WIEŻE CIŚNIEŃ

[madohora]

Wieża ciśnień przy ulicy Augustowskiej w Białymstoku

Wieża ciśnień związana de stricto z dawną fabryką włókienniczą „Nowik i synowie” . Wybudowana w roku 1904 z czerwonej cegły. Wieża ciśnień składa się z pięciu kondygnacji. Zdobiona detalami architektonicznymi jak : lizeny, fryz ceglany, gzymsy nadokienne wykonane również z cegły. Część okien z wieży ciśnień jest zamurowana. Na dachu wieży znajduje się taras widokowy z latarnią.

[madohora]

Wieża ciśnień w Chełmży jest prawdziwym dziełem sztuki i prawdziwą perełką architektury neogotyckiej. Obiekt zlokalizowany jest w Chełmży przy ulicy Paderewskiego 20. Wieża ciśnień została wybudowana w latach 1900-1901 i swoim wyglądem nawiązuje do krzyżackiego zamku. Od 2007 jest wpisana do rejestru zabytków. Wieża ciśnień została wybudowana na planie czworoboku i posiada siedem kondygnacji. Bogato zdobiona w elementy i detale architektoniczne bazujące na architekturze sakralnej i średniowiecznej.

[madohora]

Aleksandrów Kujawski - kolejowa wieża ciśnień

Historia kolejowej wieży ciśnień zbiegła się z budową kolei żelaznej łączącej Warszawę z Bydgoszczą w roku 1859. W tym okresie wybudowano cały kompleks kolejowy w tym piękny neorenesansowy dworzec kolejowy. Od tego czasu Aleksandrów przeistoczył się z typowej wsi w miasto. Dzięki napływowi do miasta całej rzeszy rzemieślników Aleksandrów zaczął coraz bardziej zyskiwać na tle innych sąsiednich miejscowości w zaborze rosyjskim.

[madohora]

Wieża ciśnień przy ulicy Zofiówka w Inowrocławiu

Jest to najstarszy tego typu obiekt w Inowrocławiu. Został wybudowany w czasach pruskich na przełomie XIX i XX wieku. Piękna wieża ciśnień wybudowana na planie koła i bogata w liczne detale architektoniczne. Wieża ciśnień posiada dwa zbiorniki o pojemności 480 m3 i 300 m3 - typu Barkhausena.

[madohora]

Wyższe kondygnacje zostały wybudowane z czerwonej cegły, na które został nałożony tynk. Na stuletnią wieżę ciśnień w Górze składa się cały kompleks wodociągowy: filtry, pompy, stacje uzdatniania oraz studnie głębinowe. Wieża ciśnień była odpowiedzialna za dostarczanie miastu wody. Obiekt przeszedł gruntowny remont w postaci wymiany rur i instalacji wodociągowych.

[madohora]

Neoromańska wieża ciśnień w Prudniku

Wieża ciśnień została wybudowana na terenie dawnej fabryki Samuela Frankla. Okres budowy wieży ciśnień przypada na lata 1865-1880. Wieża ciśnień została wybudowana w stylu neoromańskim w formie pięknego zameczku o charakterze romantycznym. Bogato zdobiona ornamentyką wczesnośredniowieczną wieża nadaje klimat dawnych, historycznych dziejów okolicznej zabudowie. Ściany wieży zdobią lizeny, biforia, smukłe wieżyczki i blanki.

[madohora]

Cokół wieży został wykonany z granitowych bloków. Natomiast trzon i głowica z czerwonej cegły. Elewację wieży ciśnień zdobią ceglane fryzy w formie arkadowych galeryjek do złudzenia przypominające średniowieczne machikuły. Głowica kryje nitowany, wieżowy zbiornik wody typu Intze, który posiada cylindrycznie wypukłe dno i ma pojemność 350 m3. Zbiornik wykonany jest ze stali, którego krawędzie wsparte są na kamiennym wieńcu.

[madohora]

Wieża ciśnień (z niem. lub ang. wieża wodna, rzadziej wieża wodociągowa) – budynek w formie wieży, na którego szczycie znajduje się zbiornik na wodę, służący do zapewnienia stabilnego ciśnienia w wodociągu, pokrywając chwilowy wzrost zapotrzebowania na wodę. Zbiornik zawsze musi być umieszczony powyżej odbiorców, ponieważ działa na zasadzie naczyń połączonych.

