🐯 Wszystko o zwierzętach🐯

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Mrówki żniwiarki z gatunku Pogonomyrmex barbatus , uważane za szkodniki drewna , mogą wspierać gospodarkę leśną poprzez przyspieszenie rozkładu drewna już zaatakowanego przez inne owady. Dalszy znaczący wkład w gospodarkę leśną w regionach tropikalnych i subtropikalnych prawdopodobnie wnoszą drapieżne mrówki wojownicze. Skutecznie eliminują one inne, jeszcze bardziej szkodliwe owady i dlatego nie zawsze są niemile widziane na terenach zamieszkanych przez ludzi i w obszarach komercyjnych.

[madohora]

[madohora]

WOJNA W IRANIE UDERZA W NAJWIĘKSZE RYBY ŚWIATA - Interia - 30.03.2026

[madohora]

GDY PIES POKAZUJE BRZUCH - Bild - 13.01.2026

[madohora]

Przyglądając się tutejszym morzom, górskim krajobrazom, lasom i ogrodom, można dostrzec, gdzie żyją najbardziej jadowite zwierzęta w Niemczech.

[madohora]

Udane gody powinny skończyć się kopulacją, która u większości ptaków trwa zaledwie 1-2 sekundy. Nie jest jednak prawdą, że płci męskiej zależy wyłącznie na seksie – przynajmniej nie wszystkim. Ptaki wyróżniają się w królestwie zwierząt zamiłowaniem do monogamii, którego mógłby im pozazdrościć niejeden człowiek

[madohora]

DOM DLA IRVINGA - www.tvp.pl - 19.01.2026

[madohora]

ZWIIERZĘTA SILĄ ODEBRANE Z HODOWLI MOGĄ TAM WRÓCIĆ - www.tvp.pl - 27.01.2026

[madohora]

2P LAT PO KATASTROFIE BUDOWLANEJ W MHT - www.tvn.pl - 28.01.2026

[madohora]

MIJA 20 ROCZNICA TRAGEDI W MTK - Gość - 28.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAŁADOWAŁ BATERIE I WRÓCIŁ - Welt - 31.03.2026

[madohora]

HUMBAK W BAŁTYKU W CIĘŻKIM STANIE - www.msn.com.pl - 31.03.2026

[madohora]

HUMBAK NADAL NA BAŁTYKU - Gazeta - 31.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z roku na rok spada populacja polskich zajęcy szarych – ostrzegają leśnicy. Choroby zakaźne, kłusownictwo, intensyfikacja rolnictwa i drapieżnictwo sprawiają, że pogłowie zajęcy dramatycznie spada, a populacje tych zwierząt w niektórych regionach kraju są zagrożone.

[madohora]

Zając szarak występuje niemal w całej Europie, z wyjątkiem północnych części Skandynawii oraz byłego Związku Radzieckiego. W Polsce spotkać go można na terenie całego kraju z wyjątkiem najwyższych partii Tatr. Występuje głównie w środowisku rolniczym, znacznie rzadziej na terenach leśnych. Jest zwierzęciem bardzo żywotnym, jego okres rozrodczy trwa przez znaczną część roku – od drugiej połowy marca (pierwszy miot) do sierpnia. Samica wydaje 3-4 razy w roku po 2-5 młodych w miocie. Małe zajączki (w przeciwieństwie podobnych im wyglądem królików) rodzą się pokryte sierścią i mają po urodzeniu otwarte oczy. W przeciwieństwie do królików, zając szarak nie ryje nor, ale zajmuje zagłębienia w terenie.

[madohora]

Największe straty młodych zajęcy szaraków występują na polach z lucerną ( 44 proc.), na łąkach trawiastych (18 proc.) i na łąkach z koniczyną – 17 proc. Osobniki, które nie zginą od razu, pokaleczone, umierają w męczarniach. Ocenia się np. że w skali sezonu rozrodczego ginie około połowa zajęcy szarych, urodzonych w lucernie. Wysoka śmiertelność występuje też w uprawach żyta na zielonkę. Czasami stosowane są tzw. wypłaszacze, ale ich efektywność jest dość niska. Zagrożeniem może być także zwyczaj wypalania traw, ściernisk i łąk przez rolników w okresie wiosennym.

[madohora]

Choroby zakaźne

Co wpływa na rozprzestrzenianie się chorób? Głownie zbyt wysokie zagęszczenie populacji oraz warunki pogodowe. Ataki pasożytów wewnętrznych są uznawane za czynnik obniżający kondycję zajęcy i wpływający na zwiększenie śmiertelności. Pasożyty najczęściej oddziałują jako czynnik patologiczny dopiero wtedy, gdy występują masowo, co ma miejsce głównie na skutek infekcji bakteryjnych, zaburzeń pokarmowych i spadku kondycji zajęcy szaraków. Najwyższe zagrożenie dla populacji zajęcy szarych występuje jesienią, gdy jest najwięcej młodych – wtedy choroby zbierają największe żniwo.

[madohora]

Drapieżnictwo

Potencjalnymi drapieżnikami są głównie drapieżne ssaki i ptaki. Najbardziej liczącym się drapieżnikiem jest lis, a z innych – także mających wpływ na populację – można wymienić jenota, borsuka, zdziczałe i wałęsające się psy i koty, drapieżne ptaki oraz krukowate. Większość tych drapieżników poluje głównie na zające młode. Podczas badań ustalono, że ok. 50 proc. pokarmu rocznego lisów stanowiły zające szaraki. Dla napełnienie żołądka lis musi spożyć 1 zająca młodego lub ok. 1/6 zająca dorosłego.

[madohora]

Myślistwo

Dodatkowym czynnikiem zwiększającym śmiertelność zajęcy jest pozyskanie łowieckie. Twierdzi się że populacja zajęcy szarych jest elastyczna i odporna pod względem presji myśliwych. Pozyskanie rzędu 40-50 proc. populacji w okresie jesiennym nie wpływa na obniżenie stanu ilościowego w roku następnym. Natomiast gdy populacja zajęcy nie jest poddana presji myśliwych i tak jej pogłowie nie wzrasta. Przypuszczalnie działają inne czynniki ograniczające. Ta elastyczność związana jest z wysoką produktywnością zajęcy, gdy stosunek młodzieży do dorosłych wynosi między 1,2 – 2,5. W dobrych łowiskach przyrost jesienny zapewnia, że populacja nie jest eksploatowana ponad stan. Prawdopodobnie użytkowanie łowieckie jest bodźcem powodującym podwyższenie rozrodczości, co zresztą może być potwierdzone wyższym stanem młodych zajęcy szarych na powierzchniach poddanych eksploatacji w stosunku do liczby na terenach gdzie nie pozyskiwano zajęcy szarych.

[madohora]

Kłusownictwo

Jest obecnie prawdziwą plagą dla wielu gatunków zwierząt łownych w tym dla zająca szaraka. Przyczynia się do tego zjawiska trudna sytuacja materialna wielu uboższych rodzin i bezrobocie.

[madohora]

Podsumowując: najważniejszymi czynnikami negatywnie wpływającymi na sytuację zająca szaraka w Polsce są zmiany pogodowe, wzrost liczebności drapieżników, fragmentacja krajobrazu, zmniejszania się powierzchni użytków rolnych oraz wzrost natężenia ruchu komunikacyjnego. Do tej listy należy dodać jeszcze postępującą mechanizację prac polowych, jak również przekształcanie krajobrazu rolniczego w kierunku upraw wielkopowierzchniowych. Zmiany te prowadzą do obniżania liczebności lokalnych populacji i obserwowane już w wielu miejscach wyspowe występowanie. Przerwy ciągłości występowania zajęcy grożą izolacją genetyczną (szarak jest gatunkiem osiadłym). Spowoduje to powstanie chowu wsobnego, a w rezultacie nagromadzenie niektórych niekorzystnych cech genetycznych populacji. Nasz rodzimy, popularny szaraczek może stać się gatunkiem rzadkim w naszym krajobrazie.

[madohora]

W XIX w. gatunek ten był obecny na całym kontynencie, od lasów Hiszpanii po wschodnie rubieże Rosji. Gęste, rozległe lasy Europy oferowały mu zarówno schronienie, jak i obfite źródła pokarmu. W XX w. zasięg występowania żbików znacząco się zmniejszył wraz z rozwojem cywilizacji. Obecnie felis silvestris jest na wielu obszarach uznawany za gatunek zagrożony, a jego populacje są rozproszone i często izolowane. Wciąż jednak można go spotkać w niektórych obszarach, takich jak.:

[madohora]

Najbardziej rozwiązłym ptakiem na świecie jest jednak niepozorna szarobrewka bagienna. Choć każdego sezonu godowego oficjalnie łączy się pary, nawet w krótkoterminowym związku nie potrafi dochować wierności. Naukowcy z Uniwersytetu w Connecticut, którzy zbadali 60 lęgów szarobrewki, stwierdzili, że aż w 57 z nich co najmniej dwa pisklęta miały innego ojca niż reszta potomstwa. Podobne wyniki dało badanie gniazd namorzynków seszelskich – w ciągu dziesięciu lat aż 40% piskląt pochodziło od innego ojca niż aktualny partner matki.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

STADO ŻUBRÓW PRZEBIEG LO PRZEZ JEZIORO - www.polsatnews.pl - 27.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BYK POTURBOWAŁ GOSPODARZA - www.tvp.pl - 14.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

U czarnych mrówek ogrodowych wykazano , że nie podążają one wyłącznie śladem feromonowym ( ścieżką mrówki ) mrówki założycielki podczas transportu ofiary do gniazda. Jeśli przejście jest tak wąskie, że dochodzi do kolizji między mrówkami wędrującymi do i z gniazda, powracające mrówki wybierają alternatywną trasę, tworząc praktycznie równoległy szlak mrówek, który utrwala się w miarę użytkowania. Powodem tego unikania jest prawdopodobnie to, że zmysł orientacji powracających mrówek wystarcza do określenia kierunku powrotu do gniazda nawet bez śladu feromonowego, co nie ma miejsca w przypadku ofiary leżącej w nieznanym miejscu: można ją znaleźć jedynie podążając śladem feromonowym.

[madohora]

Popularna literatura często twierdzi, że mrówki posiadają szczególną zdolność do przenoszenia ciężarów nawet 100 razy większych od ich własnej masy ciała. Podobne „obliczenia” – mierzone w stosunku do wymiarów człowieka – przypisują niesamowite zdolności i siłę również innym owadom. Jednakże obliczenia te nie uwzględniają faktu, że ciężar i masa rosną wraz z sześcianem długości, podczas gdy pole przekroju poprzecznego mięśnia, które jest jedynym czynnikiem decydującym o sile, rośnie tylko wraz z kwadratem długości. Gdyby mrówka została liniowo powiększona z 10 mm długości do 200 razy swojej pierwotnej długości, osiągnęłaby długość 2 m, porównywalną z człowiekiem. Jej masa, a zatem jej ciężar, wzrosłaby osiem milionów razy (200³ = 8 000 000), z być może 10 mg do 80 kg. Jednak przy tych samych proporcjach ciała siła mięśni wzrosłaby tylko czterdzieści tysięcy razy (200 × 200 = 40 000). Jeśli mrówka może unieść ciężar sto razy większy od masy swojego ciała (masa 100 × 10 mg = 1 g), to w tych samych warunkach mrówka wielkości człowieka mogłaby unieść 40 kg. Jest to zatem całkowicie normalne osiągnięcie w biologii.

[madohora]

Kolonia mrówek może stworzyć 1900 komór w ciągu sześciu lat. Wymaga to przeniesienia około 40 ton gleby z komór i 6 ton fragmentów liści do komór.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Koniki

[madohora]

[madohora]

Jastrząb zwyczajny jastrząb gołębiarz, kastruba[6] (Astur gentilis) – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Występuje w Eurazji oraz północno-zachodniej Ameryce Północnej. Nie jest zagrożony wyginięciem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Chrząszcz olejowy
Chrząszcz olejnik, podobnie jak wszystkie chrząszcze olejniki, posiada własną toksynę. Nie jest ona uwalniana przez żądło ani podczas ukąszenia. Chrząszcz wydziela ją przez stawy odnóży, gdy czuje się zagrożony. Toksyna ta nazywa się kantarydyną. Kontakt z nią powoduje podrażnienie i pęcherze na skórze.

[madohora]

Jad salamandry plamistej może być szczególnie niebezpieczny dla ciekawskich psów, które go polizały lub powąchały. Kontakt z tym małym płazem może być również nieprzyjemny dla kotów, u których mogą wystąpić skurcze, problemy z sercem i inne objawy. U ludzi kontakt skóry z jadem płaza jest zazwyczaj mniej dotkliwy. Jednak u dzieci i osób o wrażliwej skórze jad może powodować nudności i problemy z oddychaniem.

[madohora]

Żmija żmija
Ryzyko ukąszenia przez żmiję boleniową (Vipera aspis) istnieje w Niemczech tylko na dalekim południowym zachodzie – ponieważ ten jadowity wąż występuje wyłącznie w regionie Schwarzwaldu. Zamieszkuje nasłonecznione, suche zbocza, dorasta do 90 centymetrów długości i żywi się myszami, jaszczurkami i małymi ptakami.

[madohora]

Sumator
Oprócz żmii boleniowej, jest to jedyny jadowity wąż w Niemczech: żmija zygzakowata ( Vipera berus ) posiada jad około trzy razy silniejszy niż grzechotnik. Na szczęście, ilość jadu zgromadzona w jej kłach nie jest na tyle duża, aby poważnie zagrozić zdrowemu dorosłemu osobnikowi. Dzieje się tak, ponieważ produkcja jadu jest dla węża bardzo energochłonna. Z tego powodu wąż zużywa go oszczędnie.

[madohora]

Żółty Sacrape
Ten jadowity pająk pochodzi z regionu Morza Śródziemnego. Jednak ze względu na rosnące temperatury, pająk workowiec żółty (Cheiracanthium punctorium) migruje coraz dalej na północ i podbił już również Niemcy. Ten nocny pająk występuje głównie na leśnych polanach, a także na łąkach i polach.

[madohora]

Ryjówka
Kiedy ludzie myślą o jadowitych zwierzętach, prawdopodobnie myślą o pająkach lub wężach. Jednak wśród najbardziej jadowitych zwierząt rodzimych w Niemczech znajduje się również ssak: ryjówka. Jej nazwa jest nieco myląca, ponieważ ten mały czworonóg nie jest myszą, a owadożercą – do grupy tej należą również krety i jeże.

[madohora]

Futro ssaka z wierzchu całe brązowe, a spód jaśniejszy, wręcz śnieżnobiały. Podobnie jak w przypadku gronostaja, może również występować odmiana, która zmienia swoje futro na zimę, ale w Europie Środkowej występuje to bardzo rzadko. Osobniki stają się wówczas całe białe. Z pewnością taka cecha pozwala być im jeszcze bardziej niewidocznymi, a co za tym idzie bardziej skutecznymi w swoich łowach. Jednak punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, mianowicie im zimy cieplejsze, tym cecha ta mniej przydatna. Ciepła zima równa się mało śniegu, zatem bieli w środowisku także jest mniej. Regionalnie występują całe populacje, na przykład w Górach Nockich w Austrii lub na Litwie, które również zimą zmieniają kolor na biały. Łasica pospolita gniazduje w norach. Ma 1-2 mioty rocznie w różnych porach roku. Ciąża trwa ok. 35 dni. Jednorazowo rodzi się 3-9 młodych. Laktacja trwa 6-8 tygodni, ale młode łasice już po 14 dniach pobierają stały pokarm. Samodzielność uzyskują po 12-16 tygodniach, zaś dojrzałość płciową po około 4 miesiącach. Długość życia łasicy na swobodzie wynosi około 3 lata, natomiast w niewoli dożywają do 6 lat.

[madohora]

Łasica i kuna bardzo często są ze sobą mylone, głównie wtedy, gdy dochodzi do szkód w gospodarstwach lub zabudowaniach. To błąd powielany zarówno w przekazach medialnych, jak i wśród mieszkańców wsi oraz przedmieść. Z biologicznego punktu widzenia są to jednak dwa różne gatunki, o odmiennym zachowaniu i wpływie na otoczenie

[madohora]

Kląskawkę miałem „jak na dłoni”, mimo że była bardzo daleko ode mnie. Zdjęcia może nie były najwyżej jakości, bo to początek, bo powietrze falowało, bo trudno było ustawić ostrość, ale przybliżenie imponowało. Patrzyłem na samca kląskawki, który w tym czasie zdobywał pokarm dla swojej gromadki wyrośniętych już piskląt, które w zasadzie już zaczynały się usamodzielniać. Oderwałem na chwilę wzrok, bo ileż można patrzeć, a w trawie coś zaczęło się przemieszczać raz było z jednej, raz było z drugiej strony, potem przestało. I jak przestało znowu zająłem się obserwacją kląskawki. Jednak kiedy wgapiałem się w ptaka, wówczas poczułem w nogach rozśmieszające smyranie. Spojrzałem na dół, a tam dwie łasice – pewnie młode – przekomarzały się ze sobą. Zupełnie dzikie zwierzaki bawiły się w moich nogach, co za przeżycie. Stałem jak wryty i tylko patrzyłem, bo cóż mogłem zrobić. Przegonić, po co? Niech mają coś z życia, bo później już wcale nie będą miały tak różowo.

[madohora]

Czeczotka (Acanthis flammea) – opis, występowanie i ciekawostki

Gdyby nie ta mała czerwona czapeczka, to pewnie mało kto zwracałby na czeczotkę uwagę. Wiosną czeczotka przesiaduje pośród iglaków, niepozornie przy tym „czeczotając”. Ktoś kto zaczyna swoją przygodę z ornitologią nie byłby w stanie tego „czeczotania” odróżnić od głosów innych ptaków, ale jak już raz usłyszy się ten głos, później trudno go pomylić z czymś innym. Zimą z kolei schodzi niemal na ziemię, by zdobyć trochę smakowitego pokarmu i właśnie ta czerwona czapeczka spośród gąszczu podobnych łuszczaków pozwala rozpoznać czeczotkę!

[madohora]

Badacze obserwujący tego ptaka zauważyli, że czeczotka zwyczajna krzyżuje się z czeczotką tundrową dając w efekcie ostatecznym płodne potomstwo. Z tego właśnie powodu powstały dwie grupy wśród ornitologów. Jedni widzą dwa różne gatunki, inni czeczotkę tundrową uznają jako podgatunek czeczotki zwyczajnej. Z całą pewnością czeczotka potocznie nazywana „kabaretką” od jej łacińskiej nazwy Acanthis flammea cabaret, to nadal podgatunek czeczotki zwyczajnej. Od nominatywnego różni się bardziej brązową barwą tułowia i głowy, a także większą ilością brązowych piór na brzuchu i zamieszkuje tereny bardziej wysunięte na zachód Europy, ale jest także obserwowana w Polsce.

[madohora]

W Polsce spotyka się głównie czeczotkę zwyczajną (flammea) oraz jej podgatunek cabaret, wyróżniający się bardziej brązowym upierzeniem i większą ilością brązowych piór na brzuchu.

[madohora]

[madohora]

AUSTRALIA. 19 LATKA ZABITA PRZEZ DZIKIE PSY - Bild - 20.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ekwadorski Park Narodowy Galapagos pogrążył się w żałobie. Nie żyje Samotny George – żółw słoniowy z Pinta Island. W związku z tym, że był to jedyny przedstawiciel podgatunku Chelonoidis nigra abingdoni, władze parku oficjalnie ogłosiły jego wyginięcie.

[madohora]

Gigantyczne żółwie słoniowe (Chelonoidis nigra), które zamieszkują wyspę Galapagos, mają się dobrze. Populacja tych gadów, szacowana w 1960 r. na 15 osobników, liczy obecnie 1000 zwierząt. – wynika z badań opublikowanych na łamach czasopisma „PLOS ONE”
Żółwie słoniowe (Chelonoidis nigra) niegdyś bardzo licznie zamieszkiwały wyspy Galapagos. Populacje tych żółwi znacznie uszczuplili marynarze, traktując te olbrzymy jako „żywe konserwy” podczas wielomiesięcznych rejsów. Szacuje się, że taki los spotkał ponad 100 tys. tych zwierząt.

[madohora]

[madohora]

A może zwierzęta gromadzące zapasy na zimę? Lato i jesień to dla wielu ssaków czas intensywnego żerowania, by zgromadzić duże zapasy tłuszczu, który umożliwi komfortowe przetrwanie zimy. Naukowcy obliczyli, że w czasie letnio-jesiennego żerowania niedźwiedź brunatny codziennie z pokarmem pochłania około 10 000 kalorii (czyli cztery razy więcej niż wynosi codzienne zapotrzebowanie człowieka).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Znamy w przybliżeniu liczbę słoni żyjących w Afryce. Z większą dokładnością możemy określić ilość orłów przednich występujących w jakimś kraju. Chodzi tu bowiem o zwierzęta duże lub dosyć rzadkie. Nie da się jednak zliczyć biedronek czy much żyjących nawet w najbliższej okolicy. Podobnie rzecz się ma z otwornicami. Te malusieńkie stworzenia występują w morzach od bardzo dawna. Na plaże woda wyrzuca nieprzeliczone ilości tych zwierząt – w jednym gramie piasku może ich być nawet 50 tysięcy…

[madohora]

Większość otwornic występuje w niezbyt głębokich wodach morskich, niewielka część żyje w głębinach. Niektóre wreszcie unoszone są przez wodę z dala od brzegów. Otwornice i promienice (które również wytwarzają skorupki) – to organizmy zbudowane z jednej komórki, spełniającej wszystkie niezbędne do życia funkcje. Jedne i drugie należą do typu pierwotniaków, do których zalicza się obecnie około 20 tysięcy gatunków.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

INWAZYJNY JELEŃ W POLSCE - Interia - 23.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MARTWE ZWIERZĘTA W HODOWLI PSÓW - www.oko.press - 24.01.2026

[madohora]

[madohora]

Biały paw

[madohora]

Koteczek

[madohora]

Łabędź

[madohora]

Z danych plebiscytu (stan na 22 stycznia 2026 r.) wynika, że pierwsza trójka wygląda następująco:
chomik europejski,
wilk szary,
ryś euroazjatycki.

[madohora]

Jeśli trudno jest Ci poradzić sobie z problemem samodzielnie, bądź nie masz czasu na walkę ze szkodnikami, warto skorzystać z usług profesjonalnej firmy deratyzacyjnej. Fachowcy dysponują odpowiednimi środkami i mają doświadczenie, aby skutecznie zwalczyć myszy i zapobiec ich ponownemu pojawieniu się w Twoim domu.

[madohora]

Szympans spędza większość swojego wczesnego życia z matką, a nie z ojcem. Dlatego Mine doszedł do wniosku, że te połączenia wokalno-wizualne są najprawdopodobniej wyuczone. Dzieje się tak, ponieważ gdyby geny miały w tym udział, szympansy przypominałyby oboje rodziców.

[madohora]

A gdy już raz nauczymy się tych zachowań, pozostają one niezmienne.

[madohora]

Nie trzeba dalekich wypraw, żeby podziwiać ptaki. Nawet miasto daje okazję do obserwowania przylatujących ptaków, które żerują na drzewach i krzewach w miejskich parkach i na skwerach. Najlepiej znane są chyba jemiołuszki, których całe stada zaczynają się u nas pojawiać już od października czy początku listopada. „Jemiołuszka jest nie tylko ładna, z gęstym upierzeniem, dodatkowo urozmaiconym kolorowymi piórami, ale też łatwo ją obserwować. Jako gatunek północny nie zna dobrze człowieka i nie jest zbyt płochliwa – zwraca uwagę Antoni Marczewski. – Zimą stosunkowo łatwo też zaobserwować gile, których część przylatuje do nas z północy. Część to ptaki nasze, które jednak w okresie ciepłym chowają się przed ludźmi i niezbyt chętnie się pokazują. Nie każdy wie, że gila można u nas spotkać także wiosną i latem. Zimą ich różowe brzuszki na białym śniegu wyglądają niezwykle malowniczo”.

[madohora]

Zaprzęg

[madohora]

[madohora]

Białe misie

[madohora]

EKO RANEK. PTAKI - Radio Katowice - 25.01.2026

[madohora]

[madohora]

Badania zostały opublikowane w czasopiśmie Ecology and Evolution. Odkrycie otwiera nowe możliwości badań nad tym, jak ssaki komunikują się w sposób dla nas niewidoczny i jak postrzegają swoje środowisko.

[madohora]

Efekt: niemal dziesięciokrotna poprawa Różnice między grupami były wyraźne: bez informacji zwrotnej – wysoka skuteczność w 2,3% prób, losowa stymulacja — 4,4%, adaptacyjne sprzężenie zwrotne — 46%.

[madohora]

Innymi słowy — naukowcy zrobili pierwszy krok do połączenia biologii mózgu z metodami uczenia maszynowego. Droga do praktycznych zastosowań pozostaje jednak bardzo długa.

[madohora]

W naturze rodzaj pobieranego przez kuropatwę pokarmu determinowany jest porą roku, a co za tym idzie dostępnością określonych rodzajów pożywienia. Pisklęta do 2 tygodnia życia pobierają pokarm wyłącznie pochodzenia zwierzęcego (najczęściej owady). Od momentu wylęgu do pełnego opierzenia młodych mijają 63 dni. Barwa upierzenia dobrze maskuje młode osobniki na tle suchej, letniej roślinności. Stopniowo wraz ze wzrostem młodych zmienia się u nich proporcja pokarmu zwierzęcego do roślinnego. Po okresie uzyskania pełnego opierzenia pokarm roślinny zaczyna stopniowo przeważać w ich diecie.

[madohora]

Kuropatwa od dawna była traktowana jako ptak łowny. Spadki liczebności tych ptaków spowodowane są przez zimową śmiertelność, zwłaszcza w okresie srogich zim. Na liczebność kuropatw na danym terenie wpływa też dostępność odpowiedniej ilości miejsc do gniazdowania. Na sukces gniazdowania wpływa ilość ogólnej liczby gniazd, ale także ich niszczenie poprzez drapieżniki, a przez to konieczność powtarzania lęgów po utracie zniesienia. Niebezpieczny jest okres pierwszych tygodni ich życia piskląt, kiedy rozwija się dopiero u nich mechanizm termoregulacji, czyli zdolność do utrzymywania stałej temperatury ciała. Kiedy w pierwszych dniach życia występują niesprzyjające warunki atmosferyczne w postaci opadów deszczu i obniżenia temperatury, ich przeżywalność może być niska. Owady, stanowiące główny pokarm piskląt, w chłodne dni ograniczają swoją aktywność, chroniąc się w kryjówkach, co powoduje zwiększone głodowanie piskląt. Następuje znaczny spadek liczebności kuropatw. Ocenia się w tej chwili, że na całym świecie żyje ich 4 – 6 milionów, w Polsce 300 – 600 tysięcy par. W kraju jest na liście zwierząt łownych. Okres polowań na gatunek trwa od 11 września do 21 października, a pozyskiwanie ptaków w drodze odłowu – do 15 stycznia.

[madohora]

Dla tych, którzy kiedykolwiek obserwowali małpy człekokształtne ‒ naszych najbliższych ewolucyjnych kuzynów na wolności, w ogrodzie zoologicznym lub w telewizji, jest oczywiste, że pod wieloma względami ich osobowości odzwierciedlają nasze. Naukowcy, tacy jak dr Blake Morton, wykładowca psychologii z Uniwersytetu w Hull, sugerują, że takie podobieństwa są spowodowane tym, że ludzie i inne naczelne mają podobną historię ewolucyjną. Na przykład, podobnie jak ludzie, wiele innych naczelnych wyewoluowało, by być względnie inteligentnymi i tworzyć społeczeństwa złożone z przyjaźni, rodzin i tradycji kulturowych. Aby sprawdzić, czy takie podobieństwa występują także u innych zwierząt, dr Morton i zespół naukowców zbadali osobowość delfinów butlonosych.

[madohora]

[madohora]

Serce – narząd niepłciowy, który działa jak pompa. Pompa ta pompuje krew, która po przepompowaniu powinna nigdy nie zakrzepnąć. Jest elementem układu krwiodźwigającego.

[madohora]

DOKARMIANIE PTAKÓW - Interia - 21.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Podobny eksperyment z jeszcze młodszymi pisklętami, mającymi zaledwie jeden dzień, polegał na pokazaniu pisklętom dwóch ekranów wideo wyświetlających poruszające się obiekty. Pisklęta w tym wieku mają tendencję do zbliżania się do poruszających się, przyciągających wzrok obiektów. Naukowcy odkryli, że gdy odtwarzali dźwięk „kiki”, pisklęta podążały w kierunku kolczastego kształtu. Gdy słyszały dźwięk „buba”, kierowały się w stronę zaokrąglonego, przypominającego kulę kształtu.

