Odpust w Szaradach Anagramowych

[madohora]

N. 20 - § 1. Do uzyskania odpustu zupełnego wymaga się, oprócz wykluczenia wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego, wykonania dzieła obdarzonego odpustem oraz wypełnienia trzech następujących warunków: spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego.
§ 2. Po jednej spowiedzi sakramentalnej można uzyskać kilka odpustów zupełnych. Natomiast po jednej Komunii eucharystycznej i po jednej modlitwie w intencjach Ojca Świętego zyskuje się tylko jeden odpust zupełny.
§ 3. Trzy warunki można wypełnić na wiele dni przed lub po wykonaniu przepisanego dzieła. Wypada wszakże, by Komunia św. i modlitwa w intencjach Papieża miały miejsce w tym dniu, w którym wykonuje się wspomniane dzieło obdarzone odpustem.
§ 4. Jeżeli braknie pełnej dyspozycji lub nie zostaną wypełnione trzy wyliczone powyżej warunki, to - poza przypadkami prawnej przeszkody, o których w normie 24. i 25. - odpust będzie tylko cząstkowy.
§ 5. Warunek dotyczący modlitwy w intencjach Ojca Świętego wypełnia się przez odmówienie Ojcze nasz i Zdrowaś. Pozostawia się jednak wiernym możliwość odmówienia jakiejkolwiek innej modlitwy, zgodnie z ich pobożnością.
N. 23 - Do uzyskania odpustu [nadanego za odmówienie modlitwy] wystarcza odmawiać modlitwę na przemian z towarzyszem lub śledzić myślą, gdy ktoś inny głośno ją odmawia.

[madohora]

(Np. Mama z dziećmi w domu gotuje obiad – pracuje [zajęcia w domu to też powołanie i praca], dzieci trochę rozrabiają, mama gotuje obiad, ale w tym czasie też zajmuje się dziećmi, nie krzyczy na nie i nie bluźni, ale z możliwą dobrocią stara się wychować dzieci, a jeszcze wykonuje codzienne obowiązki – w tych nieraz trudnych chwilach wychowawczych zanosi do Boga Akty strzeliste – np. Jezu ufam Tobie!”)

[madohora]

(Np. tu jest szczególne miejsce do pomocy w Parafialnym Zespole Caritas, w Gronie Wspierającym Ubogich; zapewne m.in. jest to przestrzeń dla tych, którzy idą bez narzekań i wykrętów sprzątać kościół [np. do którego należą] jako ich Dom Modlitwy; tu jest możliwość gdy sąsiad pomoże przynieść węgiel, albo ktoś pomoże zrobić zakupy starszej lub chorej osobie)

[madohora]

(Np. lubię oglądać jakiś godziwy, pożyteczny film [film jest dobry, ale dobro zastępuję większym pożytkiem], ale zamiast tego pójdę spotkać się z samotną osobą z rodziny lub sąsiedztwa niosąc przy tym pocieszenie)

[madohora]

(Np. ktoś przechodzi obok kościoła lub krzyża i spontanicznie, nie na pokaz, ale z wiarą czyni znak krzyża jako wyznanie wiary; albo np. ktoś narzeka w naszym towarzystwie na Kościół, księży – bez polemiki, bez kłótni, zapytaj się tego człowieka, czy był na plebani, czy wie na czym polega dokładnie życie księdza, jak funkcjonuje Kościół, jego finansowanie itp. – wiedza ta jest tylko powierzchowna i niesprawiedliwa, bo oparta na stereotypach i zafałszowanych źródłach oraz [niestety także] czasami jednostkowych złych przykładach przedstawicieli duchowieństwa – powiedz więc temu kto kpi, złorzeczy na Kościół i księży – „pomódl się w intencji księży, ofiaruj w ich intencji cierpienie, upomnij z miłosierdziem najpierw w cztery oczy” – to też jest jawne świadectwo wiary składane szczególnie w dzisiejszych czasach)

[madohora]

[madohora]

ODPUSTY ZUPEŁNE
1. Odpusty zupełne, które można zyskać codziennie
Adoracja Najświętszego Sakramentu trwająca przynajmniej pół godziny (nad. 7 § 1,1°)
Akatyst albo oficjum Paraclisis (nad. 23 § 1)
Czytanie lub słuchanie Pisma Świętego przynajmniej przez pół godziny (nad. 30)
Gorzkie żale (nad. 34 z 6 lutego 1968)
Koronka do Miłosierdzia Bożego (nad. dla Polski z 12 stycznia 2002)
Nabożeństwo Drogi krzyżowej (nad. 13, 2°)
Nawiedzenie patriarchalnych bazylik rzymskich w formie pielgrzymki (nad. 33 § 1,1°)
Różaniec Maryjny (nad. 17 § 1,1°)

2. Odpusty zupełne, które można zyskać w określone dni
Dnia 1 stycznia (nad. 26 § 1,1°)
Tydzień modlitw o jedność chrześcijan (nad. 11 § 1)
Dnia 22 lutego (nad. 33 § 1, 3°)
Jakikolwiek piątek Wielkiego Postu, także Wielki Piątek (nad. 8 § 1, 2°)
Raz w tygodniu w Wielkim Poście (Gorzkie żale, nad. dla Polski z 6 lutego 1968)
Wielki Czwartek (nad. 7 § 1,2°)
Wielki Piątek (nad. 13,1°)
Wigilia paschalna (nad. 28 § 1)
Uroczystość Zesłania Ducha Świętego (nad. 26 § 1,1°)
Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa (nad. 7 § 1, 3°)
Uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego (nad. 3)
Uroczystość Św. Apostołów Piotra i Pawła (nad. 14 § 1; 33 § 1, 2°, 3°)
Dnia 2 sierpnia (nad. 33 § 1,2°, 3°, 5°)
Poszczególne dni od 1 do 8 listopada (nad. 29 § 1,1°)
Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych (nad. 29 § 1, 2°)
Dnia 9 listopada (nad. 33 § 1,3°)
Uroczystość Chrystusa Króla (nad. 2)
Dnia 31 grudnia (nad. 26 § 1, 2°)

[madohora]

Dar odpustu ukazuje pełnię miłosierdzia Bożego, które ujawnia się przede wszystkim w sakramencie pokuty i pojednania.
Ta starożytna praktyka, wokół której nie brakło w przeszłości nieporozumień, powinna być odpowiednio zrozumiana i przyjęta.

[madohora]

Odpust jest cząstkowy albo zupełny, zależnie od tego, czy uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w części lub w całości.

[madohora]

Do uzyskania odpustu zupełnego wymaga się wykonania dzieła obdarzonego odpustem, oraz wypełnienia trzech następujących warunków:
– spowiedź sakramentalna
– Komunia eucharystyczna
– modlitwa w intencjach Ojca ¦świętego. (UWAGA! Nie chodzi tutaj o modlitwę za Papieża, ale o modlitwę w tych intencjach, w których aktualnie się Papież modli. W ten sposób siła modlitwy Papieża jest zwielokrotniona poprzez pomoc modlitewną milionów (!) chrześcijan na świecie)

[madohora]

czytanie Pisma św. z szacunkiem należnym słowu Bożemu, przynajmniej przez pół godziny,
nawiedzenie Kocioła, w którym trwa Synod diecezjalny i odmówienie tam „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
odmówienie w sposób uroczysty hymnu „Przed tak wielkim Sakramentem” w Wielki Czwartek,
odmówienie tego samego hymnu w uroczystość Bożego Ciała,
publiczne odmówienie hymnu „Ciebie Boże wielbimy” w ostatnim dniu roku,
publiczne odmówienie hymnu „Przybądź Duchu” w Nowy Rok i w Zesłanie Ducha świętego,
pobożne odprawienie Drogi Krzyżowej (przed stacjami prawnie erygowanymi, połączone z rozważaniem Męki i ¦śmierci Chrystusa i przechodzeniem od stacji do stacji; w publicznym odprawianiu wystarczy przechodzenie prowadzącego),
pobożne nawiedzenie Kościoła w święto tytułu i dnia 2 sierpnia (odpust Porcjunkuli) i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
pobożne nawiedzenie Kościoła lub ołtarza w dniu jego konsekracji i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
pobożne nawiedzenie Kościoła w Dniu Zadusznym i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę” (odpust ten może być ofiarowany tylko za dusze w czyśćcu cierpiące),

[madohora]

Stąd tym więcej będzie darowania, im więcej gorliwości okaże osoba zyskująca odpust. Odpust cząstkowy można uzyskać kilka razy dziennie, chyba, że co innego jest wyraźnie zaznaczone.

[madohora]

Jeżeli do uzyskania odpustu związanego z jakimś dniem wymagane jest nawiedzenie Kościoła lub kaplicy, to można go dokonać od południa dnia poprzedzającego, aż do północy kończącej dzień oznaczony.

