Na Śląskim Szlaku IX

[madohora]

[madohora]

Pewien pan ze Strzybnicy
Siedzi i pieniądze liczy
Ma ich pełny worek
Przyniósł go we wtorek
Lecz skąd go ma - milczy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

Teraz spojrzałam na nazwy dzielnic w Lublińcu - bardzo mi się podobają

Biała Kolonia
Droniowiczki
Jania Góra
Kokotek
Kopce
Leśnica
Lipie
Łopian
Manhattan
Piłka
Posmyk
Pusta Kuźnica
Stara Kolonia
Stare Miasto
Steblów
Śródmieście
Wymyślacz
Zagłówek
ZWDK

[madohora]

STANISŁAW HADYNA - ]Z WISŁY W ŚWIAT, PLENEROWA WYSTAWA - Radio Katowice - 02.08.2019

CHORZÓW

[madohora]

[img] UTWORZONY RYNEK W CHORZOWIE[/img]

RYNEK W CHORZOWIE

[madohora]

CHORZÓW - UTWORZONY NOWY RYNEK

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

Najstarsze zapisy o kościele Świętej Trójcy wspominają o źródle, zaś wielowiekowa tradycja nakazywała pątnikom myć się w tej wodzie i zabierać ją w różnych naczyniach do domów. Woda miała szczególnie pomagać przy schorzeniach oczu i skóry. Źródło – według starych opowieści – znajdowało się w miejscu blisko dębu, gdzie Wiktoria spotykała trójkę dzieci, uosabiających Trójcę Świętą, proszących o wybudowanie w miejscu objawień kościółka. Źródło ujęto w obramowaną drewnianą studnię i postawiono nad nim małą – także drewnianą – kapliczkę z figurą św. Jana Chrzciciela. O tej kapliczce wspomina również Juliusz Ligoń słowami: A tuż w płocie od drogi jest kapliczka mała. Na przestrzeni XX wieku – z różnych względów – dawna kapliczka pełniła inne funkcje, a źródlaną wodę odprowadzono na zewnątrz obiektu. Obecnie – już za proboszczowania ks. Jana Matli – kapliczce przywrócono dawną funkcję.

[madohora]

NIE ISTNIEJĄCY PAŁAC W REPTACH

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŁAWECZKA CIEŚLIKA W CHORZOWIE - Nasze Miasto -2016 (archiwum)

[madohora]

ULCIA WOLNOŚCI W CHORZOWIE

[madohora]

W zabudowie przeważają kamienice pochodzące z XIX wieku. Ulica jest uważana za starówkę, także pełni funkcje handlowe, usługowe, finansowe i kulturalne. Tuż przy rynku na ul. Wolności znajduje się bogato zdobiony neogotycki budynek Urzędu Pocztowego, z XIX wieku. Droga przed I wojną światową nosiła nazwę Kaiserstraße, podczas II wojny światowej Adolf-Hitler-Straße. W środkowej części deptaku (Wolności 20 róg Sienkiewicza 1) zainstalowany jest Wielki Ekran o powierzchni 12m², na którym emitowane są ogłoszenia i reklamy. Ekran skierowany jest ku górnej części deptaku, widoczny ze szczytowej części ulicy zgodnie z ruchem pieszym i kołowym. W połowie lat 90. XX wieku, północna część ulicy została odrestaurowana. Przy ulicy znajduje się wiele restauracji, kawiarni, pubów, oraz galerie, kino i kilka oddziałów banków. W środkowej części ulicy znajduje się neogotycka bazylika pw. św. Jadwigi Śląskiej, zbudowana w 1874 roku, a także skrzyżowanie z ulicami Hajducką i Strzelców Bytomskich, tzw. „Złoty Róg”. W południowej części tzw. przedłużonej ul. Wolności, ulica biegnie przez wiadukt nad Drogową Trasę Średnicową i pod dawnym wiaduktem kolejowym. Zabudowa południowej części ulicy jest nowocześniejsza, znajduje się tam Zespół Szkół Sportowych nr 2, boiska sportowe i budynki jednorodzinne.

