TO JEST WĄTEK DLA ZWIERZĄTEK

[madohora]

Jest psem średniej i proporcjonalnej wielkości. Kończyny są dobrze ustawione i silnie umięśnione, co klasyfikuje psy tej rasy do wytrwałej pracy. Szeroka i głęboka klatka piersiowa. Posiada typowy dla siebie wyraz twarzy dzięki klarownym, ciemnym oczom i nieco pofałdowanemu czołu.

[madohora]

Alpejski gończy krótkonożny – jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych. Zaklasyfikowana do sekcji posokowców. Według FCI podlega próbom pracy

[madohora]

Koty syberyjskie to zwierzęta ruchliwe, żywiołowe, z dużym temperamentem. Są bardzo przyjacielskie, uczuciowe. Nie są agresywne, nie mają również niszczycielskich zapędów. Koty te bardzo lubią wspinać się i skakać, co potwierdza ich częste odpoczywanie na wysokich półkach i szafach. Są wspaniałymi myśliwymi. Jest prawdopodobne, że mieszkańcy Syberii używali ich jako „stróża” domu, ponieważ potrafił reagować mruczeniem na widok zbliżającego się obcego. W rodzinie jest serdeczny i towarzyski, nienatarczywy, niezależny. Koty syberyjskie na ogół są odważne i pewne siebie, bez problemu przystosowują się do nowych sytuacji. Jednak czasami w obrębie rasy zdarzają się osobniki nieśmiałe, które będą wiodły bardziej ustabilizowany tryb życia

[madohora]

[madohora]

Amerykańskie bobtaile są mocno zbudowane, mogą być krótkowłose jak i długowłose. Ich sierść jest bardziej kudłata niż gęsta i puszysta, a kolor oczu i sierści może być dowolny. W przypadku kotów biorących udział w konkursach nacisk kładziony jest na „dziki” pręgowany wygląd, przypominający rudego rysia

[madohora]

Rasa została uznana przez TICA w 1989 roku. Amerykańskie organizacje TICA, CFA i ACFA dopuściły amerykańskiego bobtaila do udziału w konkursach. Rasa teoretycznie jest uznana również przez chińską organizację CAA, albowiem CAA przyjmuje wszystkie standardy ras uznane przez ACFA. Także niemiecka organizacja WCF zaakceptowała zarówno odmianę długowłosą, jak i krótkowłosą amerykańskiego bobtaila, ale nie został on dopuszczony do brania udziału w konkursach i nie został jeszcze przez WCF opisany standard dla tej rasy

[madohora]

Amerykańskie bobtaile są chętne do zabawy, dość energiczne i towarzyskie względem właścicieli i opiekunów – proszą o uwagę poprzez miauczenie lub wskakiwanie na ręce. Są na tyle mądre i pomysłowe, by znaleźć wyjście z zamkniętych pomieszczeń i z zabezpieczonych klatek

[madohora]

Amerykański curl długowłosy należy do kotów półdługowłosych. Całe ciało jest średniej wielkości i proporcjonalne. Głowa ma kształt ściętego stożka. Oczy w kształcie migdała, dosyć duże i szeroko rozstawione, w harmonii kolorystycznej z barwą sierści tylko u odmiany barwnej kolorpoint. Uszy dość duże, łukowato zagięte do tyłu. Nowonarodzone kocięta mają uszy normalne, ale w pierwszych dniach życia chrząstki stają się fryzowane. Znane są trzy stopnie zakrzywienia uszu – lekkie, średnie i wyraźne. Okrywa włosowa jest półdługa i prawie bez wełnistego podszycia. Ogon ma długość równą długości ciała. Dopuszczalne są wszystkie rodzaje ubarwienia i wszystkie desenie.