[madohora]

[madohora]

szklannym‎ ‎na‎ ‎miejscu‎ ‎obrazu‎ ‎ołtarzowego‎ ‎posta wionym. Sarkofag‎ ‎ten‎ ‎z‎ ‎rzeźbą,‎ ‎złoconą,‎ ‎na‎ ‎krawędziach jest‎ ‎opieczętowany‎ ‎dwoistą‎ ‎pieczęcią,‎ ‎zamkiem i‎ ‎kłóteczką‎ ‎opatrzony.‎ ‎A‎ ‎relikwie‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎będące św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎w‎ ‎postawie‎ ‎leżącego‎ ‎człowieka, z‎ ‎rękami‎ ‎złożonemi,‎ ‎koroną‎ ‎pozłacaną‎ ‎na‎ ‎głowie, okryte‎ ‎są‎ ‎bogatą,‎ ‎złotogłowiem‎ ‎tkaną‎ ‎purpurową chustą.‎ ‎„Toż‎ ‎samo‎ ‎ciało,‎ ‎są‎ ‎słowa‎ ‎erekcyi‎ ‎Czernia kowskiego‎ ‎kościoła,‎ ‎z‎ ‎materyi‎ ‎jedwabnej‎ ‎czerwonej w‎ ‎której‎ ‎pierw‎ ‎było‎ ‎obwinięte,‎ ‎przeniesiono‎ ‎do‎ ‎tej trumny‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎ołtarzu‎ ‎w‎ ‎niniejszym‎ ‎grobie‎ ‎zło żono‎ ‎z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Innocentego‎ ‎XI‎ ‎papieża. Otrzymaliśmy‎ ‎je‎ ‎bowiem‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎tegoż‎ ‎najgodniej szego‎ ‎wspomnienia‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎w‎ ‎podarunku‎ ‎wraz z‎ ‎autentycznemi‎ ‎świadectwy‎ ‎Najprzewielebn.‎ ‎Ojca Zakrystyana‎ ‎Apostolskiego."‎ ‎Słowa‎ ‎te‎ ‎stwierdza ją‎ ‎napisy‎ ‎na‎ ‎sarkofagu‎ ‎i‎ ‎pod‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Innocen tego‎ ‎XI‎ ‎położone‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎słowa:‎ ‎„Hic‎ ‎pro‎ ‎Christo dormio,‎ ‎et‎ ‎pro‎ ‎vobis‎ ‎vigilo.‎ ‎Tudzież‎ ‎Innocentius Papa‎ ‎XI.‎ ‎Corpus‎ ‎hoc‎ ‎Divi‎ ‎Bonifacii‎ ‎Martyris‎ ‎Cor pora‎ ‎SS.‎ ‎Apostolorum‎ ‎visitanti‎ ‎Stanislao‎ ‎Principi Lubomiro‎ ‎Supremo‎ ‎Regni‎ ‎Mareschalco‎ ‎dono‎ ‎dat, atq.‎ ‎in‎ ‎Poloniam‎ ‎Urbe‎ ‎mittit.‎ ‎Quod‎ ‎ab‎ ‎eo‎ ‎humili- ter‎ ‎susceptum‎ ‎hoc‎ ‎in‎ ‎loco‎ ‎publicae‎ ‎venerationi‎ ‎de- ponitur.‎ ‎Ipseq.‎ ‎Divus‎ ‎in‎ ‎sui,‎ ‎suorumq.‎ ‎ac‎ ‎totius Territorii‎ ‎hujus‎ ‎tutelarem‎ ‎perenni‎ ‎voto‎ ‎adoptatur Anno‎ ‎Domini‎ ‎MDĆXCIII.“ Na‎ ‎ścianach‎ ‎tej‎ ‎kapliczki‎ ‎pozawieszali‎ ‎własno-‎ ‎x ręczne‎ ‎podpisy‎ ‎niektórzy‎ ‎z‎ ‎pomiędzy‎ ‎wielu,‎ ‎co‎ ‎do znali‎ ‎łask‎ ‎szczególnych‎ ‎przy‎ ‎grobie‎ ‎tego‎ ‎świętego męczennika‎ ‎—‎ ‎modlący‎ ‎się‎ ‎zaś‎ ‎lud‎ ‎tamże‎ ‎pociera z‎ ‎ufnością‎ ‎i‎ ‎czcią‎ ‎religijną‎ ‎oczy‎ ‎swoje‎ ‎i‎ ‎chustki‎ ‎ro są‎ ‎osiadającą‎ ‎na‎ ‎szybach‎ ‎sarkofagu,‎ ‎i‎ ‎te‎ ‎z‎ ‎sobą w‎ ‎domu‎ ‎z‎ ‎uszanowaniem‎ ‎i‎ ‎czcią‎ ‎przechowuje‎ ‎ku pomocy‎ ‎w‎ ‎swych‎ ‎potrzebach.‎ ‎Do‎ ‎tego‎ ‎albowiem Św.‎ ‎Męczennika‎ ‎ma‎ ‎serdeczne‎ ‎nabożeństwo.‎ ‎Bene dykt‎ ‎XIII‎ ‎papież‎ ‎Bullą‎ ‎pod‎ ‎pieczęcią‎ ‎Rybaka‎ ‎ogło szoną‎ ‎dnia‎ ‎10‎ ‎marca‎ ‎1728‎ ‎r.,‎ ‎nadał‎ ‎odpust‎ ‎zupełny odwiedzającym‎ ‎grób‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎w‎ ‎Czerniako- wie‎ ‎w‎ ‎maju‎ ‎zwłaszcza‎ ‎w‎ ‎dnie‎ ‎nabożeństw‎ ‎na‎ ‎cześć tego‎ ‎Świętego‎ ‎tamże‎ ‎się‎ ‎odprawujących. Żywot‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎nabożeństwem znajduje‎ ‎się‎ ‎niżej‎ ‎w‎ ‎części‎ ‎liturgicznej. Artysta‎ ‎w‎ ‎kształcie‎ ‎pomnika‎ ‎wznosząc‎ ‎tutaj wielki‎ ‎ołtarz,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎trzy‎ ‎osobne‎ ‎budując mensy,‎ ‎nietylko‎ ‎widać‎ ‎miał‎ ‎na‎ ‎względzie‎ ‎ozdobę i‎ ‎szczupłość‎ ‎kościoła,‎ ‎ale‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎symbolu,‎ ‎przez‎ ‎to chciał‎ ‎przedstawić‎ ‎i‎ ‎pobudzić‎ ‎do‎ ‎czci‎ ‎jednego w‎ ‎trzech‎ ‎Osobach‎ ‎Boga. W‎ ‎tyle‎ ‎wielkiego‎ ‎ołtarza‎ ‎nad‎ ‎podwojami‎ ‎wcho- dowemi‎ ‎do‎ ‎przedsionka‎ ‎pod‎ ‎stropem‎ ‎do‎ ‎ściany presbyterium‎ ‎przytwierdzono‎ ‎i‎ ‎zabudowano‎ ‎dono śne‎ ‎organy;‎ ‎które‎ ‎obecnie‎ ‎powiększone‎ ‎kilku‎ ‎gło sami‎ ‎i‎ ‎pedałem,‎ ‎a‎ ‎front‎ ‎ich‎ ‎sztukateryami‎ ‎snycer- skiemi‎ ‎ozdobiony,‎ ‎odlakierowany‎ ‎i‎ ‎wyzłocony‎ ‎sta nowi‎ ‎niepoślednią‎ ‎piękność‎ ‎tego‎ ‎kościoła. Dokonano‎ ‎tego‎ ‎groszem‎ ‎z‎ ‎ofiar‎ ‎pobożnego‎ ‎ludu zebranym‎ ‎i‎ ‎oszczędzonym.‎ ‎Nad‎ ‎organem‎ ‎wmuro wano‎ ‎w‎ ‎ścianę‎ ‎tablicę‎ ‎z‎ ‎napisem‎ ‎wskazującym‎ ‎te go‎ ‎tu‎ ‎instrumentu‎ ‎przeznaczenie,‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎słowa:‎ ‎„An tonii‎ ‎Bonifacii,‎ ‎Divorum‎ ‎Honori,‎ ‎et‎ ‎Populi‎ ‎votis.” Podwojami‎ ‎dopiero‎ ‎co‎ ‎nadmienionemi‎ ‎z‎ ‎presbyte rium,‎ ‎wychodzi‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎przedsionka‎ ‎kościelnego