[madohora]

Istnieją inne podobne przykłady zaobserwowane u zwierząt: dźwięki o wysokiej częstotliwości kojarzą się z mniejszymi, lżejszymi obiektami, podczas gdy dźwięki o niższej częstotliwości kojarzą się z większymi, ciemniejszymi kształtami.

[madohora]

„To naprawdę moment mrożący krew w żyłach – dowód dwóch dekad współpracy naukowców, organizacji charytatywnych i lokalnej społeczności” – mówi dr Jen Jones z Galapagos Conservation Trust.

[madohora]

Kania ruda

Łatwa do rozpoznania dzięki rdzawej barwie piór, kania ruda (Milvus milvus) w Polsce obserwowana jedynie na zachodzie i północy – gatunek jest już bardzo nieliczny i znajduje się pod ścisłą ochroną. Kania ruda jest dość smukła, ma charakterystycznie wcięty ogon oraz skrzydła o szerokości nawet 160 cm. To dzięki tym ostatnim jest w stanie cierpliwie patrolować łąki, pola i ugory, wypatrując na nich kretów, gryzoni, jaszczurek, a nierzadko i dżdżownic. Zbiera też śnięte ryby z wody, a gdy jest bardzo głodna odważnie rzuca się na większe od siebie drapieżniki, aby odebrać im ich zdobycz. Czasami widuje się ją również, jak przechadza się po ziemi, wypatrując na niej smakowitych kąsków.

[madohora]

„Więc pozostaje otwarte pytanie, jak ewoluował ludzki język” – mówi Mine. „Jak ludzie lub hominidy komunikowali się setki tysięcy, a nawet miliony lat temu?”

[madohora]

Osobniki dzielą się na podgrupy, które nieustannie się rozdzielają i tworzą na nowo, choć zazwyczaj obejmują one co najmniej jedną matkę i jej potomstwo. „Od dwóch do może ośmiu lub dziewięciu osobników, wszystkie spokrewnione ze sobą poprzez matkę” – mówi.

[madohora]

„Mogą łączyć wokalizację pohukiwania z bieganiem, ale także z uderzaniem o ziemię czy chwytaniem gałęzi” – podaje przykład. „Podobnie jak mogą łączyć cichą wokalizację pohukiwania z pozycją siedzącą i ewentualnie wyciągnięciem ręki”.

[madohora]

Kiedy później Mine badał szympansy w wieku dziesięciu lat i starsze – czyli młode i dorosłe – odkrył, że osobniki spokrewnione ze względu na matkę produkowały podobną liczbę tych kombinacji wokalnych i wizualnych. „W grupie złożonej z ciebie, twojej matki i rodzeństwa ze strony matki istnieje swego rodzaju podpis” – mówi Mine.

[madohora]

Cat Hobaiter , prymatolog z University of St. Andrews w Szkocji, która nie brała udziału w badaniach, była zadowolona z wyników. Twierdzi, że stanowią one najnowszy przykład tego, jak świat społeczny kształtuje komunikację naczelnych.

[madohora]

Ludzie nieustannie obserwują zachowania innych i snują domysły na temat tego, co może dziać się w ich głowach. Nowe badanie bonobo dostarcza dowodów na to, że mogą robić to samo.

[madohora]

Niektórzy badacze twierdzą, że tego rodzaju „teoria umysłu” może być szerzej stosowana w świecie zwierząt, a obserwowanie jej w działaniu było potencjalnie niezwykłym doświadczeniem.

[madohora]

„To dla nas zawsze wyzwanie, że zwierzęta nie mówią, więc nie możemy ich po prostu zapytać, co myślą. Musimy wymyślać kreatywne, eksperymentalne projekty, które pozwolą im wyrazić swoją wiedzę” – mówi Krupenye.

[madohora]

„W tym zadaniu stworzyliśmy ramy współpracy, ponieważ jeśli wiedziałem, czy smakołyk lub danie jest ukryte, pokazywałem je, a bonobo mogło je otrzymać jako nagrodę” – wyjaśnia.

[madohora]

Okazało się, że gdy Townrow miał już niezakłócony widok na ukryty przysmak, bonobo zazwyczaj siedziały nieruchomo i czekały.

[madohora]

Wyniki niekoniecznie zaskoczyły Krupenyego, ponieważ pracował z małpami człekokształtnymi przez ponad dekadę i miał silne podejrzenie, że rozumieją one, kiedy ktoś inny nie zna pewnych informacji. Mówi, że znalezienie sposobu na sprawdzenie tego, aby bonobo „naprawdę mogły wyrazić to zrozumienie”, było po prostu „bardzo ekscytujące”.

[madohora]

Sugeruje to, że bonobo mógł jednocześnie myśleć o dwóch rzeczach: że znał lokalizację pożywienia, a człowiek mógł mieć inne informacje na temat tej lokalizacji, które bonobo musiał zaktualizować.

[madohora]

Było to pytanie, które nurtowało Laurę Cuaya, badaczkę mózgu z Laboratorium Neuroetologii Komunikacji na Uniwersytecie Eötvösa Loránda w Budapeszcie.

[madohora]

„Ludzie są bardzo przyjaźnie nastawieni do swoich psów [w Budapeszcie]. A moje psy chętnie wchodzą w interakcje z ludźmi” – powiedział Cuaya. „Ale zastanawiam się, czy zauważyły ​​też, że ludzie tutaj… mówią innym językiem?”

[madohora]

Attila Andics, kierownik laboratorium, w którym przeprowadzono badanie, powiedział, że naukowcy szukali obszarów mózgu, które wykazywałyby odmienne wzorce aktywności w przypadku używania jednego języka i drugiego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Samica składa 4-6 niebieskawych (lub czerwonawych) jaj pokrytych rzadko rozsianymi, brązowymi i czarnymi plamami. Jaja przez ok. 14 dni wysiaduje samica. Natomiast w tym czasie partner zajmuje się zdobywaniem pokarmu. Pisklęta szybko się rozwijają i już po 2 tygodniach wylatują z gniazda.

[madohora]

Podczas srogich zim dalekiej północy, zwłaszcza w latach nieurodzaju jarzębiny, jemiołuszki migrują na południe i na zachód w poszukiwaniu owoców jemioły, ligustru, berberysu, rokitnika czy irgi. Głównym ich przysmakiem jest jarzębina, o którą konkurują z miejskimi kosami i stadami migrujących kwiczołów. Zjadają również jagody i owoce głogu, tarniny, dzikiej róży, śnieguliczki, kruszyny, szyszkojagody jałowca, owoce cisu, kaliny koralowej i jarzębiny. Zwykle możemy zaobserwować, jak siedzą po kilkanaście na jednej gałęzi i pałaszują jagody

[madohora]

Uwaga, teraz będzie wyliczanka podgatunków. Na tak dużym obszarze występowania, trudno żeby mogło być inaczej, ponieważ utrzymanie jedności z punktu widzenia ewolucji jest niezwykle trudne. Zatem od zachodu po wschód możemy spotkać różne łasice zaliczane do podgatunków: M. n. allegehensis, M.n. boccamela, M.n. campestris, M.n. caucasica, M.n. eskimo, M.n. heptneri, M.n. mosanensis, M.n. namiyei, M.n. nivalis, M.n. numidica, M.n. pallida, M.n. pygmaea, M.n. rixosa, M.n. rossica, M.n. russeliana, M.n. tokensis oraz M.n. vulgaris.

[madohora]

Tak. Ogranicza populacje myszy i norników, które powodują poważne straty w rolnictwie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ryby

[madohora]

Ryba piła

[madohora]

Śpiące psy

[madohora]

--

[madohora]

~~

[madohora]

xxxx

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Homoseksualne pingwiny ukradły jajka parze pingwinów- lesbijek
Czy to jest fabuła telenoweli z udziałem pingwinów? Nie, to tylko kolejny dzień w DierenPark Amersfoort, zoo w Holandii. W ramach poszukiwań pisklęcia, para przylądkowych pingwinów płci męskiej, ukradło całe gniazdo dwóm pingwinim samicom.

[madohora]

Te dwa pingwiny są „dominującą parą” wśród 17 pingwinów znajdujących się pod opieką ogrodu zoologicznego, powiedział Drost dla Dutch News. Drost nazwał męską parę pingwinów „bardzo zdeterminowaną”, ale ich pragnienie zostania ojcami może nadal nie zostać zrealizowane, ponieważ jaja zostały pobrane od pary samic tej samej płci i najprawdopodobniej są niezapłodnione. Pomimo faktu, że z jaja nie wykluje się pisklę, samce ostrożnie opiekują się gniazdem. „Oba ptaki wysiadują jaja i pilnują gniazda na przemian” – czytamy na stronie internetowej zoo. W zeszłym roku, po tym, jak dwa pingwiny ukradły pojedyncze jajo, okazało się, że również nie zostało zapłodnion

[madohora]

Naukowcy z Uniwersytetu z Sydney twierdzą, że rozmiar jaja wskazuje na płeć przyszłej jaszczurki, przynajmniej w przypadku jednego z gatunków. “Przeprowadzone przez nas badania dowiodły, że rozmiar jaj jest jednym z czynników, które wpływają na płeć jaszczurek górskich. Duże jajo oznacza, że będzie dziewczynka, a małe zwiastuje chłopca” – mówi prowadzący badania Richard Shine. Co więcej, gdy naukowcy pobrali z jaja trochę żółtka, mimo żeńskich chromosomów płciowych, wykluwał się samiec. Gdy natomiast do jaja wszczepiono trochę dodatkowego żółtka, wykluwały się samice.

[madohora]

“Byliśmy pewni, że temperatura nie będzie miała żadnego wpływu na płeć małych jaszczurek, jednak, gdy z jajek, które miały być samiczkami, zaczęły się wykluwać samce przeżyliśmy szok” – opowiada Shine. Naukowcy podkreślają, że tajemnica płci jaszczurek nie jest została jeszcze do końca odkryta i potrzebne są dalsze badania, by określić zależności dla poszczególnych gatunków.

[madohora]

[madohora]

Co do zasady lojalne są również wróble. Pary pozostają ze sobą przez większość roku i utrzymują bliskie kontakty społeczne. Nie na wyłączność jednak. U wróbli okazyjny skok w bok jest społeczną normą i nikt nie wydaje się mieć z tym problemu. Ornitolodzy uważają wręcz, że ok. 15% piskląt pochodzi z takich właśnie „relacji pozamałżeńskich”.

[madohora]

Słynne z wierności łabędzie nieme w rzeczywistości decydują się czasem na „rozwód”. Zdaniem ornitologów ma on miejsce u co dziesiątej pary, której nie powiodło się rodzicielstwo. Ów praktyczny zmysł wykazują również łabędzie wdowy, które już trzy tygodnie po śmierci partnera znajdują sobie nowego kochanka.

[madohora]

Czeczotka zwyczajna (Acanthis flammea) jest łatwa do rozpoznania po charakterystycznej czerwonej czapeczce u samców i różowawej piersi w okresie lęgowym. Obie płcie mają brązowe kreskowanie na tułowiu i białe przejaśnienia w okolicy kupra. Pod dziobem znajduje się czarna plamka – tzw. śliniaczek.

[madohora]

[madohora]

KROWA WERONIKA ZASKAKUJE NAUKOWCÓW - Bild - 20.01.2026

[madohora]

ZNALEŹLI GIGANTYCZNE SKAMIENIAŁOŚCI - Interia - 20.01.2026

[madohora]

DODA ALARMUJE. BEZDOMNOŚĆ ZWIERZĄT TO W POLSCE WIELKI BIZNES - www.ekologia.pl - 20.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nie wszystkie ptaki jednak dają się oszukać. Niektóre gatunki potrafią rozpoznać obce jajo po kolorze lub wielkości i wyrzucić je z gniazda. Trzcinniczek czy łozówka tego nie robią, dlatego wychowują kukułcze pisklę, które szybko przerasta swoich opiekunów. Mimo różnicy w rozmiarach karmią je i otaczają opieką, nie zdając sobie sprawy, że to nie ich potomstwo. To jedno z najbardziej fascynujących zjawisk w przyrodzie.

[madohora]

Ptaki od wieków zwiastują zmiany pór roku. Powrót bocianów z ciepłych krajów jest dla wielu symbolem końca zimy i nadchodzącej wiosny. Podobną rolę pełnią jaskółki. Choć pierwsza z nich nie zawsze oznacza natychmiastowe ocieplenie, to ich masowy przylot zapowiada stabilniejszą pogodę. Obserwacje migracji ptaków pozwalają też dostrzec coś więcej: nagłe, masowe opuszczanie danego terenu bywa interpretowane jako zapowiedź ekstremalnych zjawisk, takich jak burze czy inne kataklizmy. Ich pierwotna intuicja i zdolność odczytywania sygnałów natury wciąż pozostają dla człowieka tajemnicą.

[madohora]

Świat zwierząt a obżarstwo

Z każdym pączkiem zjedzonym w tłusty czwartek szukamy usprawiedliwienia, by zjeść kolejnego. Łakomstwo to jeden z grzechów głównych, warto jednak wiedzieć, że pod względem obżarstwa w świecie zwierząt wypadamy dość blado. Poznajmy zatem zwierzęta, które naprawdę mogą zjeść dużo.

[madohora]

Mimo że znamy już rekordzistę, warto przyjrzeć się kilku rodzimym gatunkom, które apetyt mają niewiele mniejszy niż egzotyczna ćma. Dobrym przykładem są ryjówki – niewielkie ssaki owadożerne, które codziennie zjadają pokarm o masie równej lub większej masie ich ciała! Co więcej, wystarczy zaledwie 10 godzin postu, by niewielki ssak padł z głodu. W efekcie życie ryjówek upływa na ciągłym poszukiwaniu pokarmu i konsumpcji, z krótkimi przerwami na sen. Obżarstwo ryjówek nie wynika jednak z łakomstwa, ale z chęci przeżycia. Te niewielkie ssaki mają bardzo dużą powierzchnię ciała w stosunku do niewielkiej masy. W efekcie łatwo i szybko tracą ciepło, a żeby wyprodukować jego dostateczną ilość, potrzebny jest szybki metabolizm, który z kolei wymaga dużej ilości pokarmu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Chow-chow: Jedyna rasa z granatowo-czarnym językiem.

[madohora]

Sny: Psy śnią, podobnie jak ludzie, a ich sny mogą być zarówno dobre, jak i złe.

[madohora]

Budują wieżowce i inspirują sztuczną inteligencję – to jedne z najbardziej niedocenionych owadów
Termity to jedne z najbardziej niedocenianych owadów na świecie. Choć przypisuje się im głównie niszczenie drewna, ich zachowania i struktury społeczne potrafią zadziwić naukowców.

[madohora]

Ptaki, które bezsprzecznie są strusiami, zostały udokumentowane od miocenu . To sprawia, że ​​Struthio jest bardzo starym rodzajem ptaków. Struthio orlovi z miocenu Mołdawii jest najstarszym znanym gatunkiem. W pliocenie kilka gatunków żyło w Azji, na przykład w Mongolii i Azji Wschodniej ( Struthio chersonensis , Struthio mongolicus , Struthio wimani ). Struś azjatycki ( Struthio asiaticus ) żył na stepach Azji Środkowej w plejstocenie . Struś afrykański, który żyje dzisiaj, pojawił się w plejstocenie; jego zasięg podczas ostatniej epoki lodowcowej obejmował również Hiszpanię i Indie . Na stanowisku Dmanisi , gdzie znaleziono najstarsze ludzkie skamieniałości poza Afryką, w 1983 r. odkryto kość udową olbrzymiego strusia ( Struthio dmanisensis ) , a kolejną w 2012 r.

[madohora]

[madohora]

W starożytnym Egipcie strusie były ważnymi zwierzętami hodowlanymi i myśliwskimi, cenionymi jako źródło jaj, mięsa i piór. Polowanie na strusie pozostało popularną rozrywką towarzyską aż do Nowego Państwa . Ich duże, białe, ozdobne pióra o równych i symetrycznych falbankach oraz eleganckim kształcie były uważane za symbol światła i sprawiedliwości oraz zdobiły królewskie sztandary i wachlarze ceremonialne. Strusie są udokumentowane jako zwierzęta pociągowe, a nawet wierzchowe w starożytnej Grecji i Syrii.

[madohora]

Na Półwyspie Arabskim archeolodzy znaleźli liczne malowane skorupki jaj strusich pochodzące z II i I tysiąclecia p.n.e., które służyły jako pojemniki. Polowanie na te ptaki było prawdopodobnie zabronione na obszarach, gdzie czczono je jako bóstwa. W przeciwieństwie do starożytnej Mezopotamii , ich mięso najwyraźniej nie było spożywane. W okresie islamskim skorupki jaj służyły jako lampy oliwne, szczególnie w meczetach. Richard Francis Burton opisał je w połowie XIX wieku jako popularną pamiątkę dla pielgrzymów do Mekki . Zakaz rozbijania jaj strusich podczas pielgrzymki sugeruje pewien stopień czci dla tego ptaka.

[madohora]

Jaja strusie, często umieszczane na szczytach dachów etiopskich kościołów ortodoksyjnych lub zawieszane nad drzwiami do sanktuarium, mają podobno pełnić podobną funkcję ochronną. Tak jak struś zawsze strzeże swoich jaj, tak teraz chronią one dom modlitwy. Kolejne powiązanie ze strusiem wskazuje na jego wzorcową rolę: Tak jak ptak nigdy nie traci z oczu swoich jaj zakopanych w piasku, tak niech wierzący poświęci Bogu całą swoją uwagę podczas modlitwy.

[madohora]

W chrześcijaństwie struś, podobnie jak jednorożec, był symbolem dziewictwa. Przyjęto idee z Fizjologa z II wieku n.e., zgodnie z którymi ptak pozwalał słońcu wysiadywać swoje jaja lub musiał tylko na nie patrzeć, aby mogły zostać wysiadywane. Od XVI wieku struś stał się jednym z atrybutów Sprawiedliwości ( Justitia ). Skorupki jaj strusich wykorzystywano do wyrobu wspaniałych, bogato zdobionych naczyń do picia i kielichów. Ten egzotyczny, cenny materiał oprawiano w metale szlachetne i przechowywano jako relikwiarze lub świeckie eksponaty w skarbcach kościelnych lub gabinetach osobliwości w całej Europie

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W Republice Południowej Afryki (udział w rynku światowym: 75%) 45% dochodów z hodowli strusi pochodzi z mięsa i skóry, a 10% z piór. W Europie 75% pochodzi z mięsa, a 25% ze skóry

[madohora]

Słowo struś pochodzi od starogreckiego słowa strouthiōn (στρουθίον), które oznacza „duży wróbel”. Grecy nazywali strusia również „wróblem wielbłądzim” (στρουθοκάμηλος strouthokamēlos ), co wyjaśnia naukową nazwę gatunku, Struthio camelus .

[madohora]

[madohora]

Czajki występują w Eurazji . Poza sezonem godowym, od lipca do marca, można je spotkać w dużych stadach w Morzu Wattowym i na obszarach przybrzeżnych.

[madohora]

Lot czajki jest charakterystyczny i nie do pomylenia: czajki latają luźnymi, leniwymi uderzeniami skrzydeł, a same skrzydła są uderzająco szerokie i przypominają wiosło. Błyszczące, czarne górne części ciała i czarno-białe dolne pozwalają na identyfikację czajki z dużej odległości.

[madohora]

Zasięg występowania czajki północnej ogranicza się do regionu Palearktyki . Gniazduje ona na obszarze rozciągającym się od Wielkiej Brytanii i Irlandii na zachodzie po wschodnią Syberię. Jej północna granica w Fennoskandii przebiega mniej więcej na 70. równoleżniku północnym, a w europejskiej części Rosji – na 65. równoleżniku północnym. W Europie jej południowa granica przebiega mniej więcej na 40. równoleżniku północnym, choć występuje nieco dalej na południe w Hiszpanii. Dalej na wschód jej zasięg lęgowy rozciąga się na Turcję, północno-zachodni Iran, Kazachstan, Mongolię i północne Chiny.

[madohora]

Czajki są bardzo terytorialne i monogamiczne , co oznacza, że ​​partnerzy pozostają razem do końca życia. Zdarza się jednak również poligamia – jeden samiec ma kilka samic, zazwyczaj dwie w przypadku czajek. Zazwyczaj rozmnażają się w drugim roku życia i zazwyczaj wracają do miejsca urodzenia, aby się rozmnażać.

[madohora]

[madohora]

Oba dorosłe ptaki wysiadują jaja przez 21 do 28 dni, aż do wyklucia się piskląt . W tym czasie gniazdo jest zaciekle bronione przed drapieżnikami przez oboje rodziców. Drapieżniki powietrzne, takie jak ptaki drapieżne, są odpierane agresywnymi, szybkimi i imponującymi atakami z powietrza, którym towarzyszą głośne odgłosy. Ptaki z sąsiednich gniazd często pomagają w tej obronie. Jeśli gniazdo mimo wszystko jest atakowane i nie jest jeszcze późno w sezonie, samica złoży do dwóch lęgów zastępczych. Oboje rodzice opiekują się pisklętami. Pisklęta są zagniazdownikami i opuszczają gniazdo zaledwie kilka godzin po wykluciu. Następnie są pod opieką rodziców przez okres do pięciu tygodni, aż do momentu opuszczenia gniazda. Większość rodzin spędza ten czas w bezpośrednim sąsiedztwie gniazda, podczas gdy inne migrują z młodymi do trzech kilometrów dalej na obszary, które oferują więcej lub lepsze pożywienie. Przez pierwsze dziesięć dni życia pisklęta nie są jeszcze w stanie regulować własnej temperatury ciała ( termoregulacja ). W związku z tym pisklęta nadal muszą być wysiadywane , co zazwyczaj wykonuje samica. W rezultacie śmiertelność piskląt jest bardzo wysoka w ciągu pierwszych dziesięciu dni, szczególnie w chłodne dni. Po 35 dniach pisklęta są w pełni upierzone i zdolne do lotu

[madohora]

W Szwajcarii i Nadrenii Północnej-Westfalii silny wzrost populacji wystąpił regionalnie i trwał do lat 70. W Belgii, Holandii, Austrii i innych częściach Niemiec zjawisko to obserwowano regionalnie do lat 80. Liechtenstein, Flandria i Saara zostały ponownie zasiedlone przez czajki w latach 1960–1971. Odbudowa populacji była wspomagana przez fakt, że czajki coraz częściej gniazdowały na gruntach rolnych, a cieplejsze wiosny prowadziły do ​​mniejszej liczby strat w lęgach związanych z pogodą. W Holandii, uważanej za „kraj z największą liczbą czajek na świecie”, wiele nowych siedlisk lęgowych zostało stworzonych dzięki budowie wałów na dużą skalę . Od lat 80. zmienione i bardziej intensywne zarządzanie gruntami oraz zmiany w zarządzaniu wodą doprowadziły do ​​ciągłej utraty siedlisk . Czynniki przyczyniające się do tego spadku obejmują przejście na zboża ozime, rosnącą mechanizację rolnictwa, konsolidację gruntów i zwiększone stosowanie chemikaliów środowiskowych, wraz z towarzyszącym spadkiem owadów dostępnych jako pokarm, wcześniejszymi czasami koszenia, zmniejszeniem ekstensywnego wypasu i brakiem wiosennych powodzi. Z powodu tego postępującego niszczenia siedlisk populacje gwałtownie spadły na przykład w Niemczech. Około 1999 roku populacja stanowiła tylko sześćdziesiąt procent populacji z 1975 roku. Częściowo z powodu tego gwałtownego spadku czajka została Ptakiem Roku w 1996 roku. W Niemczech czajka jest gatunkiem ściśle chronionym na mocy § 7, ust. 2, nr 13 federalnej ustawy o ochronie przyrody (BNatSchG) i jest również klasyfikowana jako gatunek odpowiedzialny w ramach krajowej strategii różnorodności biologicznej rządu federalnego. Czerwona lista ptaków lęgowych Niemiec z 2020 roku wymienia ten gatunek jako zagrożony (kategoria 2). W Niemczech populację lęgową na początku XXI wieku szacowano na 67 000–104 000 par, a w Holandii na 200 000–300 000 par. W Szwajcarii populacja w latach 2013–2016 wynosiła około 140–180 par i jest krytycznie zagrożona. Ptaki osiedlają się na Wyżynie Szwajcarskiej . Pojedyncza para odbyła lęgi w 1983 roku w La Punt w Engadynie na wysokości 1690 metrów

[madohora]

Najstarsza odnotowana czajka, według danych z odzysku obrączek, miała 18 lat. Roczna śmiertelność wynosi około 25–30% u osobników dorosłych i 35–40% u roczniaków

[madohora]

W starożytnym Egipcie czajka była używana jako synonim zarówno nazwy ludu Rechitów , jak i określenia „klasy podporządkowanej”. W XVIII wieku jaja czajki były przysmakiem na stołach arystokratów; na przykład elektor Fryderyk August II Saksonii w marcu 1736 roku poprosił o dostawę dobrych, świeżych jaj czajki. Kanclerz Otto von Bismarck również otrzymywał 101 jaj czajki każdego roku w dniu swoich urodzin, 1 kwietnia, od grupy stałych bywalców lokalnego pubu w Jever . W 1883 roku Bismarck podziękował swoim wiernym zwolennikom z Jever kielichem w kształcie jajka, którego wieczko zdobiła głowa czajki.

[madohora]

W alemańskiej Szwajcarii ludowe wierzenia głosiły, że stare panny, a w rzadszych przypadkach także nieżonaci mężczyźni, zamieniali się w czajki; zobacz artykuł Giritzenmoos

[madohora]

[madohora]

Szkielet jeżowców składa się z węglanu wapnia (CaCO3 ) w postaci kalcytu . Część szkieletu, która ochronnie otacza wewnętrzne tkanki miękkie, jest często nazywana „muszlą” lub „obudową”, ale w przeciwieństwie do wapiennych muszli ślimaków lub muszli małży , ta muszla znajduje się pod cienkim naskórkiem . Dlatego w przeciwieństwie do muszli i osłon większości innych bezkręgowców jest to wapienny endoszkielet

[madohora]

Formy zbiorczo znane jako nieregularne jeżowce (Irregularia), do których należą jeżowce piaskowe i sercowe , znacząco różnią się od regularnych jeżowców. Ich szkielety są często spłaszczone (wyjątkowo spłaszczone u jeżowców piaskowych) i nie są promieniście symetryczne, lecz dwubocznie symetryczne , chociaż pierwotny pentameryzm jest nadal rozpoznawalny. Te jeżowce mają zatem przód i tył, a także lewą i prawą stronę, a lokomocja zawsze ma tendencję do poruszania się do przodu. Kolce są znacznie zredukowane pod względem wielkości, ale nie pod względem liczby, tak że kolczasta powłoka mgliście przypomina sierść. Te różnice w budowie ciała powstały jako adaptacja do ryjącego trybu życia.

[madohora]

Choć wyglądają niepozornie, termity potrafią stworzyć perfekcyjnie wentylowane i stabilne konstrukcje, które od lat inspirują architektów i inżynierów na całym świecie. Ich kopce wyposażone są w naturalne systemy chłodzenia, wentylacji i regulacji wilgotności, które działają bez użycia energii elektrycznej. Wewnątrz takich struktur panuje stała temperatura przez całą dobę, mimo dużych wahań temperatury na zewnątrz – od gorących dni po chłodne noce. Sieć korytarzy, kominów i kanałów powietrznych umożliwia cyrkulację powietrza w taki sposób, by usuwać dwutlenek węgla i nadmiar ciepła, a jednocześnie dostarczać świeże powietrze do wnętrza.

[madohora]

Termity odgrywają kluczową rolę w ekosystemach, szczególnie w lasach tropikalnych i subtropikalnych, gdzie odpowiadają za rozpad martwej materii organicznej, zwłaszcza drewna i liści. Choć znane są głównie z niszczenia mebli i domów, w naturze ich działalność jest niezwykle pożyteczna. Dzięki obecności specjalnych mikroorganizmów w jelitach, termity potrafią trawić celulozę, czyli główny składnik ścian komórkowych roślin – coś, czego większość zwierząt nie potrafi. W ten sposób przyspieszają proces rozkładu drewna, który bez ich udziału trwałby znacznie dłużej. Gdyby nie one, w wielu środowiskach doszłoby do nagromadzenia martwej biomasy, co mogłoby zakłócić naturalny obieg składników odżywczych.