[madohora]

Samo życie:

To był okres kiedy jeszcze jeździło się na różnego rodzaju obozy (ich ta młodość) i tak się jakoś złożyło, że jeden z naszych kolegów przez dwa lata nigdzie z nami nie jeździł. W końcu przyjechał i zaczyna nam coś opowiadać i w pewnym momencie mówi:
- Jak ja byłem na wolności...
W tym momencie zaległa głucha cisza, każdy popatrzył na niego. Chłopak w końcu się zorientował i zakończył:
- O co wam chodzi? Jak ja byłem na Wolności w Chorzowie to...
(W tym momencie wszyscy odetchnęli z ulgą bo chłopak był z tych porządniejszych)

[madohora]

NOWY RYNEK W CHORZOWIE

[madohora]

Budynek teatru w stylu neoklasycystycznym zaprojektował rządowy mistrz budowlany Carl Moritz, autor projektów opery w Kolonii i teatrów w Barmen, Dürrn oraz Bochum. Budowę teatru rozpoczęto w 1905, a oddano do użytku w 1907, jako teatr niemiecki[4], w którym znajdowało się aż 800 miejsc dla widowni. Od początku swojego istnienia budynek mieści się na katowickim rynku. Szczyt fasady budynku ozdobiono płaskorzeźbami umieszczonymi po obu stronach tympanonu, nawiązującymi do scen z Pierścienia Nibelunga, a schody prowadzące do wejścia ozdobiono okazałymi latarniami. Na tympanonie widniał napis w języku niemieckim Deutschem Wort - deutscher Art (pol. Niemieckiemu słowu - niemieckiej sztuce). Fasadę budynku wielokrotnie przebudowywano: w okresie międzywojennym usunięto płaskorzeźby, w latach 60. ubiegłego stulecia zdemontowano rzeźby stojące w niszach pomiędzy oknami oraz przebudowano schody, likwidując ozdobne latarnie. W 1976 na frontowym tympanonie, na wstędze, na której był niemiecki napis, umieszczono napis Teatr im. St. Wyspiańskiego. Po ostatnim, mającym miejsce na przełomie stuleci, gruntownym remoncie budynku, przywrócono na fasadę stojące w niszach rzeźby. Już w XXI wieku, w ramach przebudowy katowickiego rynku, zmianie znów uległ kształt schodów. Przed budynkiem przywrócono również Plac Teatralny, na którym odbywają się dziś wydarzenia artystyczne.

[madohora]

We wrześniu 1936 teatr otrzymuje nazwę Teatr im.Stanisława Wyspiańskiego, co uczczono w dniu 17 września premierą Wyzwolenia tegoż autora w reżyserii Leopolda Kielanowskiego. Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę we wrześniu 1939, w latach 1939−1945 teatr ponownie funkcjonował jako niemiecki. We wrześniu 1945 roku teatr, działający już przez kilka miesięcy pod kierownictwem Karola Adwentowicza i Wilama Horzycy, stał się przystanią dla zespołu Polskiego Teatru Dramatycznego ze Lwowa (nie tylko dla aktorów, ale też pracowników zaplecza sceny). Dyrektorem Teatru Śląskiego im. St. Wyspiańskiego w Katowicach został Bronisław Dąbrowski. W tym okresie na scenie występowali tu między innymi Krystyna Feldman i Aleksander Bardini. Pierwszą premierą po wojnie było przedstawienie Aleksandra Fredry Zemsta. .

[madohora]