[madohora]

Kot amerykański krótkowłosy – naturalna rasa kota wywodząca się z Ameryki Północnej. Jej przedstawiciele charakteryzują się masywną, silną sylwetką, grubą i gęstą sierścią, a także przyjacielskim usposobieniem. Popularność rasa ta zyskała dopiero po II wojnie światowej. Koty te są hodowane najczęściej w Stanach Zjednoczonych oraz Japonii, natomiast znacznie rzadziej w Europie ze względu na obecność tutejszych krewniaków

[madohora]

Koty tej rasy mają bardzo spokojne, przyjacielskie usposobienie. Łatwo nawiązują kontakt nie tylko z ludźmi, ale także innymi zwierzętami domowymi. Są bystre, inteligentne i ciekawe otaczającego je świata, polują gdy tylko mają ku temu okazję. Miauczą rzadko i mało barwnie. Potrafią same organizować sobie zabawę, choć bardzo dobrze czują się też w towarzystwie człowieka. Nie są to koty wymagające, jednak nie należy pozostawiać ich samych na dłuższy czas, gdyż mogą popaść w depresję

[madohora]

[madohora]

Dr Truda Straede wyhodowała tę rasę kotów w 1976 roku. Nowa rasa została zarejestrowana w Royal Agricultural Society Cat Control w Nowej Południowej Walii na początku lat 80. Możliwość uczestnictwa w wystawach i zdobywania tytułów uzyskał australian mist w roku 1986. Pierwszym czempionem tej rasy został kotka Nintu Dardanos w 1988 roku. Koty tej rasy są bardzo popularne w Australii, ale słabo znane poza nią.

[madohora]

Są to zgodne koty, lubiące żyć w małych grupkach zawierających także kastraty, młodzież i koty innych ras. Australijskie kotki są wspaniałymi i opiekuńczymi matkami.

[madohora]

Pochodzenie – Wielka Brytania
Rok powstania rasy – 1981

[madohora]

Pierwsza wzmianka o kocie burmańskim pojawia się w księdze poezji o kotach, która ukazała się w okresie Ayudhya (1350–1767), a obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Departamentu Sztuki Uniwersytetu Bangkoku. Koty te hodowane były przez mnichów jako kot świątynny. Zwane były „świątynną strażą” ze względu na swoje szczególne brwi (prawie nieowłosione plamki nad oczami), które sprawiały wrażenie, jakby kot ten miał oczy zawsze otwarte. Wierzono, że dusza osoby, która zmarła, przed przejściem na najwyższy poziom doskonałości w następnym życiu, żyła jeszcze jakiś czas w ciele świętego kota. Kot taki po śmierci miał wstawiać się u Buddy za swoim właścicielem.

[madohora]

Kot burmański jest już hodowany w Polsce, choć rasy tej nie można zaliczyć do rozpowszechnionych. Pierwsza kotka rasy burmańskiej – niebieska „Anne Louise Falyu's” z hodowli holenderskiej pojawiła się w Polsce w 1992 roku. W 1994 i 1995 roku dołączyły do niej dwa kocury – rudy – „Harry Fox” z Czech i czekoladowy – „Solo Junior Off Indra” z Holandii. Obecnie w Polsce zarejestrowanych jest zaledwie kilka hodowli kotów tej rasy

[madohora]

Co racja to racja
To już kocia arystokracja
Lecz i książę się zapomina
Gdy w zasięgu wzroku wstążka lub lina*

*Koty są skore do zabawy

[madohora]

Chausie występuje w trzech odmianach barwnych: czarnej (Solid Black), brązowej (Brown Ticked Tabby), srebrnej (Black Grizzled Ticked Tabby). Głowa kota jest średniej wielkości i długości, z wysokimi kośćmi policzkowymi i pełnymi policzkami. Oczy owalne, średniej wielkości, najbardziej pożądany kolor to złocisty lub żółty, dopuszczalne orzechowe do zielonkawych (zielone są cechą dyskwalifikującą), z jasną obwódką; uszy długie i szerokie, wysoko osadzone, zaokrąglone. Szyja muskularna, średniej długości i szerokości, klatka piersiowa głęboka. Ciało bardzo zwarte, silne i atletyczne, z wydłużonymi kończynami (tylne nieco dłuższe od przednich), stopy małe, kościec średniej grubości. Ogon długi (najlepiej ¾ długości ciała). Sierść gęsta, krótka i przylegająca, podszerstek delikatny, a włosy okrywowe twarde. Charakterystyczny mysi kolor włosa z podstawą od piaskowo-szarej do pomarańczowo-żółtej. Znaczenia tabby na pysku i ogonie. Brzuch jaśniejszy, może być znaczony, np. cętkowany. Kot musi przywodzić na myśl dzikiego łowcę, muskularnego, ale szczupłego i o niezwykłej „dzikiej” elegancji i gracji ruchów oraz skoków. Samce są proporcjonalnie większe od samic.