[madohora]

nabożeństwa;‎ ‎ale‎ ‎też,‎ ‎jak‎ ‎w‎ ‎erekcyi‎ ‎kościoła‎ ‎tutejszego upewnia,‎ ‎zbogacił‎ ‎go‎ ‎nieocenionym‎ ‎upominkiem‎ ‎z‎ ‎mę ki‎ ‎Pana‎ ‎naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎prawdzi- wem‎ ‎cierniem‎ ‎z‎ ‎korony‎ ‎Zbawicielowćj‎ ‎ostałem. Chciał‎ ‎przez‎ ‎ten‎ ‎skarb‎ ‎większą,‎ ‎ufnością,‎ ‎i‎ ‎gorli wością,‎ ‎cześć‎ ‎ku‎ ‎Tćj‎ ‎tu‎ ‎Przenajświątszćj‎ ‎Dziewicy ożywić,‎ ‎a‎ ‎następnie‎ ‎przez‎ ‎Jego‎ ‎zakład,‎ ‎aby‎ ‎raczyła Synowi‎ ‎Swemu‎ ‎pochopniej‎ ‎przedstawiać‎ ‎prośby‎ ‎i pośredniczyć‎ ‎w‎ ‎modlitwach‎ ‎wiernego‎ ‎ludu. Relikwią,‎ ‎tę‎ ‎Św.‎ ‎Szczepan‎ ‎król‎ ‎najpobożniejszy testamentem‎ ‎przekazał‎ ‎królowi‎ ‎Michałowi‎ ‎—‎ ‎po zejściu‎ ‎zaś‎ ‎tegoż‎ ‎przez‎ ‎ręce‎ ‎następców,‎ ‎a‎ ‎szczegól niej‎ ‎od‎ ‎najprzewielebniejszego‎ ‎Wolfa‎ ‎biskupa‎ ‎fin landzkiego‎ ‎wykonawcę‎ ‎testamentu‎ ‎królewskiego, fundator‎ ‎wiernie‎ ‎otrzymał,‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎Czernia kowskim‎ ‎ją‎ ‎złożył.‎ ‎Relikwija‎ ‎ta‎ ‎w‎ ‎małym‎ ‎reli kwiarzu‎ ‎z‎ ‎skarbcu‎ ‎kościelnego,‎ ‎w‎ ‎wielkim‎ ‎tygo dniu‎ ‎bywa‎ ‎wystawioną‎ ‎ku‎ ‎czci‎ ‎powszechnej.‎ ‎Ka plicę‎ ‎też‎ ‎tę‎ ‎usiłuje‎ ‎upiększać‎ ‎coraz‎ ‎więcej‎ ‎lud wierny.
Ołtarz‎ ‎Ś.‎ ‎Franciszka‎ ‎Serafickiego. Wdrugiem‎ ‎ramieniu‎ ‎krzyża‎ ‎nawy‎ ‎kościelnćj,‎ ‎ajak erekcya‎ ‎kościoła‎ ‎mówi,‎ ‎kaplicę‎ ‎z‎ ‎ołtarzem‎ ‎po‎ ‎lewej ręce,‎ ‎poświęcono‎ ‎bliznom‎ ‎Św.‎ ‎Franciszka‎ ‎Serafickie go.‎ ‎Okazuje‎ ‎to‎ ‎napis‎ ‎nad‎ ‎ołtarzem-położony,‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎sło wa:‎ ‎„Sanctissimis‎ ‎Christi‎ ‎in‎ ‎Francisco‎ ‎vulneribus. We‎ ‎framudze‎ ‎jak‎ ‎w‎ ‎poprzednim‎ ‎ołtarzu‎ ‎przyozdo bionej‎ ‎znajduje‎ ‎się‎ ‎wprawdzie‎ ‎niewielki‎ ‎obraz‎ ‎Św. Franciszka‎ ‎Serafickiego,‎ ‎ale‎ ‎znakomitego‎ ‎włoskie go‎ ‎pędzla,‎ ‎pod‎ ‎medalionem‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Panny.

[madohora]

O‎ ‎Boże‎ ‎wielkiego‎ ‎majestatu!‎ ‎nie‎ ‎wchodź‎ ‎ze‎ ‎mną w‎ ‎straszliwe‎ ‎sądy‎ ‎sprawiedliwości‎ ‎Twojćj,‎ ‎ale‎ ‎racz postępować‎ ‎wedle‎ ‎miłosierdzia‎ ‎Twojego.‎ ‎Oczyszczaj duszę,‎ ‎i‎ ‎serce‎ ‎moje‎ ‎ze‎ ‎wszelkićj‎ ‎zmazy—‎ ‎a‎ ‎gdy mimo‎ ‎to‎ ‎Ciebie‎ ‎obrażę,‎ ‎zacinaj‎ ‎mnie‎ ‎rózgą‎ ‎spra wiedliwości‎ ‎Twojej,‎ ‎podług‎ ‎nieprawości‎ ‎i‎ ‎liczby grzechów‎ ‎moich‎ ‎—‎ ‎karz‎ ‎mnie‎ ‎jako‎ ‎ojciec‎ ‎w‎ ‎tern życiu,‎ ‎abym‎ ‎tu‎ ‎mógł‎ ‎za‎ ‎nie‎ ‎odpokutować,‎ ‎a‎ ‎wysłu żyć‎ ‎sobie‎ ‎łaskę‎ ‎Twoją‎ ‎na‎ ‎dzień‎ ‎ostatecznego sądu‎ ‎Twojego,‎ ‎następnie‎ ‎zaś‎ ‎być‎ ‎policzonym w‎ ‎poczet‎ ‎wybranych‎ ‎Twoich,‎ ‎gdy‎ ‎słowa‎ ‎Twoje błogie‎ ‎do‎ ‎nich‎ ‎wypowiesz:‎ ‎Pójdźcie‎ ‎błogosławie ni‎ ‎Ojca‎ ‎mojego,‎ ‎posiąść‎ ‎królestwo‎ ‎wam‎ ‎zgoto wane‎ ‎na‎ ‎wield.‎ ‎Który‎ ‎żyjesz‎ ‎i‎ ‎królujesz‎ ‎na‎ ‎wieki wieków.‎ ‎Amen. Oto‎ ‎jest‎ ‎rzutowy‎ ‎rys,‎ ‎wrażenie‎ ‎i‎ ‎uczucia,‎ ‎które wyciska‎ ‎na‎ ‎oku‎ ‎i‎ ‎duszy‎ ‎kościół‎ ‎Czerniakowski! Nieuderza‎ ‎on‎ ‎ani‎ ‎ogromem‎ ‎kolosalnych‎ ‎rozmia rów,‎ ‎ani‎ ‎arcydziełami‎ ‎wielkich‎ ‎geniuszów,‎ ‎ani‎ ‎za chwycającym‎ ‎wytworem‎ ‎swej‎ ‎wspaniałości,‎ ‎ani przepychem‎ ‎bogactw‎ ‎nielśni‎ ‎przychodnia.‎ ‎Jest‎ ‎to bowiem‎ ‎skromny‎ ‎tylko‎ ‎modlitewnik,‎ ‎klęcznik‎ ‎dla duszy‎ ‎rozrzewnionćj,‎ ‎pokutującej.‎ ‎Ale‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎klę- czniku‎ ‎padali‎ ‎na‎ ‎kolana‎ ‎swoje‎ ‎królowie‎ ‎*)‎ ‎książęta, Panowie‎ ‎możni‎ ‎i‎ ‎uczeni,‎ ‎uznający‎ ‎wielkość‎ ‎Boga w‎ ‎tak‎ ‎maleńkim‎ ‎fijołku‎ ‎kryjącym‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎trawce,‎ ‎jak i‎ ‎majestacie‎ ‎gwiazdolitego‎ ‎nieba.‎ ‎A‎ ‎lud‎ ‎go‎ ‎oblega oblężeniem‎ ‎serca‎ ‎i‎ ‎duszy‎ ‎i‎ ‎oblewa‎ ‎rzekami‎ ‎łez‎ ‎po kutniczych.

[madohora]