[madohora]

W Polsce wieże ciśnień zostały prawie całkowicie wyparte przez hydrofory (a później przez falownikowe układy regulacji obrotów pomp), i pozostały głównie jako awaryjne źródło wody (np. dla celów przeciwpożarowych), gdyż mogą dostarczyć stosunkowo dużo wody przy całkowitym braku zasilania. Niektóre wieże ciśnień zaadaptowano na obiekty użyteczności publicznej (kawiarnie, hotele, restauracje, wieże widokowe, a nawet kościoły).

[madohora]

Budowla służyła do zaopatrywania w wodę, pod odpowiednim ciśnieniem, fontann, kaskad, zdrojów i innych urządzeń wodnych w parkach lub ogrodach. W nowożytnej architekturze ogrodowej nadawano tym budowlom formy antyczne (np. wodozbiór w Ogrodzie Saskim w Warszawie).

[madohora]

Organizatorzy Powszechnej Wystawy Krajowej musieli zapewnić duże ilości wody do zasilenia zaplanowanej w głównej alei fontanny świetlnej, dla prezentowanego na wystawie bydła, restauracji i kawiarni oraz innych miejsc, w których była ona niezbędna. Fontanna świetlna działała tylko wieczorami. Strumienie wody były podświetlane przy użyciu różnobarwnych kolorowych szkieł. Na potrzeby wystawy wykopano dwie studnie, do których podłączono pompy przesyłające wodę do wieży wodnej. Wodociąg wykonała krakowska firma Zieleniewskich. Sama budowa wieży została ukończona w listopadzie 1893 roku, wtedy też zaczęto montaż zbiornika wodnego.

[madohora]

We wrześniu 2017 roku w wieży otwarto bar panoramiczny Vezha (pol. „Wieża”). Na parterze umieszczono kuchnię, na kolejnych piętrach znajdują się pomieszczenia wyposażone w ekrany. Można tam oglądać filmy, transmisje sportowe i grać. Z najwyższego piętra, gdzie mieści się bar, można podziwiać panoramę Lwowa

[madohora]

Wieża ciśnień w Svaneke – wieża ciśnień (duń. vandtårn) znajdująca się w Svaneke, małej portowej miejscowości na Bornholmie, zbudowana w 1952 roku. Została zaprojektowana przez duńskiego architekta Jørna Utzona (1918–2008) – twórcę projektu słynnego budynku Opery w Sydney. Jest zbudowana z betonu, ma wysokość 29 metrów, a zbiornik o pojemności 120 m³ jest umieszczony na trzech pochylonych betonowych podporach. Jej oryginalny wygląd nawiązujący do kształtu znaków nawigacyjnych budził na początku kontrowersje i protesty, ale obecnie wieża ta stanowi jedną z atrakcji turystycznych wyspy

[madohora]

House in the Clouds – budynek dawnej wieży ciśnień w Thorpeness w hrabstwie Suffolk w Wielkiej Brytanii. Powstał w 1923 roku w celu zamaskowania zbiornika wieży ciśnień, którego pierwotna pojemność wynosiła 230 000 litrów (po naprawie uszkodzeń w wyniku ostrzału przeciwlotniczego w czasie II wojny światowej pojemność została zmniejszona do 140 tys. l). Z czasem wieża ciśnień przestała pełnić swoją funkcję (w 1977 r. miejscowość została podłączona do centralnej sieci wodociągów) i po usunięciu zbiornika w 1979 r. budowla została przekształcona w unikatowy dom mieszkalny.

[madohora]

Na parterze znajdowały się pomieszczenie na kocioł grzewczy i klatka schodowa. Pomieszczenia na pierwszym i drugim piętrze zostały zagospodarowane na mieszkania. Zbiornik miał pojemność 400 m³.