[madohora]

Cymric różni się od Manksa długością sierści i "zaokrąglonymi" kształtami. Odmiany barwne są identyczne jak u ich krótkowłosych kuzynów. Charakteryzuje się krótkim grzbietem i głębokimi bokami. Naturalną jego cechą jest skrócony ogon lub jego brak

[madohora]

Pierwszy kot tej rasy narodził się w 1987 w mieście Rostów nad Donem (stąd nazwa: sfinks znad Donu) i wabił się Warwara.

[madohora]

[madohora]

Kot egzotyczny, kot egzotyczny krótkowłosy (potocznie egzotyk) – współczesna[1], sztucznie wyhodowana[2] rasa kota pochodząca ze Stanów Zjednoczonych, powstała przez skrzyżowanie amerykańskiego kota krótkowłosego z kotem perskim. Fikcyjnym przedstawicielem tej rasy jest Garfield – bohater wielu komiksów i filmów animowanych

[madohora]

[madohora]

Bez podszycia. Krótkowłose mają sierść jedwabistą. Występują także odmiany długowłose. Na karku i nogach często dłuższe włosy.

[madohora]

[madohora]

Himalayan (USA) lub Colourpoint (reszta świata) – rasa kota powstała w wyniku krzyżowania kotów perskich z kotami syjamskimi.
Zwierzęta mają długą, puszystą sierść, która zwykle jest ciemniejsza (jak u kota syjamskiego) na głowie i ogonie. Pyszczek kota sprawia wrażenie, że zwierzę wydaje się cały czas zdenerwowane.

[madohora]

Muskularny, wysmukły kot średniej wielkości o srebrzystoniebieskiej sierści. Ogon średniej długości, gruby u nasady, zaokrąglony na końcu. Głowa okrągła, szeroko rozstawione oczy, za młodu bursztynowe, w wieku ok. 2 lat zmieniają kolor na zielony.

[madohora]

LaPerm - rasa kota. W marcu 1982 w Oregonie, w sadzie Lindy Koehl pręgowana kotka o imieniu Speedy urodziła 6 kociąt. Jedno z nich wyglądało osobliwie. Było długie, chude, bezwłose, z dużymi uszami osadzonymi daleko od siebie, a jego skóra wyglądała jak pokryta tatuażem z wzorem klasycznego pręgowania. Po sześciu tygodniach ciało kotki pokryło się rzadkim, kręconym, brązowym futerkiem. Kotkę nazwano Curly. Miękkie futro odziedziczyło później jej potomstwo. Gdy unikatowe koty zaczęły budzić zainteresowanie, właścicielka postanowiła pokazać je na wystawie. Kotom nadano nazwę LaPerm.

[madohora]

Alpejski gończy krótkonożny jest psem wytrzymałym i upartym, odpornym na niekorzystne warunki atmosferyczne.

[madohora]

[madohora]

JAMNIKI. NAZWA NIEMIECKA DACHSHUND.

Jest to stara rasa psów myśliwskich znana już w starożytnym Egipcie. Statua Faraona Tutmosisa III panującego około 2000 lat przed Chrystusem, ozdobiona jest rzeźbą, przypominającą psy podo bne do dzisiejszych jamników. W Niemczech pies ten był znany już w XVI w. i do dzisiaj zalicza się on tam jeszcze do psów najpopularniejszych. Przedsta wicielem tej rasy jest gładkowłosy jamnik, znany nam również, jako znakomity pies do pracy w jamach lisich i jako gończak. • Poza nim egzestuje jeszcze odmiana szorstkowłosa, jako pro dukt krzyżówki gładkowłosego jamjnika ze szkockim i skye terrierem — oraz długowłosa odmiana, wynikła z krżyżówki gładkowłosego jamnika ze spanielem. Jamnik gładkowłosy, używany do pracy w norach lisich i jako gończak znalazł poczesne miejsce w literaturze myśliwskiej. Jego inteligencja i zmyślność stała się przysłowiowa. Jamnik szorstkowłosy, poza właściwościami norowca i gończa- ka używany jest z powodzeniem do tępienia rabusiów leśnych i w r yder. Jamnik długowłosy, najmniej się nadaje do pracy pod ziemią, zalicza się on raczej do grupy płochaczy i jako taki zastępuje z do brym skutkiem spaniela, daje się on również użyć na ptactwo błotne.

