Sezon na grzyby

[madohora]

Łuskwiak zmienny, łuszczak zmienny (Kuehneromyces mutabilis (Schaeff.) Singer & A.H. Sm.) – gatunek grzybów należący do rodziny pierścieniakowatych (Strophariaceae)

[madohora]

Kapelusz
Średnica 2–7 cm. Po deszczach cynamonowobrązowawy i śluzowaty, podczas suszy wysycha od środka do brzegów, tak że środek jest bladoochrowy, brzeg brązowawy, prążkowany. Za młodu półkolisty, z wiekiem całkiem płaski, gładki, nagi, z tępym garbkiem pośrodku

[madohora]

Miąższ
W kapeluszu cienki, białawy, miękki i wodnisty, w trzonie twardy, rdzawobrązowy. Smak nieznaczny, zapach przyjemny, przypominający świeże, cięte drewno.

[madohora]

Rośnie gromadnie w lasach liściastych i mieszanych, parkach i ogrodach na pniakach i obumarłych pniach (blisko ziemi) i gałęziach drzew liściastych. Owocniki pojawiają się od kwietnia do listopada. Związany jest z gatunkami drzew i krzewów: olsza szara, olsza czarna, brzoza brodawkowata, grab, leszczyna, buk, wierzba, dąb i lipa drobnolistna. Bardzo rzadko spotykany na drewnie jodły, sosny i świerka

[madohora]

Pochwiak okazały Volvopluteus gloiocephalus (DC.) Vizzini, Contu & Justo) – gatunek grzybów należący do rodziny drobnołuszczakowatych (Pluteaceae)

[madohora]

Kapelusz
Osiąga średnicę 5–12(15) cm. Białawy, barwy kości słoniowej z szarym, szarobrązowawym środkiem. Młody jajowaty, potem rozpostarty z uwypukleniem w centrum. Skórka naga, rzadko z białymi szczątkami osłony, podczas wilgotnej pogody śluzowata

[madohora]

Miąższ
Biały, miękki. Zapach przypominający rzodkiew, smak łagodny

[madohora]

Owocniki wyrastają zwykle gromadnie, od maja do października, na polach uprawnych, łąkach, w parkach, w ogrodach, na glebie nawożonej. Najłatwiej znaleźć go jesienią w zasiewach oziminy – wystające kapelusze są widoczne z dużej odległości. Saprotrof

[madohora]

Gąskę żółknącą notowano w Eurazji oraz Ameryce Północnej. Lubi gleby alkaliczne (zasadowe) rzadziej obojętne, świeże, wykształcone na marglach, wapieniach, piaskach lub glinach zasobnych w Ca, a miejsca widne. Prócz lasów różnego typu spotykana także w siedliskach zmienionych przez człowieka: na skrajach plantacji szybko rosnących drzew, w parkach i na cmentarzach. Mikoryzy formuje najprawdopodobniej z jodłami, sokorą (topolą czarną), grabami lub dębami.

[madohora]

Blaszki stosunkowo grube, gęste, przeplatane międzyblaszkami, wykrojone ząbkowato, przylegające do trzonu. Na młodych owocnikach kremowo białe, na starszych lub mocniej uszkodzonych pożółkłe (stąd dzisiejsza, polska nazwa).

[madohora]

Wysyp spor biały. Zarodniki gołąbka żółknącej bywają bardzo różne pod względem kształtów i wymiarów (od jajowatych po cylindryczne), zwykle są nieamyloidalne, gładkie, szkliste, z kroplą oleju w środku. Osiągają 5-7 × 3,0-3,5 µm. Obecne cystydy oraz podstawki o czterech sterygmach, mierzące 25-30 x 6-7 µm.

[madohora]

Żółciak siarkowy to sporych rozmiarów huba o jednorocznych, wyrastających jeden nad drugim owocnikach w charakterystycznym, siarkowo żółtym kolorze, zaliczana do żagwiowatych Polyporaceae. Żółciak siarkowy jest jedną z najniebezpieczniejszych dla drzew hub naszej i światowej przyrody. Potrafi porazić i zabić w ciągu kilku lat nawet zupełnie zdrowe i silne drzewa liściaste. Po zabiciu gospodarza może funkcjonować dalszych kilka lat jako saprofit (roztocz) na jego murszejącym drewnie. Jadalność żółciaka budzi kontrowersje wśród fachowców i amatorów. Powszechnie uważa się za trujące okazy dojrzałe, jak również młode spożyte na surowo.

[madohora]

Kapelusz zazwyczaj o trudnym do pomylenia siarkowo-żółtym kolorze (stąd nazwa!), rzadziej pomarańczowy z różowym odcieniem oraz nieregularnych, faliście podwiniętych brzegach, z czasem blednie. Wierzch kapelusza nierówny, pagórkowaty i pomarszczony promieniście.