Kierunek teatru literackiego kontynuowany był przez kolejne dyrekcje w latach 80. i 90., kiedy to katowicką sceną kierowali Jerzy Zegalski (1981-92), a później Bogdan Tosza (1992-2003). Obaj stawiali na repertuar eklektyczny, otwarty na każdego widza, niezbyt awangardowy i eksperymentalny, a bardziej oddany tradycjom teatralnych konwencji. W tym czasie spektakle przygotowywali tu m.in. Kazimierz Kutz, Maciej Wojtyszko, Krzysztof Babicki czy Anna Polony. Tendencję tę próbował przełamać Henryk Baranowski, kierujący Teatrem Śląskim w latach 2003-06. Okres jego dyrekcji charakteryzował teatr poszukujący współczesnych treści, odwołujący się do poetyki surrealizmu, groteski i postmodernizmu. W 2005 roku dyrektorem naczelnym teatru została Krystyna Szaraniec związana z nim od 1979 jako zastępca dyrektora (odpowiedzialna m.in. za organizację i koordynację generalnego remontu budynku Teatru Śląskiego w latach 1997-2000, inicjatorka powstania Rady Gospodarczej, zrzeszającej prywatnych przedsiębiorców wspierających finansowo Teatr).
W latach 2007-13 dyrektorem artystycznym Teatru Śląskiego był Tadeusz Bradecki (w latach 1990-96 kierujący Starym Teatrem w Krakowie), który wygrał konkurs ogłoszony na to stanowisko. Zaprosił on do pracy w Katowicach m.in. Rudolfa Zioło, Katarzynę Deszcz, Tomasza Mana, Gabriela Gietzky’ego, Jarosława Tumidajskiego czy Attilę Keresztesa. W repertuarze pojawiła się współczesna polska dramaturgia, choć nie brakowało również tytułów z kanonu klasyki polskiej i światowej.
Od 2013 roku funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego pełni Robert Talarczyk, który wygrał konkurs na to stanowisko. W latach 2013-15 realizował on w Teatrze Śląskim cykl „Śląsk święty / Śląsk przeklęty”, w którym za pomocą teatralnego języka próbowano przepracować temat śląskiej tożsamości oraz regionalnej historii. W tym celu zapraszani byli znaczący teatralni reżyserzy, jak np. Jacek Głomb, Ewelina Marciniak, Ingmar Villqist czy Nikołaj Kolada. Od 2014 roku jako dramaturg pracuje tu również Artur Pałyga.

[madohora]

Kameralna – powstała w 1981 roku w miejsce wcześniejszej Małej Sceny, która spłonęła. Jej widownia mieści 88 osób. Przeznaczona jest przede wszystkim do prezentacji małoobsadowych spektakli.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PIEKARY DZIŚ PIELGRZYMKA KOBIET - Gość - 18.08.2019

[madohora]