[madohora]

W kopcu termitów panuje doskonała organizacja – nie ma miejsca na chaos ani przypadkowe działania. Każdy osobnik należy do jednej z kast i pełni ściśle określoną rolę, taką jak obrona, karmienie królowej, opieka nad potomstwem, budowa tuneli czy pozyskiwanie pożywienia. Wszystkie działania podporządkowane są dobru wspólnoty, a poszczególne jednostki poświęcają się bezinteresownie dla przetrwania całej kolonii.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

HIPOPOTAMY ROZGRYWAJĄ MECZ - Bild - 04.02.2026

[madohora]

WYKOPAŁ NORĘ I UŁOŻYŁ SIĘ DO SNU - Interia - 04.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wolnostojące gniazda stanowią najczystszą formę „gniazda”. Są one bardzo mobilne, zazwyczaj bardzo tymczasowe i składają się wyłącznie z mrówek, często na każdym etapie rozwoju, oraz ich gości. Tworzą je mrówki wojownicze i mrówki szpicowate (z podrodzin Dorylinae , Aenictinae i Ecitoninae ) , a także mrówki z rodzaju Leptogenys.
Podczas powodzi mrówki ogniste ( Solenopsis invicta ) tworzą pływające gniazda biwakowe. Z bliska wszystkie gniazda biwakowe wydają się chaotyczne.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Potwierdzono już, że mrówka pustynna Cataglyphis nova, oprócz strumienia optycznego i informacji z położenia Słońca, wykorzystuje do orientacji własny wewnętrzny kompas magnetyczny. Robotnice tego gatunku mogą być znacząco zdezorientowane za pomocą sztucznie generowanego pola magnetycznego.

[madohora]

Wymiana informacji między mrówkami odbywa się głównie chemicznie za pośrednictwem różnych zapachów oraz dotykowo poprzez kontakt z czułkami. [ 43 ] Na każdą sytuację przypadają wydzieliny, na przykład feromony alarmowe , takie jak undekan z gruczołów Dufoura . Ta komunikacja węchowa jest najważniejszym środkiem komunikacji dla mrówek.

[madohora]

Kiedy kilka mrówek wspólnie transportuje ofiarę do gniazda, nie opiera się to na koordynacji ani inteligencji komunikacyjnej. Raczej każda mrówka próbuje samodzielnie przetransportować ofiarę w kierunku gniazda. Gdy wystarczająca liczba mrówek przybędzie, aby przenieść ofiarę masowo i wystarczająco dużo mrówek będzie ciągnąć w mniej więcej tym samym kierunku – czyli po tej samej ścieżce w kierunku gniazda – pociąg transportowy automatycznie rusza. Im intensywniej feromony oznaczają ścieżkę , tym sprawniej pociąg się porusza.

[madohora]

Z „inteligencją zbiorową” ściśle wiąże się kontrola bodźców. Chociaż samice reprodukcyjne w kolonii mrówek nazywane są „królowymi”, nie oznacza to, że rządzą kolonią. W kolonii mrówek nie ma władzy centralnej w sensie monarchii . Styl życia i zachowanie mrówek są kontrolowane przez „bodźce”, które są śledzone, dopóki przekraczają określony próg. Bodźce takie mogą pochodzić zarówno ze środowiska, jak i od osobników w samej kolonii mrówek. Prostym przykładem jest znalezienie źródła pożywienia. Kiedy mrówka odkryje źródło pożywienia, zazwyczaj gromadzi część tego pożywienia w żołądku społecznym , wraca do gniazda (pozostawiając ślad zapachowy z feromonami) i rozdaje część tego pożywienia swoim współmieszkańcom. Jeśli uznają pożywienie za odpowiednie, a „głód” kolonii jest wystarczająco wysoki (tj. jeśli konkretny bodziec przekroczy określony próg), mrówki te podążą śladem zapachowym z powrotem do źródła pożywienia. Ślad zapachowy staje się coraz wyraźniejszy (co prowadzi do powstania ścieżek mrówek o dużym natężeniu ruchu), a coraz więcej robotnic będzie nim podążać. Źródło pożywienia jest eksploatowane. Jeśli źródło pożywienia zostanie uznane za nieodpowiednie lub jeśli w kolonii znajduje się już wystarczająca ilość pożywienia, niewiele robotnic podąży śladem zapachowym do źródła pożywienia lub nie będzie go w ogóle. Wkrótce przestanie być on zauważalny. Organizacja kolonii mrówek charakteryzuje się zatem interaktywnymi, sterowanymi bodźcami decyzjami większości podejmowanymi przez inteligencję zbiorową.

[madohora]

Gatunki mrówek wykazują dwie zasadniczo różne metody zakładania kolonii: albo nową kolonię zakłada samodzielnie samica mrówki rozrodczej (przyszła królowa), albo młodej królowej towarzyszą robotnice w procesie zakładania. W drugim przypadku nowa kolonia powstaje z istniejącej poprzez podział gniazda (lub pączkowanie). Zakładanie kolonii przez pączkowanie odbywa się wyłącznie pieszo (ponieważ robotnice nigdy nie potrafią latać), a nowej kolonii może towarzyszyć jedna lub wiele młodych królowych. Samodzielne zakładanie kolonii zwykle (ale nie zawsze) następuje pojedynczo przez uskrzydlone królowe. Jednak nawet u gatunków, które zakładały kolonie poprzez podział gniazda, samce mrówek rozrodczych są zazwyczaj uskrzydlone, aby uniknąć chowu wsobnego. U gatunków, które zakładały kolonie samodzielnie, oprócz uskrzydlonych mrówek rozrodczych mogą być obecne również bezskrzydłe królowe lub zastępcze mrówki rozrodcze; służą one jedynie przedłużeniu życia istniejącej kolonii po śmierci założycielki. [

[madohora]

Założyciele kolonii większości gatunków, zwłaszcza większych, nie muszą żerować w okresie wychowywania lęgów. Gdy ich pokarm w postaci wola się wyczerpie, rozkładają rezerwy tłuszczu i silne mięśnie lotu, których już nie potrzebują po locie godowym, i dzięki temu są w stanie produkować wydzieliny pokarmowe dla larw. Na przykład królowe Lasius niger ważą 15,5 miligrama dzięki zmagazynowanym substancjom zapasowym, podczas gdy nowo wylęgnięte matki ważą tylko 4 miligramy. [ 47 ] Jeśli nawet to jest niewystarczające, królowa zjada część jaj, aby je przetworzyć i zapewnić rozwój przynajmniej kilku robotnic, które mogą w ten sposób pomóc w karmieniu.

[madohora]

Niektóre gatunki mrówek z podrodziny Ponerinae, które zakładały kolonie poprzez pączkowanie, całkowicie porzuciły formowanie się odrębnej kasty królowych. U tych gatunków niektóre większe mrówki robotnice wtórnie przekształcają się w osobniki rozrodcze (nazywane „gamergegates” w odróżnieniu od królowych). U wyższych gatunków mrówek nie jest to już możliwe, ponieważ ich robotnice nie mogą być skutecznie zapłodnione.

[madohora]

W przypadku formowania kolonii zależnej królowa poszukuje robotnic tego samego lub innego gatunku. W konkretnym przypadku krwistoczerwonej mrówki produkującej niewolnice ( Formica sanguinea ), królowa zazwyczaj poszukuje pomocnicy spośród szaroczarnej mrówki produkującej niewolnice ( Formica fusca ) lub czerwonej mrówki leśnej ( Formica rufa ). Zastrasza ona pomocnicę i składa jaja w jej gnieździe. Pomocnica następnie opiekuje się obydwoma lęgami. Gdy pierwsze robotnice zależnej królowej się wyklują, pomocnica zostaje zabita, a jej potomstwo zniewolone, tak aby królową zaopiekowały się pozostałe robotnice. Ten typ formowania kolonii zależnej nazywa się tymczasowym pasożytnictwem społecznym . Czasami pasożytnicza królowa pozwala swemu gospodarzowi żyć, co skutkuje rozwojem stałej lub tymczasowej kolonii mieszanej (na przykład w przypadku mrówki szablozębnej ( Strongylognathus testaceus ) i mrówki trawnikowej ( Tetramorium caespitum )).

[madohora]

Niektóre gatunki mrówek nie są w stanie samodzielnie się odżywiać ani budować gniazd. Napadają na gniazda innych gatunków, a nawet na swoje własne, zabijając wszystkie mrówki tam mieszkające, aby wykorzystać gniazdo dla własnej kolonii lub pozostawiając tylko wyklute larwy bez szwanku, aby wychować je jako niewolników. W większości przypadków ten typ najazdu mrówek jest przeprowadzany wielokrotnie w celu zdobycia nowych niewolników. Niewolnictwo występuje u mrówki amazońskiej ( Polyergus rufescens ) i krwistoczerwonej mrówki-rabusia (Formica sanguinea) (gatunek niewolników z podrodzaju Serviformica ), u Harpagoxenus sublaevis (gatunek niewolników z rodzaju Leptothorax ), w rodzaju Temnothorax (dawne rodzaje Chalepoxenus i Myrmoxenus ; gatunek niewolników z rodzaju Temnothorax ) i w rodzaju Strongylognathus (gatunek niewolników z rodzaju Tetramorium ).

[madohora]

Pierwotną dietą mrówek są drapieżniki . Drapieżnictwo innych gatunków stawonogów jest szczególnie istotne. Wiele gatunków mrówek przystosowało się do bogatego w cukier soku roślinnego jako uzupełniającego lub alternatywnego źródła pożywienia, które zbierają bezpośrednio, na przykład z miodników pozakwiatowych , ale częściej ze słodkich wydzielin pluskwiaków (Hypercephalidae ), znanych jako spadź . Niektóre gatunki mrówek, tzw. mrówki żniwiarki , wyspecjalizowały się w żywieniu się nasionami , które różnią się od innych tkanek roślinnych wysoką zawartością białka i tłuszczu, co czyni je bardziej podobnymi do tkanek zwierzęcych. Nie ma jednak gatunków prawdziwie roślinożernych ( fitofagicznych ), które zjadałyby na przykład zielone liście – z wyjątkiem mrówek liściarek , które nie wykorzystują samych roślin, lecz uprawiają na nich grzyby. Określenie rzeczywistej diety kolonii mrówek na polu jest niezwykle trudne, ponieważ wiele gatunków wykorzystuje liczne źródła pożywienia, ale wiele z nich tylko w bardzo małych ilościach lub oportunistycznie, w zależności od dostępności. Najważniejszą techniką badania tego typu gatunków wszystkożernych jest analiza izotopowa stabilnych izotopów, zwłaszcza δ13C i δ15N

[madohora]

Wiele gatunków mrówek – na przykład mrówki szparkowe – jest wyłącznie drapieżnych. Ponadto niektóre gatunki żywią się również świeżą padliną . Niektóre gatunki mrówek wyspecjalizowały się w konkretnej ofierze. Na przykład południowoamerykański rodzaj mrówek z rodzaju Daceton żeruje wyłącznie na skoczogonkach .

[madohora]

[madohora]

Niektóre mrówki specjalnie wyszukują mszyce i przenoszą je na rośliny preferowane przez te owady wysysające soki. Jeśli kolonia staje się zbyt duża, mrówki przepędzają lub przenoszą mszyce lub ich jaja na nową roślinę. Obserwowano wojny między różnymi koloniami mrówek, w których rywalizują one o dominację nad koloniami mszyc.

[madohora]

Do tej grupy należą mrówki żywiące się elajosomami , takie jak większość mrówek drzewnych i brukowych . Elajosom to bogate w białko i tłuszcz ciało pokarmowe, znajdujące się jako wyrostek na nasionach głównie nisko rosnących roślin zielnych (takich jak różne gatunki fiołków i kokoryczy ). Rozsiewanie nasion na tych roślinach odbywa się za pomocą mrówek ( myrmekochoria ). Zazwyczaj bardzo małe nasiona są transportowane i w ten sposób rozsiewane w całości, ale wykorzystywany jest tylko elajosom.

[madohora]

Niektóre gatunki mrówek z plemienia Attini uprawiają grzyby. Należą do nich południowoamerykańskie mrówki liściarki z rodzajów Atta i Acromyrmex , które w swoich gniazdach, mogących mieć nawet osiem metrów głębokości i być nieznacznie wyniesione nad ziemię, uprawiają grzyba przypominającego pleśń ( Attamyces bromatificus ) i żyją w rzadkiej trójstronnej symbiozie z tym grzybem i bakterią.

[madohora]

Po zimowym spoczynku królowe spędzają od trzech do ośmiu dni na rozgrzewce, a następnie zaczynają składać jaja (kilkaset dziennie, do 300 w przypadku mrówki leśnej). U większości gatunków są to głównie jaja składane przez osobniki rozrodcze (samce lub młode królowe), ponieważ królowe, które wykluwają się późno, mają niewielkie szanse na założenie nowej kolonii, a tym samym na przetrwanie gatunku.

[madohora]

Czasami (jak na przykład u małej mrówki leśnej) istnieją również jaja królowej. Są one znacznie większe, ponieważ zawierają specjalny pokarm RNA – białko , plazmę polarną, na biegunie tylnym, którego zarodki potrzebują do rozwoju w królową.

[madohora]

Jaja mrówek mają zazwyczaj miękką skorupkę, wydłużone elipsoidy o długości do jednego milimetra. Po złożeniu jaja mrówki-pielęgnarki przenoszą je żuwaczkami do komór lęgowych, gdzie panuje odpowiednia temperatura i wilgotność. Jeśli mikroklimat ten ulegnie zmianie pod wpływem czynników zewnętrznych (np. zniszczenia), robotnice natychmiast przenoszą jaja do innych komór lęgowych.

[madohora]

U niektórych gatunków pszczoły robotnice zjadają część niezapłodnionych jaj, aby zapobiec narodzinom zbyt dużej liczby samców.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

U większości gatunków mrówek dieta wyklutych larw i ich bliskość do królowej mają istotne znaczenie dla rozwoju osobników reprodukcyjnych. Tylko bardzo dobrze odżywione larwy mogą rozwinąć się w królowe. Wszystkie jaja (w tym jaja królowej), które znajdują się bardzo blisko królowej, zwykle rozwijają się w mrówki robotnice. Można to wyjaśnić feromonami uwalnianymi przez królową . Klasyfikacja podkastowa robotnic (małe i duże robotnice lub żołnierze) również zazwyczaj wynika z ich diety. Samce również otrzymują specyficzną dietę. Podczas gdy wcześniejsi badacze uważali dodatkową podstawę genetyczną dla określenia kasty za niepewną, obecnie istnieją na to silne dowody u wielu gatunków.

[madohora]

....

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nagroda głowna: Kathleen Borshanian

[madohora]

Drugie miejsce w kategorii ssaki autorstwa Marka Panasuka

[madohora]

Pierwsze miejsce, kategoria ptaków autorstwa Jacka Zhi

[madohora]

Fête de la Nature (Festiwal Przyrody) to wydarzenie tematyczne. W 2013 roku motywem przewodnim było „Szukajmy małych stworzeń ! ”. W 2014 roku dzikie rośliny były celebrowane w ramach „ Dzikich ziół, młodych pędów i starych gałęzi ”. Edycja w 2015 roku będzie poświęcona „ Nad brzegiem wody ”, aby uczcić 40. rocznicę powstania Conservatoire National du Littoral (Narodowej Służby Ochrony Wybrzeża).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nie rozumiem tych wszystkich "Mój kot" w nocy....Przecież kot jest drapieżnikiem polującym w nocy, więc skąd to zdziwienie?

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kto nie tańczy, ten śpiewa, a dodatkowo może też podkarmiać wybrankę smacznymi kąskami. Kardynały szkarłatne kopulują prawie natychmiast po przekazaniu pokarmu z dziobu do dziobu, bo dla samicy to znak, że samiec sprawdzi się w roli karmiącego ojca. Inne gatunki w ramach godów wolą podkreślić swoje inżynierskie zdolności – strzyżyk śnieżny od razu zaprasza samicę do swej dziupli „umeblowanej” patykami, zaś altanniki w ramach zalotów budują wyszukane altany, które dekorują kwiatami, kamykami, a czasem nawet monetami!

[madohora]

Żyjące w rejonie arktycznym maskonury większość roku spędzają samotnie w oceanie, ale na wiosnę odnajdują się zawsze na lądzie ze swoim stałym partnerem, aby po raz kolejny założyć rodzinę. Ornitologowie zaobserwowali, że odnawianiu więzi między „małżonkami” towarzyszy pieszczota łudząco podobna do pocałunków – maskonury czule ocierając się dziobami.

[madohora]

Za lojalne ptaki uchodzą również pingwiny, ale pozory mogą mylić. Wśród pingwinów peruwiańskich co piąty samiec i co trzecia samica regularnie oddaje się seksualnej rozpuście mimo bycia „w związku”. Ornitolodzy podglądający te zdrady z ukrycia stwierdzili jednak, że niewierne samice wymykają się zawsze z własnego gniazda, aby spotkać się kochankiem. Choć tyle mają przyzwoitości.

[madohora]

Przyczyny rozstania mogą być jednak znacznie bardziej błahe. Brytyjscy naukowcy zaobserwowali, że u kormoranów czubatych zła pogoda w przed sezonem lęgowym sprawia, że nawet ponad 70% par decyduje się na zakończenie związku. „Wiatr nam nie sprzyjał” – wydają się myśleć ptaki, dając sobie szansę na nowe, lepsze partnerstwo.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIE ŻYJE GIGA SAMICA SOKOŁA WĘDROWNEGO - www.ekologia.pl - 18.02.2026

[madohora]

Mężczyzna próbował bronić się, oddając kilka strzałów z pistoletu, jednak zwierzę powaliło go na ziemię i wielokrotnie ugryzło. Dopiero syn zdołał zastrzelić niedźwiedzia, również używając broni krótkiej. Ciężko ranny pies został odnaleziony około 200 metrów dalej — niestety później padł z powodu obrażeń. Poszkodowany leśnik trafił do szpitala.

[madohora]

Już w momencie przyjęcia było jasne, że ten osobnik rozwija się inaczej niż jego rodzeństwo. Początkowo istniała nadzieja na poprawę, a opiekunowie wkładali ogrom pracy w jego leczenie i rehabilitację. Z czasem jednak, wraz ze wzrostem masy ciała, problemy zaczęły się pogłębiać.

[madohora]

Z oficjalnego spisu z 2022 roku wynika, że na Słowacji żyje około 1200 dzikich niedźwiedzi brunatnych. Choć zwierzęta te zazwyczaj unikają kontaktu z człowiekiem, ryzyko ataku rośnie w kilku sytuacjach: gdy niedźwiedź zostanie zaskoczony z bliskiej odległości, gdy samica broni młodych, gdy zwierzę przyzwyczai się do obecności ludzi lub źródeł pokarmu, gdy dochodzi do penetracji ich siedlisk przez człowieka.

[madohora]

.....

[madohora]

**

[madohora]

`

[madohora]

.......

[madohora]

Tygrys 🐯 największym wrogiem człowieka - 1935

[madohora]

[madohora]

Waleń baskijski

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JAK POMÓC JEŻOM PO ZIMIE - Interia - 19.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Czajki gniazdują głównie na otwartych, płaskich terenach z niską lub zerową trawą, na łąkach i pastwiskach , często wzdłuż cieków wodnych , na podmokłych łąkach , wrzosowiskach i torfowiskach . Gniazdują również na polach i gruntach ornych. Zimą i podczas migracji czajki można spotkać na polach uprawnych i zaoranych. Zimą można je spotkać rozproszone po starych pastwiskach, ale także w stadach na bagnach.

[madohora]

Obszar wokół otworu odbytowego u jeżowców składa się z kilku nieregularnie ułożonych płyt wapiennych i nazywany jest polem odbytowym lub peryproktem . U jeżowców o symetrii promienistej i regularnej pole odbytowe położone jest centralnie na górnej stronie muszli, naprzeciwko otworu gębowego (perystomu), który znajduje się centralnie na spodniej stronie.

[madohora]

Aby rozdrabniać pokarm , taki jak wodorosty czy padlina, jeżowce posiadają specjalny, złożony aparat szczękowy z twardymi, kalcytowymi częściami, znany jako latarnia Arystotelesa . U jeżowców o nieregularnym kształcie ten aparat szczękowy jest częściowo lub całkowicie zredukowany.

[madohora]

Niektóre rozgwiazdy należą do drapieżników jeżowców. Ponieważ gatunek Pycnopodia helianthoides (rozgwiazda słonecznikowa) doświadcza obecnie masowego wymierania z powodu przegrzania siedlisk spowodowanego zmianami klimatu i bakterią Vibrio pectenicida , jeżowce tracą znaczącego drapieżnika i rozprzestrzeniają się eksplozywnie w niektórych obszarach, co z kolei wpływa na populacje wodorostów , będących źródłem pożywienia dla jeżowców.

[madohora]

W 1875 roku Oscar Hertwig zaobserwował zapłodnienie jaj jeżowca; wyniki te pomogły mu uzyskać habilitację na Uniwersytecie w Jenie. Chciał również eksperymentalnie zrozumieć pochodzenie nowych osobników. W Trieście i Spezii miał dostęp przede wszystkim do Strongylocentrotus lividus i Echinus microtuberculatus jako materiału badawczego. Mniej uwagi poświęcono Sphaerechinus granularis .

[madohora]

Biologia molekularna ujawnia, że ​​rozwój formy jeżowca (i innych organizmów) jest kontrolowany przez sieć genetyczną. Cytowane badanie wyjaśnia rozwój formy od stadiów bruzdkowania, poprzez gastrulację, aż do stadium larwalnego, pluteusa

[madohora]

W południowej Francji , południowych Włoszech , Grecji , Maroku , Chile i Korei , a także w wielu innych krajach, pięć gruczołów płciowych jeżowca, surowych lub gotowanych w słonej wodzie, jest popularnych, zwłaszcza jako przystawka . W kuchni japońskiej są one wymienione w menu jako „ uni ” i wykorzystywane w różnych potrawach.

[madohora]

Oprócz staro-wysoko-niemieckiego słowo to jest poświadczone także w staroangielskim jako ǣmet(t)e, ǣmytte ; z późniejszych etapów rozwoju języka jest przekazywane w średnio-wysoko-niemieckim jako āmeiʒe, ambeiʒe, emeiʒe itd., w średnio-dolno-niemieckim jako āmete, ēmete (we współczesnym dolnoniemieckim rozszerzone o przyrostek -ken o nazwy Imiken, Emken, Inken itd.), w średnioniderlandzkim jako amete , a w średnioangielskim amete, emete itd. (współczesny angielski ant, dialektalny emmet ). [ 6 ] Ponieważ tworzenie słów szybko stało się nieprzejrzyste, w średnio-wysoko-niemieckim słowo ameiʒe zostało zinterpretowane na nowo jako ambeiʒe „gryzący” i pojawiło się wiele wariantów, takich jak ämbeʒ, onmeiʒ, ommaiʒ, aimche, eimesse i podobne formy, co ostatecznie doprowadziło do powstania wariantów Ameis, Amois, Amas, Ambeiße, Ämess, Emenz, Emetz(e), Emmer, (H)omeise, O(a)mo(a)s, Omes, Omse, Ometzel, Umbeißi, Wurmbasle – aby wymienić tylko kilka typów – obecnych we współczesnych dialektach niemieckich.

[madohora]

Podobnie jak u innych os , pierwszy segment odwłoka mrówek jest zrośnięty z ostatnim segmentem tułowia , tworząc talię osy. Struktura szypuły odwłoka jest unikalna dla mrówek i dlatego stanowi decydującą cechę identyfikacyjną: drugi segment odwłoka, ogonek liściowy, lub drugi i trzeci segment odwłoka razem (postpetiole) (jak na przykład u mrówek rusałek ) tworzą łodygowaty, guzowaty lub łuskowaty wyrostek, tzw. szypułę. Anatomiczny odwłok obejmuje zatem część środkowej części ciała (lub mezosoma), szypułę i tylną część ciała. Ponieważ tylna część ciała morfologicznie składa się tylko z części odwłoka, dla celów różnicowania jest nazywana gasterem.

[madohora]

[madohora]

Mrówki posiadają liczne gruczoły . Gruczoł metapleuralny jest unikalną cechą tej grupy. Produkuje substancje antybiotyczne, umożliwiając mrówkom życie w wilgotnych, podziemnych środowiskach. [ 13 ] Królowe i robotnice zawsze posiadają gruczoł jadowy. Jad jest zwykle rozpylany na ofiarę. Niektóre gatunki, takie jak mrówki ogniste, posiadają żądło. Gatunki podrodziny Formicinae używają kwasu mrówkowego do obrony. Opary kwasu mrówkowego są trucizną układu oddechowego, która jest śmiertelna dla wielu małych zwierząt. Większość innych mrówek używa jadów składających się czasami ze złożonych mieszanek białkowych , które są neurotoksyczne lub histolityczne , czasami wzmacniane przez histaminy (takie jak mrówki z rodzaju Myrmecia ). Mrówki ogniste używają alkaloidów jako jadów. Oprócz jadów do ataku lub obrony, jady te mogą również zawierać substancje alarmowe i atraktanty, które mogą być używane do powiadamiania innych członków gatunku. Wydzieliny z innych gruczołów służą królowej i larwom jako pokarm, a także jako substancje przekaźnikowe, znaczniki szlaku i hormony, które wpływają na rozwój zwierzą

[madohora]

Mrówki o typowej formie królowej, gynomorfy , zazwyczaj zrzucają skrzydła po kopulacji, a następnie różnią się zewnętrznie od zwykłych robotnic, między innymi rozmiarem. Niezawodną cechą charakterystyczną królowej jest tzw. „garb królowej”. Jednak nawet wśród społecznych gatunków pasożytniczych istnieją małe, karłowate królowe ( mikroginki ), które zachowują skrzydła. Królowe o typowej formie robotnicy to ergatomorfy . Wiele gatunków mrówek ma samice intermorficzne, które pod względem anatomicznym są formą pośrednią (bez skrzydeł, ale z w pełni rozwiniętymi gonadami ). Teoretycznie wszystkie trzy formy mogą pełnić zarówno funkcję królowej, jak i robotnicy.

[madohora]

[madohora]

Pochodzenie i wczesna ewolucja mrówek wciąż nie są w pełni poznane. Jednak aktualne badania biologii molekularnej potwierdzają hipotezę monofiletycznego pochodzenia, tj. rozwoju całej grupy z jednej formy przodkowej.

[madohora]

[madohora]

DRAMAT WIELORYBA NA BAŁTYKU - www.msn.com.pl - 25.03.2026

[madohora]

Większość i najstarsze skamieniałości mrówek z okresu kredy pochodzą z bursztynowych znalezisk we Francji i Myanmarze (Birmie). Są one przeważnie przypisywane wymarłej podrodzinie Sphecomyrminae . Sphecomyrminae były przedstawicielkami grupy macierzystej współczesnych mrówek lub ich grupy siostrzanej . Robotnice i królowa Sphecomyrmine Haidomyrmodes mammuthus, znaleziona we Francji , zostały odkryte obok siebie w tym samym kawałku bursztynu, co wskazuje na eusocjalny tryb życia. Najważniejszą różnicą w stosunku do współczesnych mrówek (" grupa koronna ") jest struktura czułków z ich krótkim trzonem. Skamieniałości wymarłych Armaniinae w mniej więcej tym samym wieku są znacznie mniej pewne w swojej klasyfikacji, ponieważ istnieją tylko jako skamieniałości kompresyjne w wapieniu, a zatem ważne cechy (takie jak gruczoły metapleuralne) nie są widoczne.

[madohora]

Spośród żyjących obecnie gatunków mrówek gatunek Martialis heureka (podrodzina Martialinae) , odkryty dopiero w 2008 roku w brazylijskiej puszczy deszczowej , czyli podrodzina Leptanillinae , wydaje się być grupą najbardziej prymitywną.

[madohora]

Wszystkie znane gatunki mrówek są zorganizowane w kolonie . Stanowią one najważniejszą grupę owadów eusocjalnych . Kolonie mrówek liczą od kilkudziesięciu do kilku milionów osobników. Kolonie mrówek zorganizowane są zgodnie z podziałem pracy i zawsze mają co najmniej trzy tzw. kasty: robotnice, samice (królową) i samce . W przeciwieństwie do innych społecznych błonkówek, robotnice mrówek są na ogół bezskrzydłe. Skrzydła posiadają zazwyczaj tylko dojrzałe płciowo samice i samce. Do godów większość gatunków wychowuje uskrzydlone samice i samce, które opuszczają gniazdo rodzicielskie jednocześnie w dużych rojach. U niektórych spokrewnionych grup i gatunków uskrzydlone są jednak tylko samce lub rozmnażanie odbywa się partenogenetycznie , tj. bez udziału samców. Po kopulacji samce giną, a samice zrzucają (lub odgryzają) lub tracą skrzydła i albo zakładają nowe kolonie , albo wracają do gniazda rodzicielskiego, gdzie współistnieje kilka matek

[madohora]

Mrówki nie są blisko spokrewnione z termitami , które również tworzą społeczeństwa, należą do osobnego rzędu (Isoptera) i są blisko spokrewnione z modliszkami i karaluchami .