[madohora]

Zarodniki żółciaka siarkowego zmieniają barwę odwrotnie niż miąższ: wysyp początkowo ochrowo, potem siarkowożółty, z czasem blednie do białawego, by stać się niemal bezbarwny. Spory „huby Rostafińskiego” o wymiarach: 5–6,5 × 3,5–4,5 μm, o gładkiej powierzchni i wielorakich kształtach (łezkowate, okrągłe tudzież jajowate) zawsze jednak z ostrym końcem podstawy.

[madohora]

Gąska żółknąca bywa intensywnie badana, gdyż okazała się nie jednym odrębnym gatunkiem, a całym kompleksem gatunków, dotychczas nieodróżnianych przez zbieraczy i naukowców. Dopiero zaprzęgnięcie technologii barkodów pozwoliło na pewne i powtarzalne odróżnianie tych nowych gatunków gąsek.

[madohora]

Żółciak siarkowy powoduje ogromne szkody w zieleni miejskiej, sadownictwie i ogrodnictwie. W kilka lat może zabić zupełnie zdrowe wcześniej drzewo, a okazy osłabione innymi czynnikami zabija w parę miesięcy.

[madohora]

Wodnicha gładka to zaliczany do wodnichowatych Hygrophoraceae grzyb o słabo zbadanych właściwościach, ujmowany albo jako jadalny lecz przykry w smaku albo jako niejadalny.

[madohora]

Preferuje gleby zasadowe, a miejsca o ciepłym mikroklimacie. Występuje przede wszystkim w ciepłych buczynach i grądach na nizinach i pagórkowatych wyżynach. Jej głównym partnerem mikoryzowym jest buk, jednak niekiedy zachowuje się wobec niego bardziej jak pasożyt niż jak mutualista chroniący korzenie partnera roślinnego.

[madohora]

Nóżka jest centralna, pełna wewnątrz, solidna, nieco filcowata, u młodych okazów tłusta w dotyku, u starszych sucha i gładka (a nie oślizgły jak u pokrewnej i bardzo podobnej wodnichy białej H. eburneus). U młodych egzemplarzy śnieżno biała, u starszych kremowa. Przy kapeluszu grubieje, u podstawy robi zaostrza się. Nie posiada pierścienia.

[madohora]

Spośród grzybów jadalnych najbardziej podobna do wodnichy gładkiej będzie gąska gołębia Tricholoma columbetta. Gąskę gołębią od wodnichy można jednak dość łatwo odróżnić po: bardziej jedwabistym w dotyku kapeluszu czy po niezbiegających na trzony, bladszych i bielszych blaszkach.

[madohora]

Dawniej sądzono, że wodnichy gładkiej w Polsce nie ma. Potem odszukano co najmniej pięć stanowisk m.in. w rezerwacie „Osetno” w Puszczy Bukowej (woj. zachodniopomorskie). Wciąż jeszcze nie wiemy wielu rzeczy odnośnie rozmieszczenia i liczebności tejże wodnichy. Dopiero w 2007 r. odkryto, że grzyby opisywane dawniej jako „wodnicy gładkie” to naprawdę co najmniej 2 osobne gatunki: prawdziwa w. gładka oraz nowo odkryta wodnicha nibygładka H. penarioides.

[madohora]

Mleczaj kamforowy to gatunek szeroko rozprzestrzeniony w Eurazji, Ameryce Północnej i Środkowej, podawany także z Australii.

[madohora]

Kapelusz dość jasny, ciemnopomarańczowy bądź brązowo-czerwony, pozbawiony ciemniejszych, koncentrycznych kręgów, zawsze z wyraźnym garbem w centrum oraz wgłębieniem dookoła tegoż garbu. Tak samo jak u większości mleczajów młode owocniki charakteryzują się kapeluszami łukowatymi i gładkimi, a starsze coraz bardziej płaskimi, choć z garbikiem i wgłębieniem, do tego nieco pomarszczonymi.

[madohora]

Miąższ mleczaja kamforowego jest kruchy i delikatny. Jak wskazuje nazwa gatunkowa tego mleczaja zapach miąższu jest silny a bardzo swoisty, u surowych owocników podobny do kamfory bądź do rozgniecionych albo zaniepokojonych pluskwiaków. Po wysuszeniu aromat zmienia się mocno, staje się słabszy a przyjemniejszy, zbliżony do żywicy modrzewia, kozieradki, cykorii, kawy zbożowej, maggi bądź lubczyku. Miąższ tego mleczaja dość szybko zmienia kolor pod wpływem odczynników stosowanych w mikologii. Nalewka gwajakowa przebarwia go natychmiast na różowo, po chwili zaś na czerwono-brązowo-zielono. Ług potasowy czyni go oliwkowo brązowym. Siarczan żelaza po ok. 5 minutach czyni go szaro zielonym. Fenol oraz fenyloanilina nadają mu różne odcienie ciemnej purpury lub czekoladowego brązu.

[madohora]

Mleczaja kamforowego stosunkowo łatwo pomylić ze zbliżonymi, zwykle jednak niejadalnymi członkami rodzaju Lactarius o suchych w dotyku kapeluszach i mocnym zapachu.