Siewierz należy do najstarszych grodów w Polsce, jednakże jego początki nie są znane, bowiem nie zachowały się dawne dokumenty, zaś dotąd nie przeprowadzono odpowiednich badań archeologicznych. Pierwsza wzmianka historyczna znajduje się w dokumencie legata papieskiego Idziego z 1125 r. w którym napisano, iż klasztor Benedyktów w Tyńcu pod Krakowem pobierał część opłat z targu i jatki w Siewierzu. Dalszym dowodem istnienia grodu oraz jego funkcji w handlu śląsko-małopolskim jest fakt działalności komory celnej w Siewierzu, z której dochody pobierał konwent norbertanek z Rybnika w 1233 r. W początkach swego istnienia Siewierz wchodził w skład kasztelanii bytomskiej w granicach ziemi krakowskiej. W 1177 r. Kazimierz Sprawiedliwy podarował Bytom, Oświęcim i Siewierz Mieszkowi Plątonogiemu, księciu raciborskiemu. W początkach XIII w. Siewierz był już siedzibą kasztelami, bowiem stare śląskie dokumenty wymieniają nazwiska pierwszych kasztelanów: Jaksę i Wawrzyńca. Gród siewierski w tym czasie położony był wokół kościoła św. Jana Chrzciciela, a więc na terenie obecnego cmentarza grzebalnego. Prawdopodobnie w 1241 r. po spaleniu grodu przez Tatarów przeniesiono osadę w dolinę Czarnej Przemszy chronioną rzeką i rozległymi bagnami. W 1276 r, Siewierz otrzymał prawa miejskie, jednakże nie zachował się dokument lokacyjny. W czasie rozbicia dzielnicowego Siewierz był miejscem znanych bitew. W 1289 r. wojska Władysława Łokietka rozbiły wojska książąt śląskich w walce o tron krakowski, a w 1292 r. Wacław II czeski zwyciężył wojska polskie i zajął Kraków. Odrębność terytorialną ziemi siewierskiej po raz pierwszy stwierdzono w dokumencie z 1266 r., wspominającym o "districtus severiensis". Po śmierci księcia opolskiego Władysława w 1281 r., dystrykt siewierski przeszedł we władanie Kazimierza I Bytomsko-Kozielskiego. Do 1337 r. dystrykt siewierski pozostawał we władaniu książąt bytomskich, którzy w tym właśnie roku sprzedali go Kazimierzowi Cieszyńskiemu. Po raz pierwszy w 1341 r. użyto formy „księstwo siewierskie". Ponieważ księstwa bytomskie i cieszyńskie stanowiły lenna czeskie, przeto także ziemia siewierska ciążyła ku Czechom, Książę cieszyński Wacław nie mając potomstwa, popadłszy w kłopoty finansowe, sprzedał księstwo siewierskie w dniu 30 grudnia 1443 r. biskupowi krakowskiemu Zbigniewowi Oleśnickiemu. Umowa kupna i sprzedaży wymienia miasta: Czeladź, Koziegłowy i Siewierz oraz wioski: Gołuchowice, Łagisza, Wojkowice Komorne, Rzeniszów, Nowa Wieś, Strzyżowice, Sączów, Myszkowice, Tąpkowice, Wojkowice Kościelne, Dąbie, Rogoźnik, Twardowice, Sadowie, Winowno, Będusz, Żelisławice, Bobrowniki, Grodziec i Ożarowice. Księstwo posiadało powierzchnię 607 km2. Ziemia siewierska stała się udzielnym księstwem pozostającym we władaniu biskupów krakowskich. Od 1486 r. biskup krakowski Jan Rzeszowski zaczął używać tytułu księcia siewierskiego, tytuł ten przetrwał do śmierci biskupa Feliksa Turskiego w 1770 r. Biskup krakowski jako książę siewierski kumulował w swym ręku władzę ustawodawczą i sądowniczą, wydając statuty oraz przywileje dla poszczególnych stanów księstwa, a zwłaszcza dla szlachty. Od 1474 r. biskupi nadawali szlachectwo, a otrzymali je w XVIII w. między innymi: Michał i Kazimierz Bontaniowie, Benedykt Eminowicz i Wojciech Dziembowski. Księstwo mimo opieki Korony miało znaczną samodzielność. Posiadało własne wojsko, w którym obowiązkowo służyła miejscowa szlachta. Znany jest przypadek, iż wojska księstwa za biskupa Gembickiego przekroczyło granice Korony i stłumiło na Podhalu powstanie Kostki Napierskiego. Siewierz jako stolica Księstwa, siedziba sądów biskupich i centrum handlowe, był w XVII w. miastem znaczącym. Placem centralnym miasta był czworokątny Rynek zwany Wielkim. Z rynku wychodziły trzy ulice: Bytomska, Koziegłowska i Krakowska, a od strony północnej plac targowy.W centrum Rynku stał murowany dwupiętrowy Ratusz, wybudowany na podstawie przywileju z 1580 r. Miasto i mieszczanie otrzymali wiele przywilejów od biskupów