Lubliniec

[madohora]

W miejscowości znajduje się stara szkoła z 1898 r., kościół pod wezwaniem Znalezienia Krzyża Świętego i św. Katarzyny. Do parafii, erygowanej w 1985 roku, należy również wieś Piłka.

[madohora]

W sierpniu 2008 przez miejscowość przeszła trąba powietrzna, przez którą zostały zniszczone lub uszkodzone domy mieszkalne i zabudowania gospodarskie

[madohora]

[madohora]

Kościół Znalezienia Krzyża Świętego i św. Katarzyny w Rusinowicach – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Rusinowicach (powiat lubliniecki, województwo śląskie)

[madohora]

Mieszkańcy Rusinowic starali się o budowę kościoła w okresie międzywojennym. 11 maja 1982 uzyskano zgodę na budowę nowego kościoła. 2 stycznia 1985 dekretem biskupa katowickiego została erygowana parafia w Rusinowicach. 28 października 1986 bp Damian Zimoń poświęcił kościół. 28 kwietnia 1996 biskup gliwicki Jan Wieczorek dokonał konsekracji kościoła.

[madohora]

Proboszczowie
ks. Henryk Gołek (1985-1991)
ks. Franciszek Balion (1991-2017)
ks. Franciszek Koenig (2017-2024)
ks. Piotr Paszko (2024-nadal)

[madohora]

Parafia Matki Bożej Fatimskiej w Drutarni
Drutarnia i Brusiek należą do licznych osad dawnego powiatu lublinieckiego, związanych z tradycją hutnictwa i kuźnictwa żelaznego. Obie miejscowości należały początkowo do filii w Bruśku. W połowie XIX wieku kościół w Bruśku przyłączono do nowo utworzonej przy kościele zamkowym parafii w Koszęcinie i odłączono go od parafii Sadów. Drutarnia pozostała w parafii Sadów. W 1958 roku w Drutarni w zastępczym lokalu została utworzona samodzielna stacja duszpasterska. Została ona poświęcona Matce Boskiej Szkaplerznej. W 1977 roku erygowano w Drutarni parafię, która w maju 1982 roku otrzymała zezwolenie na kompleksową budowę ośrodka parafialnego. W 1984 roku przystąpiono do postawienia nowego kościoła, który poświęcono Matce Boskiej Fatimskiej. Zbudowano też plebanię i dom parafialny. 13 października 1987 kościół został poświęcony przez bpa katowickiego Janusza Zimniaka. W kościele znajduje się relikwiarz św. Franciszka i Hiacynty Marto. W 1994 roku miało miejsce włamanie do kościoła.

[madohora]

Do 1868 roku kościół był filią parafii św. Józefa w Sadowie, a od 1959 roku jest kościołem filialnym parafii Matki Bożej Fatimskiej w Drutarni.

[madohora]

Kościół jest drewniany, orientowany, jednonawowy, konstrukcji zrębowej, a wieża słupowa. Dach dwuspadowy, kryty gontem. Nad nawą sygnaturka z baniastą kopułką. Budowla jest posadowiona na podmurówce z kamienia. We wnętrzu kościoła znajduje się ołtarz w stylu neogotyckim datowany na XIX wiek, z malowanym obrazem św. Jana Chrzciciela z połowy XVIII wieku. Zwracają uwagę: drewniana chrzcielnica z datami 1400 i 1882, szesnastowieczne drewniane rzeźby św. Anny i Matki Bożej, na chórze niewielkie organy. Na wieży wiszą dzwony z 1947 roku, Juda Tadeusz i Jan Chrzciciel. W 1693 roku we wnętrzu kościoła wykonano dekorację szablonową, o czym świadczy napis wyryty na belce nad drzwiami do nawy: LORENC GROCHOWSKI MALAR. 1693. Podczas odnawiania kościoła w 1930 roku wnętrze ozdobiono nową polichromią szablonową. Kościół otacza cmentarz.
Kościół jest wpisany do rejestru zabytków woj. śląskiego.
Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej woj. śląskiego.

[madohora]

Od końca XVIII w. wieś posiadała własną pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono jawor pośrodku, po jego obu stronach po trzy kwiatki

[madohora]

Strzebiń (niem. Strzebien) – duża wieś sołecka w południowej Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, we wschodniej części gminy Koszęcin. Miejscowość leży przy drodze wojewódzkiej nr 906 z Zawiercia do Lublińca, na Wyżynie Woźnicko-Wieluńskiej, na południowym zboczu rzeki Warty. Sołectwo sąsiaduje z gminą i miastem Woźniki. W miejscowości znajduje się kościół parafialny, kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej oraz przystanek kolejowy Strzebiń.

