, wizerunek osobowości - nic chyba w tym dziwnego że tak mało, tak niesłychanie mało istnieje naprawdę pięknych rąk! Piękna ręka - to największa rzadkość na tym najlepszym z światów. Można mieć śliczną twarz, anielskie po prostu oczy, postać Apollina belwederskiego. czy Afrodyty, można mieć nóżki godne - Polki, ale ręce, ręce naprawdę bez skazy, ręce Giocondy lub Chrystusa Michała Anioła - to rzadkość, najrzadsza w świecie. Sprzyjającym pięknym rękom okresem był wiek XVIII Rococo, kiedy ręce nie służyły do pracy, ani do portu choćby, lecz wyłącznie tylko do flirtu, na pokaz. Obrazy z tej epoki świadczą o tem dowodnie. Sport dzisiejsze go okresu dziejowego umężczyźnił rękę kobiety, pozbawił ją tych cech, jakie nieodłączne są, gdy mówić o pięknej ręce. Jakież są cechy prawdziwie pięknej ręki? Istnieją różne typy piękności rysów twarzy, co innego podoba się europejczykowi, a znów co innego Japończykowi czy Murzynowi. To samo można powiedzieć o postaci - ale piękna ręka istnieje tylko jedna. a jest nią wzór stworzony przez Greków, jest nią ręka Afrodyty Medycejskiej stworzona przed tysiącami lat przez geniusz grecki. Japończycy zarzucili swój ideał ręki odkąd poznali tamte Wenery. Istotą piękności ręki jest przede wszystkim dobry stosunek, prawidłowy - pomiędzy różnemi jej częściami, więc szerokości do długości, stosunek palców do dłoni osady jej i przegubu. Tzw. piękna ręka kobieca musi być wąska, długa i elastyczna, musi mieć nadto piękną inkarnacje, musi być biała, ale nie trupio blada, musi mimo wszystko sprawiać wrażenie siły. Środkowa cześć ręki musi być sklepiona, palce wysmukłe lecz nie chude, zwężające się ku końcowi. Przegub nie może występować ostro. Męska ręka musi przede
wszystkiem sprawiać wrażenie męskości. Musi być także wysmukła, ale zarazem silna i giętka.
Najpiękniej ręce malowali Botticelli, Leonardo da Vinci, Tycjan, van Dyck. Najpiękniejsze męskie ręce zrobił Michał Anioł np. ręce Mojżesza albo figur na grobowcu Medyceuszów.
Ręce uduchowione malował najleplej Greco. W dzisiejszych czasach upadła sztuka malowania pięknych rąk. Mało kto umiałby namalować ręce tak jak Holbein, Rubens, Velasques i inni. Może ich nie ma już na tych "schamiałym padole" Jakie ręce mają wielcy ludzie, artyści. Przeważnie są one nie tyle pięknie, ile przeduchowione, są one trafnym wizerunkiem ich właścicieli. Rozumie się, że piękna ręka to zarazem kochana ręka. To jest nie tylko
wykwit piękności, wykwintu, ale prawdziwej dobroci.
Polonia Dodatek Świąteczny II - 1924
