Sezon na grzyby

[madohora]

Blaszki szerokie, wolne, barwy białej, ostrza gładkie lub kłaczkowate

[madohora]

Zarodniki okrągławe. Wysyp zarodników biały.

[madohora]

Objawy zatrucia po spożyciu grzyba występują dopiero po wielu godzinach, zwykle od 6 do nawet 24 godzin. Na początku objawy nie są alarmujące, zaczyna się zwykle od niepokoju. Dopiero później występuje biegunka i skurcze żołądka. Pacjenci po zatruciu zwykle trafiają zbyt późno do szpitala, wówczas konieczny jest przeszczep wątroby.
Muchomor wiosenny mylony jest z muchomorem zielonawym oraz muchomorem jadowitym. Zdarzyło się, że muchomora wiosennego mylono z młodymi pieczarkami.

[madohora]

Mimo że obecnie muchomora czerwonego, niczym drapieżnika, podziwia się z dystansu, w dawnych czasach był on dość często stosowanym surowcem. Używali go szamani, czarownicy i wiedźmy w celu przeprowadzania rytuałów o podłożu magicznym. Starożytne plemiona używały soku z muchomora czerwonego w celu korzystania z jego psychoaktywnych właściwości. Przygotowywany z niego wywar wywoływał halucynacje wskutek zawartości muskaryny i kwasu inotenowego (substancji odurzających). Co ciekawe, liczne malowidła ścienne, freski, rzeźby i posągi wskazują na to, że muchomor czerwony wykorzystywano w rytualnych obrządkach już od 9000 r. p.n.e.

[madohora]

Muchomor czerwony jest na tyle rozpoznawalnym grzybem, że nawet początkujący grzybiarze nie powinni go pomylić z żadnym innym, podobnym gatunkiem. Uznaje się jednak, że Amanita muscaria może nieco przypominać rosnący pod świerkami muchomor królewski, który ma kolor brunatny i żółte blaszki albo muchomor cesarski, którego kapelusz wyróżnia pomarańczowożółty kolor, zaś bulwa trzonu otoczona jest pierścieniem.

[madohora]

Bywa, że pojawiają się torsje i biegunka. Po pewnym czasie, pod wpływem halucynacji, zatruta osoba zapada w głęboki sen, który może przekształcić się w śpiączkę. Trucizna zawarta w muchomorach czerwonych w skrajnych przypadkach prowadzi do uszkodzenia mózgu i, w konsekwencji, do śmierci. Leczenie zatrucia tym grzybem polega na wyprowadzeniu substancji toksycznych z przewodu pokarmowego za pomocą wywołania wymiotów, płukania żołądka albo podania choremu węgla aktywnego i środków przeczyszczających. Bez cienia wątpliwości, w przypadku zatrucia jadem Amanita muscaria należy jak najszybciej udać się na oddział intensywnej opieki medycznej.

[madohora]

Sama nazwa nie pozostawia wiele złudzeń – „Mucho-mor” to tradycyjna trucizna na muchy! Łacińska nazwa Amanita jest nieco mniej złowieszcza i najprawdopodobniej odnosi się do łańcucha gór w środkowej Turcji, zwanego dawniej Amanus. Pod względem botanicznym muchomory należą do rodziny muchomorowatych, ale dzielą się na dwa podrodzaje Amanita (np. muchomor czerwony) oraz Lepidella (np. muchomor cytrynowy). Rozeznania między obiema grupami dokonuje się głównie na podstawie laboratoryjnej analizy zarodników, a także wybranych cech charakterystycznych, które służą do dalszego podziału podrodzajów na sekcje.

[madohora]

Są też gatunki ciepłolubne, takie jak cytrynowy lub ochrowy muchomor narcyzowy (Amanita gemmata), które w naszym kraju pojawiają się rzadko, preferując kwaśne, piaszczyste gleby na południu Europy. Różne gatunki muchomorów mają przy tym nieco odmienny okres rozwijania owocników, ale ogólnie rzecz biorąc, sezon na muchomory trwa od czerwca do listopada.

[madohora]

Nieliczne gatunki mają również tendencję do zmiany barwy po uszkodzeniu na czerwoną lub niebieską – należą do nich przede wszystkim muchomor czerwieniejący (Amanita rubescens) oraz zagrożony wyginięciem muchomor szorstki (Amanita franchetti) o żółtym kapeluszu pokrytym łatkami – większość muchomorów pozostaje jednak biała po przełamaniu.