[madohora]

W 2017 roku opublikowano badania zespołu naukowców pod kierownictwem Luiza Fortiego, którzy wykopali struktury gniazd gatunku mrówek koszących trawę *Atta capiguara* , który jest powszechny w biomie Cerrado w Botucatu, São Paulo, Brazylia . Zbadano trzy gniazda, wypełniając je cementem i wykopując je po stwardnieniu cementu, odsłaniając w ten sposób wewnętrzne struktury, komory i tunele. Gniazda miały powierzchnię około 50 m² i głębokość 8 m. Gniazda * Atta capiguara * składają się z luźnych kopców ziemi, przypominających kształtem przekrój stożka. Kopce luźnej gleby, komory grzybowe i komory odpadowe struktury gniazda były szeroko rozstawione

[madohora]

[madohora]

Domatiae to jamy w roślinach, w których mrówki gniazdują. W zamian mrówki zazwyczaj zapewniają roślinom ochronę przed drapieżnikami lub konkurentami ( myrmekofilaksja ). Na przykład gatunki z tropikalnego rodzaju Tetraponera ( Pseudomyrmecinae ) i malezyjski gatunek mrówek Cataulacus muticus ( Myrmicinae ) żyją w pustych łodygach dwóch gigantycznych gatunków bambusa. W niektórych przypadkach mrówki hodują mszyce wewnątrz roślin , na przykład gatunki z rodzaju Azteca , które żyją w pustych gałęziach i łodygach roślin z rodzaju Cecropia , podzielonych poprzecznymi ściankami.
Inne rośliny, w których jamach żyją mrówki, to rośliny z rodzaju Myrmecodia lub akacja rogata z gatunku Acacia sphaerocephala , w której wydrążonych kolcach mrówki zakładają gniazda.

[madohora]

[madohora]

Mrówki są czasami wykorzystywane jako pożywienie . Na przykład meksykańskie danie escamoles składa się z larw i poczwarek dwóch gatunków mrówek.

[madohora]

[madohora]

Normalne

[madohora]

xxx

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Biolodzy wielokrotnie próbowali znaleźć towarzyszkę życia dla Gaorge’a i nakłonić od rozmnażania. Jako, że nie natrafiono na samice z jego podgatunku, próbowano zeswatać George’a z pokrewnymi podgatunkami, w tym m. in. z Chelonoidis nigra becki z wyspy Wolf czy z samicami z wyspy Espanola. Niestety nic z tego nie wyszło.

[madohora]

[madohora]

...

[madohora]

[madohora]

W Polsce liczny lub bardzo liczny ptak lęgowy, pospolity zwłaszcza w lasach świerkowych gór i w północno-wschodniej części kraju (np. w puszczach: Augustowskiej, Knyszyńskiej i Białowieskiej). Nieliczny jedynie na obszarach bez świerka. Spotkać go można w górach do górnej granicy lasu do wysokości 1500 m n.p.m. Dość licznie zimuje, choć rokrocznie w zmiennej liczbie. W niektórych latach notuje się inwazyjne naloty ptaków z północnego wschodu Europy. Najczęściej spotyka się je w trakcie migracji wiosną i jesienią, kiedy to wędrują w większych grupach

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Festiwal Przyrody odbywa się co roku w okolicach Międzynarodowego Dnia Różnorodności Biologicznej, czyli około 22 maja. Trwa 5 dni w całej Francji i departamentach zamorskich.

[madohora]

Wydarzenia te są organizowane przez władze lokalne, szkoły, stowarzyszenia zajmujące się ochroną przyrody i edukacją, firmy, a także osoby prywatne pragnące chronić i promować francuskie dziedzictwo naturalne. Od 2009 roku obchody te są organizowane przez stowarzyszenie Fête de la Nature .

[madohora]

Zarówno profesjonaliści, jak i osoby prywatne mogą organizować wydarzenia w ramach Festiwalu Przyrody, aby zostały one oficjalnie uznane za wydarzenia „ Festiwalu Przyrody ” i włączone do programu festiwalu. Muszą być spełnione różne kryteria określone w Karcie Przyrody

[madohora]

Wydarzenie odbywa się również w Holandii, Szwajcarii i Portugalii9 . Pierwszy Festiwal Przyrody (w języku francuskim) odbył się w Holandii w 2014 roku z inicjatywy holenderskiego oddziału IUCN10 . Wzięło w nim udział prawie 40 000 Holendrów, a w całym kraju zorganizowano około 300 wydarzeń.

[madohora]

W Szwajcarii Fête de la Nature (Festiwal Przyrody) został zainicjowany w 2011 roku przez magazyn Salamandre przy wsparciu Federalnego Urzędu ds. Środowiska. Każdego roku w całej francuskojęzycznej Szwajcarii dostępnych jest ponad 200 bezpłatnych atrakcji .

[madohora]

Bocianica Zbysia, po kilku miesiącach ciszy, wreszcie jest w zasięgu. Dotychczas przebywała w Sudanie, później w Czadzie, a ostatnio przysłała wiadomości o swoim położeniu z Etiopii – donosi Grupa EkoLogiczna. Dużą aktywnością wykazuje także Drugi, dorosły bocian z gminy Suchożebry, który w ciągu ostatnich dni pokonał prawie 250 km na terenie Czadu. Systematyczne informacje przesyła także młodzik Szybki, zimujący na pograniczu Jemenu i Arabii Saudyjskiej. Pozostałe ptaki milczą, ale wraz z rozpoczynającą się wędrówką można spodziewać się ich sygnałów w najbliższych tygodniach.

[madohora]

– Bociany przygotowują się do powrotu do Polski, odczuwają już tzw. niepokój migracyjny. Te, które wrócą do nas na wiosnę, obecnie są w okolicach Czadu i Sudanu i wykonują loty dochodzące do 240 km dziennie – wyjaśnia na łamach TVP3 prof. Leszek Jerzak z Instytutu Nauk Biologicznych Uniwersytetu Zielonogórskiego.

[madohora]

Bociany mogą zatrzymać się w trakcie podróży, jeśli warunki pogodowe w Europie są niekorzystne – np. z powodu śniegu czy mrozu. Najczęściej odpoczywają w okolicach Stambułu, zanim kontynuują lot. Dystans do pokonania wynosi nawet 10 tys. km, a sam proces wędrówki może trwać miesiącami.

[madohora]

Naukowcy przewidują, że pierwsze bociany pojawią się w lubuskich gniazdach już w połowie marca, a główna fala przylotów spodziewana jest na początku kwietnia.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Lwy

[madohora]

Słoń

[madohora]

[madohora]

ZIMA GROŹNA DLA ZWIERZĄT - Moje Katowice - 23.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Według naukowców, proces ten był niezamierzonym skutkiem działań ludzi: agresywniejsze osobniki częściej padały ofiarą polowań, a spokojniejsze przetrwały i przekazały swoje geny kolejnym pokoleniom. W rezultacie powstała populacja mniejsza, łagodniejsza i bardziej „przystosowana” do życia w pobliżu ludzi. Dziś w naturze pozostało zaledwie około 50 osobników.

[madohora]

[madohora]

Giorgio Bertorelle, współautor badania, podkreśla: „Interakcje człowieka z dziką fauną często stanowią zagrożenie dla przetrwania gatunków, ale mogą również prowadzić do ewolucji cech redukujących konflikty. Nawet populacje dotknięte przez człowieka mogą kryć geny, które warto chronić.”

[madohora]

Nie jest to odosobniony przypadek. W zeszłym miesiącu naukowcy zbadali niedźwiedzie polarne na północnym Atlantyku i odkryli, że zmiany klimatu wywołują u nich modyfikacje genetyczne. Wzrastające temperatury w południowo-wschodniej Grenlandii zmuszają te drapieżniki do adaptacji, dając im większe szanse na przetrwanie w cieplejszym środowisku. „To daje pewną nadzieję niedźwiedziom polarnym, ale działania na rzecz ograniczenia globalnego ocieplenia muszą być kontynuowane” – mówi dr Alice Godden z University of East Anglia.

[madohora]

Przykład niedźwiedzi z Apeninów pokazuje, że ewolucja pod wpływem człowieka nie zawsze musi być negatywna – czasem może sprzyjać harmonijnemu współistnieniu, choć cena za to jest wysoka: drastyczny spadek liczebności i utrata różnorodności genetycznej. Baloo w dzikiej przyrodzie może więc istnieć, ale jego świat jest znacznie bardziej zagrożony niż w naszej wyobraźni.

[madohora]

NIEMCY. PIES ZAGRYZŁ 33 LETNIEGO MĘŻCZYZNĘ - Bild - 12.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Najbardziej oczywistą różnicą fizyczną między nowo odkrytym gatunkiem a jego wcześniej odkrytymi kuzynami jest 30-centymetrowy, zakrzywiony róg wystający z czaszki. Autorzy spekulują, że róg, czyli grzebień, mógł być jaskrawo ubarwiony, na podstawie faktury skamieniałości, i że grzebień mógł służyć do przyciągania lub komunikowania się z innymi przedstawicielami gatunku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

EKOLOGICZNA ODŚNIEŻARKA - Interia - 28.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZATRZYMANY ZA ZNĘCANIE SIĘ NAD KRÓLIKIEM - Gazeta - 27.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Już przed ponad dwoma dekadami naukowcy zaobserwowali ciekawą prawidłowość – gdy nad Atlantyk nadciąga huragan, żarłacze czarnopłetwe unikają do morskich głębin, gdzie oczywiście są znacznie lepiej chronione przed falą i uderzeniami piorunów. Nie jest to jedyny gatunek rekinów, który wydaje się wiedzieć, że zbliża się potężna burza.

[madohora]

Mało kto z nas może oczywiście pozwolić sobie na luksus obserwowania zachowania rekinów przed burzą. Znacznie praktyczniejszym meteorologiem bywa kot domowy. Wypuszczane na zewnątrz mruczki zazwyczaj wracają do domowego ciepła na długo zanim nadejdzie deszcz. Skąd wiedzą, że nadchodzi załamanie pogody?

[madohora]

Bardzo podobną wrażliwością na nadchodzą burzę cechują się również ptaki śpiewające, nie tylko słynne jaskółki. Północnoamerykańskie lasówki złotoskrzydłe w 2014 r. masowo opuściły terytorium Tennessee już na 24 godziny przed zbliżającym się łańcuchem tornad – system burzowy był wówczas jeszcze oddalony o 400-900 km. Naukowcy wyjaśniają ten fenomen infradźwiękami emitowanymi przez tornada, czyli falami akustycznymi o frekwencji niższej niż 20Hz, które ptasie narządu słuchu są w stanie wyłowić nawet z ogromnych odległości. Uważa się, że ów talent jest jedną z przyczyn udanych migracji całych stad, które wiedzą, jak omijać niebezpieczne fronty atmosferyczne.

[madohora]

Najciekawszym wśród zwierzęcych meteorologów są jednak poczciwe świerszcze. Mając jednego za oknem można bez termometru stwierdzić, jaka jest temperatura powietrza. Jak to możliwe?

[madohora]

Otrzymanie dokładnego pomiaru temperatury uda się jednak tylko znawcom entomologii, którzy prawidłowo rozpoznają najbardziej precyzyjny gatunek świerszcza termometrowego, czyli Oecanthus fultoni. Zwyczajne łąkowe świerszcze, niestety, nie są tak precyzyjne.

[madohora]

Zwiększenie poziomu wilgotności wydaje się być również sygnałem ostrzegawczym dla pracowitych mrówek, które deszczu zdecydowanie nie lubią. Zaalarmowane w czas, zaczynają zamykać wejścia do korytarzy w mrowisku i ewakuować się na „wyższe” piętra. Jako ciekawostkę warto dodać, że niektóre gatunki mrówek są tak dobrze zorganizowane, że w obliczu ulewy tworzą ze swych ciał tratwy, które są w stanie dryfować w strugach wody.

[madohora]

Warto dodać, że na zwierzęcej meteorologii trudno jest polegać w dobie zmiany klimatu. Naturalne zachowania ssaków, ptaków, płazów i ryb coraz częściej ulegają zaburzeniom wskutek pogodowych anomalii i silnego przekształcenia ekosystemów. Pogodowa aplikacja w telefonie będzie więc zazwyczaj bardziej wiarygodna!

[madohora]

Dlaczego ptaki latają nisko przed deszczem?

Spadek ciśnienia przed opadami sprawia, że lot na wyższych wysokościach jest utrudniony. Ptaki zbliżają się więc do ziemi, gdzie ciśnienie pozostaje najwyższe

[madohora]

[madohora]

MIJA 20 LAT OD KATASTROFY HALI MTK - Radio Katowice - 28.01.2026

[madohora]

[madohora]

Zebra przypomina, że natura nie jest ani czarno-biała, ani dana raz na zawsze. Jest systemem naczyń połączonych, w którym zniknięcie jednego gatunku pociąga za sobą kolejne konsekwencje. Obchodząc 31 stycznia Międzynarodowy Dzień Zebry, warto nie tylko zachwycić się jej niezwykłym wyglądem, ale także zadać sobie pytanie: jaką rolę my, ludzie, chcemy odegrać w ochronie dzikiego świata?

[madohora]

Indonezja mówi „nie” przejażdżkom na słoniach. Czy to koniec turystyki opartej na cierpieniu zwierząt?

Indonezja oficjalnie zakazała przejażdżek na słoniach, kończąc jedną z najbardziej dochodowych, a jednocześnie szkodliwych praktyk w turystyce. Decyzja zapadła po dochodzeniu PETA Asia, które ujawniło poważne nadużycia w popularnych atrakcjach na Bali.

[madohora]

Jazda na słoniach była dotychczas legalna na podstawie zezwoleń na ochronę przyrody, a organizatorzy długo bronili tej praktyki jako bezpiecznej i etycznej. W ostatnich latach jednak wzrosła międzynarodowa i lokalna presja na poprawę warunków życia zwierząt w turystyce.

[madohora]

Decyzję o wstrzymaniu przejażdżek przyjęli z zadowoleniem działacze na rzecz ochrony zwierząt. Suzanne Milthorpe z organizacji World Animal Protection ANZ nazwała ją „wyraźnym sygnałem dla branży turystycznej, że jazda na słoniach powinna przejść do historii”.

[madohora]

Rok 2024 przyniósł wspólne stanowisko Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów Azji Południowo-Wschodniej, które zobowiązało członków do stopniowego wycofywania przejażdżek na słoniach i aktywności kontaktowych ze zwierzętami. Organizacje apelują o wprowadzenie nieinwazyjnych doświadczeń edukacyjnych dla turystów, które nie zagrażają dobrostanowi zwierząt.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DODAJ JE DO KARMNIKA DLA PTAKÓW - Interia - 08.03.2026

[madohora]

ŻBIK ZBLIŻA SIĘ DO LUDZI - Interia - 08.03.2026

[madohora]

[madohora]

„Myślę, że to niezwykle ekscytujące badanie, ponieważ pokazuje, że zdolność rozumienia dźwięków i rytmów znanego języka jest czymś dostępnym dla istot niebędących ludźmi” – powiedziała.

[madohora]

Teraz psy biorące udział w badaniu na Węgrzech zostały wytresowane, aby nie ruszały się podczas sesji, dzięki czemu naukowcy mogli skupić się na obrazach mózgu, a nie na ich reakcjach fizycznych.

[madohora]

Nowo odkryty gatunek dinozaura był rybożercą z ogromnym rogiem
Nowo odkryty gatunek dużego dinozaura żył na terenach podmokłych, polował na ryby i miał imponujący róg wystający z czaszki. Po raz pierwszy od ponad 100 lat naukowcy odkryli nowy gatunek dinozaurów Spinosaurus , dużych drapieżników żywiących się rybami, które pojawiły się w okresie jurajskim, ponad 140 milionów lat temu.

[madohora]

Główny autor, Paul Sereno, porównał je do czapli, które również polują na ryby w płytkiej wodzie i mają ciała dobrze przystosowane do półwodnego trybu życia. „Podejrzewam, że to zwierzę łowiło głównie na głębokości około metra” – wyjaśnił w e-mailu do NPR, chociaż było na tyle duże, że mogło stać na głębokości około 1,8 metra bez unoszenia się na wodzie.

[madohora]

Naukowcy badający spinozaura są szczególnie zainteresowani tym, jak bardzo te ogromne zwierzęta były w rzeczywistości zwierzętami wodnymi. W 2020 roku paleontolog Nizar Ibrahim powiedział w codziennym podcaście naukowym NPR „ Short Wave” , że kości zebrane przez jego zespół w Maroku sugerują, że wcześniej zidentyfikowany gatunek spinozaura był potężnym pływakiem. „Ogon spinozaura jest porównywalny do ogonów zwierząt w pełni lub w dużej mierze wodnych żyjących obecnie” – wyjaśnił Ibrahim.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIedźwiadki

[madohora]

NIEMCY. OGRÓD ZOOLOGICZNY POŚWIĘCA SŁONIE NA RZECZ RESTAURACJI - Bild - 16.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DLACZEGO PSOM OBCINANO USZY - Bild - 17.01.2026

[madohora]

TEN PTAK ZMIENIA MAPY - www.polsatnews.pl - 17.01.2026

[madohora]

OROTEST PRZED BYTOMSKIM SCHRONISKIEM DLA ZWIERZĄT - www.tvp.pl - 17.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wraz z nadejściem rewolucji przemysłowej i związanymi z tym postępami technologicznymi, toaleta zaczęła wyłaniać się w nowoczesnej formie. Najważniejszym postępem w hydraulice był syfon, wynaleziony przez szkockiego mechanika Alexandra Cumminga[w innych językach] w 1775 roku i używany do dziś. Urządzenie to wykorzystuje stojącą wodę do uszczelnienia wylotu miski, zapobiegając przedostawaniu się zanieczyszczonego powietrza z kanalizacji

[madohora]

[madohora]

Muszle klozetowe w Japonii posiadają funkcje oszczędzania wody, takie jak możliwość wyboru pomiędzy „dużym” i „małym” spłukaniem. Popularny jest też system wykorzystujący do spłukiwania wodę, której poprzedni użytkownik użył do mycia rąk.

[madohora]

ZWIERZĘTA W SKRAJNYCH WARUNKACH NA POSESJI 73 LATKA - www.infokatowice.pl - 31.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

STADO WILKÓW PRZEMIERZA LAS W CHORWACJI - www.msn.com.pl - 01.02.2026

[madohora]

PTASIA GRYPA W POLSCE - Interia - 01.02.2026

[madohora]

Owca Dolly

Pierwszy na świecie sklonowany ssak został stworzony w 1996 roku przez zespół ekspertów z Instytutu Roslin niedaleko Edynburga. Dolly przeżyła sześć lat, zanim zmarła na chorobę płuc. Najsłynniejsza owca świata jest obecnie eksponowana w Narodowym Muzeum Szkocji.

[madohora]

Pierwsze miłosne pieśni można usłyszeć nawet 1,5 godziny przed świtem. W maju, gdy słońce wstaje ok. 4.30 najbardziej popędliwi amanci ćwierkają więc już od 3.00 nad ranem. Należy do nich drozd śpiewak (Turdus philomelos), średniej wielkości brązowawy ptak, który okres lęgowy spędza w Polsce. Łatwo go rozpoznać po kremowym brzuszku nakrapianym drobnymi brązowymi plamami. Jego śpiew jest bardzo melodyjny i charakterystyczny, bowiem składa się z różnych fraz, z których każda powtarzana jest 2-4 razy. Co ciekawe, drozdy są mistrzami imitacji i ponoć potrafią nawet naśladować dźwięki wydawane przez telefony komórkowe!

[madohora]

Jeszcze później, bo nawet ok. 7.00, w zależności od pory wschodu słońca, koncertuje dzwoniec zwyczajny (Chloris chloris), malutki zielono-żółty ptaszek typowy dla parków i alei. Słychać go dobrze już marcu i kwietniu, kiedy wydaje z siebie świergoczące „szoj szoj tink tink tink dżyyy”. Dla największych śpiochów ostatnią nadzieją bywa szczygieł (Carduelis carduelis) o charakterystycznej czerwonej główce, brązowym grzbiecie i czarnych skrzydłach. Jego melodia uważana jest przy tym za jedną z najładniejszych w rodzimej ptasiej faunie. Składają się na nią trele i świergoty powtarzane w bardzo kuszącym, energicznym rytmie. Nie jest ona przesadnie głośna, ale bardzo optymistycznie nastawia do świata – cóż lepszego na początek dnia?

[madohora]

Dziś sytuacja wygląda inaczej.

„Do Wielkopolski, na Pomorze i nawet na Mazury wkroczył nowoczesny krajobraz rolniczy typowy dla Europy zachodniej. Mamy wielkołanowe pola rzepaku czy kukurydzy, małą powierzchnię łąk i pastwisk oraz dużo środków ochrony roślin” – wyjaśnia Wylegała.
Problemem jest również zmiana struktury upraw. Gawrony chętnie żerują na zbożach jarych, które w maju – w czasie wychowywania piskląt – są jeszcze niskie. Tymczasem dominujące dziś zboża ozime są wtedy już zbyt wysokie, aby ptaki mogły tam szukać pokarmu.
W efekcie kolonie na terenach wiejskich znikają najszybciej.

[madohora]

Konflikt między ludźmi a gawronami prowadzi do częstego płoszenia lub niszczenia kolonii lęgowych. Stosuje się m.in. armatki hukowe, emitery dźwięków, sokolników z ptakami drapieżnymi, przycinanie gałęzi drzew z gniazdami.

[madohora]

[madohora]

Nowe badanie jest pierwszym, które analizuje nie tylko ogólny spadek liczebności ptaków, ale również tempo zmian oraz ich geograficzne zróżnicowanie.

[madohora]

Badacze zauważyli również silne statystyczne powiązania między przyspieszeniem spadków populacji a intensywnością rolnictwa. Dotyczy to zwłaszcza obszarów charakteryzujących się dużym zużyciem nawozów, intensywnym stosowaniem pestycydów, rozległymi gruntami ornymi.

[madohora]

„Jeśli ptaki znikną, znikną także funkcje, które pełnią w środowisku” – podkreślają autorzy badania.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ATAK REKINA W AUSTRALII - Interia - 18.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jesteśmy przyzwyczajeni do myśli, że uważane za krajowe gatunki ptaków, wyprowadzają lęgi w Polsce, ale na niesprzyjający okres zimy przenoszą się w cieplejsze rejony. Są jednak wyjątki. Na okres chłodów przylatują do nas gatunki, które traktują Polskę jako swoisty ciepły kraj w którym można dogodnie przezimować. Szczególnie dostrzegalny jest przylot jemiołuszki zwyczajnej. Najczęściej odbywa się to w listopadzie (rzadziej w końcu października). Na drzewach pojawiają się, liczące kilkadziesiąt osobników, stada ptaków. Są niewielkie – ich ciało ma długość nieco ponad 20 cm (6 cm z ogonkiem), a skrzydła mają rozpiętość 35 cm, rozmiarowo przypominają szpaki.

[madohora]

20 ROCZNICA KATASTROFY NA MIĘDZYNARODOWYCH TARGACH GOŁĘBI - www.tvp.pl - 28.01.2026

[madohora]

[madohora]

Na świecie żyją trzy gatunki zebr: zebra stepowa, zebra górska i zebra Grevy’ego. Choć zebra stepowa wciąż jest stosunkowo liczna, pozostałe gatunki znalazły się na listach zwierząt zagrożonych wyginięciem. Główne przyczyny to utrata siedlisk, fragmentacja terenów migracyjnych, konflikty z rolnictwem oraz skutki zmian klimatu – coraz dłuższe susze i niedobory wody.

[madohora]

[madohora]

Niektórzy uparcie twierdzą, że ludzie nie mają aż tak wielkiego wpływu na środowisko. Jednak zostawmy ich ze swoimi urojeniami. Zanieczyszczenie powietrza, wycinki hektarów lasów czy też polowania doprowadziły do tego, że bezpowrotnie zniknęło wiele gatunków roślin i zwierząt. World Resources Institute prognozuje, że do 2050 roku z powierzchni Ziemi zniknie połowa gatunków, jeśli utrzymamy dotychczasowe tempo zabijania 100 rodzajów fauny i flory dziennie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KROSNO IDRZAŃSKIE. ŚMIERTELNE POGRYZIENIE PRZEZ PSA - www.msn.com.pl - 11.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MYSZY W MIESZKANIU - www.tvp.pl - 25.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

21 LATKA ZAJMUJE SIĘ BEZDOMNYMI KOTAMI - Interia - 13.01.2026

[madohora]

MALUCH Z POLSKI PODBIŁ ŚWIAT - Interia - 13.01.2026

[madohora]

Spożycie toksyny powoduje objawy takie jak bóle głowy, ale – w zależności od dawki – również przyspieszone tętno, duszność, zawroty głowy, drżenie, a nawet śpiączkę i śmierć. Dlatego olejowiec jest zdecydowanie jednym z najbardziej jadowitych zwierząt w Niemczech. Jednak, aby połknąć śmiertelną dawkę toksyny, trzeba by połknąć sporo tych spokojnych chrząszczy, co jest wykluczone, ponieważ owady te znajdują się obecnie na liście gatunków zagrożonych. Chrząszcz może jednak stanowić poważne zagrożenie dla dzieci i zwierząt domowych.

[madohora]

Ćma korowódka dębowa
Korowódka dębowa ( Thaumetopoea processionea ) to niepozorny, nieszkodliwy motyl. Jednak w stadium gąsienicy ćma ta jest niezwykle groźna, a właściwie pokryta toksycznymi włoskami na grzbiecie – około 600 000 na gąsienicę! Włoski te rozwijają się między końcem kwietnia a początkiem maja.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Życie słoniowym żółwiom uprzykrzały także zdziczałe formy zwierząt domowych (m. in. kozy), z którymi te wielkie gady musiały konkurować o pożywienie. Obecnie dzięki ściślej ochronie są szanse na ocalenie tego gatunku.

[madohora]

Cztery dekady temu naukowcy w ramach programu reintrodukcji, prowadzonego przez Galapagos National Park Service, wypuścili na wolność żółwie hodowane w niewoli. Zwierzęta zaadaptowały się do życia w naturalnym środowisku, a ich populacja lęgowa jest stabilna.

[madohora]

„To cud. W 1960 roku globalna populacja tych zwierząt spadła do zaledwie 15 żółwi. Obecnie jest ich około 1000. Populacja jest bezpieczna. Jest to rzadki przypadek, jak biolodzy i menadżerowie mogą współpracować, by uratować gatunek, który jest na skraju wymarcia” – powiedział główny autor badań prof. James Gibbs z SUNY College of Environmental Science and Forestry. „Zajęło nam to 40 lat. (…) Wygląda na to, że możemy cofnąć się na drugi plan” – dodał.

[madohora]

Badacz jednak studzi optymizm i dodaje, że „dbudowanie populacji, to jedna sprawa, ale doprowadzenie do jej stabilizacji zajmie zdecydowanie więcej czasu” – podsumował naukowiec.

[madohora]

Dna mórz pokryte są miliardami miniaturowych skorupek. Przyczyniły się one do powstania skał wapiennych.
Na długo przed erą dinozaurów, w pierwotnych oceanach, żyły otwornice, malutkie zwierzątka wodne, których skorupki, gromadzące się przez miliony lat, pod działaniem olbrzymiego ciśnienia, zamieniały się stopniowo w skały.

