Lubliniec

[madohora]

Jedynym zachowanym w Polsce ratuszem drewnianym jest ratusz w Sulmierzycach. Innym unikatowym ratuszem jest ratusz w Nowym Warpnie o konstrukcji szkieletowej.

[madohora]

Kościół św. Katarzyny – rzymskokatolicka świątynia parafialna znajdująca się w Woźnikach, przy Rynku.

[madohora]

Wewnątrz szafy organowej zachowały się odręczne inskrypcje dotyczące prac remontowych. Z nich wiadomo, że w sierpniu 1992 r. Marian i Aleksander Sobisz z Katowic przeprowadzili naprawę instrumentu, wymianę membran w trakturze, czyszczenie oraz strojenie, a także w okresie od 11 lutego do 30 kwietnia 1998 r. miał miejsce generalny remont, którego wykonawcami byli: Marek Urbańczyk z Siemianowic Śląskich, Tomasz Zadora z Chorzowa i Marek Moćko z Katowic

[madohora]

[madohora]

Kościół orientowany, drewniany, zbudowany w konstrukcji zrębowej, na rzucie prostokąta zamkniętego trójbocznie, bez wyszczególnionego prezbiterium. Od strony północno-wschodniej do nawy przylega niewielka zakrystia. Po stronie zachodniej znajduje się kruchta. Po stronie zachodniej do szczytu nawy przylega smukła, ośmioboczna wieżyczka z latarnią i baniastym hełmem. Dach kościoła gontowy, dwuspadowy, przechodzący nad częścią prezbiterialną w wielospadowy. Wnętrze przekryte jest płaskim stropem. W kościele znajduje się ołtarz św. Walentego z ok. 1901 r. i renesansowa ambona z ciekawą dekoracją z papier mâché

[madohora]

[madohora]

W XVI - XVIII był to teren silnie uprzemysłowiony (fryszerki i kuźnie), jednak już w XIX wieku produkty z okolicy Woźnik zaczęły przegrywać konkurencję z wyrobami rodzącego się przemysłu w okolicach Bytomia i Gliwic. W 1798 roku miasto prawie w całości uległo spaleniu, co znacznie ograniczyło jego możliwości rozwojowe. Okres silnej industrializacji miast górnośląskich ominął Woźniki, dzięki czemu zachowały one swój małomiasteczkowy charakter. Częstym gościem na polowaniach w podwoźnickich lasach księcia Henckel von Donnersmarck, zajmujących ponad 50% powierzchni gminy, był Cesarz Niemiec Wilhelm II. Swój nadgraniczny charakter miasto utraciło w 1922 roku, kiedy to zostało włączone wraz z Autonomicznym Województwem Śląskim do Polski.

[madohora]

Parafia w Woźnikach istniała już w XIII wieku. Po lokacji miasta, przed 1386 rokiem, wybudowano drugi kościół pw. św. Katarzyny. Kościół ten, po zmianie lokacji w poł. XV w. stał się centrum parafii. Główna nawa kościoła pochodząca z XIV w. była murowana w stylu gotyckim. Kościół był przebudowany przez protestantów w XVI w. - dobudowano kaplice boczne. Jedna z nich miała być przeznaczona na kryptę - grobowiec Kamieńców (dziedziców na Woźnikach). Odbudowany, przeszedł modyfikację od stylu gotyckiego, poprzez formy renesansowe do baroku. Pierwotną, drewnianą wieżę, zamieniono w latach 1607-1608 na murowaną. W roku 1798 kościół spłonął podczas pożaru miasta. Odbudowa kościoła

[madohora]

Pałac w Czarnym Lesie
Już na mapach z 1902 roku, w miejscu aktualnego Pałacu widnieje budynek. Prawdopodobnie to ten sam, który stoi aktualnie, przebudowywany i modernizowany zwłaszcza za Kazimierza Niegolewskiego z Kamienia, który objął go po 1911 roku. Kształt architektoniczny Pałacu nadał wówczas architekt Roger Sławski, twórca projektów rozbudowy m. in. Ratusza w Lipsku.
W okresie plebiscytowym, w latach 1918 – 1922, często zdarzały się w Czarnym Lesie rewizje w domach działaczy polskich, jak u Pawła Skopa, właściciela cegielni, czy wspomnianego Kazimierza Niegolewskiego. Pałacyk wykorzystywany był wówczas do ukrywania broni przeznaczonej do działalności dywersyjnej prowadzonej przez powstańców oraz ukrywania osób poszukiwanych na terenie Prus za działalność antypaństwową.
Niegolewski za swoją aktywność polityczną uzyskał stanowisko starosty lublinieckiego, jednocześnie zapłacił jednak bankructwem swego majątku, żegnając się z nim ostatecznie w roku 1922.

[madohora]

Ratusz, znajdujący się na woźnickim rynku zbudowano w latach 1859 - 1960. Poprzedni ratusz - usytuowany pośrodku - uległ zniszczeniu na skutek pożaru. Poniżej zamieszczamy "Akt wmurowania kamienia węgielnego pod budowę ratusza" tł. z języka niemieckiego: Piotr Kalinowski.