[madohora]

[madohora]

Wieża wodna w Białej
Malowniczo położona, wysoka, czworoboczna wieża
ciśnień wzniesiona została w 1606 r. w stylu
renesansowym. Podobnie jak wieża w Głogówku
zaopatrywała w wodę zamek, a w późniejszym okresie
również zbiornik wodny w rynku. Działała – pierwotnie
z drewnianym systemem urządzeń wodnych – do czasu
wybudowania w 1815 r. wodociągów miejskich. W 1926 r.
rozebrano jej gontowy dach i usunięto wyposażenie.
W otynkowanych elewacjach na uwagę zasługują
biforialne blendy i profilowane gzymsy.

[madohora]

Prawie 50-metrowa wieża ciśnień została wybudowana na
początku ubiegłego stulecia. Miała sprostać potrzebom miesz-
kańców i dostarczać wodę do południowych dzielnic Gliwic.
W czasach PRL opuszczony obiekt uległ stopniowej degradacji.
Kilka lat temu pojawiła się koncepcja zaadaptowania wieży
na inkubator kultury i sztuki. W pomysł zaangażowany był
znany fotograf Tomasz Gudzowaty. Propozycja podparta była
imponująco wyglądającymi wizualizacjami, autorstwa reno-
mowanej pracowni architektonicznej Medusa Group. Projekt
“Plantacji sztuki” jednak nie powiódł się. W dodatku w 2008
roku, w wieży wybuchł pożar. Policja mówiła o przypadkowym
zaprószeniu ognia przez nieznanego sprawcę. Od Gudzowatego
obiekt odkupiła spółka Water Tower, która nie stosowała się do
zaleceń konserwatorskich. Od Water Tower wieżę przejął Zakład
Badawczo-Produkcyjny Mostostal. Po pewnym czasie okazało
się, że pod tą nazwą kryje się ten sam właściciel. W 2013 roku
obiekt znalazł się w rękach Cypriana Lutoborskiego, prywatnego
przedsiębiorcy spod Warszawy. Pięć lat później wieża trafiła pod
opiekę pyskowickiej firmy Komsta Okna i Drzwi

[madohora]

Na otwartym niedawno Stadionie Miej- skim może zasiąść ponad dziesięć tysię- cy widzów. Zaabsorbowani sportowym
widowiskiem pozostajemy jednak obojęt- ni na okoliczny krajobraz. Podążając na
obiekt przy ulicy Okrzei, mijamy stary,
niestety zapomniany już kompleks bu- dynków wieży ciśnień przy ulicy Leśnej.
Najstarsza gliwic- ka wieża ciśnień
pochodzi z 1894
roku i od początku
związana była
z komunalnymi
wodociągami.
- Wieża przy ulicy Leśnej jest
niezwykła ze względu na styl,
w którym została wykonana,
nawiązujący do gotyku. Aż
przyjemnie na nią popatrzeć,
bo praktycznie w 90 procen-
tach jest wykonana z czer-
wonej cegły, z przepięknym
zwieńczeniem attykowym, z
blankami. To jedna z ciekaw-
szych zachowanych wież ci-
śnień na terenie województwa
śląskiego – opowiada Dariusz
Waleriański, historyk.
Nieopodal znajduje się jeszcze
jeden ciekawy obiekt, będący
czymś w rodzaju podziemnego
rezerwuaru wody, który miał
być zbiornikiem zapasowym,
w przypadku gdyby zabrakło
wody w głównej wieży.
Jak dowiedziała się „Gazeta
Miejska”, pojawił się promyk
nadziei na zagospodarowanie
tego brudnego i zapuszczone-
go kompleksu wież.
- Prowadzone są już daleko
zakrojone rozmowy z urzędem
miejskim. Jest pomysł utwo-
rzenia tam sali pamięci klubu
REKLAMA.......................................................................
Sala pamięci w wieży ciśnień?
Na otwartym niedawno Stadionie Miej- skim może zasiąść ponad dziesięć tysię- cy widzów. Zaabsorbowani sportowym
widowiskiem pozostajemy jednak obojęt- ni na okoliczny krajobraz. Podążając na
obiekt przy ulicy Okrzei, mijamy stary,
niestety zapomniany już kompleks bu- dynków wieży ciśnień przy ulicy Leśnej.
sportowego. Myślę jest to bar-
dzo a propos miejsca, w któ-
rym ta wieża się znajduje – in-
formuje nas Agnieszka Batóg
z gliwickiego Przedsiębiorstwa
Wodociągów i Kanalizacji.
Obecnie, w Gliwi- cach znajduje się
aż jedenaście wież
ciśnień. ach miasta – m.in. przy
ulicach Sobieskiego, Chorzow-
skiej i Towarowej, w budynku
Bumaru w Łabędach czy w
Sośnicy. Dzielą się na przemy-
słowe, kolejowe oraz miejskie.
Kolejna tego typu budowla stoi
na osiedlu Ostropa. Podobnie
jak obiekt przy ulicy Leśnej,
także znajduje się w posiada-
niu Przedsiębiorstwa Wodocią-
gów i Kanalizacji w Gliwicach.
- To wieża o sporych rozmia-
rach, wysoka na 30 metrów,
konstrukcji żelbetowej. Wybu-
dowana została w stylu eks-
presjonistycznym – wyjaśnia
Waleriański.
Obie nieczynne wieże nie peł-
nią swojej pierwotnej funkcji.
Zostały zabezpieczone przez
PWiK. Teraz czekają na czy-
jeś pomysły oraz inwestycje
finansowe. Wieża przy ulicy
Leśnej ciekawej koncepcji
się już doczekała. Miejmy na-
dzieje, że pozostałe gliwickie
wieże ciśnień również docze-
kają się lepszych czasów. Są
elementem krajobrazu miej-
skiego i warto byłoby tchnąć w
nie nowe życie. W przeciwnym
wypadku, stopniowo odejdą w
zapomnienie