[madohora]

Promienice to malutkie stworzenia (największe dochodzą do kilku milimetrów). Mają krzemionkowy szkielet, charakterystyczny ze względu na delikatność konstrukcji, symetrię i wyszukane kształty. Może być on kulisty z licznymi, podobnymi do gwiazdy lub misternie wykończonej latarni. Po śmierci promienic ich szkielety, podobnie jak szkielety otwornic, gromadzą się na dnie mórz. Szacuje się, że w regionach podzwrotnikowych pokrywają one powierzchnię 10 milionów km². Promienica nazywana jest, ze względu na charakterystyczny kształt, koroną cierniową. Najstarsze promienice pochodzą z prekambru, sprzed 600 milionów lat. Zadziwiająca jest różnorodność form, jakie mają ich szkielety.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIETYPOWY ŁOŚ W KAMPINOSIE - www.msn.com.pl - 15.01.2026

[madohora]

ZNALEŹLI DZIWNE ZWIERZĘ - Interia - 15.01.2026

[madohora]

PREZYDENT BYTOMIA WYPOWIEDZIAŁ UMOWĘ SCHRONISKU DLA ZWIERZĄT - Radio Katowice - 15.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Owczarek

[madohora]

Ptaki zimujące w Polsce – gatunki, nazwy Są gatunki ptaków, dla których Polska jest tym, czym Afryka dla bocianów: ciepłym krajem. Zimą można u nas spotkać pochodzące ze Skandynawii i Syberii ptaki kaczkowate, na łąkach i polach – myszołowy włochate, zaś na miejskich drzewach uwijają się barwne gile i jemiołuszki.

[madohora]

Kuropatwa zwyczajna w Polsce zasiedla przede wszystkim otwarte tereny rolnicze o zróżnicowanej strukturze krajobrazu. Najczęściej spotykana jest na polach uprawnych, łąkach, pastwiskach, miedzach, ugorach oraz na obrzeżach pól porośniętych dziką roślinnością zielną i krzewami. Szczególnie chętnie wybiera mozaikowe środowiska z pasami nieużytków, zadrzewieniami śródpolnymi i wysoką roślinnością trawiastą, które zapewniają schronienie przed drapieżnikami oraz dostęp do pokarmu. W okresie lęgowym ptaki zakładają gniazda w dobrze ukrytych miejscach na ziemi, natomiast zimą przenoszą się na pola ozimin i rzepaku, gdzie łatwiej znajdują pożywienie. W Polsce liczebność kuropatw jest silnie uzależniona od sposobu gospodarowania rolniczego – zarówno intensywne monokultury, jak i nadmierne zadrzewienie terenów rolnych ograniczają dostępność odpowiednich siedlisk.

[madohora]

[madohora]

„Delfiny są wspaniałym zwierzętami do tego rodzaju badań, ponieważ podobnie jak naczelne, są inteligentne i towarzyskie. Doszliśmy do wniosku, że jeśli czynniki takie jak inteligencja i stadność wpływają na osobowość, to delfiny powinny mieć podobne cechy osobowości jak naczelne” ‒ powiedział dr Blake Morton.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OWCE OKAZAŁY SIĘ GENIALNE - Interia - 17.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Upierzenie jemiołuszek jest dosyć obfite, co ułatwia życie w niskich temperaturach. W ogólnym tonie barw dominuje kolor brązowo-szary. Z daleka zauważalne jest biało-czerwone lusterko na skrzydłach i czarno-żółty poziomy pas na końcu ogona. Spód ogona jest czerwonobrązowy. Przez oko biegnie czarna pręga, czarny jest również „śliniak” pod krótkim, grubym dziobem. Na szczycie głowy znajduje się wyraźny trójkątny czub z szarobrązowych piór, będący jakby przedłużeniem czoła. Zarówno samce, jaki i samice są bardzo podobnie ubarwione.

[madohora]

Ojczyzną jemiołuszki zwyczajnej jest północ Europy, głównie północna i wschodnia część Finlandii oraz północna Rosja. Najwięcej przedstawicieli tego gatunku żyje w krajach skandynawskich. Całą europejską populację ocenia się maksymalnie na 700 tys. par. Do migracji zmusza ptaki brak możliwość zdobycia żywności.

[madohora]

zasem jemiołuszki nadgryzają pączki, rozwijające się liście i kwiaty, a w wyjątkowych okolicznościach – zbierają opadłe, często już sfermentowane owoce z ziemi. Ich trawienie wspomaga rozrastająca się zimą wątroba. W warunkach obfitości owoców, jemiołuszki zjadają dwa razy więcej pokarmu, niż same ważą. Połykają jagody i owoce w całości. Trawienie, w czasie którego soki trawienne rozkładają miąższ i skórkę, odbywa się szybko – trwa ok. 10 minut. Niestrawione resztki pokarmu zostają wydalone. W ten sposób, ptak, przelatując z miejsca na miejsce, rozsiewa nasiona roślin. W przypadku jemioły, wydalone po strawieniu owoców (jagód) nasiona przyklejają się do pni i gałęzi drzew.

[madohora]

Polska nazwa jemiołuszki zwyczajnej pochodzi od rośliny, której białawe owoce są podstawą zimowej diety tego ptaka. Z kolei znawcy pochodzenia nazwy naukowej Bombycilla garrulus tłumaczą ją następująco: starogreckie bombukos oznacza jedwab, a łacińskie cilla – ogon. Dlatego w dawnych czasach na jemiołuszkę mówiono „drozd jedwabny ogon”, „jedwabnik” albo „jemiołucha jedwabniczka”. Takie nazwy wymienia prof. Jan Sokołowski w książce „Ptaki ziem polskich”. Upierzenie jemiołuszki jest tak miękkie, jak jedwab i podobnie połyskuje. Drugi człon naukowej nazwy – garrulus – po łacinie oznacza „głośny, hałaśliwy”, ponieważ dźwięki wydawane przez stado jemiołuszek są tak intensywne, że zanim ptaki się pojawią, słychać je z daleka. Brzmią, jak powtarzane wielokrotnie dźwięki „cirr cirr”.

[madohora]

Łasica – opis, występowanie i zdjęcia. Zwierzę łasica ciekawostki

Kiedy łasica pojawia się w okolicy, hodowcy drobiu powinni się mieć na baczności. Ssak ten mimo swoich niewielkich rozmiarów jest w stanie powalić na ziemię o wiele większe od siebie ofiary. Nie dość, że łasica należy do zwierząt walecznych, to jeszcze jest niezwykle szybka. Mrugniesz okiem, a jej już nie ma!

[madohora]

Ponieważ łasice żywią się głównie gryzoniami uważanymi za szkodniki (stanowią niemal 80 do nawet 90% ofiar), w niektórych krajach ludzie podchodzą do nich z życzliwością. Są jednak i takie miejsca, gdzie łasica nie jest pożądanym gościem. Hodowcy drobiu oraz gołębi woleliby, nie mieć jej za sąsiada, a jeśli już się coś takiego zdarzy, wtedy robią wszystko, by się jej pozbyć. Zupełnie inne podejście do tego zwierzęcia prezentują mieszkańcy Wysp Brytyjskich. Łasice zostały wprowadzone na niektórych wyspach i w niektórych regionach, gdzie wcześniej próżno było ich szukać, tylko po to by walczyć z uciążliwymi myszami. Człowiekowi trudno jest zaobserwować te drobne gryzonie, nie wspominając już o znalezieniu gniazda z oseskami. To sztuka wymagająca czasu oraz poświęcenia. Dla łasicy to chleb powszedni. Drapieżnik niemal z każdej, nawet najmniejszej szparki, czy dziurki wyciągnie swoją ofiarę, dlatego właśnie stał się przyjacielem Brytyjczyków, a zwłaszcza brytyjskich rolników, którzy nie mogli sobie poradzić z plagą myszy.

[madohora]

Pierwsza zasadnicza różnica to wielkość. Łasica (Mustela nivalis) jest najmniejszym drapieżnym ssakiem w Europie – waży często mniej niż 100 g i ma bardzo smukłe ciało. Kuna (Martes martes lub Martes foina) jest od niej kilkukrotnie większa, masywniejsza i znacznie silniejsza. Już sam rozmiar determinuje zupełnie inne możliwości i typ wyrządzanych szkód. Łasica żywi się niemal wyłącznie drobnymi gryzoniami – myszami i nornikami, które łowi w norach i szczelinach. Kuna ma dietę znacznie bardziej zróżnicowaną: zjada ptaki, jaja, owoce, a także padlinę. To właśnie kuna częściej penetruje zabudowania i kurniki. Łasica jest zwierzęciem skrytym, prowadzącym głównie naziemny tryb życia i unikającym kontaktu z ludźmi. Kuna natomiast dobrze adaptuje się do środowiska zurbanizowanego – chętnie zasiedla strychy, garaże i poddasza, co zwiększa liczbę konfliktów z człowiekiem.

[madohora]

Dużo, prawda? A no dużo, zwłaszcza jak się zamieszkuje cztery kontynenty, to tyle musi być. Łasicę zamieszkuje Amerykę Północną, Afrykę, Europę oraz Azję. Wspominałem już, że najmniejsza przedstawicielka z tej całej wyliczanki żyje w Ameryce. „Najmniejsza łasica” to Mustella nivalis rixosa. Podgatunki różnią się od siebie nie tylko wielkością, ale także ubarwieniem futra oraz predyspozycjami do zmiany barwy z brązowej na białą podczas śnieżnej zimy. Im bardziej na północ, tym futro ciemniejsze, na południu występują osobniki o jaśniejszym odcieniu brązu. Ma to związek ze środowiskiem życia tych zwierząt, bowiem te które wybrały północ na miejsce do życia, skrywają swe oblicze na pograniczach łąk i lasów. W lasach jest ciemniej, zatem by wtopić się w otoczenie, trzeba być jak tylko najbardziej się da ubarwionym w odcieniach, jakie serwuje nam natura. Z kolei południe zasięgu to stepy, pustynie, półpustynie, a także wysokie temperatury – mnóstwo otwartych, jasnych przestrzeni, dlatego wypada mieć jasne futerko. Długie, giętkie ciałko sprzyja zapuszczaniu się w różne, niedostępne dla innych zakamarki, to też czy w lesie, czy na łące, czy pustyni drapieżnik doskonale radzi sobie z pozyskiwaniem pokarmu. Wchodzi do nor, zabiera „co swoje” i wychodzi z ofiarą w pyszczku jak gdyby nigdy nic. Najbardziej intrygujące w tym wszystkim jest spojrzenie ssaka. Kiedy tylko przebiegnie ob obserwującego ją człowieka i wynurzy się spośród kęp traw zerka to tu, to tam swoim niewinnym wzrokiem. Można by ją porównać do kota w butach z jednej z popularnych bajek. Mina łasicy urzeka, ale nie wolno zapominać, ile ta „słodka” istota ma za uszami.

[madohora]

Nie. Łasica unika ludzi i nie stanowi zagrożenia. W sytuacji stresowej może próbować się bronić, ale nie atakuje człowieka.

[madohora]

Tak, ale rzadko i głównie w źle zabezpieczonych kurnikach. Naturalnym pokarmem łasicy są gryzonie, nie drób.

[madohora]

Jak kochają ptaki? Zaloty, małżeństwa, zdrady i rozwody

Życie miłosne ptaków mogłoby być materiałem na klasyczną telenowelę – nie brakuje w nim romantyki, dramatów i gorących namiętności. Jedne gatunki wzruszają do łez swoją dożywotnią lojalnością, inne zmieniają partnerów jak rękawiczki. Poznaj najwierniejsze i najbardziej rozwiązłe ptaki na świecie.

[madohora]

Ptaki to gromada zwierząt, w której najsilniej zaznaczają się różnice w wyglądzie między płciami – samiec zwykle jest znacznie ładniejszy. I to na samcu właśnie spoczywa zadanie zaimponowania partnerce na tyle, aby dała się uwieść. Taktyki są różne, a oblekanie się w piękne piórka zazwyczaj nie wystarcza.

[madohora]

[madohora]

Bardzo wiele gatunków realizuje rytuał zalotów w formie tańca. Koliberki kalifornijskie wybierają pląsy w powietrzu, rozkładając przy tym pióra podgardla, tak, że w słońcu wyglądają niczym latający kwiat. Manakin czerwonogłowy stawia na oszałamiający taniec na gałęzi, a jego ruchy do złudzenia przypominają słynny „moondance” Michaela Jacksona. Prawdziwy balet na wodzie odgrywają natomiast perkozy wielkie, dosłownie biegając w duecie po tafli jeziora.

[madohora]

Kto nie tańczy, ten śpiewa, a dodatkowo może też podkarmiać wybrankę smacznymi kąskami. Kardynały szkarłatne kopulują prawie natychmiast po przekazaniu pokarmu z dziobu do dziobu, bo dla samicy to znak, że samiec sprawdzi się w roli karmiącego ojca. Inne gatunki w ramach godów wolą podkreślić swoje inżynierskie zdolności – strzyżyk śnieżny od razu zaprasza samicę do swej dziupli „umeblowanej” patykami, zaś altanniki w ramach zalotów budują wyszukane altany, które dekorują kwiatami, kamykami, a czasem nawet monetami!

[madohora]

Do najbardziej lojalnych kochanków należą albatrosy ciemnolice, które łączą się w pary wyjątkowo późno – dopiero w wieku ok. 8-9 lat. Pozostają sobie jednak wierne do końca życia, a gdy jeden z partnerów umiera, drugi przez nawet dwa lata pozostaje w żałobie.

[madohora]

Żyjące w rejonie arktycznym maskonury większość roku spędzają samotnie w oceanie, ale na wiosnę odnajdują się zawsze na lądzie ze swoim stałym partnerem, aby po raz kolejny założyć rodzinę. Ornitologowie zaobserwowali, że odnawianiu więzi między „małżonkami” towarzyszy pieszczota łudząco podobna do pocałunków – maskonury czule ocierając się dziobami.

[madohora]

Rozwody praktykują również mewy trójpalczaste i wydrzyki wielkie, a u nurzyków bywają one wręcz wymuszone – na terytorium lęgowe wkradają się czasem intruzi, którzy umyślnie rozbijają istniejące „małżeństwa”.

[madohora]

Przyczyny rozstania mogą być jednak znacznie bardziej błahe. Brytyjscy naukowcy zaobserwowali, że u kormoranów czubatych zła pogoda w przed sezonem lęgowym sprawia, że nawet ponad 70% par decyduje się na zakończenie związku. „Wiatr nam nie sprzyjał” – wydają się myśleć ptaki, dając sobie szansę na nowe, lepsze partnerstwo.

[madohora]

Niezależnie od tego do jakiego gatunku czy też podgatunku należy obserwowana czeczotka, to każda z nich ma krótki, żółty dziób, który służy do rozgniatania łupin, by dostać się do smakowitych ziaren, podobnie z resztą jak innym łuszczakom. W czasie przelotów mniej sprawni obserwatorzy mogą pomylić tego ptaka z innymi łuszczakami takimi jak rzepołuch czy bardziej pospolita makolągwa, które to w okresie przelotów zachowują się niemal identycznie jak czeczotka, a jeśli chodzi o upierzenie, to pomyłka może zajść w przypadku obserwowania osobników młodocianych. Czeczotki będąc w tym wieku nie mają czarnej czapeczki, co może sprawiać pewną trudność, należy wówczas dobrze przypatrzeć się obserwowanemu osobnikowi i zwrócić uwagę na czarną plamkę pod dziobem, której brak u obu wymienionych wcześniej gatunków. Poza tym dziób rzepołucha jest wyraźnie żółtopomarańczowy, a brzuch bardziej brązowych aniżeli różowawy czy biały jak ma to miejsce u czeczotki. W przypadku makolągwy w okresie jesiennym sprawa jest jeszcze bardziej prosta. Na tułowiu brak charakterystycznego kreskowania, a także po bokach brzucha widać tylko jeden pas kresek, no i głowa bardziej szarawa. Tym niemniej warto, zwłaszcza jesienią, na nizinach przeglądać stadka przelatujących makolągw przemierzających kraj, ponieważ może pośród nich zaplątać się właśnie jakaś czeczotka bądź jeszcze rzadszy rzepołuch.

[madohora]

Czeczotka gniazduje głównie na północy Polski – w Puszczy Augustowskiej i na Pomorzu, a także w górach: Tatrach i Sudetach. Zimą przemieszcza się na niższe tereny, często odwiedzając karmniki.

[madohora]

Drugie miejsce, kategoria Krajobrazy i rośliny autorstwa Jasona Mirandiego

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Bez wątpienia świstaka można uznać za jedno z najciekawszych zwierząt żyjących w Tatrach. Z punktu widzenia systematyki zaliczany jest do rodziny wiewiórkowatych, a jak zapewne większość z nas wie, wiewiórki żyją głównie na drzewach. Nic bardziej mylnego, oprócz świstaka, w Polsce, także susły są przedstawicielami tzw. wiewiórek ziemnych. Ich życie toczy się przede wszystkim na ziemi oraz pod nią.

[madohora]

Ogony spełniają całe mnóstwo funkcji. Pomagają zwierzętom pływać, latać, wspinać się, a nawet skakać. Doskonale odganiają uciążliwe insekty i wzmagają samoobronę, a dla wielu gatunków są również ważnym narzędziem komunikacji i zalotów. Bywają przy tym grube i umięśnione, cieniutkie, pierzaste lub po prostu z włosia. Oto krótki przegląd tych najdłuższych i najbardziej imponujących.

[madohora]

Jaszczurki długoogonowe są szybkie i zwinne, a w pogoni za insektami potrafią prężnie wyskakiwać w powietrze. Jeśli zagraża im niebezpieczeństwo, najpierw próbują odstraszyć intruza machając łapkami, a gdy to nie pomoże i atak następuje, bez żalu porzucają swój długi ogon i ratują się ucieczką. Ogon oczywiście odrasta w pełnej krasie.

[madohora]

Niestety, zobaczyć gryzonia w akcji jest praktycznie niemożliwe. Skocznik długouchy nie tylko bowiem poluje głównie nocą, ale na dodatek jest bardzo skryty – dopiero w 2007 r. udało się po raz pierwszy zarejestrować go na filmie.

[madohora]

Małpy przeskakują z gałęzi na gałąź, wykorzystując swe ogony niczym piątą kończynę. Tym sposobem łatwo zdobywają swe ulubione owoce, liście i kwiaty. Warto dodać, że są to zwierzęta wyjątkowo inteligentne, komunikatywne i towarzyskie i żyją w stadach liczących nawet ponad 30 osobników.

[madohora]

Ów charakterystyczny ogon pomaga rekinom w polowaniach. Jako wytrawni łowcy zataczają koła wokół ławic mniejszych ryb, aby skupić je w zwartą grupę. Następnie uderzają ogonem, ogłuszając ofiary i wówczas dopiero przystępują do konsumpcji. Dla człowieka kosogonowate są całkiem niegroźne – to ludzie są raczej zagrożeniem dla rekinów łowiąc je dla mięsa, ale i dla sportu.

[madohora]

To specyficzne zachowanie gadów nie zostało jeszcze dobrze przebadane. Prawdopodobnie wynika ono z tego, że wspólne składanie jaj oszczędza czas i wysiłek związany z poszukiwaniem właściwego miejsca oraz odpowiednim przygotowaniem go. Ponadto pozwala na lepszą ochronę potomstwa przed drapieżnikami. Z drugiej strony powstaje ryzyko zarażenia chorobami od innych zwierząt, zwiększa się także konkurencja wśród potomstwa, które będą musiały jeszcze intensywniej walczyć o przetrwanie.

[madohora]

W ostatnich dniach w stadninie koni w Janowie Podlaskim zmarły dwie klacze pełnej krwi arabskiej, Amra i Preria, należące do znanej hodowczyni koni, Shirley Watts. Watts zdecydowała o natychmiastowym zabraniu z polskiej stadniny swoich dwóch innych klaczy – Piety i Augusty, wartych 340 tys. euro. W związku z tymi wydarzeniami szeroko dyskutowana jest sprawa śmierci w ciągu ostatnich pięciu lat w Janowie Podlaskim aż 52 koni. Emocje rozpalają ceny koni pełnej krwi arabskiej.

[madohora]

Apel Fundacji Viva! trafił jednak do serc znanych osób. Akcję Fundacji popierają między innymi, Anna Powierza, Monika Mrozowska, Antek Królikowski, Beata Pawlikowska czy Katarzyna Sawczuk. Aktorka Anna Oberc apeluje – transport polskich koni do Japonii byłby dla nich niewyobrażalną gehenną – nie zgadzam się na to i zachęcam wszystkich do podpisania petycji na stronie www.ratujkonie.pl/petycja-japonia

[madohora]

Fundacja Viva! w swojej petycji podkreśla, że to skandaliczna próba tym bardziej, że Europa od dłuższego czasu dąży do całkowitej likwidacji transportów długodystansowych zwierząt rzeźnych. – Takie transporty narażą zwierzęta na ogromne cierpienie, a także na urazy i śmierć w męczarniach – mówi Anna Plaszczyk z Fundacji Viva – To są fakty, które potwierdzają liczne śledztwa organizacji ochrony zwierząt z całej Europy. Jednak wszystkie filmy wykonywano tylko podczas transportów samochodowych trwających „zaledwie” kilkadziesiąt godzin. A my tu rozmawiamy, czy raczej właśnie jesteśmy w tych rozmowach pomijani, o 30-dniowej podróży statkami – podkreśla.

[madohora]

– Lista zagrożeń dla zwierząt wiążących się z około 4-tygodniowym transportem jest ogromna – podkreśla Cezary Wyszyński – Agresja między zwierzętami, brak opieki weterynaryjnej, na przykład nad klaczami źrebnymi, śmierć zwierząt na oczach innych, brak możliwości zapewnienia odpowiedniej ilości pożywienia i wody dla zwierząt na czas transportu, narażenie zwierząt na stres i urazy w czasie sztormów, wypadki statków, których rocznie odnotowuje się ponad 140! – wymienia.

[madohora]

Zaskakujące jest to, że Polska, w której nie ma tradycji jedzenia mięsa końskiego, jest trzecim krajem (po Włoszech i Hiszpanii), produkującym najwięcej mięsa końskiego w Europie. W 2014 roku Polska wyeksportowała ponad 10 000 koni, które zostały ubite w rzeźniach poza granicami kraju, głównie we Włoszech. Pogłowie koni w Polsce to około 222 200 sztuk. Rocznie zabija się na mięso 15 proc. z nich.

[madohora]

Owieczki

[madohora]

Wiewiórka

[madohora]

[madohora]

[madohora]

myszołów (zwyczajny), myszołów (Buteo buteo buteo) – Europa, na wschodzie po Szwecję, Polskę, Rumunię, ponadto Turcja. Zimuje na południu zasięgu, nieregularnie jeszcze bardziej na południe aż po zachodnią Afrykę.

[madohora]

Buteo buteo rothschildi – środkowe i zachodnie Azory

[madohora]

myszołów kaukaski (Buteo buteo menetriesi) – wschodnia Turcja przez Kaukaz do północnego Iranu.

[madohora]

Myszołów to najpospolitszy i najbardziej rozprzestrzeniony średniej wielkości ptak szponiasty Europy. Charakteryzuje go krępa budowa ciała, szerokie, zaokrąglone skrzydła oraz krótki, szeroki ogon. Samica nieco większa od samca, ale obie płci ubarwione jednakowo. Upierzenie jest na tyle zmienne, że trudno znaleźć dwa identycznie upierzone ptaki. W zależności od podgatunku i odmiany barwnej (polimorfizm wewnątrz podgatunku o szerokiej skali form przejściowych) ubarwiony od jasnokremowego po ciemnobrunatny. Można spotkać nawet białe ptaki z ciemnymi plamami na nadgarstkach i ciemno obwiedzionymi skrzydłami.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Uważa się, że jest to jeden z najmniej wybrednych krajowych ptaków pod względem wyboru miejsca na lęgowisko.

[madohora]

[madohora]

Głównymi naturalnymi zagrożeniami dla tych ptaków są kuny leśne, puchacze, orły przednie i jastrzębie.

[madohora]

Największe zagrożenia antropogeniczne dla myszołowów to intensywna gospodarka leśna, wycinanie zadrzewień śródpolnych, stosowanie szkodliwych środków ochrony roślin, zmniejszanie zróżnicowania krajobrazu rolniczego jak łączenie gruntów i likwidowanie miedz oraz nieużytków. Hodowcy gołębi i drobiu mylnie identyfikując go jako jastrzębia tępią myszołowy nielegalnie.

[madohora]

Afrojeż białobrzuchy występuje w środkowej Afryce, w pasie sawanny między Saharą, a Kotlina Konga (od Senegalu i Gwinei na zachodzie, po Erytreę i Somalię na wschodzie), w kierunku południowym zasięg występowania afrojeża przebiega między Kotliną Konga, a wschodnim wybrzeżem Afryki po Tanzanię i północny Mozambik.

[madohora]

Afrojeż białobrzuchy rozmnaża się między październikiem a marcem. W ciągu roku może przystępować do rozrodu 1- 2 razy. Ciąża trwa 35-45 dni. Samica rodzi od 3 do 6 młodych. Młode rodzą się nagie i ślepe, z miękkimi kolcami pokrytymi błoną (chroniącą samice przed zranieniem podczas porodu). Początkowo młode karmione są mlekiem matki. Potomstwo pozostaje pod ścisłą opieką samicy do 6 tygodnia. Rozród osobników żyjących w niewoli jest planowany przez człowieka. Dojrzałość płciową osiąga w drugim miesiącu życia. W naturze żyje 2-3 lata, w niewoli dłużej, do 11 lat. Ma status zagrożenia najmniejszej troski (kategoria LC na liście IUCN).

[madohora]

Stepojeż uszaty zamieszkuje głównie obszary suche: stepy, pustynie, półpustynie i suche świetliste zarośla. Często spotykany w pobliżu siedzib ludzkich, na obszarach rolniczych. Prowadzi nocny tryb życia. Dzień spędza w ukryciu, pod kamieniami. Jest samotnikiem. Zapada w sen zimowy, a przy niekorzystnych warunkach także w sen letni. Kopie nory w ziemi na głębokość 45 cm. Może też zajmować opuszczone nory innych zwierząt. Na liście IUCN ma status zagrożenia najmniejszej troski (kategoria LC).

[madohora]

Spotyka się 2 podgatunki jeża europejskiego – jeż zachodnioeuropejski (E. e.euoropaeus) – z ciemną, brunatną plamą na środku piersi oraz jeż wschodnioeuropejski (E. e. concolor) – z białawym spodem ciała. Długość ciała tego gatunku wynosi ok. 26 cm, długość ogona 2 -4 cm, masa ciała 0,6 -1,2 kg. Grzbiet, boki ciała i wierzch głowy pokryte są kolcami o długości 2 -3 cm. Środkowa ich część ma barwę brązową, a podstawa i koniec są żółte. Pysk jeża europejskiego jest lekko wydłużony i ostro zakończony, uszy niewielkie. Silny podskórny mięsień okrężny umożliwia temu zwierzęciu zwijanie się w kulę i stroszenie kolców.

[madohora]

Podstawę pożywienia jeża europejskiego stanowi pokarm zwierzęcy. Stanowią go głównie owady i drobne kręgowce (płazy, gady, młode ssaki), a także ślimaki, dżdżownice i padlina. W okresie głodu zjada również rośliny

[madohora]

Jeż zachodni (Erinaceus europaeus) dorasta do ok. 35 cm długości i jego waga waha się w granicach od 400 gramów do nawet 2óch kilogramów! Wierzchnią część ciała pokrywają kolce, które są wytworem naskórka podobnie jak włosy czy paznokcie u ludzi. Według niektórych kolce jeży to nic innego jak przekształcone właśnie włosy. Jeżowe kolce mają prążkowane ubarwienie, na przemian z bielą przenika się czerń. U młodych osobników mają miękką strukturę, ale z wiekiem twardnieją, by stać się osobliwym w świecie europejskiej przyrody urządzeniem obronnym. Im starszy jeż, tym ciemniejsze ma kolce. Podobno liczba kolców u jeży zachodnich jest zupełnie inna niż u jeży wschodnich. Według różnych źródeł doliczono się od 5 do 7 tysięcy igieł. Ich liczba wzrasta z wiekiem zwierzęcia. Zupełnie malutkie oseski noszą na sobie podobno około 3000 tych przekształconych włosów.

[madohora]

Kiedy będziemy obserwować ich zachowania godowe, możemy odnieść nieodparte wrażenie, że samica chce uciec przed samcem. Ssaki biegają wokół, tak jakby urządzały zabawę w berka. Jednak z czasem samica ustępuje i przysiada w charakterystyczny sposób, a wtedy samiec próbuje wdrapać się na nią. Dochodzi do aktu kopulacji, który bądź co bądź jest niezwykle ważny, ale nie należy do najbardziej efektownych w świecie przyrody. Trwa chwilę. Samica zapłodniona oddala się, a samiec szuka kolejnej partnerki, by posłać swoje geny dalej. Ciąża trwa około 2óch miesięcy. Już w czerwcu można spodziewać się pierwszych miotów. Oseski rodzą się ślepe, głuche i bez okrywy włosowej ale z kolcami. Po około dwóch tygodniach otwierają oczy, a już po sześciu osiągają samodzielność oraz masę ciała 700 gramów, co zapewnia im swego rodzaju bezpieczeństwo energetyczne.