[madohora]

Ogólnie rzecz biorąc, większość muchomorów jest dla człowieka szkodliwa, z tym, że ich działanie może mieć różne konsekwencje - od tymczasowych zatruć żołądkowych po trwałe uszczerbki na zdrowiu.

[madohora]

Miąższ muchomora czerwonego zawiera muskarynę oraz kwas ibotenowy, które wpływają procesy zachodzące w mózgu i powodują ospałość, a po niej niezwykłe pobudzenie określane jako euforia czy napady szału. Towarzyszą temu halucynacje, zaburzenia postrzegania czasu i przestrzeni, a później także silny roztrój żołądkowy, senność, a często także utrata przytomności. W rzadkich wypadkach zatrucie prowadzi do śmierci.

[madohora]

Do jadalnych zalicza się także muchomor złotawy (Amanita ceciliae) – toksyczny na surowo, ale nieszkodliwy po ugotowaniu; a także muchomor żółtawy (Amanita crocea), muchomor twardawy (Amanita excelsea) czy na przykład muchomor rdzawobrązowy (Amanita fulva). Żaden z nich nie należy jednak do wybitnych specjałów, więc nie bywają zwykle zbierane.

[madohora]

Po raz pierwszy takson ten opisany został w 1727 r. przez S. Vaillanta jako grzyb phalloides, annulatus, sordide virescens i patulus, w roku 1821 E. Fries nadał mu nazwę Agaricus phalloides. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w roku 1833 J.H.F. Link
Ma około 20 synonimów naukowych

[madohora]

Występuje najczęściej w lasach liściastych, także w mieszanych; rośnie pojedynczo, lub w małych grupkach. Najczęściej rośnie pod dębami, ale także pod wieloma innymi gatunkami drzew: buki, kasztanowce, brzozy, leszczyny, graby, sosny i świerki. Najczęściej występuje na glebach o odczynie obojętnym lub zasadowym, ale potrafi rosnąć także na glebach kwaśnych. Owocniki wyrastają od czerwca do listopada

[madohora]

Muchomor zielonawy powoduje zatrucia cyklopeptydowe i cytotoksyczne (1. grupa trucizn)[5]. Zawiera dwa rodzaje toksyn: fallotoksyny (falloidyna, falloina, fallizyna, fallicydyna) oraz amatoksyny (amanityna, amanina, amanullina). Główną toksyną odpowiedzialną za zatrucie po spożyciu muchomora zielonawego jest alfa-amanityna. Toksyny te powodują nieodwracalne uszkodzenie wątroby i innych narządów ciała. Toksyny muchomora nie ulegają zniszczeniu w procesie gotowania, marynowania lub suszenia. Pierwsze objawy zatrucia pojawiają się późno, bo dopiero po 8–16 godzinach od spożycia grzybów, gdy większość trucizny została już wchłonięta do krwi. Są to dolegliwości objawiające się zawrotami i bólami głowy, nudnościami, wymiotami, bólem brzucha, biegunkami, przyspieszeniem tętna, trudnościami w oddychaniu.

[madohora]

Jako leczenie stosuje się agresywną wymianę płynów i elektrolitów u pacjenta. W Europie stosuje się też wlewy dożylne sylibiny (związku chemicznego pozyskiwanego w formie dihemibursztynianu z ostropestu plamistego). W drugiej dekadzie XXI w. w USA prowadzono badanie kliniczne sylibiny. odnośnie do jej skuteczności w leczeniu zatruć muchomorem zielonawym. Podejmowane były też próby stosowania węgla aktywnego, wysokich dawek penicyliny, N-acetylocysteiny, cymetydyny i oktreotydu, a także drenaż dróg żółciowych. Badania takie są trudne do przeprowadzenia ze względu na brak możliwości prowadzenia ich w sposób kontrolowany i randomizowany. Analiza danych historycznych wskazuje, że śmiertelność przy stosowaniu sybiliny wynosi niecałe 10%, podczas gdy przy innych próbach terapii było to ponad 20%

[madohora]

Strzępiak ceglasty (Inocybe erubescens)
Nazywany/a też: włókniak ceglasty

[madohora]

Rośnie w lasach, parkach, na alejach, w zaroślach pod drzewami liściastymi - najczęściej znaleźć go można pod bukami, lipami, sosnami i dębami.