HISTORYK ZAŁOŻENIA‎ ‎KOŚCIOŁA‎ ‎w‎ ‎CZERNIAKOW1E.
Na‎ ‎płycie‎ ‎marmurowym‎ ‎nadedrzwiami‎ ‎wielkiemi kościoła‎ ‎w‎ ‎Czerniakowic‎ ‎z‎ ‎strony‎ ‎cmentarza‎ ‎jest napisano: Deo‎ ‎nunquam‎ ‎digne Antonio‎ ‎nunquam‎ ‎frustra Piis‎ ‎populis‎ ‎libenter Urbanis‎ ‎haud‎ ‎procul Aggrestibus‎ ‎prope Viatoribus‎ ‎opportune. Stanislaus‎ ‎Princeps‎ ‎Lubomirus‎ ‎Supr.‎ ‎Regni‎ ‎Mar. Suburbanum‎ ‎hoc‎ ‎Sacris‎ ‎undiq.‎ ‎vacuum‎ ‎primis‎ ‎aris sacra‎ ‎vit. Napis‎ ‎ten‎ ‎łaciński‎ ‎między‎ ‎innemi‎ ‎mówi‎ ‎w‎ ‎treści: ponieważ‎ ‎w‎ ‎tój‎ ‎okolicy‎ ‎nie‎ ‎ma‎ ‎nigdzie‎ ‎Kościoła, Stanisław‎ ‎Książe‎ ‎Lubomirski‎ ‎Marszałek‎ ‎Wielki Koronny‎ ‎Bogu‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎ten‎ ‎przybytek‎ ‎poświęca. Na‎ ‎odpowiedniej‎ ‎tego‎ ‎napisu‎ ‎ścianie‎ ‎wewnątrz Kościoła,‎ ‎nad‎ ‎wchodowym‎ ‎kratowym‎ ‎podwojem przy‎ ‎herbie‎ ‎Fundatora,‎ ‎jest‎ ‎drugi‎ ‎napis‎ ‎widocznie powyższego‎ ‎będący‎ ‎dopełnieniem,‎ ‎w‎ ‎tych‎ ‎słowach: Mirabili‎ ‎in‎ ‎Sanctis‎ ‎suis‎ ‎Deo. An.‎ ‎Domini‎ ‎M.‎ ‎D.‎ ‎C.‎ ‎XCI.‎ ‎die‎ ‎XIII.‎ ‎Junii. W’‎ ‎Presbiteryum‎ ‎znowu‎ ‎tegoż‎ ‎Kościoła‎ ‎na‎ ‎ścianie prawćj‎ ‎ze‎ ‎strony‎ ‎Epistoły,‎ ‎jest‎ ‎dawne‎ ‎malowidło dla‎ ‎każdego‎ ‎przystępne‎ ‎i‎ ‎zrozumiałe‎ ‎przedstawia jące‎ ‎okoliczność,‎ ‎która‎ ‎poprzedziła‎ ‎chwilę‎ ‎nim
Fundator‎ ‎pod‎ ‎rzeczony‎ ‎przybytek‎ ‎węgielny‎ ‎kamień położył.‎ ‎A‎ ‎mianowicie‎ ‎tenże‎ ‎Fundator‎ ‎(Lubomir ski)‎ ‎sprowadziwszy‎ ‎Relikwie‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎z‎ ‎Rzy mu,‎ ‎gdy‎ ‎się‎ ‎namyślał‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎powiernemi‎ ‎naradzał, gdzie‎ ‎ma‎ ‎kościół‎ ‎postawić,‎ ‎aby‎ ‎je‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎z‎ ‎czcią‎ ‎na leżną‎ ‎umieścił;‎ ‎nagle‎ ‎z‎ ‎nieba‎ ‎spłynęło‎ ‎światło‎ ‎na miejsce,‎ ‎gdzie‎ ‎się‎ ‎obecnie‎ ‎Kościół‎ ‎Czerniakowski znajduje. Malowidło‎ ‎to‎ ‎objaśniają‎ ‎położone‎ ‎następujące wyrazy:‎ ‎Porplexo‎ ‎circa‎ ‎situm‎ ‎templi‎ ‎bujus‎ ‎Funda- tori,repente‎ ‎Index‎ ‎fllamma‎ ‎lento‎ ‎interram‎ ‎delapsit, prodigiose‎ ‎locum‎ ‎hunc‎ ‎suasit. A‎ ‎akta‎ ‎Kościelne‎ ‎świadczą,‎ ‎iż‎ ‎obok‎ ‎tych‎ ‎słów‎ ‎by ły‎ ‎napisane‎ ‎dwa‎ ‎wiersze,‎ ‎później‎ ‎nieobacznie‎ ‎za tarte‎ ‎w‎ ‎słowach‎ ‎tych‎ ‎mianowicie: Surgit‎ ‎opus‎ ‎Templi‎ ‎fundatum‎ ‎nomine‎ ‎Divi Perficitur‎ ‎Templum,‎ ‎Temploą‎ ‎locatur‎ ‎Imago. Z‎ ‎tego‎ ‎wszystkiego‎ ‎się‎ ‎okazuje,‎ ‎iż‎ ‎Kościół‎ ‎Czer niakowski‎ ‎wybudował‎ ‎książę‎ ‎Lubomirski‎ ‎nie‎ ‎dla topograficznej‎ ‎ozdoby‎ ‎Czerniakowa‎ ‎jak‎ ‎piszą,‎ ‎ani dla‎ ‎funduszu‎ ‎propinacyi‎ ‎tamże;‎ ‎—‎ ‎ale‎ ‎z‎ ‎nieskoń czenie‎ ‎wyższych‎ ‎pobudek,‎ ‎z‎ ‎moralnych‎ ‎celów,‎ ‎z‎ ‎roz- porządenia‎ ‎i‎ ‎postanowienia‎ ‎Bożego.‎ ‎I‎ ‎znowu,‎ ‎iż tenże‎ ‎Fundator‎ ‎Stanisław‎ ‎książę‎ ‎Lubomirski‎ ‎z‎ ‎woli Bożój‎ ‎do‎ ‎budowy‎ ‎tegoż‎ ‎Kościoła‎ ‎położył‎ ‎kamień węgielny‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎13‎ ‎Czerwca‎ ‎1691‎ ‎r.‎ ‎—‎ ‎Ktoby‎ ‎zaś‎ ‎był ów‎ ‎Fundator?‎ ‎i‎ ‎co‎ ‎go‎ ‎spowodowało‎ ‎do‎ ‎wzniesienia w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎Kościoła‎ ‎z‎ ‎wiarogodnych‎ ‎podań‎ ‎co jest‎ ‎w‎ ‎związku‎ ‎z‎ ‎naszym‎ ‎przedmiotem,‎ ‎pobieżnie opowiemy. Stanisław‎ ‎Herakliusz‎ ‎herbu‎ ‎Szreniawa‎ ‎Świętego Cesarstwa‎ ‎Rzymskiego‎ ‎książę‎ ‎Lubomirski‎ ‎syn‎ ‎zna
nego‎ ‎w‎ ‎dziejach‎ ‎naszych‎ ‎Jerzego‎ ‎marszałka‎ ‎W. a‎ ‎wraz‎ ‎i‎ ‎Hetmana‎ ‎Polnego‎ ‎Koronnego‎ ‎i‎ ‎Konstancyi Ligęzianki‎ ‎Pani‎ ‎na‎ ‎Bobrku‎ ‎Kasztelanki‎ ‎Sando mierskiej,‎ ‎urodził‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1636.‎ ‎Młodzieńcem‎ ‎bę dąc‎ ‎w‎ ‎kraju‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎granicą,‎ ‎ćwiczył‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎naukach wyzwolonych‎ ‎z‎ ‎takiem‎ ‎zamiłowaniem,‎ ‎iż‎ ‎z‎ ‎książką a‎ ‎piórem‎ ‎całe‎ ‎życie‎ ‎się‎ ‎nierozstawał.‎ ‎Naukę‎ ‎też pobieraną‎ ‎w‎ ‎praktyczne‎ ‎życie‎ ‎wprowadził,‎ ‎postę pował‎ ‎w‎ ‎każdej‎ ‎sprawie‎ ‎według‎ ‎przyjętych‎ ‎zasad, a‎ ‎nie‎ ‎według‎ ‎płochego‎ ‎ducha‎ ‎czasu.‎ ‎Ztąd‎ ‎tćż w‎ ‎wiośnie‎ ‎swojego‎ ‎wieku‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎posługach‎ ‎obywa telskich‎ ‎dla‎ ‎dobra‎ ‎narodowego‎ ‎był‎ ‎użytecznym. Przezorny‎ ‎i‎ ‎roztropny,‎ ‎poważny‎ ‎nad‎ ‎wiek,‎ ‎zacny i‎ ‎szlachetny‎ ‎bez‎ ‎dumy,‎ ‎słodkiego‎ ‎wejrzenia‎ ‎i‎ ‎obej ścia,‎ ‎wpływał‎ ‎na‎ ‎ludzi;‎ ‎a‎ ‎jak‎ ‎dzieje‎ ‎stwierdzają umiał‎ ‎godzić‎ ‎miłość‎ ‎i‎ ‎obowiązki‎ ‎syna,‎ ‎z‎ ‎miłością i‎ ‎obowiązkiem‎ ‎względem‎ ‎kraju;‎ ‎—‎ ‎i‎ ‎być‎ ‎roz jemcą‎ ‎między‎ ‎prawem‎ ‎obywatela,‎ ‎a‎ ‎prawem‎ ‎należ- nem‎ ‎dla‎ ‎majestatu‎ ‎Monarchy.‎ ‎Ztąd‎ ‎tćż‎ ‎wielce‎ ‎był uważanym‎ ‎na‎ ‎dworze‎ ‎Królów:‎ ‎Jana‎ ‎Kazimierza, Michała‎ ‎Wiśniowieckiego,‎ ‎Jana‎ ‎III‎ ‎Sobieskiego. Przymioty‎ ‎jego‎ ‎i‎ ‎praca‎ ‎obok,‎ ‎nauki‎ ‎zaskarbiły‎ ‎mu Marszałka‎ ‎W.‎ ‎Koronnego‎ ‎dostojność.‎ ‎Dostojność tę‎ ‎w‎ ‎zawiłych‎ ‎podówczas‎ ‎sprawach‎ ‎krajowych‎ ‎pia stował‎ ‎z‎ ‎powszechnem‎ ‎w‎ ‎narodzie‎ ‎uznaniem‎ ‎tak dalece,‎ ‎iż‎ ‎sobie‎ ‎imię‎ ‎mądrego‎ ‎Marszałka‎ ‎w‎ ‎rzeczy- pospolitćj‎ ‎wyjednał.‎ ‎Naród‎ ‎mu‎ ‎w‎ ‎nagrodę‎ ‎zasług do‎ ‎tego‎ ‎co‎ ‎posiadał‎ ‎jako‎ ‎Hrabia‎ ‎na‎ ‎Wiśniczu‎ ‎i‎ ‎Ja rosławiu,‎ ‎Starosta‎ ‎Spiski,‎ ‎Gubernator‎ ‎Scepuzyjski uchwałą‎ ‎sejmową‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1663‎ ‎grunta‎ ‎wsi‎ ‎Ujazdów wraz‎ ‎z‎ ‎Czerniakuwem‎ ‎nadał.‎ ‎Czerniaków‎ ‎albowiem z‎ ‎rąk‎ ‎familii‎ ‎Czerniakowskich‎ ‎po‎ ‎różnych‎ ‎kolejach,