[madohora]

Procedura trochę trwa, a jeż potrzebuje wsparcia, dlatego trzeba mu pomóc m.in. podając zwierzęciu jedzenie. Polecaną karmą zastępczą jest stosowany w terapii psów czy kotów „Convalescent” z Royal Canin rozcieńczony w wodzie w stosunku 2:1 (2 objętości wody na jedną karmy). Jednak to jest pokarm pierwszego rzutu, na dłuższą metę trzeba się zaopatrzyć w preparat „Babymilk Dog”. Preparaty podajemy w strzykawkach, których wielkość dostosowujemy do wielkości podopiecznego. Pokarm powinien mieć temperaturę 36-37 stopni. Zamiast igły, na strzykawkę zakładamy gruby wenflon albo gumkę od końcówki wentyla – podobno bardzo dobrze się sprawdza. Pamiętajmy, by móc podać jedzenie powinniśmy delikatnie rozchylić pyszczek i wsadzić końcówkę strzykawki. Następnie powoli naciskać tłok, zgodnie z obserwowanymi odruchami przełykania. Pokarm podajemy chwytając jeża w lewą dłoń głową skierowaną do góry. W ten sposób eliminujemy ryzyko zachłystu. Im jeż starszy, tym rzadziej może otrzymywać pokarm. Malutkie oseski powinny być karmione co godzinę dawką ok. 1 ml papki, a w nocy co dwie godziny. Wraz z wiekiem wydłużamy okres między karmieniami co pół godziny tak, że w wieku około 21 dni ssak otrzymuje pokarm co 4-5 godz. w ilości 5 – 10 ml. Kiedy ssakowi zaczną rosnąć zęby, zaczynamy urozmaicać jego dietę o pokarm stały, np. rozmiękczoną kocią karmę albo to co w naturze zjadają te zwierzęta, jeśli tylko mamy do tego dostęp, czyli dżdżownice, pędraki, ślimaki, szarańczaki, małe jaszczurki, węże, czy nawet oseski myszy.

[madohora]

[madohora]

Regulus regulus inermis – zachodnie i środkowe Azory.

[madohora]

Regulus regulus tristis – Tienszan (środkowa Azja).

[madohora]

Regulus regulus yunnanensis – środkowe i południowo-środkowe Chiny, północno-wschodnia Mjanma.

[madohora]

Czeczotka tundrowa (Acanthis hornemanni) jest jaśniejsza i ma mniej brązowego upierzenia. Oba gatunki mogą się krzyżować, co powoduje, że niektórzy ornitolodzy traktują tundrową jako podgatunek czeczotki zwyczajnej.

[madohora]

Pierwsze spotkania ze świstakiem wzbudzały bardzo dużo emocji wśród ówczesnych biologów. Trudno było zakwalifikować tego ssaka do jakiejkolwiek dotąd poznanej grupy zwierząt. Pierwsza rycina przedstawiająca świstaka pochodzi z roku 1545, a jej autorem był Sebastian Munster. Jednak historia poznawania gatunku ma swoją genezę jeszcze wcześniej, bo już w roku 1255, kiedy to Bolesław Wstydliwy wydał opactwu cysterskiemu w Szczyrzycu przywilej polowania na wszystkie zwierzęta żyjące pod i w samych Tatrach. Relacje pochodzące z tamtego okresu wzmiankują, i to dość obszernie, o grupach myśliwych, wyspecjalizowanych właśnie w polowaniach na świstaki. Nazywano ich wówczas „świszczarzami”.

[madohora]

Inny Polski naukowiec Ludwik Zejszner określił świstaka jako „niedźwiedziomysz”. Na potwierdzenie użytej przez siebie nazwy tak opisał zwierze: „…wygląda jakby składało się z dwóch innych; łbem podobne myszy, resztę ciała niedźwiedziowi, pokryte długim włosem nie różniącym się od szopów.” A skąd w takim układzie ostateczna nazwa, używana do dzisiaj? Odpowiedź w tym samym tekście.

[madohora]

Okazuje się, że nadrzewne płazy, które „przyczepiają się” do drzew przy pomocy lepkiej wydzieliny, przy każdym kroku ją odświeżają. Podczas prezentacji w trakcie Society for Experimental Biology w Glasgow naukowcy przedstawili wyniki obserwacji rzekotki australijskiej. W trakcie wspinaczki żaby te, dzięki specjalnym kanalikom na spodzie łap, usuwają szlam i zanieczyszczenia. Dzięki temu, przy każdym nowym kroku ponownie jest wydzielany śluz i płazy mogą spokojnie poruszać się po drzewach.

[madohora]

Kot

[madohora]

Podstawą diety czeczotki są nasiona roślin, które rozgniata krótkim, żółtym dziobem. Chętnie zjada słonecznik i inne drobne nasiona w karmnikach zimą.

[madohora]

Regulus regulus ellenthalerae – La Palma i El Hierro (zachodnie Wyspy Kanaryjskie).

[madohora]

Tak, szczególnie podczas przelotów i zimą w karmnikach. Wyjątkowym miejscem do obserwacji jest Bukówka na Dolnym Śląsku, gdzie czeczotki są regularnie obrączkowane i często wpadają w sieci.

[madohora]

[madohora]

PREZYDENT I RADNI W SCHRONISKU DLA ZWIERZĄT W BYTOMIU - www.tvp.pl- 19.01.2026

[madohora]

Poznaliśmy dietę najdziwniejszego zwierzęcia świata. Co kryło się w menu Hallucigenia sparsa?

Ponad pół miliarda lat temu, w okresie kambryjskim, po dnach oceanów pełzało niezwykłe stworzenie – Hallucigenia sparsa. Przez dekady jego anatomia budziła fascynację paleontologów, jednak sposób odżywiania pozostawał tajemnicą. Teraz, dzięki badaniom naukowców z Uniwersytetu Harvarda, zagadka została rozwiązana.

[madohora]

Hallucigenia była małym zwierzęciem, mierzącym do 5 centymetrów długości. Miała robakowate ciało z wieloma odnóżami, a także długie, ostre kolce na grzbiecie. Ze względu na jej osobliwy wygląd, paleontolodzy początkowo zrekonstruowali zwierzę do góry nogami, zakładając, że kolce to odnóża. Żył w głębinach morskich w okresie kambryjskim (około 539–487 milionów lat temu), kiedy to wyłoniło się wiele głównych grup zwierząt. Hallucigenia została po raz pierwszy zidentyfikowana w skałach z łupków Burgess w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Jest spokrewniona z aksamitnikami, niesporczakami i stawonogami (grupa obejmująca owady i pająki).

[madohora]

Javier Ortega-Hernandez, adiunkt w Katedrze Biologii Organizmów i Ewolucji oraz kustosz Katedry Paleontologii Bezkręgowców w Muzeum Zoologii Porównawczej, przeprowadził szczegółową analizę skamieniałości H. sparsa. Badania wykazały, że niewielkie okazy tego gatunku żywiły się padliną żebropławów – miękkich, galaretowatych organizmów morskich.

[madohora]

BYTOM. URZĄD MIASTA PRZEJĄŁ KONTROLĘ NAD SCHRONISKIEM - www.tvn.pl - 20.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zwiastują zmianę pory roku lub kataklizm. Ptasie zwyczaje mogą nas wiele nauczyć
Świat ptaków wciąż kryje wiele tajemnic, bo nigdy do końca nie poczujemy, jak to jest żyć w ich opierzeniu. Ornitolodzy dostrzegają jednak niezwykłe zachowania, które odsłaniają fascynujące oblicze skrzydlatych sąsiadów. Michał Dworak, uznany ekspert w dziedzinie ornitologii, dzieli się najbardziej zaskakującymi zjawiskami, jakie miał okazję obserwować lub zbadać - od ptasich adopcji i romantycznych relacji, po zwiastowanie pogody, skrzydlate drony i strażników lasów.

[madohora]

Sójka od lat uznawana jest za jednego z najczujniejszych "ochroniarzy" leśnych osiedli. Gdy tylko dostrzeże intruza - człowieka, drapieżnika czy inne zagrożenie - natychmiast podnosi alarm. Jej donośny, charakterystyczny głos działa jak syrena ostrzegawcza: inne ptaki momentalnie stają się czujniejsze i zaczynają obserwować otoczenie. Co więcej, sójka potrafi naśladować głosy różnych gatunków, dzięki czemu jej sygnały są lepiej rozumiane i traktowane jak "własne". To sprytna i niezwykle skuteczna forma komunikacji, z której korzysta cały leśny świat.

[madohora]

Rola ptaków jako zwiastunów zmian obecna jest nie tylko w przyrodzie, ale i w ludzkich opowieściach. Już w biblijnej historii Noego to właśnie gołąb przyniósł gałązkę oliwną, dając znak, że wody opadły i zagrożenie minęło. Ptaki od zawsze były dla człowieka źródłem wiedzy, ostrzeżeń i nadziei, a ich głosy do dziś potrafią powiedzieć znacznie więcej, niż mogłoby się wydawać.

[madohora]

Jednym z najbardziej fascynujących ptaków w Polsce jest jerzyk - cichy, szybki i niemal niewidoczny sąsiad naszych balkonów i tarasów. Potrafi bezszelestnie wlecieć do gniazda, polując w locie na muchy, komary czy meszki. Dzięki smukłej sylwetce i wyjątkowej budowie jerzyk spędza prawie całe życie w locie - jedząc, kopulując, a nawet śpiąc w powietrzu. Jego krótkie nóżki prawie nie służą chodzeniu po powierzchni. Używa ich, by z impetem wlecieć do gniazda i pewnie się uchwycić. Potrafi przemieszczać się z prędkością 100 km/h, a w wyjątkowych sytuacjach zanotowano nawet 150-170 km/h. To nie tylko niezwykły lotnik, ale i waleczny ptak. Jak wspomina Michał Dworak, raz próbował "wyplątać" ptaka z siatki, a ten mimo pomocy ostro się bronił, szczypiąc ornitologa po rękach. Jerzyk to jeden z najbardziej wyjątkowych ptaków żyjących w Polsce.

[madohora]

Gołębie odegrały zaskakująco dużą rolę podczas II wojny światowej. Do ich ciał przytwierdzano miniaturowe aparaty fotograficzne, dzięki czemu mogły robić zdjęcia w celu namierzenia pozycji wroga czy fabryki broni. Śmiało można powiedzieć, że pełniły więc funkcję latających dronów. Poza tym były niezastąpionymi kurierami, przenosząc wiadomości w trudnych warunkach wojennyc

[madohora]

Jeszcze dziś organizowane są zawody gołębi pocztowych, podczas których ptaki są wypuszczane setki, a nawet tysiące kilometrów od domu - rekord wynosi około 2 tysiące kilometrów. Te wytrwałe i inteligentne stworzenia przez wieki udowadniały, że potrafią łączyć ludzi, przenosząc listy i informacje tam, gdzie żadna inna forma komunikacji nie była możliwa

[madohora]

POTRĄCENIE WILKA. BRAK WETERYNARZA - www.ekologia.pl - 22.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZIELONY OLBRZYM - Interia - 16.02.2026

[madohora]

SCHRONISKO W BYTOMIU SZKOLI WOLONTARIUSZY - www.tvp.pl - 17.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

2

[madohora]

6

[madohora]

8

[madohora]

10

[madohora]

12

[madohora]

14

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jak odszukać największego zwierzęcego obżartucha? Ponieważ nieumiarkowanie w jedzeniu często skutkuje wzrostem masy ciała, zacznijmy od zważenia zwierząt i wyłonienia najcięższego. Tu bezapelacyjnie wygrywa wieloryb: płetwal błękitny, który osiąga ponad 190 ton, przy długości ciała około 30 metrów. Nic dziwnego, że zwierzę tej wielkości musi dużo jeść – w tym wypadku codziennie kilka ton zooplanktonu i drobnych ryb. Płetwal może się też poszczycić najcięższym niemowlakiem świata, który w chwili porodu waży 2 tony, a na mleku matki rośnie jak na przysłowiowych drożdżach. Przez pierwszych siedem miesięcy życia przybiera na wadze 22 tony …czyli około 100 kg dziennie. A jednak wielorybowi daleko do rekordzistów, wszak codziennie zjada pokarm o wadze kilku % masy własnego ciała.

[madohora]

Równie ciekawym przykładem obżarstwa byłby też kleszcz. W skrajnych wypadkach samica tego nielubianego pajęczaka może przebywać na żywicielu do 15 dni, wysysając w tym czasie tyle krwi, że waży ponad 200 razy więcej niż przed posiłkiem. Równie zachłanna bywa pijawka, zwiększając kilkukrotnie masę ciała – nie ma się jednak czemu dziwić, najedzona może pościć nawet dwa lata.

[madohora]

Mówiąc o obżarstwie nie sposób pominąć jeszcze jednego bohatera, a jest nim szarańcza wędrowna. Pojedynczy owad niczym się nie wyróżnia, za to apetyt chmary liczącej średnio 10 miliardów osobników wprawia w osłupienie. Owady te codziennie pochłaniają tysiące ton upraw, a walka z nimi to przysłowiowa walka z wiatrakami. Kroniki wspominają, że w 1936 roku w Afryce obserwowano przelot chmary szarańczy, który trwał trzy dni. Miliardy owadów utworzyły wtedy „chmurę” o szerokości 15 kilometrów, grubą na 15 metrów, a szacunkowy całkowity ciężar owadów wynosił kilkadziesiąt tysięcy ton!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jeleń

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SCHRONISKO W SOBOLEWIE ZAMKNIĘTE - Interia - 24,01,2926

[madohora]

PROTEST W SOBOLEWIE - Gazeta - 24.01.2026

[madohora]

ZWROT W SPRAWIE SCHRONISKA W SOBOLEWIE - Gazeta - 24.01.2026

[madohora]

Ciekawski kotek

[madohora]

[madohora]

NIE MAMY DZIECI, MAMY PSY - www.ekologia.pl - 24.01.2026

[madohora]

NORWEGIA TO ZIELONA TWARZ EUROPY CZY KRAJ EKOLOGICZNYCH OBŁUDNIKÓW - www.ekologia.pl - 24.01.2026

[madohora]

TRWA PLEBISCYT NA ZWIERZĘ ROKU - www.ekologia.pl - 24.01.2026

[madohora]

Tuż za podium znajdują się bóbr europejski i zimorodek, natomiast końcówkę stawki zajmują m.in. żuraw oraz… niedźwiedź brunatny, który – przynajmniej w tym plebiscycie – wyraźnie nie budzi emocji.

[madohora]

Organizowany przez Ministerstwo Klimatu i Środowiska Plebiscyt Zwierzę Roku to nie tylko internetowa ciekawostka. To reakcja na postępujący kryzys bioróżnorodności, widoczny już nie tylko dla naukowców, ale i dla zwykłych obserwatorów przyrody. Wiele z nominowanych gatunków to tzw. gatunki parasolowe – ich ochrona pomaga zachować całe ekosystemy. Są też wskaźnikami stanu środowiska: ich zanik często oznacza poważne zaburzenia w przyrodzie, w tym pogorszenie jakości powietrza i krajobrazu.

[madohora]

Na liście znalazło się 12 gatunków, zgłoszonych przez parki narodowe, Generalną Dyrekcję Ochrony Środowiska oraz MKiŚ. Każdy z nich zebrał już od kilkuset do kilku tysięcy głosów – i każdy wciąż ma szansę na wygraną. Zwycięzca nie dostanie wyłącznie symbolicznego tytułu. Zwierzę Roku 2026 stanie się bohaterem ogólnopolskiej kampanii edukacyjnej, realizowanej przez resort klimatu i jego jednostki.
Czas ucieka! Głosowanie potrwa tylko do 31 stycznia 2026 r. Swój głos można oddać na stronie: gov.pl/web/klimat

[madohora]

ALARMUJĄCE WYNIKI KONTROLI W SCHRONISKACH DLA ZWIERZĄT - www.ekologia.pl - 24.01.2026

[madohora]

Co oznacza mysz w domu?

Widok dzikich gryzoni może zepsuć humor każdemu domownikowi. Nie chodzi tylko o to, że szkodniki te niszczą żywność, meble, ubrania czy kable, ale też o to, że mogą przenosić choroby i pasożyty. Czy wiesz, że myszy w domu mogą również świadczyć o innych poważnych rzeczach? Koniecznie sprawdź, co oznacza obecnych tych zwierząt w Twojej przestrzeni mieszkalnej!

[madohora]

Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, co oznacza mysz w domu, to warto wiedzieć, że może to być sygnał problemów z higieną, bezpieczeństwem i czystością w Twoim otoczeniu. Obecność gryzoni to zawsze skutek pewnych kwestii, które wymagają uwagi i rozwiązania. To stworzenia przystosowane do życia w różnych środowiskach, a domy są dla nich atrakcyjne z kilku powodów. Przede wszystkim zwierzęta te poszukują pożywienia, a przestrzeń mieszkalna jest pełna jedzenia – od zapasów w kuchni po ziarna w spiżarni. Z tego względu ważne jest, aby regularnie sprzątać wszystkie pomieszczenia, zamykać żywność w szczelnych opakowaniach i ma bieżąco usuwać odpady. Po drugie, mieszkania z systemami grzewczymi, pełne różnego rodzaju otworów i kanałów, stanowią doskonałe schronienie dla tych ssaków – zwłaszcza w sezonie zimowym.

[madohora]

Przyczyną pojawienia się myszy może być także zły stan budynku. Różnego rodzaju szczeliny w ścianach pozwalają gryzoniom łatwo przedostać się do domu. Szczególnie narażone na atak gryzoni są stare i drewniane budynki, które mogą mieć pęknięcia lub ubytki w konstrukcji. Myszy mogą być również przyciągane przez roślinność, zwłaszcza wysoką trawę, krzewy czy drzewa, które zapewniają im zarówno schronienie, jak i pokarm. Dlatego warto dbać o porządek i estetykę ogrodu oraz otaczającej przestrzeni

[madohora]

Niezależnie od przyczyny inwazji, warto zdać sobie sprawę z tego, że obecność gryzoni wiąże się z realnymi konsekwencjami – zarówno w aspekcie zdrowotnym, jak i materialnym. Szkodniki te przenoszą różne choroby i patogeny, które znajdują się w ich odchodach, ślinie i moczu. Mogą powodować u ludzi zakażenie salmonellą czy hantawirusem. Co więcej, myszy lubią gryźć i żuć różne przedmioty, w tym kable, drewniane meble czy papier. Nawyki te mogą prowadzić o znacznych szkód w domu, a także zwiększyć ryzyko pożaru związanego z uszkodzeniem przewodów elektrycznych

[madohora]

Jak widzisz, inwazja gryzoni to problem, który można rozwiązać na różne sposoby. Ważne jest jednak, aby działać szybko i konsekwentnie, aby nie dopuścić do pogorszenia sytuacji. Ssaki te rozmnażają się bowiem bardzo szybko, co oznacza, że problem może się nasilić, jeśli nie zostanie rozwiązany w odpowiednim czasie. Pamiętaj też o działaniach prewencyjnych poprzez utrzymanie czystości i porządku w domu oraz uszczelnianie wszelkich otworów i szczelin w ścianach czy dachu

[madohora]

Wśród gatunków, które traktują Polskę jako ciepły kraj i przylatują do nas na zimę, dominują ptaki wodne – podkreśla Antoni Marczewski z Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków (OTOP). Wiele gatunków ptaków, które gnieżdżą się na północy Europy i w europejskiej lub azjatyckiej części Rosji jest związanych z brzegiem morza, które zimą w ich rodzinnych stronach dość wcześnie zamarza. Wtedy ciągną nad Bałtyk, na nasze śródlądowe zbiorniki zaporowe czy niezamarznięte odcinki rzek, gdzie często można spotkać tracza bielaczka, nurogęsi czy kaczki morskie: uhlę, lodówkę i markaczkę. „Osoby planujące wyjście na zimowe obserwacje bardzo często wybierają najbliższy zbiornik wodny. Nawet jeżeli mieszkają na południu kraju, to takie gatunki północne w czasie takiej wycieczki mają szanse zobaczyć” – mówi.

[madohora]

„Innym siedliskiem często wybieranym podczas zimowych spacerów w poszukiwaniu ptaków są pola i łąki, gdzie można spotkać m.in. myszołowa włochatego, który od swojego bliskiego kuzyna – naszego myszołowa – różni się opierzonymi skokami, przez które wygląda, jakby miał spodenki z piór. To gatunek, który przylatuje do nas głównie ze Skandynawii. U nas ptaki te żywią się głównie gryzoniami, które mogą znaleźć na polach” – opowiada Antoni Marczewski.

[madohora]

Co kilka lat zdarzają się też u nas tak zwane inwazje ptaków, np. kwiczołów, bardzo kolorowych ptaków z rodziny drozdów. Jego najpospolitszymi, obecnymi w Polsce kuzynami są kosy, u których samiec jest cały czarny, a samica szaro brązowa.

[madohora]

Kwiczoł – zwłaszcza na tle mało barwnego kuzyna – wygląda bardzo kolorowo: ma szarą głowę, szary ogon, brązowe skrzydła, spód ciała gęsto nakrapiany, z żółtą plamą na piersi. Jeśli ktoś widzi kwiczoła po raz pierwszy, może pomyśleć, że to jakiś rajski ptak nie wiadomo skąd pojawił się w ogrodzie czy w parku” – mówi Marczewski.

[madohora]

Pościg

[madohora]

[madohora]

DZIKI BĘDĄ NADAL ZABIJANE - www.oko.press - 26.01.2026

[madohora]

DOM DLA BAZYLA - www.tvp.pl - 26.01.2026

[madohora]

ŚLĄSKIE SCHRONISKA BEZ POWAŻNYCH UCHYBIEŃ - Onet - 27.01.2026

[madohora]

SCHRONISKA PO KONTROLI. NIE STWIERDZONO NIEPRAWIDŁOWOŚCI - www.tvp.pl - 27.01.2026

[madohora]

SPRAWA SCHRONISKA W BYTOMIU - www.tvp.pl - 27.01.2026

[madohora]

EGZOTYCZNY GOŚĆ NA ULICACH POLSKIEGO MIASTA - Interia - 28.01.2026

[madohora]

[madohora]

WYPADEK W MHT. EMOCJE GORSZE NIŻ MRÓZ - Radio Katowice - 28.01.2026

[madohora]

MIJA 20 ROCZNICA OD KATASTROFY BUDOWLANEJ W MTK - Moje Katowice - 28.01.2026

[madohora]

20 LAT PO TRAGEDII W MTK - Radio90 - 28.01.2026

[madohora]

NAJWIĘKSZA TRAGEDIA BUDOWLANA W POLSCE - Gość - 28.01.2026

[madohora]

MIJA 20 LAT OD KATASTROFY W MTK - www.wkatowicach.eu - 28.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Coroczne liczenie żubrów odbywa się zimą nieprzypadkowo. W tym okresie zwierzęta częściej gromadzą się w większe stada, zwłaszcza w miejscach dokarmiania, co znacząco ułatwia obserwacje. Tegoroczne mrozy i pokrywa śnieżna dodatkowo pomogły zespołom terenowym – pojedyncze osobniki można było tropić po śladach

[madohora]

Podczas tegorocznych obserwacji: rozpoznano 248 samców i 505 samic, naliczono 176 cieląt, czyli młodych urodzonych w 2025 roku. To właśnie liczba cieląt odpowiada za realny przyrost populacji między 2024 a 2025 rokiem.

[madohora]

Takie wędrówki mają jednak ogromne znaczenie ekologiczne – umożliwiają wymianę genów między populacjami, co zmniejsza ryzyko chowu wsobnego, jednego z głównych problemów ochrony żubra.

[madohora]

Podczas ostatnich działań jednemu z żubrów założono obrożę telemetryczną. Monitoring pozwoli sprawdzić m.in., czy zwierzęta sezonowo wracają do wnętrza puszczy oraz jak daleko przemieszczają się między kompleksami leśnymi.
Dane te mogą w przyszłości pomóc w ograniczaniu konfliktów z rolnikami i lepszym planowaniu ochrony gatunku.

[madohora]

Zaglądam w znany album braci Kłosowskich „Żuraw – Ptak nadziei”. Na okładce już widać tego majestatycznego ptaka oraz jego szare barwy, w które wplata się biel z czernią i czerwienią. Przewracam kilka stron dalej i widzę dwa ptaki kroczące pośród jakiegoś rozlewiska. Sądząc po tym jak wygląda trawa, zdjęcie musiało zostać zrobione na przedwiośniu. Dwa dumne ptaki, jakby czegoś szukające, jeden za drugim idą wpatrzone w ziemię. A do tego powiewające pióra na wietrze w „nibyogonie”. Specjalnie tak napisałem i to nie jest żadne przejęzyczenie, ani żadna literówka.

[madohora]

Coraz więcej żurawi pozostaje w Polsce przez cały rok zamiast odlatuwać na zimowiska
w południowej Europie lub Azji. Główną przyczyną są łagodniejsze zimy,
łatwiejszy dostęp do pokarmu na polach uprawnych oraz oszczędność energii
związana z rezygnacją z wielotysięcznej migracji.
cieplejsze zimy i brak trwałej pokrywy śnieżnej,
dostępność pożywienia na polach,
krótsza lub całkowita rezygnacja z migracji,
wcześniejsze rozpoczęcie sezonu lęgowego.
Zmiana zachowań migracyjnych żurawi jest jednym z najbardziej widocznych przykładów
wpływu zmian klimatycznych na ptaki w Europie.

[madohora]

Żurawie nie są wybredne, a ich dieta jest naprawdę zróżnicowana. Podstawą są rośliny — młode pędy, korzonki, nasiona. Szczególnie upodobały sobie kukurydzę, którą chętnie zjadają na polach, co jest jednym z powodów wrogich reakcji rolników. Wczesną wiosną i na przedwiośniu ptaki zadowolą się pozostałymi w ziemi od jesieni ziemniakami.

[madohora]

Klangor – tak nazwany został głos żurawi. Klangor to sygnał początku i końca. Wiosną kiedy życie zaczyna wchodzić w fazę wzrostu i jesienią, gdy przyroda szykuje się do przykrycia śnieżną pierzyną. Koniec lutego i początek marca – pośród bagien rozbrzmiewa żurawie gadanie, zwiastujące przyjście wiosny. Żurawie ogłaszają tak powrót z zimowisk – za nimi długa podróż z basenu Morza Śródziemnego lub południowej Azji

[madohora]

Jednak na podstawie obecnie znanych nam obserwacji, ptaki coraz wcześniej pojawiają się w swoich rewirach. Wszystko to za sprawą zmian klimatycznych, które powodują, że zimy na południu oraz zachodzie Polski są bardziej łagodne, dlatego ptaki zostają. Takie zjawisko ciągnie za sobą wiele korzyści. Żuraw jest bliżej swojego gniazda. Nie musi pokonać kilku tysięcy, tylko kilkaset kilometrów, w związku z czym traci o wiele mniej energii. Potrzebuje mniej czasu na zregenerowanie po podróży. Ma więcej siły na wiosenne walki. Wcześniej może przystąpić do lęgów. W konsekwencji młode ptaki mają więcej czasu, by poznać uroki otaczającego ich świata. Wiosenny przylot żurawi jest niepozorny. Na niebie widać klucze lecące w kierunku północnym, jednak na lęgowisku zjawia się niczym duch. Nagle wyłania się z mgły snującej pomiędzy olchowymi zaroślami, które niebawem zostaną zalane, tworząc doskonałe miejsce na założenie gniazda. Wtedy dochodzi do okrzyku radości: „Udało się, udało się, udało się!”. To początek wiosennego klangorzenia. Kolejne wielkie klangorzenie żurawi przypada na czas ich jesiennej wędrówki. Wrześniowo-październikowe odloty mają zupełnie inny wymiar niż te marcowe. Po pierwsze żurawie gromadzą się w liczne stada. Najpierw z najbliższej okolicy w jedno miejsce przylatuje po kilkanaście, kilkadziesiąt ptaków. Za dnia buszują po łąkach lub zaoranych już polach uprawnych w pobliżu. Gdy przychodzi zmierzch zlatują na noclegowisko. Podczas tych swoich zebrań głośno krzyczą, jakby chciały powiedzieć: „Odlatujemy, odlatujemy, odlatujemy!!!”. Następnie liczące po kilkadziesiąt osobników stada zmierzają do miejsc, gdzie tysiące takich samych z pozoru stworzeń również wydaje z siebie klangor. Najbardziej spektakularne są wieczorne zloty. Żurawie dolatują i dolatują, i dolatują, i końca ich przylotu na nocleg nie widać. Przylatują ze wszystkich stron świata, tak że trudno jest się połapać czy te ptaki lecą bardziej na południe, czy może północ, albo nawet wschód. Oczywiście to wszystko odbywa się w rytmie jaki nadaje jesienny klangor.