[madohora]

Trzon osiąga wysokość od 5 do 20 cm i grubość od 0,8 do 2 cm. Ma cylindryczny kształt. W dolnej części jest rozszerzony. Jest pełny. Na powierzchni pokryty jest włókienkami, które mają barwę białawą, różową lub cynobrową. Przy szczycie jest oszroniony.

[madohora]

Strzępiak ceglasty jest grzybem śmiertelnie trującym - zawiera 500 razy więcej muskaryny niż muchomor czerwony. Już spożycie około 10-20 g surowego okazu może doprowadzić do zatrucia u osób dorosłych, natomiast u dzieci może doprowadzić do zatrucia śmiertelnego. Objawy zatrucia występuje po pół godzinie od spożycia. Zalicza się do nich nudności, wymioty, zawroty i bóle głowy, ślinotok, pocenie się, zaburzenia widzenia kolorów.

[madohora]

Zasłonak fioletowy nie posiada żadnego zastosowania.

[madohora]

Zasłonak cynamonowy wyrasta w rozproszonych grupach, rzadko pojedynczo. Spotykany na kwaśnych glebach w lasach iglastych i mieszanych oraz terenach ruderalnych (pobocza ulic, autostrad, wysypiska śmieci, torowiska kolejowe). Często w towarzystwie mchów. Grzyb rozpowszechniony w Europie, ale występuje licznie także w Ameryce Północnej i Azji.

[madohora]

Miąższ żółtobrązowy. Zapach słabo „rzodkiewkowy”. Smak gorzki, nieprzyjemny

[madohora]

Pieprznik pomarańczowy jest grzybem niejadalnym. W Polsce występuje rzadko.

[madohora]

Blaszki są grube i występują w postaci żebrowatych listewek, które są nieregularnie połączone. Są szeroko rozstawione i zbiegają na trzon. Kolor od żółtego, przez łososiowy, po różowawy. Wraz z wiekiem bledną.

[madohora]

Zdania na temat przydatności do spożycia pieprznika pomarańczowego są podzielone. Jedni autorzy twierdzą, że jest on grzybem jadalnym, inni z kolei uważają, że jest grzybem niejadalnym.

[madohora]

Borowik ponury występuje głównie latem i jesienią. Owocniki wytwarza od czerwca do października

[madohora]

Trzon osiąga wysokość od 5 do 15 cm. i grubość od 2 do 5 cm. W górnej części jest jasnożółty lub pomarańczowożółty, w dolnej części purpurowy, a u podstawy karminowy. Każdy grzyb reprezentujący siniaki pokryty jest wyraźną, rdzawoczerwoną siateczką o podłużnych oczkach.

[madohora]

Miąższ w kapeluszu tego podgrzybka siniaka jest koloru żółtego, u podstawy trzonu przybiera barwę brązowoczerwoną. Po uszkodzeniu natychmiast sinieje, a po jakimś czasie robi się szary. Ma łagodny smak i słabo wyczuwalny zapach.

[madohora]

Borowik ponury w postaci surowej nie nadaje się do spożycia, gdyż jest trujący. Do zatruć dochodzi najczęściej podczas spożywania grzybów siniaków surowych bądź smażonych. Objawy zatrucia borowikiem ponurym pojawiają się od 0,5-3 godzin od czasu spożycia. Pojawiają się wtedy: wzrost temperatury ciała, nudności, wymioty, bóle brzucha, ogólne osłabienie, a w ostateczności niewydolność nerek. Niektóre źródła podają, że po ugotowaniu można zjeść, ale nie wolno łączyć go ze spożyciem alkoholu. Zaleca się jednak niejedzenie tego grzyba pod żadną postacią. To w połączeniu z faktem, że siniak jest trującym na surowo grzybem podobnym do prawdziwka, powoduje, że odradza się zbieranie go osobom pozbawionym wiedzy i doświadczenia w tym zakresie.