krakowskich. Przywileje te obejmowały preferencje w handlu, zwolnienia od opłat w okresie klęsk żywiołowych, ułatwienia dla rzemiosła oraz nadania gruntów rolnych i leśnych. Do dzisiaj siewierzanie korzystają z przychylności biskupów, którzy nadali na wieczne czasy mieszczanom lasy i łąki o powierzchni około 1500 ha. Aktualnie gruntami tymi administruje w imieniu starych rodzin siewierskich Spółka Leśno-Gruntowa. Siewierz wraz z okolicą był poważnym ośrodkiem przemysłowym. W wiekach XIII-XIV kopano i wytapiano tu srebro i ołów. W wiekach XV-XVIII działały liczne kuźnice żelaza, bazujące na lokalnych zasobach rud żelaza. W początkach XVII w. Przebywał w Siewierzu znany kuźnik Walenty Roździeński, pisząc tu słynny poemat "Officina ferraria". Potęga gospodarcza miasta opierała się na korzystnym położeniu geograficznym, na skrzyżowaniu licznych szlaków handlowych. Komory celne: siewierska, będzińska i koziegłowska obsługiwały szlak śląsko-ruski, który odgrywał najpoważniejszą rolę w handlu lądowym szlacheckiej Rzeczpospolitej. Panowanie biskupów krakowskich oraz niezależność terytorialna księstwa zakończyły się w czasie obrad Sejmu Wielkiego. Na podstawie ustaw z 1790 r. i 1791 r. Księstwo zostało włączone do Korony, jako osobna jednostka terytorialna w woj. krakowskim, Zaprowadzone zostały porządki skarbowe i sądownicze według zasad obowiązujących w Koronie. Król Stanisław August specjalnym aktem z dnia 27 kwietnia 1792 r. potwierdził przywileje nadane miastu przez biskupów krakowskich oraz nadał miastu nowy herb. Po III rozbiorze Polski ziemia siewierska została zagarnięta przez Prusaków i włączona do Prus, jako tzw. Nowy Śląsk, Siewierz stał się miastem powiatowym. Po zajęciu w 1807 r, Siewierza przez wojska francuskie, Napoleon Bonaparte reaktywował Księstwo Siewierskie i nadał je marszałkowi Lannes księciu de Montebello. Po upadku Napoleona ziemia siewierska została zajęta przez wojska rosyjskie, a księstwo zlikwidowane, Odtąd Siewierz aż do 1914 r. znajdował się pod zaborem rosyjskim. W II połowie XIX w., na skutek braku kolei i przemysłu, obserwuje się stopniowy upadek ekonomiczny miasta, a tym samym pozycji w regionie. Po powstaniu styczniowym, w którym Siewierz brał udział, nastąpił upadek miasta. W wyniku reformy administracyjnej przeprowadzonej przez władze carskie, Siewierz utracił prawa miejskie. Nie był nawet siedzibą gminy, bo ta do 1890 r. znajdowala się w pobliskim Sulikowie. Odzyskanie niepodległości w 1918 r. ożywiło nieco prowincjonalny Siewierz. Zbudowano szkołę powszechną, sanatorium, Dom Ludowy oraz kopalnię galmanu Wiktor Emanuel. W 1930 r. odsłonięto pomnik siewierzan poległych w walce o niepodległość. W okresie międzywojennym Siewierz wraz z całym powiatem zawierciańskim powstałym w 1927 r. należał do woj. kieleckiego. W czasie II wojny światowej Siewierz znalazł się w granicach Rzeszy. Ludność poniosła w czasie wojny znaczne straty, bowiem zginęło około 300 mieszkańców. W tym czasie Siewierz stał sie siedzibą okręgu urzędowego, obejmującego gminy zbiorcze: Siewierz, Mierzęcice i Pińczyce. Po zakończeniu wojny ziemia siewierska wraz z całym powiatem zawierciańskim została przyłączona do województwa śląsko-dąbrowskiego. Siewierz zaczął powoli odzyskiwać dawną pozycję w regionie. W 1946 r. reaktywowano dekanat siewierski, w 1947 r. oddano do użytku Liceum Ogólnokształcące, a w 1962 r, przywrócono prawa miejskie i nadano herb. Duża reorganizacja administracji terenowej przeprowadzona w 1973 r. zlikwidowała gromady, spowodowała przyłączenie do miasta i gminy sąsiednich wsi: Brudzowic, Dziewek, Gołuchowic, Żelisławic, Podwarpia, Wojkowic Kościelnych, Kuźnicy Warężyńskiej i Trzebiesławic. Tak więc po 180 latach nastąpiło zjednoczenie części ziemi siewierskiej. W latach 70-tych nastąpił dalszy rozwój siewierskiego przemysłu. Zbudowano nowoczesną Wytwórnię Gazów Technicznych POLGAZ oraz trzy kopalnie dolomitów: SIEWIERZ, PODLEŚNA i NOWA WIOSKA. W latach tych Siewierz zasłynął w kraju z szeregu inicjatyw gospodarczych, z