[madohora]

Z resztą walka idzie tutaj o wszystko, bo o przekazanie genów oraz siedlisko. Wokół tej dwójki stoi reszta, najczęściej samic, a także może się zawieruszyć jakiś młody osobnik. Za nimi stoją drzewa przed nimi wojownicy. Żurawie tak samo jak mieszkańcy amerykańskich wiosek wychodzili popatrzeć przed swoje domy na kowbojów, którzy pojedynkują się między sobą. Żurawia wspólnota patrzy i czeka na rozwiązanie. Wreszcie dochodzi do walki. Pierwszy rzuca się słabszy samiec wyznający zasadę, że najlepszą obroną jest atak. Potem drugi mu się odwdzięcza. Ptaki przy tym bardzo wysoko skaczą. Przy pomocy skrzydeł mogą unieść się nawet na wysokość 2 metrów nad ziemią. Wtedy wysuwają nogi do przodu i okładają swoimi pazurami jeden drugiego. W pewnym momencie jeden traci równowagę, upada na ziemię plecami. Drugi mu nie odpuszcza. Walczy do upadłego. Ten który upadł nie może się podnieść, a ten który nad nim jest, wykorzystuje chwilę i pokazuje swoje JA! Nad ptakami zaczęły unosić się tumany wczesnowiosennego kurzu wraz pierzem, który wypada raz po raz z każdego z ptaków. Czerwona plama na głowie u jednego i u drugiego osiągnęła swoje maksymalne rozmiary, to znak że oba ptaki „produkują” bardzo dużo adrenaliny, a emocje sięgają zenitu. Być albo nie być dla jednego z nich. Walka nadal trwa. W końcu jeden, ten leżący na ziemi, rezygnuje. Wstaje i odlatuje dając sobie spokój z silniejszym samcem. Zwycięzca zaczyna dumnie stroszyć pióra. Unosi i charakterystycznie wygina głowę oznajmiając wszystkim w okolicy swoje zwycięstwo. „Wygrałem, wygrałem, wygrałem!!!”.

[madohora]

Po godach samica składa brunatno-brązowe, nakrapiane ciemnymi plamkami jaja. Żurawia para na zmianę czuwa nad nimi, jakby były najcenniejszym skarbem. Samiec pełni także rolę strażnika, pilnując, by żadne zagrożenie nie zbliżyło się do jego rodziny.

[madohora]

Młode żurawie bardzo szybko zaczynają przypominać swoich rodziców, z każdym dniem nabierając coraz więcej odwagi i umiejętności. Już po dwóch miesiącach są już gotowe do pierwszego lotu.

[madohora]

Mimo tych trudności, żurawie nie są same. W 1973 roku powołano Międzynarodową Fundację Żurawi, organizację, której celem jest ochrona tych pięknych ptaków. W Polsce żuraw jest objęty ścisłą ochroną, uznany za gatunek wymagający szczególnej troski. Ochrona obejmuje nie tylko same ptaki, ale także ich naturalne siedliska, dzięki czemu mokradła i bagna, które są ich domem, pozostają nienaruszone. Dyrektywa Ptasia i Siedliskowa, w której żurawie zostały uwzględnione, ma zapewnić, że ptaki będą miały gdzie wrócić i ich przyszłość nie zostanie zaprzepaszczona.

[madohora]

Kiedy przylatują żurawie do Polski?
Tradycyjnie pierwsze żurawie pojawiają się pod koniec lutego i na początku marca, choć część populacji nie odlatuje już na zimę.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WILKI W POLSCE ZNALAZŁY ŁATWĄ PRZEKĄSKĘ - Interia - 02.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PATOSCHRONISKA - www.oko.press - 29.01.2026

[madohora]

UROCZE PIESKI DO ADOPCJI - Nasze Miasto - 29.01.2026

[madohora]

MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ ZEBRY - www.ekologia.pl - 29.01.2026

[madohora]

31 stycznia – Międzynarodowy Dzień Zebry. Czarno-biały symbol dzikiej Afryki i różnorodności natury

31-go stycznia obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Zebry – święto jednego z najbardziej rozpoznawalnych i jednocześnie najbardziej niedocenianych ssaków świata. Choć zebra od lat funkcjonuje w popkulturze jako symbol egzotyki, dzikiej Afryki i niepowtarzalnego wzoru natury, jej realna sytuacja w środowisku naturalnym budzi coraz większy niepokój ekologów i naukowców.

[madohora]

To dobra okazja, by spojrzeć na zebrę nie tylko jak na „pasiatego konia”, ale jako ważny element afrykańskich ekosystemów – i barometr zmian, jakie zachodzą w przyrodzie.

[madohora]

Szczególnie dramatyczna jest sytuacja zebry Grevy’ego, której populacja w ciągu ostatnich dekad spadła o kilkadziesiąt procent. To wyraźny sygnał ostrzegawczy – nie tylko dla ochrony tego gatunku, ale dla całych ekosystemów, które od niego zależą.

[madohora]

Międzynarodowy Dzień Zebry nie jest jedynie symbolicznym świętem miłośników przyrody. To moment, w którym organizacje ekologiczne, parki narodowe i media przypominają o konieczności ochrony dzikich zwierząt i ich siedlisk. Zebra, dzięki swojej rozpoznawalności, stała się ambasadorem szerszej idei – ochrony afrykańskiej przyrody jako całości.

[madohora]

Bo przyszłość zebry – podobnie jak przyszłość wielu innych gatunków – zależy dziś w dużej mierze od naszych decyzji.

[madohora]

Ośrodki takie jak Mason Elephant Park & Lodge czy Bakas Adventure Elephant Safari, przedstawiające się jako „etyczne sanktuaria”, w rzeczywistości dopuszczały się przemocy wobec zwierząt – bicia hakami, głodzenia i trzymania słoni w betonowych, przykuty łańcuchami zagrodach. Niektóre młode słonie były brutalnie oddzielane od matek, aby złamać ich ducha, a wiele dorosłych zwierząt cierpiało przez lata pracy, przewlekłe kontuzje i stres psychiczny.

[madohora]

Nowe wytyczne Ministerstwa Leśnictwa i Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Naturalnych i Ochrony Ekosystemów (KSDAE) zakazują przejażdżek, pokazów i wymuszonych interakcji w całym kraju. Aktywiści podkreślają, że sukces zakazu zależy od skutecznego egzekwowania przepisów i zapewnienia długoterminowej opieki słoniom.

[madohora]

BKSDA Bali podało, że do 21 stycznia cztery z pięciu ośrodków dla słoni – w tym Bali Safari, Bakas Elephant Tour i Tasta Tabanan Wildlife Park – wstrzymały przejażdżki. Ostatni, Mason Elephant Park w Gianyar, zrobił to dopiero po otrzymaniu listów ostrzegawczych.

[madohora]

Decyzja Indonezji wpisuje się w szerszy trend w Azji – Kambodża w 2019 roku zakończyła przejażdżki na słoniach w Angkor Wat, a Indie wprowadziły zakaz komercyjnego wykorzystywania słoni do tego celu. Bali, jako popularny kierunek turystyczny, stawia tym samym kolejny krok w stronę bardziej etycznej i odpowiedzialnej turystyki.

[madohora]

DOMAGAJĄ SIĘ PRAW DLA SZCZURÓW - Interia - 08.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ROZTOCZAŃSKI PARK NARODOWY. ZIMA WYŁANIAJĄ SIĘ - Interia - 31.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Na 20 minut przed brzaskiem usłyszeć można sikorkę bogatkę (Parus major). Malutki żółty ptaszek z czarnym łebkiem mieszka w naszym kraju przez całą zimę i jest częstym gościem przydomowych karmników. W marcu samce zaczynają poszukiwać partnerek donośnym, acz nie bardzo wyszukanym ćwierkaniem. Warto dodać, że sikorki wierzą w monogamię, a muzykalne samce chętnie współuczestniczą w dokarmianiu potomstwa. Poranne trele sikorek bogatek latem nieco się uspokajają, aby z nową siłą wybuchnąć na jesień.

[madohora]

Zdaniem badaczy główną przyczyną spadku liczebności gawrona jest gwałtowna zmiana krajobrazu rolniczego.

[madohora]

Ptaki te należą też do najbardziej inteligentnych wśród krukowatych. Żyją w dużych, zorganizowanych społecznościach, w których obowiązuje hierarchia. Gniazdują w koloniach liczących nawet kilka tysięcy gniazd, a na żerowiska potrafią codziennie przelatywać nawet 40 kilometrów.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TO NAJBARDZIEJ NIEDOSTĘPNA WYSPA 🏝️ W POLSCE - www.twojapogods.pl - 10.03.2026

[madohora]

[madohora]

Najnowsza analiza wskazuje, że najszybsze przyspieszenie spadków obserwuje się w kilku regionach Stanów Zjednoczonych w środkowoatlantyckiej części kraju, na Środkowym Zachodzie, w Kalifornii.

[madohora]

ŚWINIE SĄ FAJNE - www.tvp.pl - 10.03.2026

[madohora]

FERIE W ŚLĄSKIM ZOO - www.infokatowice.pl - 31.01.2026

[madohora]

„Ogólna sytuacja gawronów w Polsce i Europie jest dramatyczna. Nie jest to jeszcze gatunek rzadki, ale wykazuje bardzo szybki spadek liczebności, rzędu 4-5 proc. rocznie. Brzmi niepozornie, ale to jeden z szybszych spadków liczebności ptaków, jakie obserwujemy w Polsce”.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZAKAZ WCHODZENIA DO LASU W ZACHODNIOPOMORSKIM. GRASUJE TAM EGZOTYCZNE ZWIERZĘ - www.msn.com.pl - 01.02.2026

[madohora]

OLBRZYMIE KANGURY BYŁY ZWINNIEJSZE NIŻ SĄDZONO - Interia - 01.02.2026

[madohora]

ALPAKA NA GIGANCIE - www.tvp.pl - 01.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Problemy z gołębiami dotykają zwłaszcza blokowisk i centrów miast. Ptaki niszczą elewacje budynków kwasowymi odchodami, hałasują i roznoszą pasożyty. Mieszkańcy skarżą się na codzienne sprzątanie i dyskomfort. Władze miejskie szukają rozwiązań, ale tradycyjne metody, jak siatki, często zawodzą w praktyce.

[madohora]

HARPIA WIELKA ZAATAKOWAŁA TURYSTKĘ - www.msn.com.pl - 14.03.2026

[madohora]

Uwielbiam zwierzęta ale nie wiem dokąd ten świat zmierza. No bez przesady.

[madohora]

OGROMNE RYBY ZAGŁADY W MEKSYKU - Interia - 14.03.2026

[madohora]

Ale jak to?

[madohora]

PIES ZAMKNIĘTY W AUCIE PRZEZ 4 GODZINY - www.tvp.pl - 15.03.2026

[madohora]

ZWIERZĘTA W DZIAŁANIACH DETEKTYWISTYCZNYCH - www.ekologia.pl - 15.03.2026

[madohora]

W ROSJI ZNALEZIONO BARDZO POKALECZONE ORKI - Interia - 16.03.2026

[madohora]

WIEWIÓRKI ZACZĘŁY SIĘ DZIWNIE ZACHOWYWAĆ - Interia - 16.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZWIERZĘTA TO ICH ŚWIAT - www.ekologia.pl - 16.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

❤️🤍❤️

[madohora]

CORAZ WIĘCEJ DRAPIEŻNIKÓW W MIASTACH - Interia - 17.03.2026

[madohora]

RUSZA AKCJA PŁAZY - www.ekologia.pl - 17.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jedną z najbardziej typowych wokalizacji strusia jest odgłos samca, przypominający ryk lwa . Głębokie „bu bu buuuuu huuu” powtarza się kilkakrotnie. Dźwięk ten jest wydawany podczas zalotów i w celu ustalenia dominacji. Strusie obu płci potrafią również wydawać gwizdy, parskać i warczeć. Tylko młode pisklęta strusia wydają bardziej melodyjne odgłosy, które służą przyciągnięciu uwagi rodzica.

[madohora]

Strusie żyją na otwartych terenach, takich jak sawanny i pustynie . Preferują siedliska z krótką trawą i niewielką ilością drzew; tam, gdzie trawa osiąga wysokość powyżej metra, strusie są nieobecne. Czasami zapuszczają się w zarośla, ale nie pozostają tam długo, ponieważ mają ograniczone możliwości poruszania się i ograniczoną widoczność. Czyste pustynie bez roślinności nie nadają się na stałe siedliska, ale są przemierzane podczas migracji. Ponieważ strusie mogą zaspokoić swoje zapotrzebowanie na płyny z pożywienia, nie potrzebują dostępu do wody, a długie okresy suszy również nie stanowią dla nich problemu.

[madohora]

Struś arabski został wytępiony na początku XX wieku. Ten podgatunek był nadal dość powszechny w Palestynie i Syrii aż do I wojny światowej, ale został wyniszczony przez polowania z użyciem broni palnej. Ostatni dziki struś padł w Jordanii w 1966 roku. W 1973 roku strusie wypuszczono na pustynię Negew w Izraelu , gdzie od tamtej pory ponownie stały się gatunkiem rodzimym. Są to jednak strusie północnoafrykańskie, a więc inny podgatunek.

[madohora]

Gatunek ten jako całość nie jest zagrożony, ponieważ nadal jest pospolity, zwłaszcza we wschodniej Afryce. Jednak struś jest rzadki w niektórych regionach, takich jak Afryka Zachodnia.

[madohora]

Strusie to ptaki dzienne, szczególnie aktywne o zmierzchu. W okresach niedoboru pożywienia muszą odbywać długie migracje i potrafią spacerować w południowym słońcu. W nocy odpoczywają, zazwyczaj trzymając szyję w pozycji pionowej i zamknięte oczy. Tylko na krótkie okresy głębokiego snu opierają szyję i głowę na piórach grzbietu lub na ziemi.

[madohora]

W okresie rozrodczym luźne grupy rozpadają się, a dojrzałe płciowo samce zaczynają tworzyć harem .

[madohora]

[madohora]

Stare przysłowie głosi, że struś zagrożony przez wrogów „chowa głowę w piasek”. Rzeczywiście, struś, który potrafi bardzo szybko biegać, zazwyczaj ratuje się ucieczką. Potrafi jednak również bronić się celnym kopniakiem, który może zabić lwa lub człowieka. Szczególnie w obliczu zbliżającego się niebezpieczeństwa, wysiadujące strusie często kładą się na ziemi z wyciągniętą szyją i głową. Ponieważ szyja, leżąca płasko na ziemi, jest niewidoczna z daleka, to zachowanie mogło być przyczyną legendy. Można również przypuszczać, że obserwując strusie z większej odległości, padliśmy ofiarą złudzenia optycznego wywołanego migotaniem powietrza nad rozgrzanym stepem. W efekcie głowa pasącego się strusia wydaje się „znikać” dla oddalonego obserwatora.

[madohora]

Samiec strusia najpierw łączy się z dominującą samicą, a następnie z pozostałymi samicami. Gody poprzedza rytuał zalotów , w którym samiec prezentuje skrzydła, naprzemiennie trzepocząc nimi w górę i w dół. Jednocześnie nadyma swoją kolorową szyję i wymachuje nią naprzemiennie z boku na bok. Samiec, tupiąc nogami, zbliża się do samicy w tej pozycji. Samica sygnalizuje gotowość do krycia gestem uległości , opuszczając głowę i skrzydła. Po kryciu dominująca samica wybiera jedno z dołków lęgowych przygotowanych wcześniej przez samca. Są to zagłębienia o średnicy około trzech metrów, wydrapane w ziemi stopami. Pozostałe samice składają jaja w tym samym gnieździe i są przepędzane przez dominującą samicę po złożeniu jaj. Często przenoszą się wtedy na terytorium innego samca strusia, z którym również się łączą.

[madohora]

[madohora]

Po sześciu tygodniach pisklęta wykluwają się. Mają już jasnobrązowe, puszyste futro i są zagniazdownikami. Rodzice nadal opiekują się młodymi, rozpościerając nad nimi skrzydła, aby chronić je przed słońcem i deszczem. W wieku zaledwie trzech dni pisklęta po raz pierwszy opuszczają gniazdo i podążają za rodzicami wszędzie. Czasami dwie pary strusi spotykają się ze sobą. Prowadzi to do przejawów agresji, a często także do walk, w których jedna para odnosi zwycięstwo i następnie przejmuje potomstwo pokonanej pary. W ten sposób silna para może zebrać dużą liczbę młodych od innych par. W jednym przypadku zaobserwowano parę strusi z 380 pisklętami. Takie zachowanie, jak wysiadywanie jaj innych kur, oznacza, że ​​w przypadku ataku drapieżników pisklęta innych par są bardziej narażone na atak niż własne. Niemniej jednak tylko około 15 procent piskląt przeżywa pierwszy rok. [

[madohora]

[madohora]

Zazwyczaj wyróżnia się cztery podgatunki:
Struś północnoafrykański ( Struthio camelus camelus ) żyje na sawannach Afryki Zachodniej i jest szeroko rozpowszechniony w regionie Sahelu aż po zachodnią Etiopię . Wyginął na północ od Sahary.
Struś masajski ( Strthio camelus Massaicus ) zamieszkuje Kenię i Tanzanię .
Struś południowoafrykański ( Struthio camelus australis ) występuje w południowej Afryce .
Wymarły obecnie struś arabski ( Struthio camelus syriacus ) żył w Azji Zachodniej

[madohora]

Poszczególne podgatunki rozróżnia się przede wszystkim na podstawie koloru skóry na szyi i nogach samców. Samice podgatunków są jednak niemal nie do odróżnienia. Szyja i nogi strusi północnoafrykańskich, masajskich i południowoafrykańskich są różowe, natomiast u strusia somalijskiego – niebieskoszare. Intensywność różowego odcienia różni się w zależności od podgatunku. Struś północnoafrykański ma również obrączkę z białych piór; występuje ona również, choć nieco mniej wyraźnie, u strusia masajskiego. Nie występuje ona u strusi somalijskich i południowoafrykańskich.

[madohora]

[madohora]

Samce strusi dorastają do 250 centymetrów wysokości i ważą do 135 kilogramów. Samice są mniejsze: mierzą od 175 do 190 centymetrów wysokości i ważą od 90 do 110 kilogramów. Samce, zwane kogutami, mają czarne upierzenie. Lotki skrzydeł i ogon kontrastują z tym czarnym upierzeniem. Samice, zwane kurami, mają ziemistobrązowe upierzenie ; ich skrzydła i ogon są jaśniejsze i mają biało-szarą barwę. Upierzenie młodych przypomina upierzenie samicy, bez charakterystycznego kontrastu skrzydeł i ogona. Świeżo wyklute pisklęta są natomiast płowe z ciemnymi plamkami na puchu. Pióra puchowe na ich grzbietach sterczą szczeciniasto, jak pióra jeża. Nagie nogi i szyja są szare, szaroniebieskie lub różowawe, w zależności od podgatunku. Skóra samca jest szczególnie jasna w okresie lęgowym.

[madohora]

Sezon godowy znacznie różni się w zależności od regionu Afryki. Na afrykańskich sawannach pokrywa się z porą suchą między czerwcem a październikiem. W suchszych obszarach, takich jak pustynia Namib , sezon godowy trwa przez cały rok. W okresie godowym samce stają się terytorialne, broniąc terytorium o powierzchni od 2 do 15 kilometrów kwadratowych. Wielkość terytorium zależy od dostępności pożywienia; im bardziej żyzna ziemia, tym mniejsze terytorium. Obrona terytorium obejmuje odgłosy terytorialne i patrolowanie. Inne samce są wypędzane z terytorium przez terytorialnego samca za pomocą groźnych gestów, podczas gdy samice są witane rytuałem zalotów. Chociaż istnieją pary monogamiczne, samiec zazwyczaj utrzymuje harem, przy czym jedną samicę można wyraźnie zidentyfikować jako dominującą samicę. Często pozostaje z kogutem przez kilka lat i, podobnie jak terytorialny kogut, ma własne terytorium o powierzchni do 26 kilometrów kwadratowych. Ponadto istnieje kilka przeważnie dość młodych, nisko postawionych samic, tak zwanych samic drugorzędnych.

[madohora]

[madohora]

Strusie są przede wszystkim roślinożercami , ale okazjonalnie spożywają również owady i inne małe zwierzęta. Ich dieta składa się głównie ze zbóż, traw, ziół, liści, kwiatów i owoców. Owady, takie jak gąsienice i koniki polne, stanowią jedynie uzupełniające źródło pożywienia. Preferują pokarm, który można zebrać z ziemi. Tylko rzadko zbierają liście lub owoce z krzewów lub drzew. Strusie są bardzo wydajne w trawieniu pokarmu dzięki swojemu 14-metrowemu jelitu . Ich żołądek mięśniowy może pomieścić do 1300 gramów pokarmu. Aby ułatwić trawienie, strusie połykają piasek i kamienie ( gastrolity ) i mają tendencję do dziobania wszelkich małych przedmiotów, które mogłyby służyć podobnemu celowi. W żołądkach strusi znaleziono monety, gwoździe i podobne przedmioty. Takie środki wspomagające trawienie mogą stanowić do 45 procent zawartości żołądka.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LEŚNE CHATKI DLA NIETOPERZY - www.ekologia.pl - 05.02.2025

[madohora]

ZNIKAJĄ Z RZEK W EUROPIE - Interia - 06.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kasta lub płeć osobnika jest determinowana przez różnice w rozwoju osobniczym ( ontogenezie ), choć w rzadkich przypadkach, takich jak u Harpagoxenus sublaevis, rolę mogą odgrywać czynniki genetyczne. Zazwyczaj samce rozwijają się z jaj z pojedynczym ( haploidalnym ) zestawem chromosomów, podczas gdy samice rozwijają się z jaj z podwójnym ( diploidalnym ) zestawem chromosomów.

[madohora]

Odżywianie: Ilość i jakość pożywienia, ewentualnie specjalne wydzieliny odżywcze z gruczołów gardłowo-gardłowych
Temperatura: mroźna, optymalna temperatura rozwoju
Wilgotność
Długość dnia
Samohamowanie kastowe: Osoby należące do jednej kasty zapobiegają pojawieniu się kolejnych osób tej samej kasty (częste u królowych)
Wielkość jaja i zawartość żółtka
Wiek królowej

[madohora]

Stadium poczwarki trwa około 14 dni u mrówek leśnych, ale znacznie dłużej u wielu innych gatunków. Kokony poczwarek są transportowane do najodpowiedniejszych miejsc i pielęgnowane przez mrówki karmicielki. Pomagają one również w wykluwaniu się i karmieniu, a także czyszczą młode mrówki przez kilka dni, aż ich chitynowy pancerz stwardnieje i ściemnieje.

[madohora]

Wiele bezkręgowców (takich jak pluskwiaki zajadłe ) naśladuje feromony mrówek , tworząc ścieżki , którymi mrówki podążają, aby uciec przed wrogami. Niektóre pajęczaki, krocionogi i chrząszcze naśladują feromony larw mrówek. Pozwala im to bez przeszkód dostać się do gniazda, czasami nawet przenoszone przez mrówki karmicielki, i żywić się larwami. Obie formy mimikry można sklasyfikować jako mimikrę chemiczną .

[madohora]

W drapieżnej formie symbiozy – synechtrii lub syllestium – mrówki-goście żywią się mrówkami, larwami mrówek lub jajami mrówek. Stosowane są różne strategie: pająki mrówcze naśladują mrówki pod względem wyglądu i zachowania, podczas gdy na przykład niektóre gąsienice motyli modraszkowatych chronią się przed atakami mrówek grubą warstwą ochronną.

[madohora]

W symbiotycznych związkach mrówki chronią i często karmią swoich gości. W zamian mrówki otrzymują na przykład odżywcze wydzieliny gruczołowe. Do takich gości należą chrząszcze kusakowate z rodzajów Lomechusa i Atemeles , widłaki z rodzaju Claviger oraz niektóre gąsienice modraszków.

[madohora]

Siedemdziesiąt pięć procent gąsienic modraszkowatych (Lycaenidae) na świecie jest myrmekofilnych, co oznacza, że ​​żyją na mrówkach lub z nimi. Obejmuje to symbiozę i pasożytnictwo, ze wszystkimi stadiami pośrednimi. Niektóre gąsienice , takie jak gąsienice modraszka wielkodziobego ( Polyommatus coridon ) lub modraszka zwyczajnego ( Plebejus eumedon ), służą mrówkom jako źródła spadzi, podobnie jak mszyce. W zamian są chronione przed drapieżnikami. Inne gąsienice modraszkowatych żyją pasożytniczo lub symbiotycznie jako goście mrówek w mrowiskach. Na przykład gąsienica modraszka wielkodziobego ( Phengaris alcon ) jest adoptowana przez mrówkę drzewną ( Myrmica ruginodis ) i karmiona jak larwa mrówki, nie oczekując niczego w zamian. Gąsienicą modraszka pospolitego ( Phengaris nausithous ) opiekuje się mrówka ogrodowa ( Myrmica rubra ), podobnie jak jej własnym lęgiem, ale dostarcza ona mrówkom również wodę z cukrem. Ponadto gąsienica zjada lęg mrówek.

[madohora]

Poczwarki niektórych gatunków mrówek leśnych były przez stulecia poszukiwanym towarem w niektórych częściach Austrii , Bawarii i Czech . Kolekcjonerzy mrówek , którzy do około połowy XIX wieku stanowili odrębny zawód, zwłaszcza w Dolnej Austrii, zbierali i suszyli poczwarki, a następnie sprzedawali je na targu jako karmę dla ptaków . Ponadto w medycynie ludowej wierzono, że mrówki mają właściwości lecznicze przeciwko reumatyzmowi .

[madohora]

Rodzime lub egzotyczne gatunki mrówek można trzymać w specjalnych, prefabrykowanych pojemnikach zwanych formikarium . Hodowla mrówek stała się popularnym hobby i mieści się w kategorii hodowli terrariów . Niezbędny sprzęt zależy od specyficznych potrzeb gatunku. Na przykład, opieka nad mrówkami liściarkami (Atta cephalotes) jest niezwykle wymagająca, ponieważ stale potrzebują świeżego zaopatrzenia w liście, aby uprawiać swój pokarm (grzyb). Gatunki rodzime, takie jak czarna mrówka ogrodowa ( Lasius niger ), można natomiast trzymać w prostym gnieździe gipsowym z dołączoną areną (piaszczysta gleba).

[madohora]

[madohora]

Największa kolonia mrówek, jaką kiedykolwiek znaleziono, znajduje się w południowej Europie i tworzy ją mrówka argentyńska *Linepithema humile* . Rozciąga się ona wzdłuż Riwiery Włoskiej do północno-zachodniej Hiszpanii na odległość 5760 kilometrów. Kolonia składa się z kilku milionów gniazd z kilkoma miliardami osobników. Badania wykazały, że mrówki z tej kolonii i mrówki z innych dużych kolonii tego samego gatunku na wybrzeżu Kalifornii i zachodnim wybrzeżu Japonii nie walczą ze sobą, co prowadzi do wniosku, że zasięg wspomnianej kolonii może obecnie rozciągać się na kilka kontynentów, rozprzestrzeniany przez ludzi. To uczyniłoby ją największym znanym obszarem rozprzestrzeniania się kolonii owadów.

[madohora]

Pomiary gniazda mrówki grzybiarki wykazały głębokość ośmiu metrów pod powierzchnią gruntu i całkowitą powierzchnię 50 m².

[madohora]

Mrówki tkaczki ( Oecophylla ) potrafią tak mocno przylegać do gładkich powierzchni, że do ich oderwania potrzebna jest masa niemal 200 razy większa od masy ich ciała.

[madohora]

Do niezwykłych zdolności anatomicznych, jakie rozwinęły niektóre gatunki mrówek, należy zamykanie szczęk u mrówek-pułapek , które może następować tak szybko, że mrówki te mogą się katapultować i uciec przed drapieżnikami

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JELEŃ ZAPLĄTANY W SIATKĘ - www.ekologia.pl - 27.03.2026

[madohora]

Wang Hsiu Ling

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POGOTOWIE DLA ZWIERZĄT POD LUPĄ PROKURATURY - www.ekologia.pl

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ad

Zejszner pisał, że górale określali świstaka… świstakiem. Dlaczego? Ze względu na jego charakterystyczne „szczekanie” przypominające bardziej świst. Podobne pochodzenie ma nazwa łacińska. Marmota marmota – w tłumaczeniu na polski oznacza kogoś mamroczącego, marudzącego lub mruczącego. Głos jest niezwykle ważnym elementem komunikacji w kolonii świstaków.