[madohora]

Rubroboletus satanas jest szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej, ale jest rzadki w większości odnotowanych lokalizacji. Wbrew pozorom, Rubroboletus satanas rośnie nie tylko na terenie Europy. Można go spotkać również w Maroku oraz w Kalifornii i Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych. Jego okazy są jednak niezwykle rzadkie, a sam gatunek uważa się za wymierający. Populacja maleje, co można przypisać wylesianiu prowadzącemu do pogorszenia jakości siedlisk.Na Czerwonej Liście roślin i grzybów polski borowik szatański ma nadany status E, co oznacza, że jest on zagrożony wręcz krytycznie. Za gatunek na wymarciu został uznany również w Austrii, Belgii, Czechach, Niemczech, Danii na Słowacji, w Finlandii, Holandii, Szwecji, Estonii i Wielkiej Brytanii. W naszym kraju oficjalnie występują dwa stanowiska tego grzyba – jedno znajduje się w Górach Kaczawskich, drugie – na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Rośnie tam grupowo w dobrze nasłonecznionych lasach liściastych, z reguły w sąsiedztwie dębów lub buków. Najlepiej rozwija się na podłożu wapiennym. Owocniki tego grzyba kształtują się w sezonie letnim – od lipca do września. W Polsce podlega on całkowitej ochronie gatunkowej, w związku z czym pod żadnym pozorem nie wolno niszczyć jego stanowisk ani wrzucać go do koszyka. Borowika szatańskiego należy omijać szerokim łukiem i w trakcie grzybobrania rozejrzeć się za innymi, jadalnymi i powszechne występującymi w polskim lesie przedstawicielami rodziny borowikowatych.

[madohora]

Borowik szatański to problemy gastryczne, ból głowy, zaburzenia widzenia i inne objawy intoksykacji

[madohora]

Po spożyciu tego grzyba, należy jak najszybciej wywołać wymioty, aby trujące substancje nie przedostały się do krwiobiegu, a następnie udać się po pomoc do lekarza. Najlepiej zabrać ze sobą resztki posiłku zawierającego miąższ grzyba, co pozwoli na szybkie zidentyfikowanie dokładnego typu trucizny. Nie należy stosować domowych kuracji odtruwających, ponieważ często kończą się one tragicznie.

[madohora]

BĘDZIE WYSYP GRZYBÓW - www.msn.com.pl - 23.09.2022

[madohora]

Owocnik gołąbka śmierdzącego osiąga średnicę od 5 do 18 cm. U młodych osobników ma kształt kulisty, o ostrym brzegu przylegającym do trzonu. Często bywa falisty i zatokowy. Starsze okazy mają owocniki płaskie z wklęsłym środkiem oraz grzebieniastym, haczykowatym i sterczącym brzegiem. Ma jasnobrązowy lub ochrowy kolor, na środku jest zawsze ciemniejszy. Pokryty jest wilgotną, kleistą skórą, którą łatwo można ściągnąć do połowy kapelusza. Podczas upalnych dni skóra jest sucha i błyszcząca.

[madohora]

Gołąbka śmierdzącego bardzo łatwo pomylić z gołąbkiem niemiłym. Można je rozróżnić po wielkości i miejscu występowania – gołąbek niemiły jest mniejszy i rośnie tylko w lasach liściastych. Ma także mniej przykry zapach i łagodniejszy smak.

[madohora]

Gołąbek brudny jest grzybem niejadalnym.

[madohora]

Blaszki nie są gęste, w niektórych miejscach są rozwidlone, przy brzegu kapelusza są ostre. Na początku są białawe, u starszych okazów stają się brudnobrązowe lub brązowofioletowe. Ostrza blaszek charakteryzują się brązowymi punkcikami.

[madohora]

Gołąbek brudny nie posiada żadnych właściwości.

[madohora]

Łuskwiaka nastroszonego spotkać można w sezonie letnio-wiosennym.