[madohora]

[madohora]

Wieże Kuwejckie (ang. Kuwait Towers, arab. أبراج الكويت) – trzy wieże wykonane z betonu zbrojnego w Kuwejcie. Główna wieża ma 187 metrów wysokości i służy jako restauracja oraz wieża ciśnień. Ma także obracającą się kulę obserwacyjną znajdującą się na wysokości 123 m n.p.m. Pełny obrót trwa 30 minut. Druga wieża ma 145,8 metra wysokości i służy jako wieża ciśnień. Wieże zostały zaprojektowane przez Sune Lindström i Malene Björn, a wybudowane przez jugosłowiańską firmę Energoprojekt. Zostały oddane do użytku publicznego w marcu 1979 roku. Wieże zostały poważnie uszkodzone przez Irakijczyków w czasie okupacji w latach 1990–1991.

[madohora]

Planetarium i platforma widokowa otwarte są dla zwiedzających. Głównym użytkownikiem budowli jest jednak Kinderschutzbund

[madohora]

[madohora]

Po przeprowadzeniu w latach 1947–1949 Trasy W-Z budowla znalazła się między jezdniami al. gen. Karola Świerczewskiego (obecnie al. „Solidarności”)

[madohora]

Wieża ciśnień w Svaneke – wieża ciśnień (duń. vandtårn) znajdująca się w Svaneke, małej portowej miejscowości na Bornholmie, zbudowana w 1952 roku. Została zaprojektowana przez duńskiego architekta Jørna Utzona (1918–2008) – twórcę projektu słynnego budynku Opery w Sydney. Jest zbudowana z betonu, ma wysokość 29 metrów, a zbiornik o pojemności 120 m³ jest umieszczony na trzech pochylonych betonowych podporach. Jej oryginalny wygląd nawiązujący do kształtu znaków nawigacyjnych budził na początku kontrowersje i protesty, ale obecnie wieża ta stanowi jedną z atrakcji turystycznych wyspy

[madohora]

Obiekt jest zabytkiem architektury i sztuki wpisanym na listę zabytków chronionych przez państwo w Kiszyniowie (nr rej. 195)

[madohora]

W 1971 roku w budynku utworzono Muzeum Miasta Kiszyniowa. W 1977 roku wieża została częściowo zniszczona w wyniku trzęsienia ziemi. W latach 1980–1983 obiekt odbudowano (jednak pierwotnie drewnianą altanę na szczycie budynku zastąpiono konstrukcją kamienną), a w 1985 roku muzeum otwarto ponownie. Kolejne trzęsienie ziemi poważnie uszkodziło budowlę w 1990 roku. Była ona zamknięta przez 10 lat, aż do 2000 roku.