[madohora]

Miejscowość ma metrykę średniowieczną i istniała już w XII wieku. Nazwa notowana w 1123–1125 jako Seuor, 1232 Sewior, 1250 Siewior, 1544 Siewierz, 1546 Siewier, 1889 Siewierz. Pochodzi od nieistniejącego obecnie w języku polskim rzeczownika siewior, oznaczającego „północ”. Do końca XV w. nazwa miasta brzmiała w taki właśnie sposób (Syewyor, 1470–1480). Nazwa określała zapewne miejsce położone na północ od innego obiektu geograficznego.

[madohora]

Zabory Polski
W 1795 następstwie III rozbioru Polski Siewierz wszedł w skład zaboru pruskiego jako Nowego Śląska. Po zwycięskim dla Polaków drugim powstaniu wielkopolskim jakie odbyło się w 1806 miejscowość w latach 1807–1815 znalazła się w granicach Księstwa Warszawskiego. W 1807 Napoleon Bonaparte restytuował księstwo siewierskie i oddał je swemu marszałkowi Jean Lannes, księciu Montebello, od którego miejscowość przejął rząd Księstwa Warszawskiego. W 1815 w wyniku ustaleń kongresu wiedeńskiego dokonano podziału księstwa i miejscowość znalazła się w zaborze rosyjskim w Królestwie Kongresowym. W 1827 w mieście znajdowało się 261 domów zamieszkanych przez 1344 mieszkańców. W 1858 liczba domów wzrosła do 265, w tym 14 murowanych, a liczba mieszkańców do 1586 z czego wszyscy byli chrześcijanami. W 1870 Siewierz utracił prawa miejskie w wyniku carskich represji za powstanie styczniowe 1863. W 1880 liczba mieszkańców wynosiła 1989. W 1889 w XIX wiecznym Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego miejscowość wymieniona jest jako osada miejska, dawniej miasto leżące w powiecie będzińskim, gminie Sulików, parafia Siewierz. W osadzie było wówczas 300 domów, w których mieszkało 2500 mieszkańców. Miejscowość miała 3281 morg powierzchni. Znajdowały się w niej dwa kościóły, dwie szkoły początkowe męska i żeńska, sąd gminny, przytułek dla 11 starców, apteka.

[madohora]

Okres powojenny
W okresie PRL miejscowość leżała w powiecie zawierciańskim w województwie katowickim. W 1955 Siewierz był gromadą, a od 1958 osiedlem zajmującym 31 km2 powierzchni oraz liczącym 4000 mieszkańców. Miejscowość odzyskała prawa miejskie w 1962, ale większość mieszkańców, 71% w dalszym ciągu utrzymywało się jeszcze z rolnictwa. W mieście znajdowała się szkoła podstawowa oraz liceum

[madohora]

FIGURA ŚWIĘTEGO JANA NEPOMUCENA W WOJKOWICACH KOŚCIELNYCH

Jest to figura barokowa, kamienna, z rzeźbą św. Jana Nepomucena z 1740 r., stoi przy plebanii. Została przesunięta w 1987 r. przy prostowaniu przebiegu drogi.

[madohora]

KOŚCIÓŁ W WOJKOWICACH KOŚCIELNYCH

Został wzniesiony w XIII wieku, a następnie przebudowany. Kościół jest murowany, tynkowany, posiada romańską metrykę, bowiem pochodzi w pierwotnej postaci z lat 1200-1229, kiedy to został zbudowany przez ówczesnego właściciela wsi, pochodzącego z rodu Nowina. Parafię erygował biskup krakowski Iwo Odrowąż. Z okresu tego pozostało prezbiterium. W XV wieku świątynia została przebudowana i powiększona. Kolejne prace miały miejsce w XVII wieku, kiedy to dobudowano dwie kaplice. Jedna z nich - Baltazara Rzuchowskiego - powstała przed 1625 r. W celu powiększenia kościoła w XVIII wieku dobudowano jeszcze jedną kaplicę oraz kruchtę. W 1945 r. na skutek działań wojennych została zniszczona wieża i dach. Zniszczenia wojenne usunięto w dwa lata...

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ PW. ŚWIĘTEGO MACIEJA APOSTOŁA W SIEWIERZU

Znajduje się na wschód od rynku, przy ulicy Kościuszki. Powstał w 2 połowie XIII wieku, wraz z lokacją miasta Siewierza. Prezbiterium było wówczas murowane, a nawa drewniana. Przed 1598 r. drewnianą nawę przebudowano na murowaną. Następnie w latach 1647-1657 staraniem biskupa Piotra Gembickiego, kościół częściowo przebudowano. Obecny kształt świątynia uzyskała w latach 1782-1784, po rozbudowie prowadzonej przez biskupa krakowskiego Kajetana Sołtyka. Przedłużono wówczas kościół w kierunku zachodnim o 5 metrów. Wzniesiono nową, jednowieżową fasadę, zbudowano kruchtę, skarbiec i jedną kaplicę od strony południowej. W wyniku przebudowy kościół otrzymał wygląd barokowo-klasycystyczny. Przy kościele znajduje się okazała Brama Biskupia (jest świeżo po remoncie)

[madohora]

JAN NEPOMUCEN PRZY KOŚCIELE MICHAŁA APOSTOŁA W SIEWIERZU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BUDYNEK STAREJ GMINY W SIEWIERZU

Jest to późnoklasycystyczny budynek parterowy z facjatkami, dwutraktowy, z sienią na osi, usytuowany obok kościoła parafialnego pod wezwaniem św. Macieja Apostoła. Został wybudowany jako dworek, na przełomie XVIII i XIX wieku przez siewierską rodzinę Franków. Posiada charakterystyczny dach mansardowy pobity gontem. W II połowie XIX wieku, po utracie przez Siewierz praw miejskich i wyburzeniu ratusza, został wykupiony za środki pochodzące ze składek mieszkańców na siedzibę Gminy. Po II wojnie światowej budynek przeznaczono na przedszkole. Od 2005 r. w obiekcie funkcjonuje Izba Tradycji i Kultury Dawnej, działająca w strukturach Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w Siewierzu.

