Sezon na grzyby

[madohora]

Mleczaj siarkowy notowany był w Europie, Japonii, Syberii, Grenlandii oraz Ameryce Północnej. W Polsce pozostaje dość częsty.

[madohora]

Kapelusz mleczaja siarkowego tylko u najmłodszych owocników płaski, zazwyczaj jednak lejkowaty, z garbikiem - nierzadko przypominającym kształtem niemowlęcy smoczek - w centrum, nader szeroko rozpostarty, cienkobrzegi, o długo zawiniętych skrajach, gładki, co najwyżej przy brzegach nieco pomarszczony. W suche dni bywa matowy, a nawet szorstki w dotyku, po mgle lub deszczu natomiast staje się kleisty i lśniący. Przybiera różne odcienie pomarańczu lub brązu, wpadającego niekiedy w cynamon bądź w czerwień.

[madohora]

Miąższ mleczaja siarkowego również przybiera wielorakie odcienie pomarańczy i brązów od jasnej ochry po ciemne brązy. Smak ma początkowo dość miły, potem jednak ostro-gorzki. Jak przystało na przedstawiciela rodziny gołąbkowatych odznacza się nadzwyczajną kruchością i nieregularnym przełamem. Zapach miąższu mleczaja siarkowego ma charakter pośredni między wonią mleczaja dębowego L. quietus a gołąbka wymiotnego Russula emetica, to znaczy czuć go delikatnie owocami, jednak z co raz mocniejszą nutą smrodu pluskwiaków albo tranu.

[madohora]

Nawet doświadczonym grzybiarzom i naukowcom zajmującym się grzybami zdarza się pomylić m. siarkowego z pokrewnymi gatunkami mleczajów o pomarańczowych kapeluszach i nóżkach. Mleczaj bukowy L. subdulcis występuje wyłącznie pod bukiem, a jego białe mleczko nie zmienia z czasem koloru. Jest także przyjemniejsze w smaku od mleczka mleczaja siarkowego. Mleczaj pomarańczowy L. aurantiacus także różni się od siarkowego nie przebarwiającym się, stale białym lateksem oraz bardziej jednolitą, jaskrawszą barwą owocników. Mleczaj łudzący (żółknący) L. decipiens woli siedliska suchsze w lasach liściastych, a jego miąższ czuć geranium. Mleczaj pępówkowy L. omphaliiformis odbiega od siarkowego żyłkowanym kapeluszem i drobniejszymi wymiarami.

[madohora]

W polskim piśmiennictwie fachowym istnieje spore zamieszanie wokół tego gatunku. Zdaniem A. Skirgiełło oraz W. Wojewody L. theiogalus to synonim Lactarius tabidus Fr., uznawanego przez inne źródła, w tym Index Fungorum za osobne gatunki.

[madohora]

Mleczaj rydz występuje od sierpnia do listopada.

[madohora]

Blaszki rydza są gęste i kruche, przyrośnięte lub lekko zbiegające, czasami nawet rozwidlone. Mają barwę pomarańczowożółtawą, po dotknięciu stają się szarozielonkawe.

[madohora]

Mleczaj rydz rośnie w lasach i młodnikach iglastych. Jest związany mikoryzą z sosną. Znaleźć go można również na piaszczystych glebach. Występuje na całej półkuli północnej w klimacie umiarkowanym. Ponadto rośnie również w Australii

[madohora]

Trzon rydza ma 3-7 cm długości i 1-2,5 cm grubości. Ma kształt cylindryczny. Na początku jest pełny, później staje się pusty. Ma barwę jaśniejszą od kapelusza, z pomarańczowymi jamkami

[madohora]

Zarodniki eliptyczne, brodawkowano-ościste, częściowo siateczkowate. Wysyp zarodników jasnoochrowy

[madohora]

Mleczaj rydz znany jest pod innymi nazwami, to jest rydz prawdziwy, bedłka rydz. Najczęściej stosowaną nazwą jest po prostu rydz

[madohora]

Mleczaj rudy występuje od czerwca do października.

[madohora]

Blaszki mleczaja rudego są średnio gęste i nieco zbiegają po trzonie. Na początku są żółtawe, później jasnokremowe, na końcu mięsnoochrowe, najczęściej z cętkami koloru czerwonego.