[madohora]

[madohora]

We wrześniu 2017 roku w wieży otwarto bar panoramiczny Vezha (pol. „Wieża”). Na parterze umieszczono kuchnię, na kolejnych piętrach znajdują się pomieszczenia wyposażone w ekrany. Można tam oglądać filmy, transmisje sportowe i grać. Z najwyższego piętra, gdzie mieści się bar, można podziwiać panoramę Lwowa

[madohora]

Pustułka

W ramach ochrony przyrody stowarzyszenie Westerwald opiekuje się stowarzyszeniem branżowym Cologne eV
także kilka budek lęgowych dla pustułek.
Pustułka nie jest rzadkim ptakiem w Niemczech. On też nie jest w „czerwonych”.
Lista”. Tylko fakt, że prawie wszystkie wieże były zabezpieczone przed gołębiami iz tym
również sokół jest zablokowany, doprowadził nas do tego interesującego ptaka tutaj
i tam, aby zaoferować możliwość rozmnażania.
Ponieważ pustułka nie buduje własnego gniazda, tak jest
uzależnione od znalezienia innych odpowiednich lęgowisk.
Chętnie przyjmuje budki lęgowe, jedną w wieży ciśnień i jedną w wieży kościelnej (zapas skały). Poniższa tabela przedstawia skrzynki, które zawisły na wieży kościoła w 1992 roku oraz na wieży ciśnień w Kolonii w 2001 roku

[madohora]

Hala zlokalizowana jest na terenie dawnej fabryki Gempt w centrum Lengerich, bezpośrednio połączona z deptakiem. Został zbudowany w 1917 r. jako hala pieca do wyżarzania lin stalowych . Po upadku produkcji lin stalowych firma Maschinenfabrik Windmöller & Hölscher zbudowała w 1957 roku nowoczesną odlewnię i wykorzystała do tego celu dużą halę przemysłową zakładu Gempt. Został zamknięty w 1991 roku i przez długi czas służył jedynie jako magazyn. W lipcu 1996 r. teren został kupiony przez firmę Lengerich zajmującą się nieruchomościami i rozwojem (LGE), a miasto Lengerich zleciło ekspertyzę dotyczącą przyszłego projektu. Od kwietnia 2002 koncepcja świetlicy Gempt prezentowana jest w ramach konkursu Regionale 2004lansowany. Od jesieni 2002 roku Gempt Hall został odnowiony i odrestaurowany oraz przekształcony w miejsce kultury. Został ponownie otwarty 10 września 2004 roku.

[madohora]

Od stycznia 2007 r. Gempthalle zatrudnia 3 pracowników stałych i 8 pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin

[madohora]

Działania obejmują zapoznawanie ogółu społeczeństwa ze sztuką i kulturą, przekazywanie wiedzy i umiejętności w zakresie edukacji ogólnej, wprowadzanie dzieci i młodzieży w sensowne formy spędzania czasu wolnego oraz podtrzymywanie historycznych i kulturowych tradycji miasta Lengerich i regionu.

[madohora]

[madohora]

Od 1921 r. wznowiono działalność kolei elektrycznej: najpierw na linii w Lipsku, a następnie małymi krokami aż do lipca 1923 r. Kolejka elektryczna była teraz możliwa na linii Magdeburg - Roßlau - Dessau - Bitterfeld - Halle / Lipsk. Elektrownia była odpowiednio rozbudowywana.

[madohora]

Już w latach 1987 i 1990 część zaplecza technicznego została wyłączona. W 1993 roku był następnie używany przez krótki czas jako centrum testowe dla Deutsche Reichsbahn. W 1994 roku elektrownia kolejowa Muldenstein została ostatecznie odłączona od sieci. Rozbiórka rozpoczęła się jesienią 2007 roku. Podczas prac doszło do wypadków, dlatego plac budowy został zamknięty, a rozbiórka nie została jeszcze zakończona. 10 kwietnia 2011 r. Wysadzono w powietrze trzy duże kominy. Nie było na to zgody konserwatora zabytków. W 2012 roku na działce zainstalowano instalację fotowoltaiczną