[madohora]

również‎ ‎serca‎ ‎swojego.‎ ‎A‎ ‎nareszcie‎ ‎i‎ ‎wizerunku‎ ‎po kutników‎ ‎Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎Padewskiego‎ ‎i‎ ‎Św.‎ ‎Francisz ka‎ ‎Serafickiego‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎relikwią‎ ‎krwi‎ ‎z‎ ‎blizny‎ ‎jego wytrysłej. Powróciwszy‎ ‎do‎ ‎kraju‎ ‎położył‎ ‎kamień‎ ‎węgielny pod‎ ‎Kościół‎ ‎w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎jak‎ ‎mówiliśmy‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎13 Czerwca‎ ‎1691‎ ‎r.‎ ‎W‎ ‎roku‎ ‎zaś‎ ‎1693‎ ‎d.‎ ‎15‎ ‎Grudnia wprowadził‎ ‎do‎ ‎tegoż‎ ‎zakonników‎ ‎braci‎ ‎mniejszych Św.‎ ‎Franciszka‎ ‎zwykle‎ ‎Bernardynami‎ ‎zwanych. Ks.‎ ‎Stanisław‎ ‎Witwicki‎ ‎Biskup‎ ‎Poznański‎ ‎w‎ ‎obec Biskupa‎ ‎Szczuki‎ ‎Chełmskiego‎ ‎i‎ ‎Mikołaja‎ ‎Popław skiego‎ ‎Biskupa‎ ‎Piwońskiego,‎ ‎Książąt‎ ‎Sapiechy,‎ ‎Lu bomirskich‎ ‎i‎ ‎innych‎ ‎panów‎ ‎koronnych‎ ‎oddał‎ ‎klu cze‎ ‎od‎ ‎Kościoła‎ ‎Krzysztofowi‎ ‎Rozdrażewskiemu. Wprowadzono‎ ‎też‎ ‎z‎ ‎największą‎ ‎uroczystością‎ ‎reli kwie‎ ‎wszystkie‎ ‎wyżej‎ ‎wspomniane‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎rzeczonym nmieśzczczono‎ ‎Kościele,‎ ‎a‎ ‎nareszcie‎ ‎w‎ ‎Niedzielę‎ ‎po Św.‎ ‎Mateuszu‎ ‎r.‎ ‎1698‎ ‎po‎ ‎należy‎ ‎tern‎ ‎wykończeniu i‎ ‎opatrzeniu‎ ‎tegoż‎ ‎Kościoła‎ ‎i‎ ‎Zakonników,‎ ‎Ks.‎ ‎Miko łaj‎ ‎Popławski‎ ‎wspomniany‎ ‎Biskup‎ ‎Liwoński‎ ‎go‎ ‎kon sekrował,‎ ‎i‎ ‎zaprowadził‎ ‎przy‎ ‎tern‎ ‎wyjednane‎ ‎od‎ ‎Sto licy‎ ‎Apostolskiej‎ ‎przez‎ ‎Fundatora‎ ‎odpustu‎ ‎miano wicie:‎ ‎na‎ ‎dzień‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎d.‎ ‎14‎ ‎Maja‎ ‎trwający 4‎ ‎tygodnie.‎ ‎Na‎ ‎Św.‎ ‎Antoni‎ ‎Padewski‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎18‎ ‎Czer wca.‎ ‎Na‎ ‎Matkę‎ ‎Boską‎ ‎Anielską‎ ‎d‎ ‎2‎ ‎Sierpnia.‎ ‎Na Matkę‎ ‎Boską‎ ‎Niepokalanego‎ ‎Poczęcia‎ ‎d.‎ ‎5‎ ‎Grudnia i‎ ‎Św.‎ ‎Franciszek‎ ‎Seraficki‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎4‎ ‎Października‎ ‎ka żdego‎ ‎roku. Zresztą‎ ‎ze‎ ‎wszech‎ ‎miar‎ ‎zacny‎ ‎ten‎ ‎Pan‎ ‎i‎ ‎Chrze- ścianin‎ ‎Książe‎ ‎Stanisław‎ ‎Lubomirski,‎ ‎fundator Czerniakowskiego‎ ‎Kościoła‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎opieką‎ ‎i‎ ‎zbu dowaniem‎ ‎religijnem‎ ‎był‎ ‎mu‎ ‎pomocą;‎ ‎ale‎ ‎też‎ ‎swoją przychylnością,‎ ‎przywiązaniem,‎ ‎serdeczną‎ ‎życzli wością‎ ‎i‎ ‎wspaniałą‎ ‎szczodrotą‎ ‎nieprzestawał‎ ‎go wspierać,‎ ‎zostawiając‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎wzór‎ ‎i‎ ‎przykład‎ ‎dla następnych‎ ‎Czerniakowa‎ ‎dziedziców.‎ ‎Z‎ ‎modlitwy i‎ ‎nabożeństw‎ ‎w‎ ‎tymże‎ ‎Kościele‎ ‎się‎ ‎odprawiających przez‎ ‎resztę‎ ‎dni‎ ‎swoich‎ ‎prawie‎ ‎zeń‎ ‎niewychodził, w‎ ‎szczcrćj‎ ‎pokucie‎ ‎i‎ ‎obżałowaniu‎ ‎swych‎ ‎grzechów trwając‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎zawarcia‎ ‎powiek.‎ ‎Uznanie‎ ‎to‎ ‎oka zał‎ ‎w‎ ‎napisie,‎ ‎który‎ ‎za‎ ‎życia‎ ‎swego‎ ‎sam‎ ‎ułożył i‎ ‎wyryć‎ ‎go‎ ‎kazał‎ ‎na‎ ‎marmurowej‎ ‎trumnie‎ ‎dotąd w‎ ‎podziemiu‎ ‎Kościoła‎ ‎tutejszego‎ ‎się‎ ‎znajdującej w‎ ‎te‎ ‎słowa: „Hic‎ ‎jacet‎ ‎peccator,‎ ‎hujus‎ ‎Ecclesiae‎ ‎fundator.‎44 co‎ ‎znaczy:‎ ‎Tu‎ ‎spoczywa‎ ‎grzesznik,‎ ‎fundator‎ ‎tego Kościoła.‎ ‎W‎ ‎tej‎ ‎pokucie‎ ‎przeszedł‎ ‎do‎ ‎życia‎ ‎nie skończonego‎ ‎nigdy‎ ‎w‎ ‎Ujazdowskim‎ ‎pałacu‎ ‎d.‎ ‎17‎ ‎Sty cznia‎ ‎1702‎ ‎r.‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎Opata‎ ‎za‎ ‎Gwar- dyanatu‎ ‎w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎księdza‎ ‎Sebastyana‎ ‎Sobo lewskiego‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎tymże‎ ‎jest‎ ‎pochowanym‎ ‎Kościele. Wkrótce‎ ‎jadąc‎ ‎do‎ ‎wód‎ ‎we‎ ‎Wrocławiu‎ ‎zmarła druga‎ ‎jego‎ ‎małżonka.‎ ‎Ciało‎ ‎jej‎ ‎z‎ ‎Wrocławia‎ ‎przewie ziono‎ ‎do‎ ‎Łańcuta‎ ‎d.‎ ‎14‎ ‎Maja‎ ‎tegoż‎ ‎roku‎ ‎i‎ ‎tam w‎ ‎grobach‎ ‎familijnych‎ ‎je‎ ‎pochowano. W‎ ‎podziemiu‎ ‎zaś‎ ‎Czerniakowskiego‎ ‎Kościoła‎ ‎od poczywają‎ ‎zwłoki‎ ‎między‎ ‎innemi:‎ ‎Maryanny‎ ‎Księż niczki‎ ‎Lubomirskiój,‎ ‎Maryanny‎ ‎z‎ ‎Wężyków‎ ‎Łaskićj Chorążynćj‎ ‎Owruckiój,‎ ‎Anny‎ ‎Rozalii‎ ‎z‎ ‎Hylcenów hr.‎ ‎Mostowskiej‎ ‎Wojewodziny‎ ‎Mazowieckiej,‎ ‎Anto niego‎ ‎Czapskiego‎ ‎Generała‎ ‎wojsk‎ ‎koronnych,‎ ‎Wi ktora‎ ‎hrabi‎ ‎Ossolińskiego,‎ ‎i‎ ‎wielu‎ ‎innych.