[madohora]

Odnóża: przednie, krótkie silne, muskularne, przypominające nogi kreta — patrząc z profilu, muszą się one wydawać proste. Ramiona długie, szerokie, skośne i muskularne, przylegają ściśle do klatki piersiowej. Kość ramieniowa silnie uwydatniona i wysunięta naprzód. Klatka piersiowa pełna, owalna i długa

[madohora]

Zad okrągły pełny i muskularny, toż .samo — uda. Kość stopo wa tworzy z kością goleniową prawie kąt prosty. Skoki, patrząc na nie z tyłu, mocne i proste. Stopy przednie szerokie i lekko wygięte nazewnątrz — tylne nieco mniejsze i węższe. Pazury mocne, ustawione z reguły naze wnątrz, podeszwy o elastycznych i mocnych poduszkach. Ogon wysoko osadzony,nie zadługi, zwężający się ku końcowi, foremnie wygięty, jednak nie zadarty do góry. Sierść: gładka, gęsta, lśniąca i krótka. Maść: a) u odmiany jednomaścistej , czerwona, czerwono- żółta, lub żółta. Najwięcej poszukiwane są jamniki maści czerwonej. Nos i pazury czarne. b) U dwumaścistej odmiany — czarna, bronzowa lub szara, czerwono lub żółto podpalana nad oczami, po bokach policzków, na krawędziach warg, wewnątrz uszu, na piersi, na wewnętrznych i (zewnętrznych stronach odnóża, na stopach i na podogoniu. Nos i pazury, u czarnych psów — czarne, u bronzowych — bronzowe, u szarych — szare lub cieliste. c) U odmiany łaciastej tak zw. tygrysowatej (tiger teckel) — podstawową maścią jest srebrzysta lub biała, z ciemnemi, nieregular- nemi małemi plamami, koloru ciemno szarego, bronzowego, czer wono żółtego, lub czarnego. Oczy — u czarnych podpalanych psów — ciemne, u psów maści bronzowej — ciemno żółte, u odmian łaciastych są dopuszczalne oczy jasne (szklane) jak również nos cielisty j nakrapiany. Waga: typ lekki do 8 kg., typ średni do 10 kg., typ ciężki do 15 kg. Wady: za wysokie nogi, za słaba rachityczna buddwa, włóczenie nogami po ziemi w ruchu, za wąska lub zanadto wypukła głowa, za wysoko lub nisko osadzone, ciężkie krótkie, lub za długie uszy — za silnie uwydatniona nasada czoła — za wyłupiaste oczy, zanadto skrzy wione dotykające się nogi — za krótki tułów, zapadnięty grzbiet, za długi ogon — wadliwa maść

[madohora]

Innym kierunkiem rozwoju jamnika było przystosowanie go do różnego rodzaju polowań. Jamniki zatem były tresowane na: posokowce, psy zaganiające, buszujące, norowce. Zakres ich pracy nie ograniczał się tylko do wypłaszania borsuków z nory, gdzie jamnik był zdany sam na siebie, ale też do zaganiania dzików (jamniki szorstkowłose), buszowania w chaszczach i trzcinie oraz aportowania (długowłose). Obecnie jamniki dość często wykorzystuje się podczas polowań na lisy (potrafią wygonić zwierzę z nory), ale odchodzi się już od polowania przy ich pomocy na borsuki, gdyż są to zwierzęta zbyt niebezpieczne dla jamników.