[madohora]

Firma wywodzi się z Hannoversche Gummi-Kamm-Comp., o której mówi się, że jest najstarszą fabryką wyrobów gumowych w Hanowerze. Jako datę założenia podaje się kwiecień 1862 r. W tym czasie firma istniała już od wielu lat jako firma produkcyjna, która została założona przez Johanna Louisa Martiny'ego jako tartak grzebieniowy i znajdowała się poza ówczesnym obszarem miejskim, aby zaoszczędzić na podatkach. W 1862 r. zajęto nowy lokal przy Striehlstraße ( Hannover-Mitte ), który m.in. wyposażone były we własny silnik parowy o mocy 6 KM ( plan miasta HanoweruPlan z 1873 r. siatka kwadratowa F2, Meyers Konversationslexikon 1895, siatka kwadratowa C3). Pod koniec 1862 roku zatrudnionych było 80 osób, a firma rozrosła się do dużego przedsiębiorstwa jak na ówczesne standardy.

[madohora]

Twarda guma może być używana na wiele sposobów, ponieważ tylko w niewielkim stopniu przewodzi ciepło i elektryczność i jest łatwa w obróbce, ponieważ staje się miękka i elastyczna w temperaturze od 70 do 100 stopni, ale odzyskuje swoją pierwotną wytrzymałość po ostygnięciu. Znaczący wzrost produkcji osiągnięto w latach osiemdziesiątych XIX wieku dzięki elementom izolacyjnym dla dynamicznie rozwijającego się przemysłu telegraficznego i telefonicznego, które były sprzedawane jako „Gloria-Isolit” i „Eisengummi” (między innymi do skrzynek na baterie). W trakcie przekształcenia „Gummi-Kamm” w „Aktiengesellschaft Hannoversche Gummikamm Co. AG” w 1883 r. Continental AG prowadził rozmowy na temat połączenia obu firm. W przypadku obu firm rozwój w „potężną, zdywersyfikowaną firmę gumową” [4]mogłoby wyniknąć, dla „Gum-Kamm” wzmocnienie siły kapitałowej w ten sposób byłoby również korzystne. Rada dyrektorów Continental AG, Siegmund Seligmann , ogłosiła przywództwo w przemyśle i również zainicjowała rozmowy. Rozwiązanie nie pojawiło się. W efekcie "Gummi-Kamm" rozszerzył produkcję o wyroby z miękkiej gumy, zwłaszcza opony rowerowe, a później także samochodowe. Opony rowerowe były z powodzeniem produkowane już w latach 80. XIX wieku, początkowo z pełnej gumy, od 1888 krótko jako tzw. Opony na sprężone powietrze z przewodami pneumatycznymi zostały dodane w 1892 roku, dzięki czemu „Gummi-Kamm” stał się jednym z pierwszych producentów, choć nieco później niż Continental AG rozpoczął produkcję i ich późniejsza przewaga technologiczna i sprzedażowa nie mogła dogonić

[madohora]

Z perspektywy czasu sytuację gospodarczą można podsumować m.in. czytać z dywidendy, która do 1892 r. wynosiła średnio 10%, wzrosła do 17% wraz z produkcją opon rowerowych (1893–1905), a następnie osiągnęła nawet średnio 23% do 1913 r. Jednak okres przed I wojną światową charakteryzował się znacznie rosnącą konkurencją krajową i zagraniczną, której towarzyszyły „obniżki cen”. Wybuch wojny przerwał ten rozwój, który następnie wznowił się z jeszcze większą gwałtownością.

[madohora]

Od listopada 1922 r. toczyła się otwarta walka obronna i przejęcie po tym, jak Continental AG zaoferowano dalsze 25 procent kapitału zakładowego Excelsior AG za pośrednictwem grupy bankowej. Zarząd Excelsior podjął w marcu 1923 r. na nadzwyczajnym zgromadzeniu akcjonariuszy „desperacką próbę” ograniczenia dominacji Continental AG poprzez emisję akcji uprzywilejowanych z rozszerzonym prawem głosu. Zostało to odrzucone przez Continental AG, tak że zarząd doszedł do wniosku, że Excelsior AG w dużej mierze utracił swoją niezależność.