[madohora]

Strzebiń położony jest w tzw. progu ziemi lublinieckiej, w północno-zachodniej części Wyżyny Śląsko-Krakowskiej. Jest to zarazem teren Śląska Białego w północnej części Górnego Śląska. Ze względu na położenie geomorfologiczne Strzebiń leży na obszarze makroregionu Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej, w dolinie górnego biegu Liswarty, ujścia Małej Panwi, głównego dorzecza Odry. Miejscowość leży na tzw. Progu Woźnickim

[madohora]

Teraz sobie uświadomiłam, że lata temu ze znajomym co tydzień przejeżdżaliśmy przez tą miejscowość (wiatraki mnie uświadomiły) ale nie zbaczaliśmy do wsi.

[madohora]

Czajki – jest dzielnicą Strzebinia położoną w północno-centralnej części nad prawym brzegiem rzeki Leśnica (dopływu Małej Panwi), gdzie usytuowany jest staw Glinioki.

[madohora]

Kolonia Strzebińska – integralna część Strzebinia, znajdująca się w południowo-wschodniej części miejscowości, dawniej samodzielna miejscowość. Od końca XVIII w. posiadała własną pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono świerk (być może jodłę)

[madohora]

Strzebiń Stary – najstarsza część miejscowości Strzebiń. Jej zabudowa biegnie wzdłuż ul. 1 Maja. Znajduje się tu budynek Ochotniczej Straży Pożarnej, miejscowe przedszkole oraz klub „Havana”.

[madohora]

Do 1954 część wsi Piasek. W latach 1975–1998 Bukowiec położony był w województwie częstochowskim.
Bukowiec należy do sołectwa Strzebiń, graniczy z gminą Woźniki.
Według danych gminy w Bukowcu mieszkają 184 osoby.

[madohora]

[madohora]

Obejmuje tereny przyłączone do Bagna oraz Kolonii Strzebińskiej w 1951 r. Nazwa pochodzi od nazwiska mieszkańca Dubiel. Teren Dubieli jest przede wszystkim terenem rekreacyjno-wypoczynkowym, znaczną jej część stanowią tereny zielone. Przez niego przebiega trasa rowerowa Strzebiń-Kalety. W jego skład wchodzi leśnictwo Dubiele.

[madohora]

Łazy (niem. Laasen) – część wsi Strzebiń w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin. Wchodzą w skład sołectwo Strzebiń.
W latach 1975–1998 Łazy położone były w województwie częstochowskim.
Bezpośrednio z Łazami sąsiaduje część Strzebinia oraz wieś Sitki.
Obszar Łazów zamieszkuje 166 osób.

[madohora]

Układ przestrzenny wsi należy do rodzaju łańcuchówki – typu wsi, w którym zabudowa znajduje się po obu stronach drogi przebiegającej zazwyczaj dnem doliny.

[madohora]

Gleby w Strzebiniu charakteryzują się wysokim udziałem gleby płowej, brunatnoziemnej oraz gleby odgórnie oglejonej. Podobnie jak i działalność gospodarczo-ekonomiczna procesu terenów podmiejskich, gromadzi również zasoby występowania mady oraz gleby zniszczonej przez przemysł lub zabudowę.

[madohora]

Wykaz zarejestrowanych form ochrony przyrody na terenie Strzebinia
Pomniki przyrody:
lipa drobnolistna (ul. Dworcowa) – obszar dworca kolejowego PKP
dąb szypułkowy (ul. Dębowa)
klon zwyczajny (Leśnictwo Strzebiń)
buk (Leśnictwo Strzebiń)
lasy grądowe (rezerwat przyrody Jeleniak Mikuliny)
olsy (torfowisko Strzebiń w leśnictwie Dubiele)

[madohora]

Na terenie Strzebinia znajduje się kilka terenów objętych ochroną prawną: rezerwaty przyrody, zespoły przyrodniczo-krajobrazowe oraz użytki ekologiczne. Lasy obejmujące tereny wsi są częścią jednego z największych kompleksów leśnych w Polsce: Lasów Lublinieckich.

[madohora]

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod obecnie używaną, polską nazwą Strzebiń, która funkcjonowała wówczas zarówno w języku polskim, jak i niemieckim