[madohora]

PIES‎‎Ń. Będę‎ ‎cierpiał,‎ ‎bom‎ ‎zasłużył Panum‎ ‎się‎ ‎memu‎ ‎zadłużył Aby‎ ‎mnie‎ ‎w‎ ‎sądnym‎ ‎dniu‎ ‎onym Nie‎ ‎znalazł‎ ‎niewypłaconym. Czyli‎ ‎mnie‎ ‎człowiek‎ ‎kłótliwy Lży‎ ‎przez‎ ‎język‎ ‎uszczypliwy Tern‎ ‎się‎ ‎będę‎ ‎uspokajał Bóg‎ ‎go‎ ‎zesłał,‎ ‎by‎ ‎mi‎ ‎łajał.
Czy‎ ‎choroba‎ ‎dom‎ ‎mój‎ ‎psuje Czy‎ ‎mnie‎ ‎potwarz‎ ‎prześladuje Nie‎ ‎zaszemrzę‎ ‎pod‎ ‎ciężarem Tę‎ ‎karę‎ ‎uznani‎ ‎być‎ ‎darem. I‎ ‎od‎ ‎sąsiada‎ ‎zmartwiony Od‎ ‎przyjaciół‎ ‎opuszczony Do‎ ‎Boga‎ ‎pójdę‎ ‎z‎ ‎weselem A‎ ‎będzie‎ ‎mi‎ ‎przyjacielem. Mór‎ ‎bydła,‎ ‎zalewy‎ ‎wody, Grady,‎ ‎ogniowe‎ ‎przygody Jako‎ ‎Job‎ ‎kary‎ ‎zesłane Za‎ ‎łaskę‎ ‎uznam‎ ‎być‎ ‎dane. To,‎ ‎co‎ ‎nas‎ ‎po‎ ‎śmierci‎ ‎czeka Nad‎ ‎wszystko‎ ‎wspiera‎ ‎człowieka Cierpliwemu‎ ‎złe‎ ‎zdarzenie Wyjdzie‎ ‎na‎ ‎wieczne‎ ‎zbawienie.‎ ‎Amen.

[madohora]

z)‎ ‎W‎ ‎swem‎ ‎nieograniczonem‎ ‎mi łosierdziu‎ ‎dla‎ ‎nas,‎ ‎biednych‎ ‎grzeszni ków,‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus,‎ ‎nasz‎ ‎Odkupiciel, pozostawił‎ ‎w‎ ‎swoim‎ ‎Kościele‎ ‎niewyczer pany‎ ‎skarb‎ ‎Odpustów,‎ ‎składający‎ ‎się z‎ ‎tak‎ ‎bardzo‎ ‎licznych‎ ‎zasług‎ ‎Jezusa Chrystusa,‎ ‎Najświętszej‎ ‎Jego‎ ‎Matki‎ ‎i wszystkich‎ ‎Świętych.‎ ‎Rozporządzanie zaś‎ ‎tym‎ ‎skarbem‎ ‎duchowym‎ ‎Zbawca‎ ‎zle cił‎ ‎swemu‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎Wikaryuszowi‎ ‎rzym skiemu,‎ ‎papieżowi,‎ ‎następcy‎ ‎św.‎ ‎Piotra apostoła,‎ ‎któremu‎ ‎dał‎ ‎niczem‎ ‎nieogra niczoną‎ ‎„władzę‎ ‎kluczów",‎ ‎mówiąc,‎ ‎że: w‎ ‎niebie‎ ‎będzie‎ ‎rozwiązane,‎ ‎lub‎ ‎związa ne‎ ‎to‎ ‎wszystko,‎ ‎co‎ ‎on‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎zwiąże lub‎ ‎rozwiąże‎ ‎(Mat.‎ ‎XVI,‎ ‎19;‎ ‎XVIII,‎ ‎18). 3)‎ ‎Papież‎ ‎na‎ ‎mocy‎ ‎tej‎ ‎władzy,‎ ‎kie dykolwiek‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎uważa‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎stosow ne,‎ ‎może‎ ‎mniej‎ ‎lub‎ ‎więcej‎ ‎hojnie‎ ‎roz porządzać‎ ‎temi‎ ‎zasługami‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa, Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Świętych, czy‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎korzyść‎ ‎żyjących‎ ‎wiernych,‎ ‎czy też‎ ‎na‎ ‎rzecz‎ ‎dusz‎ ‎ludzi‎ ‎zmarłych,‎ ‎za‎ ‎po mocą‎ ‎tak‎ ‎zwanych‎ ‎Odpustów,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎żywi otrzymają‎ ‎przebaczenie‎ ‎winy‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎wie cznej‎ ‎w‎ ‎Sakramencie‎ ‎pokuty‎ ‎i‎ ‎wypełnią starannie‎ ‎wszystkie‎ ‎dobre‎ ‎uczynki,‎ ‎prze pisane‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎przez‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎Co
się‎ ‎tyczy‎ ‎zmarłych,‎ ‎to‎ ‎tylko‎ ‎ci‎ ‎mogą‎ ‎ko rzystać‎ ‎z‎ ‎„sufragiów",‎ ‎czyli‎ ‎odpusto wych,‎ ‎dobrych‎ ‎uczynków,‎ ‎przekazywa nych‎ ‎im‎ ‎przez‎ ‎żywych,‎ ‎którzy‎ ‎zeszli z‎ ‎tego‎ ‎świata‎ ‎w‎ ‎łączności‎ ‎z‎ ‎Bogiem,‎ ‎za pomocą‎ ‎miłości‎ ‎i‎ ‎łaski‎ ‎poświęcającej. Takie‎ ‎odpuszczenie‎ ‎czasowej‎ ‎kary i‎ ‎odpowiednie‎ ‎zastąpienie‎ ‎jej‎ ‎niewyczer- panemi‎ ‎zasługami‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Świętych,‎ ‎uczy nione‎ ‎przez‎ ‎rzymskiego‎ ‎papieża,‎ ‎aktem najwyższej‎ ‎władzy‎ ‎„kluczów",‎ ‎nazywa się‎ ‎Odpustem,‎ ‎i‎ ‎gdy‎ ‎ktokolwiek‎ ‎go‎ ‎po zyska,‎ ‎wobec‎ ‎Boga‎ ‎zwolnionym‎ ‎zo- staje‎ ‎od‎ ‎czasowej‎ ‎kary‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎w‎ ‎sto sunku‎ ‎ustanowionej‎ ‎i‎ ‎udzielonej‎ ‎miary przez‎ ‎Ojca‎ ‎św. 4)‎ ‎Odpust‎ ‎jest‎ ‎zatem‎ ‎odpuszczeniem kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎jakąbyśmy‎ ‎musieli‎ ‎wy cierpieć‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎lub‎ ‎przyszłem‎ ‎życiu‎ ‎za grzechy,‎ ‎już‎ ‎przebaczone‎ ‎w‎ ‎Sakramen cie‎ ‎pokuty,‎ ‎którego‎ ‎Kościół‎ ‎udziela‎ ‎wier nym,‎ ‎zadosyćczyniąc‎ ‎za‎ ‎nich‎ ‎sprawie dliwości‎ ‎Boga‎ ‎z‎ ‎niewyczerpanego‎ ‎skar bu‎ ‎zasług‎ ‎Pana‎ ‎naszego,‎ ‎Jezusa‎ ‎Chry stusa,‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Świętych. Odpust‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎zupełny,‎ ‎albo‎ ‎csą- stkonoy,‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎tego,‎ ‎czy‎ ‎uwal-

[madohora]