[madohora]

"Tutejsze miasto, które już w XV wieku przez przywilej od niedzieli Judica roku 1454 podobnie jak wile innych miast śląskich do Mediatu miasta zostało i przywilej ten przez cesarza Ferdynanda III z dniem 25 kwietnia potwierdzony i nowymi taksami i wolnościami rozszerzony został, zdaje się jak wskazują pozostałe chronologiczne notatki, przechodziło w ciągu wieków różne epoki, podczas kiedy przez wnioskowanie z danych notatek z uzasadnieniem można przypuszczać, że miasto według jej listy mieszkańców jako z jego stanem przemysłowym w dawnych czasach sąsiednim miastom jak Lublińcu, Tarnowskim Górom, Bytomiu czy Gliwicom dorównywało, następnie jednak znów poniżej jego obecnego stanu podupadło, aż wreszcie w roku 1798 prawie całe miasto przez pożar zostało zniszczone. Po tym pożarze w bardzo urodny sposób z ruin powstało i odtąd się powoli mogło rozwijać. Podczas całej pory jej istnienia miasto posiadało uporządkowaną, z wszelkimi pełnomocnictwami i przywilejami wyposażoną administrację, które również kompletną jurysdykcję aż od początku tego stulecia sprawowało. W dniu 30 marca 1857 roku udzieliła Jego Królewska Mość, Fryderyk Wlhelm IV miastu analogiczny do Miejskiej Ordynacji Statut Gminny, mocą którego Administracja Komunalan została zupełnnie i odpowiednio uregulowana. Pewną własną siedzibę dla władzy i radnych miasta oraz dla umieszczenia archiwum, tj. Ratusz, dla którego to budowy wszystkie starsze miasta obok kościołów staranność rozwijały i zbytkiem architektonicznym wyposażały, zdaje się przy tutejszej Komunie żadne pieniądze nie istniały. Musiano wynajmować tylko w budynkach prywatnych lokale, które bez wyjątku nie nadawały się do tych celów i przez częstste zmiany lokali dużo przykrości nastręczały. Dążenie administracji i przedstawicielstwa miast, zwłaszcza w ostatnim czasie skierowane były na powstanie Ratusza. Niekorzystne warunki i brak odpowiednich środków finansowych nie pozwoliły jednak do szybkiej realizacji tego przedsięwzięcia, ale wzięto pod uwagę przy nadającej się sposobności odpowiednią obywatelską posiadłość dla późniejszego Ratusza rekwirować. To się też stało, jednak budowa sama miała być podjęta dopiero po zebraniu odpowiednich funduszów, wobec czego realizacja tego planu została na kilka lat odroczona. Po nawiedzeniu miasta w ubiegłym roku pożarem sprawa nabrała innego obrotu. Dom miejski wraz z sąsiadującymi budynkami zostały spalone i Komuna się teraz musiała starać o wybudowanie na swojej posesji nowego domu. Ta okoliczność jak i niemożliwość w dalszym ciągu wynajęcia potrzebnych lokali zmuszały, by zamierzony cel osiągnąć i już teraz przystąpić do budowy Ratusza. Na propozycję Magistratu, Rada Miejska uchwałami z dnia 27 maja i 16 czerwca zdecydowała się do natychmiastowej budowy Ratusza jak też do nabycia placu budowlanego położonego przy miejskiej posiadłości. Królweski Rząd w Opolu jako władza nadzorcza wyraziła z dniem 17 sierpnia 1861 roku i 12 marca tego roku na to swoją zgodę. Według posiadania miejskiej administracji został do budowy przez Królewskiego Kierownika Budowlanego Pana Henzel i przez Królewskiego Budowniczego Pana Weidnera sporządzony rysunek, a ostatnio wymieniony został też i kosztorys, który opiewał na 10 000 Talarów i zaraz rozpoczęto prace ze zakładaniem fundamentów. Wykonanie samej budowy zostało powierzone na miejscu zamieszkałemu budowniczemu Panu Oskarowi Graber. Dziś nadszedł ten czas, w którym będzie położony kamień węgielny, co nastąpi w obecności osób Magistratu, Rady Miejskiej, Honoratów i mieszkańców miasta. Kościelne błogosławieństwo i poświęcenie budowy będzie przez tutejszego proboszcza miejskiego Pana arcykapłana Purkopa udzielone. Niech powstanie taki dom, który stanie się ozdobą dla Miasta jak i przez cel, który ma spełniać, dla dobra obecnego czasu, jak i dla przyszłych pokoleń. Woźniki, 24 maja 1862 roku."

[madohora]

Kaplica w Babienicy. Poświęcona Matce Boskiej Częstochowskiej, murowana postawiona przy wyjeździe ze wsi w kierunku Kamienicy.