[madohora]

BAROKOWA KAMIENICA W RYNKU

Jest to kamienica mieszczańska z XVIII wieku, piętrowa, z facjatką zwieńczoną falistym szczytem. Posiada dwuspadowy dach kryty dachówką. Piwnice oraz jedno pomieszczenie na parterze zostało przykryte sklepieniami kolebkowymi. Dawniej w budynku mieścił się zajazd, w którym nocował m.in. w 1823 r. car Rosji Aleksander, w czasie podróży z Werony do Warszawy. Do roku 2011 w kamienicy funkcjonowała restauracja. W 2011 roku nowi właściciele kamienicy: Justyna, Jarosław i Michał Dydakowie z Wojkowic Kościelnych przystąpili do przebudowy i adaptacji kamienicy w oparciu o uzgodnienie wydane przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Katowicach oraz decyzję Starosty Będzińskiego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

GŁOWA PRZY GŁOWIE. LUDZIE BEZ MASECZEK. TAK WYGLĄDAŁA PODRÓŻ W BESKIDY - Wyborcza - 10.06.2020

[madohora]

Super, że ktoś znowu się tym zajął. Mnie interesują inne obiekty ale wiem że nie brakuje pasjonatów schornów. A co ze schronem na pograniczu Bytomia i Chorzowa?

[madohora]

NIE BĘDZIE ODPUSTU U BABCI ANNY - www.infokatowice.pl - 24.07.2020

[madohora]

JEDNODNIOWE WYCIECZKI PO WOJEWÓDZTWIE ŚLĄSKIM - Nasze Miasto - 24.07.2020

[madohora]

NA UPAŁY LODOWISKO JANTOR - Radio Piekary - 18.08.2020

[madohora]

MUZEUM ŚLĄSKIE POKAZUJE RÓŻNE WĄTKI HISTORII - Polskie Radio - 12.09.2020

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora4]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CISOWNICA

[madohora]

STUDENCI UŚ BĘDĄ ZMIENIAĆ LIPINY

[madohora]

BYTOM

[madohora]

GLIWICE. ŚLADY EWANGELIKÓW W GLIWICACH

[madohora]

MUZEUM ODLEWNICTWA ARTYSTYCZNEGO

[madohora]

KANAŁ GLIWICKI, KANAŁ KŁODNICKI, PŁAWNIOWICE, UJAZD

[madohora]

GLIWICE

[madohora]

POWIEDZMY ŻE REPORTAŻ Z RUDY ŚLĄSKIEJ

[madohora]

RUDA ŚLĄSKA HALEMBA

[madohora]

BYŁAM W MUZEUM PRL

[madohora]

III POWSTANIE ŚLĄSKIE

[madohora]

MIEJSCA PAMIĘCI W MYSŁOWIACH

[madohora]

SPACERKIEM PO LIGOCIE

[madohora]

KOSZUTKA

[madohora]

NAJBARDZIEJ NIEBEZPIECZNE DZIELNICE SZOPIENICE

[madohora]

NAJBARDZIEJ UNIKATOWE OSIEDLA ŚLĄSKA I ZAGŁĘBIA

[madohora]

[url=https://forum.gazeta.pl/forum/w,49353,102056070,102056070,Slaskie_smaki_przepisy_kulinarne.html?t=1612221133&s=4#p171204776]ŚLĄSKIE SMAKI/url]

[madohora]

w Galerii - scena znajduje się w Galerii Katowickiej. Została otwarta w 2015 roku. Nowa scena Teatru Śląskiego powstała w ramach prowadzonego przez Galerię Katowicką projektu Wyższy Poziom. Na Scenie w Galerii odbywają się premiery, spektakle, spotkania i warsztaty. Widownia mieści 200 osób. Jest to jedyny teatr w Polsce w centrum handlowym