[madohora]

Mleczko ma rzadką konsystencję i wypływa obficie. Ma łagodny smak, jednak pozostawia gorzki, wręcz piekący posmak. Jest wodnistobiałe.

[madohora]

Mleczaj rudy jest grzybem jadalnym w Rosji i na Ukrainie.
Z mleczaja rudego można przyrządzić danie, które przypomina w smaku gulasz.

[madohora]

Owocniki mleczaja różowoblaszkowego można znaleźć w grupach, czarcich kręgach lub wiązkach, od sierpnia po października.

[madohora]

Owocniki mleczaja różowoblaszkowego za młodu niemal czysto białe, starsze kremowo siwe, upstrzone ochrowymi cętkami, ze sporym kapeluszem o 80-200 mm (czasem 250 mm) średnicy i króciutką (30-90 mm), masywniejszą niż u większości mleczajów nóżką.

[madohora]

Nóżka mleczaja różowoblaszkowego jest centralna, krępa, niemal cylindryczna, a jedynie u podstawy zwężona, matowa oraz gładka w dotyku, u młodych owocników jędrna i pełna, u starszych sparciała i łamliwa, niekiedy z małymi komorami. Osiąga 2-5 cm wysokości przy 1,5-4,5 cm grubości. W miejscach nadgniecionych żółknie, potem staje się szaro buro różowa. Pochwy i pierścienia nie ma.

[madohora]

Wysyp spor mleczaja różowoblaszkowego jest kremowo złocisty, niekiedy z różowym odcieniem. Zarodniki są jajowate, mniejsze jak u pokrewnych mleczajów. Brodawki albo tępe i wolne, albo tworzą wyraźną siateczkę. Osiągają zwykle 6-7 na 4,5-6,0 μm

[madohora]

Choć mleczaj różowoblaszkowy w USA i Europie klasyfikowany jest jako gatunek niejadalny, to jednak bywa zbierany i jadany w Turcji. Grzyb ten rośnie tam obok mleczaja leszczynowego nierzadko bardzo obficie w sadach leszczynowych oraz lasach różnego typu. W Polsce i krajach sąsiednich jako rzadki zasługuje na ochronę

[madohora]

Problem z borowikami polega na tym, że jest to rodzaj botaniczny ulegający ciągłym przetasowaniom. Po raz pierwszy opisał go w 1753 r. Karol Linneusz i od tamtego czasu przypisano do niego nawet 300 gatunków, łącznie z maślakami i koźlarzami. Dopiero niedawne, pogłębione analizy DNA pozwoliły jednak wyodrębnić borowiki (Boletus) w czystej postaci.

[madohora]

Ogromna większość z nich to ciepłolubne grzyby mikoryzowe, a więc czerpiące substancje odżywcze z korzeni drzew. Najczęściej wybierają przy tym drzewa liściaste, choć np. borowik szlachetny (Boletus edulis) rośnie również często pod świerkami, borowik sosnowy (Boletus pinophilus) pod sosnami, a borowik usiatkowany (Boletus reticulatus) pod świerkami, sosnami i jodłami. Większość obecnych w Polsce borowików to przy tym typowe grzyby letnie występujące teoretycznie od maja do października, ale w największej obfitości spotykane w cieplejszych miesiącach.

[madohora]

Choć borowiki zaliczane są w poczet najsmaczniejszych grzybów, znajdują się wśród nich również zdradliwe gatunki trujące – na szczęście żaden nie jest formalnie uznawany za śmiertelny

[madohora]

Ogólnie rzecz biorąc, czerwone tony na borowikach powinny być sygnałem do zachowania ostrożności przy zbiorze!

[madohora]

Jak wszystkie grzyby nadziemne, i borowiki mają tendencję do gromadzenia metali ciężkich obecnych w danej glebie. Poziom ich skażenia zależy od gatunku oraz regionu występowania i jego zanieczyszczenia. Ogólnie rzecz biorąc, borowik szlachetny wyróżnia się np. bardzo niskim stopniem akumulacji cezu – promieniotwórczego pierwiastka, który „zalał” Europę po wypadku w Czernobylu. Z drugiej strony, okazy zbierane w Polsce mają często podwyższony poziom radioaktywnego izotopu polonu. W standardowo konsumowanych ilościach nie powinien on jednak stwarzać poważnego zagrożenia dla zdrowia.