[madohora]

Kaplica w Mzykach. Kaplica murowana w Mzykach z przełomu XIX/XX

[madohora]

Kaplica św. Jana Nepomucena w Pakułach wybudowana dokładnie w dawnej granicy państwowej Śląsk - Polska (niektórzy twierdzą, że wybudowana już po polskiej stronie granicy) najprawdopodobniej w XVIII stuleciu

[madohora]

Okręg Czarny Las obejmował gminy Czarny Las i Ligota Woźnicka, a jego naczelnikiem był burmistrz Woźnik Hiltawski, który również był naczelnikiem okręgu Woźniki, do którego należały gminy Zamek Woźnicki, Łany i Polski Las oraz kierownikiem urzędu stanu cywilnego w Woźnikach. Do okręgu Lubsza należały gminy Lubsza, Piasek, Babienica, Psary, Kamienica – naczelnikiem był inspektor dworski Beckers z Babienicy, a kierownikiem USC nauczyciel Brisch z Lubszy. Do okręgu Kalety należała wioska Sośnica. Do Boronowa wioska Niwy, a do Zielonej wioska Dyrdy i osada Kolonia Woźnicka.

[madohora]

Kamienica – gmina wraz z wioskami Drogobycza, Huta Karola, Kamieńskie Młyny, Okrąglik i Widawa. Mieszka tu 925 mieszkańców (39 w majątku dworskim). Istnieje tu szkołą katolicka z 2 nauczycielami, której kierownikiem jest Cichy. Sołtys Usnacht.
Łany – gmina wraz z wioskami Bór, Głazówka, Sapota, Sulów, Śliwa i Głazówka. Mieszka tu 553 mieszkańców. Działa tu szkołą katolicka z 2 nauczycielami. Sołtys Pniok

[madohora]

Zamek Woźnicki – obszar dworski. Mieszka tu 182 mieszkańców. Majątkiem zarządza inspektor Nowack.

[madohora]

Funkcjonuje tu katolicka szkoła ludowa z 7 klasami z kierownikiem Zydek, nauczycielami: Schramek, Przybyllok, Paschke, Pfeiffer, Semla i nauczycielkami: Kalus i Kasek. Działa Klub Sportowy (Spielverein), który prowadzi kierownik szkoły Zydek

[madohora]

Funkcjonują spółki w celu polepszenia upraw w Łany-Sulów, Lubsza, Piasek oraz wiejskie szkoły dokształcające w Ligocie Woźnickiej, Kamienicy, Lubszy, Psarach i Woźnikach.

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie częstochowskim.
Integralną częścią miejscowości jest i należy do sołectwa znajdujący się na zachód od miejscowości przysiółek Mzyki. Z pól należących do wsi bierze początek Liswarta. Kilkaset metrów od miejscowości znajduje się Góra Grojec.

[madohora]

Drugi, starszy herb też związany jest z legendą. Po raz pierwszy, pieczęci z herbem użyto na dokumencie z 1802 roku. Przedstawia ona kobietę trzymającą w ręku nić. Ta babia nić nawiązuje do legendy głoszącej, że dawno temu Babienica słynęła z wyrobu tkanin wykonanych z nici i przędzy wyrabianych przez jedną z kobiet. Kiedy pewnego dnia kobieta opuściła, z niewiadomych przyczyn, wioskę rzemiosło upadło

[madohora]

[madohora]

Do parafii należą wierni z następujących miejscowości: Babienica, Psary Śląskie i Mzyki. Trzy dzwony zostały ufundowane przez rodziny: Dziub, Trela, Szreter, Szamborski. 11 kwietnia 1986 bp katowicki Damian Zimoń poświęcił cmentarz. Parafię 27 sierpnia 1996 nawiedził obraz Matki Bożej Jasnogórskiej

[madohora]

Babienica należała do parafii w Lubszy Śląskiej. Od 1960 roku przy kaplicy przy kaplicy św. Stanisława Biskupa zaczął pracować emerytowany proboszcz z Lubszy Śląskiej – ks. Michał Brzoza. 15.11.1971 rozbudowano kaplicę. W okresie letnim msze święte niedzielne odprawiano pod gołym niebem. W 1974 utworzono rektorat. Parafię erygowano dekretem biskupa katowickiego z dn. 16 maja 1980. W roku erygowania parafia otrzymała zezwolenia na rozbudowę kapliczki z prawem zmiany jej lokalizacji. W 1980 roku uzyskano zezwolenie na budowę kościoła. 25 lutego 1982 zatwierdzono projekt budowy kościoła, plebani i sal katechetycznych autorstwa inż. arch. Krystiana Laska. Został on wzniesiony w latach 1982-1984. Budowę ostatecznie zakończono przed świętami wielkanocnymi w 1986 roku. Kościół wraz z zapleczem katechetyczno – mieszkalnym poświęcono 9 grudnia 1984. Do parafii należą następujące miejscowości: Babienica, Psary Śląskie i Mzyki. Trzy dzwony zostały ufundowane przez rodziny: Dziub, Trela, Szreter, Szamborski. 11 kwietnia 1986 bp katowicki Damian Zimoń poświęcił cmentarz. Parafię 27 sierpnia 1996 nawiedził obraz Matki Bożej Jasnogórskiej.

[madohora]

Miejscowość jako osiedle włościańskie leżące w powiecie będzińskim w gminie Rudnik Wielki pod koniec XIX wieku wymienia Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. W 1885 roku miało ono 4 domy, w których mieszkało 26 mieszkańców oraz liczyło 56 morg powierzchni.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.