[madohora]

W 1939 roku fabryka Limmer firmy Continental AG zatrudniała 4100 pracowników. Ze względu na wojnę program produkcyjny ograniczono do tkanin gumowanych, artykułów chirurgicznych i wyrobów z twardej gumy, takich jak pojemniki na akumulatory, zbiorniki paliwa, obcasy i podeszwy do butów, przechodząc na wyroby wojenne, zwłaszcza maski przeciwgazowe. Od 1944 r. w zakładzie Continental AG w Limmer coraz częściej zatrudniano tak zwanych „ pracowników zagranicznych ”.

[madohora]

Oddział w Limmer w dużej mierze uniknął zniszczeń wojennych podczas II wojny światowej, dzięki czemu produkcja mogła zostać wznowiona wkrótce po zakończeniu wojny – początkowo z poważnymi ograniczeniami. Okupant nakazał produkcję pilnie potrzebnych wyrobów, takich jak gumowe smoczki i artykuły higieniczno-medyczne. Brak surowców spowodował, że jeszcze bardziej zintensyfikowano przetwarzanie odpadów gumowych. Produkcja gumy dla wszystkich trzech zakładów w Hanowerze skoncentrowana była w oddziale Limmer. Działy administracyjno-księgowe zostały przeniesione z głównego zakładu w Vahrenwaldzie , który został poważnie uszkodzony w ostatnich tygodniach wojny, do filii w Limmer. Doprowadziło to do ogromnego niedoboru powierzchni, dlatego też pomieszczenia produkcyjne zostały przekształcone w biura.

[madohora]

Wasserstadt Limmer ma zostać zbudowana przez firmę Günter Papenburg AG na w dużej mierze oczyszczonym terenie . Plany pierwszego etapu budowy przedstawione w 2013 roku obejmowały 2000 mieszkań na około 80 000 m². Plan zagospodarowania przestrzennego został odrzucony przez radę dzielnicy ze względu na brak udziału obywateli i gęstą zabudowę.

[madohora]

Struktura i otoczenie
Kolejowa wieża ciśnień, to budynek techniczny
składający się z dwóch głównych elementów: trzo-
nu i głowicy. W zależności od typów, gabarytów oraz
okresu powstania elementy te mogą posiadać różne
formy, być wykonane z różnych materiałów, jednak te
dwa główne elementy występują w każdym obiekcie.
Wysokość budynków waha się pomiędzy kilkunasto-
ma a ponad czterdziestoma metrami.
Układ przestrzenny wewnątrz budynku jest pod-
porządkowany funkcji obiektu. W głowicy wieży ci-
śnień mieści się stalowy zbiornik oraz obejście wokół
zbiornika służące utrzymaniu odpowiedniego stanu
technicznego. Trzon wieży zawiera układ komunika-
cyjny, który umożliwia dostęp do zbiornika w części
głowicy. W zależności od wielkości budynku wystę-
pują pośrednie kondygnacje o konstrukcji stropów
Kleina lub konstrukcji drewnianej.
Najważniejszym elementem każdej wieży ci-
śnień jest jej zbiornik wodny. Najczęściej spotykane
są zbiorniki stalowe, nitowane o dnie wypukłym lub
wklęsłym (typu Intze) [3]. Późniejsze wieże ciśnień
posiadają zbiorniki betonowe (Bydgoszcz Główna).
Pojemności zbiorników waha się od 50 m3 (Kcynia)
do 460 m3 (Jabłonowo Pomorskie)
Głównym materiałem wykorzystywanym przy bu-
dowie wież ciśnień była cegła. Trzony wież ciśnień
aż do lat 30. XX wieku budowane były z cegły cera-
micznej pełnej. Trzony posiadały różnicowaną formę,
najpopularniejsze posiadają trzon w formie ściętego
stożka na planie koła (Barcin, Żnin). Występują także
kolejowe wieże ciśnień na planie kwadratu (Gniewko-
wo, Mogilno), na planie ośmioboku równoramienne-
go (Szubin, Unisław), ośmioboku wydłużonego (Alek-
sandrów Kujawski, Janowiec Wielkopolski), a także
na planie dwunastoboku, jak w przypadku kolejo-
wej wieży ciśnień w Inowrocławiu. Oprócz elemen-
tów konstrukcyjnych cegła występowała w elemen-
tach ozdobnych. Detal ceglany pojawiał się m.in. na
gzymsie cokołowym, wieńczącym, portalach wejścio-
wych czy rozetach okiennych.
Do budowy wież ciśnień wykorzystywano tak-
że drewno, zwłaszcza w przypadku wcześniejszych
obiektów tego typu. Drewno występowało głównie
w części głowicy, tworząc obudowę zbiornika wody,
konstrukcję dachu w postaci więźby dachowej a tak-
że stolarkę okienną i drzwiową. Elementy drewnia-
ne występowały także wewnątrz budynku w posta-
ci m.in. schodów drewnianych czy pomostów tech-
nicznych dookoła zbiornika.
W późniejszych budynkach wież ciśnień pojawiły
się elementy betonu zbrojonego. W budynkach z po-
czątku XX wieku były to elementy obudowy głowicy
(siatka Rabitza), później pojawiły się zbiorniki żelbeto-
we oraz elementy konstrukcji nośnej budynku. Przy-
kładem jest kolejowa wieża ciśnień w Brodnicy po-
siadająca elementy trzonu, słupy nośne, stropy oraz
zbiornik wody wykonane z żelbetu.
Mimo roli dominanty lokalnej, a także walorów ar-
chitektonicznych, jakie kolejowa wieża ciśnień posia-
da, trudno znaleźć nawiązanie do najbliższego oto-
czenia. Kolejowa wieża ciśnień nie jest zaplanowanym elementem układu przestrzennego. Najważniejszą wy-
tyczną przy budowie wieży była funkcja i technologicz-
ne powiązanie ze strukturą dworca kolejowego. Mimo
tego stała się punktem charakterystycznym i rozpozna-
walnym zwłaszcza w mniejszych ośrodkach miejskich.