[madohora]

Jamniki to bardzo radosne, ruchliwe psy znane ze skłonności do ścigania małych zwierząt i ptaków. Cechuje je upór i nieustępliwość, co utrudnia ich tresurę. Szczekają wyjątkowo głośno, dlatego mają predyspozycję do bycia dobrym psem stróżującym. Znane są ze swojego przywiązania i lojalności w stosunku do właściciela. Są towarzyskie, jednak obcych traktują z rezerwą i nieufnością.

[madohora]

To z tą rasą niezła draka
Co udaje wciąż kociaka
Jak z takim się obchodzić
I jak to z sobą pogodzić

[madohora]

[madohora]

Pierwszy standard nevy został przygotowany w 1987, w Związku Radzieckim, w klubie „Kofofiej”, któremu przypisywane jest również autorstwo nazwy – Neva Masquerade.

[madohora]

[madohora]

Kot norweski leśny to kot duży, mocnej budowy, zaliczany do kotów półdługowłosych. Jego tylne łapy są dłuższe od przednich, co pozwala na dużą zwinność i ułatwia skoki. Posiada dwa rodzaje sierści - dłuższy wierzchni włos ościsty i krótszy, puszysty podszerstek. Okrywa taka prawie uniemożliwia przemoczenie futra. Charakterystyczną cechą kotów norweskich jest kryza wokół szyi i "portki" na tylnych nogach. Dopełnieniem "dzikiego" wyglądu są "tufki" na szczycie uszu (jak u rysia) - same uszy są przysłonięte sierścią. Głowa ma kształt trójkąta równobocznego z prostym profilem. Dorosłe kocury osiągają 6-9 kg, kotki około 5-6 kg.

[madohora]

On niczego się nie boi
Ale także mało broi
Jak zabawa - na jego warunkach
I nie dotykaj go gdy jesteś "po trunkach"

[madohora]

Znów kolejna kombinacja
Bo tematem kocia karnacja
Lecz czy dobrze się stało
Na ten temat wiem za mało

[madohora]

Charakter-Koty orientalne są ciekawskie, uczuciowe ale wymagające. Lubią aktywnie spędzać czas. Są chętne do zabawy. Bardzo cenią sobie towarzystwo drugiego kota. Są doskonałymi łowcami. Dość głośne ale spokojniejsze niż koty syjamskie. Żyją ok. 16-18 lat

[madohora]

Choć z pozoru jest uległy
Może się okazać wredny
Cały dom musi być jego
Nie ma miejsca dla kolegów

[madohora]

[madohora]

Po raz pierwszy zostały pokazane w 1984 roku w Kopenhadze. W 1990 pani Gloria Moeldrup sprowadziła jeszcze trzy sztuki. W 1992 zostało przedstawionych sędziom Fédération Internationale Féline 19 kotów Sokoke w pięciu pokoleniach. Rasa została uznana w 1993. W 1997 było ich około 20 w Danii, jeden we Włoszech i trzy w Holandii.

[madohora]

Koty somalijskie pochodzą od kotów abisyńskich: w wyniku mutacji powstały koty abisyńskie długowłose, które w dalszej hodowli nazwano kotami somalijskimi. Na wystawach kotów rasowych po raz pierwszy pojawiły się w połowie lat 60. Przez długi czas nie chciano go zaakceptować. Hodowcy, którym w miotach kotów abisyńskich trafiały się kocięta o dłuższych włosach, zatajali ten fakt, aby nie utracić prestiżu swojej hodowli. Dopiero w 1965 r. w Stanach Zjednoczonych Evelyn Mague zainteresowała się urodzonymi w miotach kotów abisyńskich kociętami o dłuższych włosach i zapoczątkowała ich sterowaną hodowlę, kończąc tym samym spory. Coraz więcej hodowców poszło w jej ślady i w 1979 r. rasa ta została ostatecznie uznana.
Jej nazwę nadano od afrykańskiego kraju – Somalii. Zrezygnowano z pierwotnego określenia abisyński kot długowłosy, aby uniknąć sporów z hodowcami krótkowłosej odmiany tej rasy. Zadziwia fakt, że koty somalijskie, mimo stosunkowo krótkiej historii swej hodowli, cieszą się na świecie większym zainteresowaniem niż ich abisyńscy rodzice.