[madohora]

Jest gatunkiem typowym rodzaju Flammulina. Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1782 William Curtis nadając mu nazwę Agaricus velutipes. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w roku 1949 Rolf Singer, przenosząc go do rodzaju Flammulina[l

[madohora]

Trzon
Wysokość 5–10 cm, grubość 3–8 mm, cylindryczny, rurkowato dęty, centralny lub boczny, często zakrzywiony. Pierścienia brak. Kolor czarnobrązowy u góry żółto rozjaśniony. Poczynając od dołu mniej lub bardziej pokryty brązowym zamszem

[madohora]

Rośnie od października do grudnia, a podczas łagodnej zimy nawet do marca, na pniakach i pniach drzew liściastych, prawie zawsze kępami, najobficiej na topolach i wierzbach. Grzyb jest niewrażliwy na mróz i nie gnije. Rośnie na martwych drzewach, ale także na żywych, nawet na wysokości kilku metrów nad ziemią. Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, ale także w parkach a nawet ogrodach

[madohora]

Podczas badań nad działaniami trombolitycznymi, fibrynolitycznymi i powodującymi krzepnięcie mleka oraz ogólnie proteolitycznymi owocników 400 gatunków podstawczaków należących do różnych grup taksonomicznych i ekologicznych, stwierdzono, że wśród saprotrofów wysoki i stabilny poziom enzymów trombolitycznych występuje u gatunków lignotroficznych: płomiennicy zimowej i żyłkowca różowawego (Rhodotus palmatus)

[madohora]

Płomiennica letnia (Flammulina fennae) – występuje głównie latem oraz ma zazwyczaj jaśniejszy kapelusz

[madohora]

Jest grzybem niebezpiecznym, ponieważ grzybiarze mogą pomylić go z gęśnicą wiosenną.
Strzępiak ceglasty jest grzybem notowanym tylko w Europie.

[madohora]

Piestrzenica kasztanowata jest grzybem trującym. W Polsce występuje dosyć często.

[madohora]

Główka piestrzenicy kasztanowatej osiąga średnicę od 3 do nawet 12 cm. Ma nieregularny, kulisty, silnie pofałdowany kształt. Pokryta jest warstwą hymenialną. Barwy ciemnobrązowej, czasami z odcieniem fioletu.

[madohora]

Zarodniki eliptyczne, bezbarwne. Wysyp zarodników białawy.

[madohora]

Diablik, szatan, smoczy łeb – trudno o bardziej demoniczne przydomki dla trującego gatunku grzyba. Borowik szatański, bo o nim mowa, jest całkowitym przeciwieństwem borowika szlachetnego. Ów czarny charakter wśród borowikowatych wyróżnia bowiem purpurowy trzon i (u starszych okazów) woń padliny lub zgniłej cebuli. Rubroboletus satanas jest rzadkością w naszych lasach, a charakterystyczne cechy wyglądu tego gatunku przemawiają nawet do niewprawionych grzybiarzy. Dzięki temu do zatruć dochodzi stosunkowo rzadko. Warto jednak wiedzieć, jak wyglądają objawy intoksykacji i co należy robić w przypadku przedostania się toksyny do organizmu człowieka.

[madohora]

Rubroboletus satanas jest szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej, ale jest rzadki w większości odnotowanych lokalizacji. Wbrew pozorom, Rubroboletus satanas rośnie nie tylko na terenie Europy. Można go spotkać również w Maroku oraz w Kalifornii i Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych. Jego okazy są jednak niezwykle rzadkie, a sam gatunek uważa się za wymierający. Populacja maleje, co można przypisać wylesianiu prowadzącemu do pogorszenia jakości siedlisk.Na Czerwonej Liście roślin i grzybów polski borowik szatański ma nadany status E, co oznacza, że jest on zagrożony wręcz krytycznie. Za gatunek na wymarciu został uznany również w Austrii, Belgii, Czechach, Niemczech, Danii na Słowacji, w Finlandii, Holandii, Szwecji, Estonii i Wielkiej Brytanii. W naszym kraju oficjalnie występują dwa stanowiska tego grzyba – jedno znajduje się w Górach Kaczawskich, drugie – na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Rośnie tam grupowo w dobrze nasłonecznionych lasach liściastych, z reguły w sąsiedztwie dębów lub buków. Najlepiej rozwija się na podłożu wapiennym. Owocniki tego grzyba kształtują się w sezonie letnim – od lipca do września. W Polsce podlega on całkowitej ochronie gatunkowej, w związku z czym pod żadnym pozorem nie wolno niszczyć jego stanowisk ani wrzucać go do koszyka. Borowika szatańskiego należy omijać szerokim łukiem i w trakcie grzybobrania rozejrzeć się za innymi, jadalnymi i powszechne występującymi w polskim lesie przedstawicielami rodziny borowikowatych.