Odpust‎ ‎jubileuszowy‎ ‎można‎ ‎pozy skać‎ ‎raz‎ ‎tylko,‎ ‎w‎ ‎wyznaczonym‎ ‎na‎ ‎ob chód‎ ‎czasie.‎ ‎Papież‎ ‎Benedykt‎ ‎XIV‎ ‎po-‎ ‎) zwolił‎ ‎ofiarować‎ ‎każdy‎ ‎odpust‎ ‎za‎ ‎dusze w‎ ‎czyścu‎ ‎cierpiące. 2)‎ ‎Wyznaczone‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎są następujące:‎ ‎Jedna‎ ‎spowiedź‎ ‎św.,‎ ‎jedna komunia‎ ‎św.,‎ ‎sześćdziesiąt‎ ‎wizyt,‎ ‎czyli nawiedzeń‎ ‎w‎ ‎kościołach,‎ ‎wyznaczonych przez‎ ‎dyecezyalną‎ ‎władzę‎ ‎duchowną,‎ ‎oraz modlitwa‎ ‎przy‎ ‎każdorazowem‎ ‎nawiedza niu‎ ‎kościoła,‎ ‎według‎ ‎intencyi‎ ‎Papieża. 3)‎ ‎Wyliczone‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎można spełnić‎ ‎w‎ ‎dowolnie‎ ‎wybranym‎ ‎czasie‎ ‎j i‎ ‎dniach,‎ ‎byleby‎ ‎spełnić‎ ‎je‎ ‎w‎ ‎ciągu‎ ‎sze ściu‎ ‎miesięcy,‎ ‎wyznaczonych‎ ‎przez‎ ‎bisku-‎ ‎j pa,‎ ‎lub‎ ‎rządcę‎ ‎dyecezyi‎ ‎w‎ ‎bieżącym‎ ‎j 1901‎ ‎roku.‎ ‎Kto‎ ‎odbywa‎ ‎nawiedzanie‎ ‎ko-‎ ‎i ściołów‎ ‎po‎ ‎za‎ ‎granicami‎ ‎dyecezyi‎ ‎lub‎ ‎pa rafii,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎stale‎ ‎przemieszkuje,‎ ‎po-‎ ‎[ winien‎ ‎stosować‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎miejscowych przepisów‎ ‎danego‎ ‎miasta‎ ‎lub‎ ‎parafii, w‎ ‎których‎ ‎spełnia‎ ‎tę‎ ‎praktykę. 4)‎ ‎Dla‎ ‎otrzymania‎ ‎jubileuszif,‎ ‎obo wiązująca‎ ‎z‎ ‎prawa‎ ‎kościelnego‎ ‎roczna spowiedź‎ ‎i‎ ‎komunia‎ ‎św.‎ ‎wielkanocna nie‎ ‎wystarcza,‎ ‎należy‎ ‎zatem‎ ‎wymienione praktyki‎ ‎spełnić‎ ‎umyślnie,‎ ‎w‎ ‎celu‎ ‎otrzymania‎ ‎jubileuszu.‎ ‎Niema‎ ‎żadnego‎ ‎óbo- wiązku‎ ‎spowiadać‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎komunikować przed‎ ‎rozpoczęciem‎ ‎nawiedzania‎ ‎kościo łów;‎ ‎można‎ ‎to‎ ‎uczynić‎ ‎w‎ ‎ciągu,‎ ‎albo‎ ‎po ukończeniu‎ ‎nawiedzin. 5)‎ ‎Wypada‎ ‎jednak‎ ‎aby‎ ‎ten,‎ ‎kto‎ ‎roz poczyna‎ ‎jubileuszowe‎ ‎nawiedzanie‎ ‎koś ciołów‎ ‎wolnym‎ ‎był‎ ‎od‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertel nego;‎ ‎w‎ ‎każdym‎ ‎razie‎ ‎do‎ ‎otrzymania‎ ‎od pustu‎ ‎jubileuszowego‎ ‎wspomniana‎ ‎oko liczność,‎ ‎ściśle‎ ‎mówiąc,‎ ‎nie‎ ‎jest‎ ‎konie cznie‎ ‎wymaganą.‎ ‎Jednakowoż,‎ ‎kto‎ ‎spo wiada‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎komunikuje‎ ‎przed‎ ‎ukończe niem‎ ‎wszystkich‎ ‎nawiedzin‎ ‎kościołów, powinien‎ ‎przynajmniej‎ ‎ostanią‎ ‎wizytę‎ ‎od być‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski‎ ‎u‎ ‎Pana‎ ‎Boga. Wystarcza‎ ‎ogólna‎ ‎intencya‎ ‎modlenia się‎ ‎według‎ ‎myśli‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎Każdy‎ ‎ma swobodę‎ ‎odmawiania‎ ‎modlitw,‎ ‎jakie‎ ‎mu się‎ ‎podoba‎ ‎i‎ ‎zadosyć‎ ‎czyni,‎ ‎odmawiając pięć‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya,‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu‎ ‎i.‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎każdorazowe go‎ ‎nawiedzenia‎ ‎kościoła.‎ ‎Wielce‎ ‎zale cają‎ ‎się‎ ‎akty‎ ‎cnót‎ ‎chrześcijańskich‎ ‎i‎ ‎od mawianie‎ ‎różańca‎ ‎św. 6)‎ ‎Ogólne‎ ‎zasady‎ ‎jubileuszowego odwiedzania‎ ‎kościołów‎ ‎są‎ ‎następujące: w‎ ‎ciągu‎ ‎jednego‎ ‎dnia‎ ‎należy‎ ‎odbyć

[madohora]

Komunia‎ ‎Święta. ‎i)‎Wielkanocna‎ ‎komunia‎ ‎nie‎ ‎służy‎ ‎do pozyskania‎ ‎jubileuszu,‎ ‎trzeba‎ ‎więc‎ ‎przy stąpić‎ ‎do‎ ‎spowiedzi‎ ‎i‎ ‎komunii‎ ‎specyalnie. ‎2)‎Dzieci,‎ ‎które‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎dopuszczo ne‎ ‎w‎ ‎b.‎ ‎r.‎ ‎do‎ ‎komunii‎ ‎św.,‎ ‎mogą‎ ‎przy‎ ‎spo wiedzi‎ ‎prosić‎ ‎spowiedników‎ ‎o‎ ‎zamianę‎ ‎te go‎ ‎warunku‎ ‎na‎ ‎inny‎ ‎pobożny‎ ‎uczynek. ‎3)‎Co‎ ‎się‎ ‎tyczy‎ ‎czasu‎ ‎odbywania spowiedzi‎ ‎i‎ ‎komunii‎ ‎św.‎ ‎należy‎ ‎przypo mnieć‎ ‎to,‎ ‎co‎ ‎pisze‎ ‎Ojciec‎ ‎św.‎ ‎Benedykt XII‎ ‎w‎ ‎liście‎ ‎do‎ ‎spowiedników‎ ‎„Miło ściwego‎ ‎Lata:‎ ‎“‎ ‎„Bezwątpienia‎ ‎należy‎ ‎pra gnąć,‎ ‎aby‎ ‎przed‎ ‎rozpoczęciem‎ ‎nawiedza nia‎ ‎kościołów‎ ‎wierni‎ ‎przystąpili‎ ‎do‎ ‎spo wiedzi‎ ‎i‎ ‎komunii‎ ‎świętej,‎ ‎w‎ ‎celu‎ ‎nawie-‎ ‎i dzania‎ ‎kościołów‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski‎ ‎i‎ ‎powtó rzenia‎ ‎spowiedzi‎ ‎świętej,‎ ‎gdyby‎ ‎ktoś‎ ‎miał‎ ‎: nieszczęście‎ ‎popaść‎ ‎w‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny, rozpocząwszy‎ ‎spełnianie‎ ‎pobożnych‎ ‎Ju bileuszowych‎ ‎praktyk...‎ ‎w‎ ‎każdym‎ ‎razie nie‎ ‎chcemy‎ ‎pozbawiać‎ ‎owoców‎ ‎Jubile uszu‎ ‎tego,‎ ‎kto‎ ‎rozpoczyna‎ ‎nawiedzanie kościołów‎ ‎bez‎ ‎odbycia‎ ‎spowiedzi,‎ ‎o‎ ‎ile !‎ ‎ostatnią‎ ‎wizytę‎ ‎kościoła‎ ‎spełni‎ ‎w‎ ‎stanie łaski,‎ ‎a‎ ‎wszystkie‎ ‎wizyty‎ ‎w‎ ‎duchu‎ ‎praw- I‎ ‎dziwej‎ ‎pobożności‎ ‎i‎ ‎pokuty."

[madohora]