[madohora]

Ich futro wymaga niewiele szczotkowania, jednakże koty te są bardzo wdzięczne za jego prawidłową pielęgnację. Szczotkowanie jest dla nich jednocześnie oznaką przywiązania.

[madohora]

[madohora]

Badaniem białego Vana zajęło się Centrum Badań Van Kedisi, które prowadzi badania nad odtworzeniem naturalnej populacji tych kotów, które są jednym ze skarbów narodowych tego kraju. Badania te dołączono do dokumentacji przedstawionej komisji hodowlanej rozpatrującej dopuszczenie białego Vana do hodowli

[madohora]

Szkocki zwisłouchy, fold – rasa kota, powstała przypadkiem w 1961 roku w Szkocji. Rozpoczęto hodowlę poprzez selekcję, a nową rasę nazwano Scottish Fold. Nie jest uznawany i dopuszczany do wystaw przez FIFe

[madohora]

Głowa yorka czekoladowego jest w kształcie ściętego trójkąta, bardziej podłużna niż szersza. Oczy w kształcie migdała, złociste, zielone lub intensywnie brązowe (orzechowe). Uszy duże, szeroko rozstawione, ciało smukłe i podłużne, mimo to silne.

[madohora]

Dzisiejsze informacje o kotach pochodzą z roku 1870, 1935 i współczesne. Jak widać większość kocich krzyżówek datuje się dopiero na lata 60-80 XX wieku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Po ośmiu latach działalności Phylaksu powstał nowy związek, utworzony przez rotmistrza Maxa von Stephanitza 3 kwietnia 1899 roku. Kiedy von Stephanitz wraz ze swoim przyjacielem Arturem Mayerem był w Karlsruhe na wielkiej ogólnokrajowej wystawie hodowlanej, ich uwagę zwrócił jeden z prezentowanych na tej wystawie psów. Był to pracujący owczarek w typie pierwotnym, silny, wytrzymały i sprężysty. Pies nazywał się Hektor Linksrhein i stał się nowym nabytkiem von Stephanitza do jego psiarni w Grafrath. Hodowca nadał mu nowe imię Horand von Grafrath i zarejestrował go pod numerem 1 w księdze hodowlanej owczarków niemieckich.

[madohora]

Po II wojnie światowej ze względu na złą sławę Niemiec w krajach alianckich owczarka niemieckiego zaczęto nazywać owczarkiem alzackim

[madohora]

Kończyny
Kończyny owczarka niemieckiego powinny być proste, idealnie równoległe i umięśnione, a ścięgna i stawy mocne. Tylne łapy nieco odstawione do tyłu, dobrze kątowane. Łapy okrągłe, zwarte, palce wysklepione, pazury ciemne.

[madohora]

Maść szczeniaka można ustalić ostatecznie dopiero po zmianie okrywy pierwotnej na wtórną, po zakończeniu porostu włosów pokrywowych. Zdarza się maść blue sable (niebieska podpalana), jaka wyklucza zwierzę z hodowli. Wykluczone z hodowli są też osobniki białe lub kremowe, choć są uznawane w klubach ras. Istnieją dwie odmiany, krótkowłosa i długowłosa (uznana za nową odmianę owczarka niemieckiego w Polsce przez Związek Kynologiczny i na świecie przez FCI od 01.01.2011 r.). Są także owczarki niemieckie szorstkowłose, również nie uznawane przez FCI.

[madohora]

Owczarek niemiecki to rasa wszechstronnie użytkowa. Choć najczęściej pełni rolę psa rodzinnego, może pracować jako przewodnik niewidomych, pies służbowy, patrolowy, wojskowy, tropiący, stróżujący, obronny, lawinowy, poszukujący narkotyków, materiałów wybuchowych, osób zaginionych. Predestynowany do osiągania sukcesów w różnych psich sportach, często wykorzystywany jako psi aktor.