[madohora]

Wieża Ciśnień w Lublinie

Wieża ciśnień na placu Wolności – nieistniejąca obecnie neogotycka wieża ciśnień na placu Wolności (dawniej Bernardyńskim) w Lublinie, wybudowana w latach 1897-1899, zniszczona w 1944 i ostatecznie rozebrana w 1946 roku. Początkowo miała stanąć na placu między kościołem powizytkowskim i gimnazjum lubelskim. Plany zmieniono, wieża stanęła na placu Bernardyńskim. Obok Bramy Krakowskiej i Wieży Trynitarskiej była przed II wojną światową jedną z najwyższych budowli w mieście. Wieża zamykała perspektywę ulicy Namiestnikowskiej, noszącej od 1928 roku imię prezydenta Gabriela Narutowicza. Od Krakowskiego Przedmieścia w kierunku wieży biegła wąska ulica Pijarska.

[madohora]

W wyniku walk wieża ciśnień doszczętnie spłonęła, a na jej szczycie straszyła wielka wyrwa po pocisku. Budynek nie nadawał się do odbudowy, więc w 1946 roku wieża została rozebrana. Ponadto zniknęły domy, które stały w jej sąsiedztwie.

[madohora]

Wieża ciśnień przy Alejach Racławickich – wieża ciśnień znajdująca się przy Al. Racławickich 42 w Lublinie, wybudowana przez amerykańską firmę budowlaną Ulen & Company w 1926 roku. Firma ta związana była również z budową wodociągów m.in. w Radomiu, Piotrkowie i Częstochowie.

[madohora]

W roku 1929 wieżę przejęło przedsiębiorstwo Miejskie Wodociągi i Kanalizacja, obecnie Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji. Do lat 50. wieża znajdowała się w najwyższym punkcie w zachodniej części miasta – wraz z rozbudową Lublina i powstawaniem kolejnych punktów regulujących ciśnienie w sieci, jej znaczenie malało. Obecnie instalacja jest wciąż czynna, ale nie pełni już funkcji wieży ciśnień, lecz w sposób naturalny stabilizuje ciśnienie w sieci w centrum miasta.

[madohora]

CZAR PRZEDWOJENNYCH INWESTYCJI - www.epiotrkow.pl