świat‎ ‎cały‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎zamiarze,‎ ‎abyśmy otrzymali‎ ‎zupełny‎ ‎odpust,‎ ‎darowanie wszystkich‎ ‎naszych‎ ‎grzechów.‎ ‎Spraw, o‎ ‎Panie,‎ ‎abyśmy,‎ ‎przed‎ ‎Twoje‎ ‎najświętsze powołani‎ ‎Oblicze,‎ ‎cieszyć‎ ‎się‎ ‎mogli‎ ‎niewy- słowioną‎ ‎chwałą‎ ‎i‎ ‎wieczną‎ ‎radością,‎ ‎któ rąś‎ ‎nam‎ ‎od‎ ‎wieków‎ ‎zgotował‎ ‎przez‎ ‎zasłu gi‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎prawdziwego‎ ‎Boga, który‎ ‎z‎ ‎Tobą‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎Duchem‎ ‎św.‎ ‎żyje‎ ‎i‎ ‎kró luje‎ ‎na‎ ‎wieki‎ ‎wieków.‎ ‎Amen.
Modlitwy‎ ‎według‎ ‎intencyi‎ ‎Ojca‎ ‎Św. (Do‎ ‎odmawiania‎ ‎przy‎ ‎każdorazowem‎ ‎nawiedzeniu). I. Wszechmogący‎ ‎Boże!‎ ‎składam‎ ‎Ci w‎ ‎ofierze‎ ‎najokrutniejsze‎ ‎konanie,‎ ‎któ re‎ ‎przecierpiał‎ ‎jednorodzony‎ ‎Twój‎ ‎Syn, a‎ ‎mój‎ ‎Zbawiciel,‎ ‎Jezus,‎ ‎w‎ ‎Getsemańskim ogrodzie,‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎tą‎ ‎nieoszacowaną‎ ‎krwią, która‎ ‎tam,‎ ‎w‎ ‎najwyższem‎ ‎przygnębie niu‎ ‎Boskiego‎ ‎Serca,‎ ‎z‎ ‎Jego‎ ‎najświę tszego‎ ‎Ciała‎ ‎pociekła‎ ‎w‎ ‎krwawym‎ ‎po cie.‎ ‎A‎ ‎przez‎ ‎nieskończone‎ ‎zasługi‎ ‎te go‎ ‎konania‎ ‎i‎ ‎wylanej‎ ‎w‎ ‎niem‎ ‎krwi,‎ ‎bła gamy‎ ‎Cię,‎ ‎spraw,‎ ‎aby‎ ‎wszyscy‎ ‎ludzie, którzy‎ ‎żyją‎ ‎i‎ ‎żyć‎ ‎będą‎ ‎do‎ ‎końca‎ ‎wie ków‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎świecie,‎ ‎uznali‎ ‎prawdę
Świętego‎ ‎Rzymskiego,‎ ‎Apostolskiego, Katolickiego‎ ‎Kościoła,‎ ‎który,‎ ‎będąc‎ ‎pra wdziwą‎ ‎Oblubienicą‎ ‎samego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chry stusa,‎ ‎jest‎ ‎dla‎ ‎nas‎ ‎najlepszą‎ ‎i‎ ‎ukocha ną‎ ‎Matką.‎ ‎Daj,‎ ‎o‎ ‎Panie,‎ ‎aby‎ ‎wszyscy wysławiali,‎ ‎czcili‎ ‎i‎ ‎słuchali‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎ser ca‎ ‎we‎ ‎wszystkiem‎ ‎Twego‎ ‎świętego‎ ‎Ko ścioła‎ ‎dla‎ ‎Twojej‎ ‎chwały,‎ ‎a‎ ‎własnego zbawienia. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu. Abyś‎ ‎Kościół‎ ‎Twój‎ ‎św.‎ ‎rządzić i‎ ‎zachować‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie‎ ‎prosimy, wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. II. O‎ ‎wielki‎ ‎Boże,‎ ‎ofiaruję‎ ‎Ci‎ ‎tę‎ ‎twar dą‎ ‎boleść,‎ ‎którą‎ ‎wycierpiał‎ ‎ukochany mój‎ ‎Zbawca,‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus,‎ ‎w‎ ‎nieludz- kiem‎ ‎i‎ ‎barbarzyńskiem‎ ‎biczowaniu‎ ‎wraz z‎ ‎całą‎ ‎krwią,‎ ‎jaką‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎okrutnej‎ ‎męce przelał.‎ ‎Przez‎ ‎nieskończone‎ ‎zasługi‎ ‎te go‎ ‎cierpienia‎ ‎i‎ ‎spowodowany‎ ‎niem‎ ‎upływ krwi,‎ ‎błagam‎ ‎Cię,‎ ‎abyś‎ ‎raczył‎ ‎zgładzić‎ ‎j ze‎ ‎świata‎ ‎wszelki‎ ‎błąd‎ ‎w‎ ‎wierze,‎ ‎iżby‎ ‎: nie‎ ‎było‎ ‎zakątka‎ ‎na‎ ‎ziemi,‎ ‎w‎ ‎którymby on‎ ‎się‎ ‎gnieździł.‎ ‎Rozprosz,‎ ‎o‎ ‎Panie, wszelkie‎ ‎błędy‎ ‎ludzkie‎ ‎i‎ ‎daj,‎ ‎aby‎ ‎wszystko

[madohora]

bliźniego,‎ ‎jak‎ ‎siebie‎ ‎samego‎ ‎i‎ ‎obiecuję‎ ‎na dowód‎ ‎mego‎ ‎uczucia‎ ‎zachować‎ ‎wszyst kie‎ ‎Twoje‎ ‎rozkazy.‎ ‎Spraw,‎ ‎o‎ ‎Panie, abym‎ ‎nie‎ ‎ustawał‎ ‎w‎ ‎Twej‎ ‎miłości. Akt‎ ‎Żalu. Żal‎ ‎mi‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎serca,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎żem Ciebie‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎tyloma‎ ‎obraził‎ ‎grzecha mi,‎ ‎szczerze‎ ‎nienawidzę‎ ‎ich‎ ‎i‎ ‎brzydzę I‎ ‎się‎ ‎nimi,‎ ‎albowiem‎ ‎grzesząc‎ ‎zbrukałem !‎ ‎duszę‎ ‎moją,‎ ‎utraciłem‎ ‎Niebo,‎ ‎zasłuży- i‎ ‎łem‎ ‎na‎ ‎piekło,‎ ‎a‎ ‎głównie‎ ‎obraziłem‎ ‎Cie bie,‎ ‎który‎ ‎jesteś‎ ‎nieskończoną‎ ‎dobro cią‎ ‎i‎ ‎ponad‎ ‎wszystko‎ ‎godną‎ ‎miłości ■‎ ‎Istotą.‎ ‎Wołałbym‎ ‎raczej‎ ‎umrzeć,‎ ‎aniżeli Cię‎ ‎więcej‎ ‎obrażać‎ ‎i‎ ‎statecznie‎ ‎obiecuję przy‎ ‎Twej‎ ‎łasce‎ ‎więcej‎ ‎tego‎ ‎już‎ ‎nie l‎ ‎czynić.‎ ‎Spraw,‎ ‎o‎ ‎Panie!‎ ‎abym‎ ‎więcej już‎ ‎nie‎ ‎grzeszy). Nawiedzenie‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakramentu. (Modlitwa‎ ‎św.‎ ‎Alfonsa‎ ‎I.iguorego). Panie‎ ‎Jezu‎ ‎Chryste,‎ ‎który‎ ‎z‎ ‎miłości do‎ ‎rodzaju‎ ‎ludzkiego‎ ‎dnie‎ ‎i‎ ‎noce‎ ‎spę dzasz‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎Najświętszym‎ ‎Sakramen- '‎ ‎cie,‎ ‎oczekując,‎ ‎nawołując‎ ‎i‎ ‎łaskawie‎ ‎przyj mując‎ ‎wszystkich,‎ ‎przychodzących‎ ‎na wiedzać‎ ‎Cię,‎ ‎wierzę,‎ ‎że‎ ‎jesteś‎ ‎obecnym w‎ ‎Sakramencie‎ ‎ołtarza,‎ ‎oddaję‎ ‎Ci‎ ‎cześć z‎ ‎głębokości‎ ‎całej‎ ‎swojej‎ ‎nędzy,‎ ‎oraz dziękuję‎ ‎za‎ ‎wszystkie,‎ ‎dotąd‎ ‎odebrane od‎ ‎Ciebie‎ ‎laski,‎ ‎zwłaszcza,‎ ‎żeś‎ ‎raczył dać‎ ‎mi‎ ‎Siebie‎ ‎samego‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎Sakramen cie.‎ ‎Oprócz‎ ‎tego‎ ‎dziękuję‎ ‎Ci,‎ ‎żeś‎ ‎mnie otoczył‎ ‎nieustającą‎ ‎opieką‎ ‎swej‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Matki‎ ‎i‎ ‎natchnął‎ ‎mnie‎ ‎błogo sławioną‎ ‎myślą‎ ‎odwiedzenia‎ ‎Cię‎ ‎w‎ ‎tym kościele.‎ ‎Pozdrawiam‎ ‎więc‎ ‎Twoje‎ ‎Naj słodsze‎ ‎Serce,‎ ‎a‎ ‎czynię‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎potrójnym celu‎ ‎:‎ ‎w‎ ‎podziękowaniu‎ ‎za‎ ‎ten‎ ‎dar największy‎ ‎Sakramentu‎ ‎ołtarza,‎ ‎chęci zadosyćuczynienia‎ ‎Twojej‎ ‎miłości‎ ‎za‎ ‎do znane‎ ‎krzywdy‎ ‎od‎ ‎wszystkich‎ ‎nieprzy jaciół‎ ‎tego‎ ‎Boskiego‎ ‎Sakramentu,‎ ‎wresz cie‎ ‎pragnę‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎moje‎ ‎nawiedzenie oddać‎ ‎Ci‎ ‎cześć‎ ‎na‎ ‎wszystkich‎ ‎miejscach, gdziekolwiek,‎ ‎przebywając‎ ‎w‎ ‎Euchary- styi,‎ ‎najmniej‎ ‎jesteś‎ ‎czczonym,‎ ‎lub‎ ‎zu pełnie‎ ‎zapomnianym.‎ ‎Żal‎ ‎mi,‎ ‎że‎ ‎tyle- kroć‎ ‎razy‎ ‎dobrowolnie‎ ‎naraziłem‎ ‎się Twojej‎ ‎nieskończonej‎ ‎dobroci.‎ ‎Posta nawiam‎ ‎na‎ ‎przyszłość,‎ ‎za‎ ‎łaską‎ ‎Twoją, więcej‎ ‎Cię‎ ‎nie‎ ‎obrażać,‎ ‎a‎ ‎obecnie,‎ ‎bez względu‎ ‎na‎ ‎moją‎ ‎nędzę,‎ ‎cały‎ ‎się‎ ‎To bie‎ ‎oddaję.‎ ‎Zrzekam‎ ‎się‎ ‎własnej‎ ‎woli, uczuć‎ ‎i‎ ‎pragnień,‎ ‎słowem‎ ‎wszystkiego,