[madohora]

Poczta Polska wyemitowała 3 lutego 1969 r. znaczek pocztowy przedstawiający głowę owczarka niemieckiego o nominale 4,5 zł, w serii Rasy psów. Druk w technice offsetowej na papierze kredowym. Autorem projektu znaczka był Janusz Grabiański. Znaczek pozostawał w obiegu do 31 grudnia 1994 r.

[madohora]

[madohora]

Ogłoszony w 1891 roku wzorzec owczarka niemieckiego opisuje trzy odmiany tej rasy, a kryterium podziału stanowiła długość włosa:

owczarek niemiecki szorstkowłosy
owczarek niemiecki krótkowłosy (twardowłosy)
owczarek niemiecki długowłosy.

Później standard ten był zmieniany, aż do roku powstania (1899) Związku Owczarków we Frankfurcie nad Menem. W Polsce powstał Związek Owczarka Niemieckiego Długowłosego 21 lipca w 1990 roku, założycielem którego była Marta Trzcińska. na terenie kraju odmiana ta także była hodowana w ramach Polskiego Klubu Psa Rasowego oraz Klubu Owczarka Niemieckiego Długowłosego w Polsce.

Do sierpnia 2010 roku Owczarek Niemiecki Długowłosy nie był uznawany przez FCI, ani żadne organizacje zrzeszone, tym samym także przez Związek Kynologiczny w Polsce. Dotychczas władze FCI argumentowały fakt nieuznania owczarka niemieckiego długowłosego tym, że długa sierść przeszkadza tym psom w pracy. W sierpniu 2010 roku FCI zatwierdziło owczarka niemieckiego długowłosego, nadając mu jednocześnie status odrębnej odmiany i wszelkie prawa wystawowe i hodowlane od dnia 1 stycznia 2011.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Duży, smukły pies. Głowa jest wydłużona. Borzoje budową ciała przypominają greyhoundy, ale są wyższe – to jedna z najwyższych ras psów. Wysokość w kłębie ok. 70 cm, masa ciała ok. 30 kg.

[madohora]

SZKOCKI OWCZAREK, COLLIE ALBO COLEY.

W przeciwieństwie do niemieckiego owczarka i kilku innych odmian francuskich i rosyjskich, przedstawia szkocki owczarek najowłosienie, szyję zaś jego zdobi przepyszna grzywa. Zewnętrzne jego walory tworzą niepowszednią i wysoce interesującą całość, charakte ryzującą zewnętrzną postać tego — wytwornego i żywego zarazem psa. Jego roztropność i wierność jest w Anglji wysoko ceniona. W Szkocji owczarek ten strzeże do dzisiejszego dnia stada czar- nogłowych owiec zwanych Coalleys, stąd też jego nazwa, i miarę je go oceny stanowi nietylko jego piękny wygląd, lecz przedewszystkiem sprawność pasterska. W przedwojennych Niemczech i Austrji robiono próby zastoso wania jego zdolności do potrzeb wojennych, szczególnie zaś jako psa sanitarnego do wyszukiwania rannych. Próby te jednak odpadły, ze względu na wysoką cenę tej rasy, jak również i z tego powodu, że znalazł on groźnego konkurenta w airedale-terrierze, który pod wie loma względami, specjalnie dzięki swej wszechstronności, zaczął ją - z tej dziedziny wypierać. Rozróżniamy dwie odmiany, zresztą zupełnie podobnych do sic bie szkockich owczarków: długo- i krótko-włosą. Ogólna charakterystyka: wysokość psa od 50 do 60 cm., suki od 50 do 55 cm. Collie ma wygląd lekkiego, elastycznego, niepozbawionego gra cji i wytworności psa. Nie śmie on w typie przypominać charta. Włos bogaty i bujny, sięga w tyle do stawów skokowych, nogi przed nie są owłosione tylko na tylnych krawędziach. Głowa: czaszka jest całkowicie płaska, dosyć szeroka, pysk zgrabny i szpiczasty. Szczęka górna nieco dłuższa od przedniej. Oczy szeroko rozstawione, kształtu migdałów, nieco skośne. Skóra na gło wie i pysku zupełnie przylegająca. Uszy, o ile możności jak najmniej isize, wzniesione do połowy, gdy pies bacznie uważa, poza tern są one podane w tył i ukryte w kołnierzu szyi. Kark długi, wypukły i musku larny. Pierś z przodu wąska, za barkami jednak dobrze wysklepiona. Krzyż krótki, mocny — partja nadnercza silnie rozwinięta. Ogon dłu gi, z lekko zagiętym końcem ku górze winien zasadniczo wolno opa dać. Zad zaokrąglony. Nogi proste, o dość płaskim kośćcu, pęciny dość długie i elastyczne. Stopy zwarte o bardzo twardych podeszwach. Skoki tylne: kość goleniowa długa, nogi w kolanach zgięte. Sierść z wyjątkiem głowy i nóg przednich możliwie jak najdłuższa. Podszycia tak gęste, że trudno się skóry doszukać. Maść nie odgrywa rolwięcej wyrównany typ rasy. Jest on nieco mniejszy od niemieckiego Ocena punktowa: głowa i wyraz — 15, uszy — 10, kark i barki — 10, nogi i stopy — 15, zad — 10, grzbiet i nadnercze — 10, ogon —5, owłosienie z kołnierzem — 20, wzrost 7. Razem 102.

[madohora]

Rasa ta, jak wskazuje nazwa pochodzi ze Szkocji, gdzie była używana od bardzo dawna. Psy podobne do współczesnych collie występowały w tych rejonach już w XVI wieku. Na drodze wieloletnich krzyżowań i selekcji hodowlanych udało się uzyskać cechy podobne do tych jakie prezentuje obecny wzór rasy. Collie krzyżowane były przede wszystkim z seterami. Po raz pierwszy owczarka szkockiego zaprezentowano na oficjalnej wystawie psów rasowych w 1860 roku w Birmingham w Anglii. Psy nosiły wtedy szatę koloru czarnego lub czarno-białego. Na 1871 rok datuje się pojawienie i rozwój popularności śniadego umaszczenia. Pierwszym collie o takim właśnie umaszczeniu był OLD COCKIE. Pierwszy collie marmurkowy urodził się w 1873 roku. Pierwsze owczarki szkockie w Polsce pojawiły się w 1924 roku.

[madohora]

Psy rasy collie mają harmonijną, proporcjonalną budowę.

Tułów nieco wydłużony w poziomie w stosunku do wysokości w kłębie. Linia grzbietu u stojącego psa jest pozioma;
Głowa wąska, o lekko klinowym kształcie, czaszka płaska, prosta z lekkim, zauważalnym stopem, kufa wydłużona. Oczy migdałowego kształtu nieco skośne. Uszy osadzone na szczycie głowy, stojące, w jednej trzeciej załamane do przodu;
Ogon długi, zwisający z nieco uniesionym końcem. Ogon nigdy nie powinien być podnoszony ponad linię grzbietu.

[madohora]

Szata jest długa i gęsta. Włosy okrywy mocne i twarde, podszerstek miękki, gęsty i puszysty. Grzywa obfita. Ogon gęsto owłosiony.

Rozróżnia się trzy uznawane przez FCI rodzaje umaszczenia:

Śniade – kolor szaty od jasnozłotego do mahoniowego, grzywa biała. Oczy brązowe.
Tricolor (czarne) – szata czarna z białą grzywą, podpalane plamy na pysku, klatce piersiowej i brzuchu. Oczy brązowe.
Blue-merle – marmurkowy. Szata srebrno-niebieska o przenikającym się rysunku. Na pysku i łapach występuje podpalanie. Oczy niebieskie (dopuszczane tylko u psów tego koloru) lub brązowe.

Umaszczenia nie dopuszczalne przez FCI:

Białe - psy te rodzą się ze skrzyżowania dwóch marmurkowych i często są ślepe lub głuche. Można także krzyżować ze sobą osobniki białe z innymi kolorami. Na psach tych występują często nieliczne znaczenia. Białe collie uznawane są tylko w USA;
Śniade merle - rodzą się ze skrzyżowania marmurków ze śniadymi psami. Mają one często niebieskie oczy (jedno lub dwa) a na sierści srebrny nalot. Takie collie nie są uznawane przez FCI, lecz tak jak białe tylko w USA.