[madohora]

Zejszner pisał, że górale określali świstaka… świstakiem. Dlaczego? Ze względu na jego charakterystyczne „szczekanie” przypominające bardziej świst. Podobne pochodzenie ma nazwa łacińska. Marmota marmota – w tłumaczeniu na polski oznacza kogoś mamroczącego, marudzącego lub mruczącego. Głos jest niezwykle ważnym elementem komunikacji w kolonii świstaków.

[madohora]

Świstaki kopią głębokie tunele, na końcu których znajdują się nory. W nich można znaleźć gniazda, a w gnieździe nawet 6 młodych urodzonych w czerwcu po 33 dniowej ciąży. Wiewiórki należą raczej do małych zwierząt, a świstak, łącznie z ogonem, mierzy niemal 70 cm i może ważyć nawet 4 kg, co czyni go, zaraz po bobrze, największym gryzoniem zamieszkującym nasz kraj. Przedstawiona masa jest masą średnią, dlatego że jesienią świstaki ważą nawet do 6 kg! Główną przyczyną tak gwałtownego zwiększenia masy ciała jest nic innego jak zbliżająca się zima, podczas której zwierzęta te ucinają sobie kilkumiesięczną drzemkę. Żeby móc przetrwać ten okres, sama tkanka tłuszczowa stanowi niemal 2 kilogramy! Świstaki gromadzą się zazwyczaj pod koniec października i wspólnie zimują w specjalnych komorach zimowych. Na zewnątrz śpią najstarsze, a zarazem najbardziej doświadczone osobniki, natomiast w samym środku, otoczone innymi osobnikami, zimują najmłodsze zwierzęta. W tym czasie temperatura ciała spada do około 8 stopni, co stanowi nieco mniej (przeważnie o 2-3 stopnie) niż temperatura panująca wówczas w norze. Akcja serca spada z aż 220 skurczów na minutę w okresie letnim, do zaledwie 15 zimą. Sen świstaka trwa według różnych źródeł około 220 dni, ale ze względu na zmiany klimatyczne, które cały czas postępują, długość snu z roku na rok się skraca. Podczas hibernacji ssaki co trzy tygodnie przebudzają się, głównie ze względu na rosnącą temperaturę środowiska zewnętrznego. Im częściej temperatura wzrasta do 0 stopni lub powyżej, tym świstaki częściej budzą się, co stanowi duży wydatek energetyczny. Podczas takich krótkich przebudzeń temperatura ciała rośnie do 34 stopni. Nietrudno zatem wywnioskować, że takie zjawisko może mieć opłakane skutki dla zwierząt. W drastycznych przypadkach prowadzi to nawet do śmierci, przede wszystkim, młodych osobników. Ale śmierć na świstaki czyha także wtedy, gdy termiczna zima dobiega końca później niż pozwalają na to zapasy tłuszczu. Zwierze wówczas wyczerpane balansuje na granicy życia i śmierci.

[madohora]

wistaki kopią głębokie tunele, na końcu których znajdują się nory. W nich można znaleźć gniazda, a w gnieździe nawet 6 młodych urodzonych w czerwcu po 33 dniowej ciąży. Wiewiórki należą raczej do małych zwierząt, a świstak, łącznie z ogonem, mierzy niemal 70 cm i może ważyć nawet 4 kg, co czyni go, zaraz po bobrze, największym gryzoniem zamieszkującym nasz kraj. Przedstawiona masa jest masą średnią, dlatego że jesienią świstaki ważą nawet do 6 kg! Główną przyczyną tak gwałtownego zwiększenia masy ciała jest nic innego jak zbliżająca się zima, podczas której zwierzęta te ucinają sobie kilkumiesięczną drzemkę. Żeby móc przetrwać ten okres, sama tkanka tłuszczowa stanowi niemal 2 kilogramy! Świstaki gromadzą się zazwyczaj pod koniec października i wspólnie zimują w specjalnych komorach zimowych. Na zewnątrz śpią najstarsze, a zarazem najbardziej doświadczone osobniki, natomiast w samym środku, otoczone innymi osobnikami, zimują najmłodsze zwierzęta. W tym czasie temperatura ciała spada do około 8 stopni, co stanowi nieco mniej (przeważnie o 2-3 stopnie) niż temperatura panująca wówczas w norze. Akcja serca spada z aż 220 skurczów na minutę w okresie letnim, do zaledwie 15 zimą. Sen świstaka trwa według różnych źródeł około 220 dni, ale ze względu na zmiany klimatyczne, które cały czas postępują, długość snu z roku na rok się skraca. Podczas hibernacji ssaki co trzy tygodnie przebudzają się, głównie ze względu na rosnącą temperaturę środowiska zewnętrznego. Im częściej temperatura wzrasta do 0 stopni lub powyżej, tym świstaki częściej budzą się, co stanowi duży wydatek energetyczny. Podczas takich krótkich przebudzeń temperatura ciała rośnie do 34 stopni. Nietrudno zatem wywnioskować, że takie zjawisko może mieć opłakane skutki dla zwierząt. W drastycznych przypadkach prowadzi to nawet do śmierci, przede wszystkim, młodych osobników. Ale śmierć na świstaki czyha także wtedy, gdy termiczna zima dobiega końca później niż pozwalają na to zapasy tłuszczu. Zwierze wówczas wyczerpane balansuje na granicy życia i śmierci.

[madohora]

Gdyby kierować się wyłącznie miarą krawiecką, zwierzęciem lądowym o najdłuższym ogonie jest bez wątpienia żyrafa (Giraffa camelopardalis). Trudno się temu dziwić, gdyż jest to również najwyższe zwierzę na Ziemi, osiągające nawet ponad 5 m wysokości. Zwisający z końca tułowia ogon mierzy do 240 cm, choć sięga zwierzęciu niewiele poniżej kolan. Ma też dość charakterystyczną budowę – z cienkiego „sznurka” pokrytego płową sierścią wyrasta dość nagle czarna, włochata kitka. Jej głównym zadaniem jest opędzanie się od afrykańskich owadów, które dają się żyrafom mocno we znaki.

[madohora]

Kolejnym rekordzistą w naszym rankingu jest kistkowiec frędzlouchy (Rheithrosciurus macrotis) spotykany wyłącznie na indonezyjskiej wyspie Borneo. Ta naziemna wiewiórka mierzy ok. 33-35 cm, ale dodatkowo ma jeszcze niemal tak samo długi ogon. Ogon jest przy tym nie tylko długi, ale również bardzo puchaty, więc gdyby zmierzyć jego objętość, wynosi ona aż 130% objętości ciała wiewiórki – to absolutny rekord wśród ssaków. Dla porównania u zwykłych wiewiórek proporcja sięga „zaledwie” 90%.

[madohora]

Po co kistkowcowi taka olbrzymia kita? Naukowcy nie są pewni. Czołowe hipotezy mówią o dezorientowaniu drapieżników, komunikacji między wiewiórkami lub zapewnianiu sobie ciepła podczas poszukiwania pożywienia na ziemi.

[madohora]

W środowisku wodny zwierzęciem o relatywnie najdłuższym ogonie jest… ogończa (Dasyatidae). Nie jest to jeden gatunek, ale rodzina ryb występująca w morzach klimatu tropikalnego i umiarkowanego. Wszystkie charakteryzują się spłaszczonym ciałem w kształcie owalu lub rombu i długim, cienkim ogonem przypominającym bicz.

[madohora]

Czynników wpływających na radykalne zmniejszenie występowania żbika jest wiele, a w większości przypadków są one pośrednio lub bezpośrednio związane z działalnością człowieka i zmianami cywilizacyjnymi. Wszystkie te zmienne wymuszają na żbikach adaptację do szybko zmieniających się warunków lub prowadzą do dalszego spadku ich liczebności.

[madohora]

Sytuacji nie ułatwia również wysoka konkurencja ze strony innych drapieżników. Wolno żyjące koty domowe często rywalizują ze żbikami o pokarm i przestrzeń życiową, a co więcej — mogą się z nimi krzyżować, czego efektem są terytorialne i nieprzewidywalne kotożbiki. Europejskie gatunki inwazyjne są także nosicielami wielu chorób, takich jak wścieklizna, czy groźnych pasożytów.

[madohora]

Ekspansja człowieka i jego wpływ na ekosystem również nie pozostają bez znaczenia. Jest to widoczne szczególnie w Niemczech, gdzie na przestrzeni ostatniego wieku w większości zniknęły mozaiki leśno-łąkowe stanowiące preferowany przez żbiki europejskie teren. Wycinki drzew, rozrost gospodarstw rolnych, a także używanie chemicznych środków ochrony roślin wpływają nie tylko na ograniczenie przestrzeni dla drapieżników, lecz także ich możliwości w zakresie pozyskiwania pożywienia.

[madohora]

Podjęcie działań na rzecz ochrony gatunkowej jest niezwykle ważnym elementem zachowania bioróżnorodności i równowagi ekosystemów. Dzięki wspólnym wysiłkom, edukacji i zaangażowaniu możemy zapewnić, że żbiki będą nadal odgrywać swoją rolę w europejskich lasach, przynosząc korzyści zarówno przyrodzie, jak i przyszłym pokoleniom.

[madohora]

W samych wodach Antarktyki żyją dwa gatunki tych ssaków. Odrębnymi gatunkami bądź podgatunkami mogą się okazać kolejne grupy. Potwierdzenie ich taksonomicznej “tożsamości” wymaga jednak dalszych badań

[madohora]

Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek ten opisał szwedzki przyrodnik Karol Linneusz w 1758 roku w 10. edycji Systema Naturae, uznawanej za początek nomenklatury zoologicznej. Autor nadał gatunkowi nazwę Falco gentilis, a jako miejsce typowe wskazał „Alpibus”, co identyfikowane jest jako góry („Alpy”) w szwedzkiej prowincji Dalarna. Obecnie gatunek zaliczany jest do rodzaju Astur[5] lub Accipiter

[madohora]

Jastrząb zamieszkuje strefę lasów borealnych i liściastych zrzucających liście na północnej półkuli. Zasiedla Europę, Azję i północno-zachodnią Afrykę. Gatunek osiadły, częściowo koczujący poza okresem lęgowym – ptaki z północnej Skandynawii i północnej Azji przelatują na niewielkie dystanse w obszary o nieco łagodniejszym klimacie.

[madohora]

Jeszcze do lat 60. XX w. był to ptak dość liczny i rozpowszechniony w Polsce. Jednak przez kolejne 20 lat przeżywał skokowe spadki liczebności i dopiero od lat 80. rozpoczęła się odbudowa populacji. Obecnie licznie zasiedla polskie nizinne lasy liściaste i góry do 1000 m n.p.m. Najliczniejsze stanowiska występują na Śląsku i w Wielkopolsce, gdzie liczbę osobników szacuje się na 800 par. Najrzadszy jest w ubogich, nizinnych borach i w górskich lasach

[madohora]

Młode jastrzębie mają wierzch ciała bardziej brązowy i przede wszystkim zamiast falistych prążków, plamki w kształcie spadających kropel wody na rdzawożółtym spodzie. Końce piór są jasne. Sylwetka, tęczówka i brew nad okiem takie same jak u dorosłych. Nogi żółte

[madohora]

Wymiary średnie
edytuj
długość ciała z dziobem i ogonem
samce 48–56 cm
samice 58–66 cm
długość ogona
samce 21–23 cm
samice 24,5–26,5 cm
rozpiętość skrzydeł
samce 95–105 cm
samice 110–125 cm
Masa ciała
edytuj
samce 0,6–1 kg
samice 0,8–1,5 kg (poza sezonem lęgowym do 1130 g)

[madohora]

To ptaki przeważnie milczące. Jedynie w okresie godowym usłyszeć można ich głośne kwilenie.

[madohora]

Jastrząb jest wszechstronnym drapieżnikiem. Najchętniej poluje na gołębie (stąd nazwa – gołębiarz), grzywacze i sierpówki. Poza tym łapie z zasadzki inne średniej wielkości ptaki, głównie krukowate, grzebiące i śpiewające do wielkości drozda (stanowiące ok. 85% pożywienia). Są wśród nich sójki, wrony, kawki, dzięcioły, kuropatwy oraz ptactwo domowe (nawet kaczki krzyżówki). Ze ssaków (ok. 15% składu pokarmu) poluje na wiewiórki, zające, króliki, a nawet drobne gryzonie, które stanowią znaczną część jego diety głównie jesienią (to okres ich wysokiej liczebności). Poluje samotnie, złowioną zdobycz skubie z pierza lub futra (choć połyka trochę pozostawionych niejadalnych części) i zjada w ukryciu. Niestrawiony pokarm jest zwracany w formie wypluwek, co pozwala określić jego dietę. Resztki większych ofiar zostawia do następnego dnia. Większe samice polują zwykle na zwierzęta o pokaźniejszych rozmiarach, dochodzące do gabarytów kury czy zająca.

[madohora]

Toki zaczynają się na przełomie stycznia i lutego. Wtedy można usłyszeć kwilenie jastrzębi oraz zobaczyć je krążące nad lasami. Wyprowadzany jest jeden lęg w roku, w połowie albo pod koniec kwietnia. Jastrzębie tworzą monogamiczne pary, wierne sobie często przez całe życie. Przeważnie przywiązują się na długo do swego rewiru. To większe samice ustanawiają terytorium lęgowe. Rewir ten jest zajmowany przez ptaki już kilka miesięcy przed przystąpieniem do gniazdowania. W okresie wyprowadzania lęgów prowadzą skryty tryb życia.

[madohora]

Samica składa zwykle 2–5 (wyjątkowo 6) jaj, w odstępach 2–4 dni w marcu i kwietniu. Jaja zmieniają kolor: początkowo białe, następnie siwozielonkawe, oliwkowe lub jasnobrązowe, z tłustymi plamami od ciała wysiadującej samicy. Wymiary: 58 × 47 mm.

[madohora]

Jaja wysiadywane są od zniesienia pierwszego jaja przez okres 35–38 dni przez obydwoje rodziców (głównie jednak samicę). To powoduje, że pisklęta wykluwają się stopniowo. Obserwowana w czasie polowań krwiożerczość dająca temu ptakowi negatywną opinię kontrastuje z troskliwością jastrzębia w okresie lęgowym i jego życiem rodzinnym. W okresie lęgowym karmieniem samicy zajmuje się samiec. Matka rozrywa mięso i podaje młodym. Tylko ona ma instynkt równego porcjowania pokarmu, chyba że zginie i wtedy zaczyna go wykazywać też samiec. Następuje to jednak zwykle późno i pisklęta mogą zginąć z głodu. Przez pierwsze 9–14 dni matka ogrzewa swym ciałem młode. Po 35 dniach jej potomstwo zaczyna wychodzić z gniazda na sąsiednie gałęzie, z których zaczyna podejmować pierwsze próby latania. Pisklęta opuszczają gniazdo po 41–43 dniach i od tej pory jako tzw. „gałęźniki” chowają się wśród gałęzi w koronach drzew, aż nie staną się w pełni lotne. Jednak rodzice karmią je do 70. dnia życia, potem młode są już w pełni samodzielne. W tym czasie dorosłe ptaki bronią zaciekle swego gniazda przed intruzami. Nie wahają się też wtedy zaatakować ludzi. Podobnie jak krogulce, dojrzałość płciową uzyskują po 10 miesiącach życia. Momentami, w których na te drapieżniki czyha największe zagrożenie to czas, kiedy samica składa jaja, opiekuje się młodymi i gdy te uczą się latać.

[madohora]

W Polsce objęty ochroną gatunkową ścisłą. Na Czerwonej liście ptaków Polski został sklasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC)

[madohora]

Naturalny zasięg występowania alpaki obejmuje środkowe Andy od północno-zachodniej Argentyny i północnego Chile, przez południowo-zachodnią Boliwię, po zachodnie i południowe Peru. Naturalny zasięg występowania Alpaki w Ameryce Południowej prawdopodobnie znacznie zmalał wraz z kolonizacją kontynentu przez europejczyków. Obecnie alpaki hodowane są w wielu krajach na całym świecie, m.in.: w USA, Nowej Zelandii, Australii i Holandii. Hodowana jest dla mięsa oraz wełny a także jako zwierzę juczne.

[madohora]

Alpaka jest roślinożerna. Żywi się w głównej mierzę trawą. Dieta zwierząt w hodowli wzbogacona jest o siano oraz paszę (ziarna zbóż, warzywa).

[madohora]

Myszołów zwyczajny jest jednym z najliczniej występujących ptaków szponiastych w Polsce. Wbrew polskiej nazwie z pewnością nie jest takim zwyczajnym ptakiem.

[madohora]

Myszołów jest jednym z niewielu gatunków ptaków szponiastych, który charakteryzuje się częstą zmiennością barwną, od osobników całkowicie ciemnych do prawie zupełnie białe. Szczególnie atrakcyjnie prezentują się osobniki z przeważającym jasnym, wręcz białym odcieniem. Wyglądają naprawdę wyjątkowo.

[madohora]

O tej porze roku nad ośnieżonymi polami można zobaczyć myszołowa włochatego (Buteo lagopus). Ten kuzyn myszołowa zwyczajnego przylatuje do Polski ze Skandynawii. Można go wypatrywać do marca, wiosną ptak ten powraca na swoje tereny lęgowe. Myszołowa włochatego od zwyczajnego można odróżnić po charakterystycznych wyraźnie zaznaczonych ciemnych plamach w nadgarstkach na spodniej stronie skrzydeł, kontrastujących z jasnym upierzeniem oraz po dużej, ciemnej plamie na podbrzuszu.

[madohora]

Mimo zewnętrznego podobieństwa gatunki te nie są bliżej spokrewnione. Z oddali najłatwiej trzmielojada odróżnić po smuklejszej, „kukułczej" sylwetce, którą nadają mu węższa szyja, mniejsza głowa i dłuższy ogon. Trzmielojad w przeciwieństwie do myszołowa rzadko szybuje na wygiętych skrzydłach, raczej trzyma je płasko, a w locie ślizgowym ściąga je w charakterystyczny dla orlików łuk. Poza tym myszołów zawisa w powietrzu, wypatrując zdobyczy, jest to cecha charakterystyczna tego gatunku.

[madohora]

Z wyjątkiem jednego gatunku wszystkie ogończe wykorzystują swój ogon jako broń – na jego końcu umieszczony jest jeden lub więcej jadowitych kolców, które wbijają się w ciało przeciwnika i w nim pozostają. Strata dla ryby nie jest wielka, gdyż kolce szybko odrastają. Ofiara ataku musi natomiast liczyć się z bólem, objawami zatrucia, a nawet śmiercią – zagrożenie to dotyczy również ludzi.

[madohora]

Myszołów zwyczajny, zarówno dorosłe, jak i młode osobniki, ma ogon równomiernie prążkowany. Inaczej jest u „włochacza", który ma biały ogon przepasany tylko jednym, szerokim czarnym paskiem na samym końcu pióra (u samicy), dodatkowo u samca występują jeszcze dwie pręgi bliżej środka.

[madohora]

W rodzinie ptaków również nie brakuje gatunków o wyjątkowo długich ogonach. Astrapia białosterna (Astrapia mayeri) to dość duża cudowronka występująca wyłącznie w Nowej Gwinei. Najbardziej okazałe są samce, które mają w swych ogonach po dwie bardzo długie, białe pióra sterówki, sięgające… nawet ponad metr! To ponad trzy razy więcej niż długość ciała satrapii i absolutny rekord wśród ptaków.

[madohora]

Niestety, choć długie ogony bywają ewolucyjną przewagą, w tym przypadku są często przyczyną zguby. Obserwowano już samców, którzy plątali się w zaroślach lub chwytani byli za ogon przez drapieżców. Z drugiej strony, samicom bardzo podobają się metrowe pióra, więc może nagroda jest warta ryzyka.

[madohora]

Długi ogon dla zaimponowania samiczkom hodują również samce wikłaczy olbrzymich (Euplectes progne). Ptaki te są typowe dla południowej części Afryki i mają charakterystyczne czarne upierzenie z biało-pomarańczowymi detalami na skrzydłach. Czarne są również pióra ogona, których jest łącznie 12 i które osiągają długość nawet ponad pół metra.

[madohora]

W czasie lotów godowych samce eksponują w powietrzu swój ogon, powoli machając skrzydłami. Jest to poważne obciążenie i zarazem jeden z najdobitniejszych przykładów płciowych dekoracji w świecie zwierząt. Z przeprowadzonych eksperymentów wynika, że samice wikłacza faktycznie zawsze wybierają konkurentów z najdłuższym i najmniej poręcznym ogonem, co dowodzi, że sukces reprodukcyjny nie zawsze idzie w parze z największymi szansami na przetrwanie.

[madohora]

Do zwierząt o najdłuższych ogonach należy również lemur katta (Lemur catta), spotykany w stanie naturalnym wyłącznie na Madagaskarze. Gatunek ma już niestety status zagrożonego wymarciem, ale można go oglądać w ogrodach zoologicznych na całym świecie. Swą popularność te zwinne naczelne zawdzięczają właśnie swym pręgowanym, biało-czarnym ogonom, które mierzą od 56 do 63 cm.

[madohora]

Pierścieni na ogonie jest ok. 25 – 12 lub 13 białych i 13 lub 14 czarnych, przy czym wierzchołek jest zawsze czarny. Poza wyjątkową urodą ogon spełnia u lemurów bardzo istotne funkcje umożliwiając balansowanie na gałęziach drzew, ale także służąc komunikacji i zacieśnianiu więzów w populacji. A ponieważ w społeczeństwie lemurów samice są dominujące, to ich ogony odgrywają kluczową rolę podczas dobierania się w pary. Zalotne „niewiasty” unoszą je wysoko w górę spoglądając jednocześnie przez ramię na swych wybranków. I ponoć to działa!

[madohora]

***

[madohora]

Uciekaj myszko do dziury

[madohora]

Lisek

[madohora]

Psinka

[madohora]

Ptaszek

[madohora]

Sarenka

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WIELKIE INWAZYJNE ŚLIMAKI SIEJĄ SPUSTOSZENIE - Interia - 10.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OSIOŁEK DOMAGA SIĘ UWAGI - www.msn.com.pl - 11.02.2026

[madohora]

BOCIANY JUŻ W DRODZE DO POLSKI - www.twojapogoda.pl - 11.02.2026

[madohora]

Pierwsze bociany są już w drodze do Polski. Symbol wiosny opuścił Afrykę najwcześniej od lat z powodu wyjątkowo niesprzyjającej pogody. Czy u nas ptaki trafią na srogą zimę?

[madohora]

W ostatnich miesiącach bociany zimowały w Afryce, gdzie żerowały na podmokłych obszarach środkowej, południowej i wschodniej części kontynentu. Niektóre z nich właśnie zaczęły się przemieszczać coraz dalej na północ, o czym donoszą tanzańscy ornitolodzy.

[madohora]

To oznaka, że rozpoczęły lot w kierunku naszego kraju. Wyjątkowo wczesne odloty, niekiedy najszybsze od lat, wymusiły na bocianach skrajnie niskie temperatury, które panują w wielu regionach Afryki. Średnie temperatury, zwłaszcza nocami, są o nawet 10 stopni niższe od normy.

[madohora]

To skutek wcześniejszego nadejścia mokrego monsunu, który przynosi olbrzymie ilości deszczu grożące podtopieniami i powodziami. To znak dla czarnobiałych ptaków, że pora ruszać w długą i niebezpieczną drogę.

[madohora]

Bociany lecą na wysokości 1-1,5 kilometra nad ziemią ze średnią prędkością 50-70 kilometrów na godzinę. Dziennie przemieszczają się na odległość ok. 150-200 kilometrów. Przed nimi nawet kilkanaście tysięcy kilometrów do przebycia.

[madohora]

Pierwsze osobniki przylecą do Polski już pod koniec lutego, jednak zdecydowanie najwięcej boćków zobaczymy na niebie dopiero w marcu. Mimo to szansa, że przylecą one wcześniej niż w poprzednich latach, jest bardzo duża.

[madohora]

Ich podróż do Polski mogą spowalniać układy niskiego ciśnienia, które uniemożliwią im lot z powodu burz, intensywnych opadów i porywistego wiatru. Bociany będą przeczekiwać kiepską pogodę na lądzie, zdobywając pożywienie i gromadząc w ten sposób potrzebną energię do dalszego lotu.

[madohora]

Będą lecieć nad Sudanem i Egiptem, a następnie przez kraje wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, w tym przez Strefę Gazy, Izrael, Liban, Syrię aż po Turcję. Następnie dotrą do Bałkanów i stamtąd prosto do Polski.

[madohora]

Nie oznacza to, że przyniosą nam prawdziwą wiosnę. O tym, że bociany nie zawsze sugerują się aurą i wcale nie potrafią jej przewidywać zawczasu, lecz się do niej na bieżąco przystosowują, świadczy fakt, że niekiedy przylatują zbyt wcześnie i zmuszone są zakładać gniazda przy padającym śniegu.

[madohora]

Przykładowo w 2023 roku przyleciały do nas aż pół miesiąca później niż zwykle. Jednak częste opady i umiarkowane temperatury zapewniły obfitość pokarmu, więc szybciej odchowały potomstwo i wcześniej też nas opuściły.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Przecież kozy tak robią i nie ma w tym nic dziwnego

[madohora]

[madohora]

[madohora]

38 GNIAZD BOCIANA BIAŁEGO PO RENOWACJI - www.gov.pl - 12.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZNALEŹLI ŚLADY OLBRZYMICH PYTONÓW - Interia - 13.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAJDŁUŻSZY WĄŻ ŚWIATA ODKRYTY W INDONEZJI - www.msn.com.pl - 14.02.2926

[madohora]

ZNALEŹLI GIGANTYCZNEGO WĘŻA - Interia - 14.02.2026

[madohora]

[madohora]

Życie miłosne ptaków mogłoby być materiałem na klasyczną telenowelę – nie brakuje w nim romantyki, dramatów i gorących namiętności. Jedne gatunki wzruszają do łez swoją dożywotnią lojalnością, inne zmieniają partnerów jak rękawiczki. Poznaj najwierniejsze i najbardziej rozwiązłe ptaki na świecie.

[madohora]

Samce sępników czarnych nie opuszczają swoich partnerek nawet poza okresem godowym. Gdy potomstwo przychodzi na świat, rodzice solidarnie dzielą się obowiązkami, wspólnie broniąc i dokarmiając pisklaki. Podobnym przywiązaniem do idei rodziny charakteryzują się kondory kalifornijskie, w których gnieździe co roku pojawia się tylko jedno jajo, a matka i ojciec prześcigają się w opiece nad jedynaczkiem.

[madohora]

[madohora]

PSY I KOTY DO ADOPCJI - www.wkatowicach.eu - 15.02.2026

[madohora]

[madohora]

Uwielbiam zwierzęta ale coś poszło nie tak. Są miejsca gdzie nie wypada pchać się ze zwierzętami.

[madohora]

[madohora]

•••

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MYŚLISZ ŻE ZNASZ SIĘ NA KOTACH - Interia - 16.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zwierzęta

[madohora]

3

[madohora]

4

[madohora]

15

[madohora]

Zawody konne w Sosnowcu 1935

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ucieczka zwierząt z niewoli

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Świstak

[madohora]

Małpy i muzyka

[madohora]

MAMY KOLEJNY GATUNEK SOWY W POLSCE - Interia - 20.02.2026

[madohora]

Jelenie zostawiają niewidzialne ślady, które świecą w ultrafiolecie!

Nowe badania pokazują, że jelenie wirginijskie (mulak białoogonowy) mogą komunikować się w sposób, którego ludzkie oko nie jest w stanie dostrzec. Okazuje się, że ślady pozostawiane przez samce – otarcia poroża o drzewa, zeskroby ściółki, mocz i wydzieliny gruczołowe – świecą w ultrafiolecie, tworząc dla jeleni widoczne „tablice ogłoszeń” w całym lesie.

[madohora]

Zespół naukowców z Uniwersytetu Georgii obserwował jelenie w lesie badawczym Whitehall, używając latarek UV o długości fal 365 i 395 nm – tych, które naturalnie występują o świcie i zmierzchu, kiedy zwierzęta są najbardziej aktywne. Okazało się, że miejsca znakowania emitują światło znacznie jaśniejsze niż otoczenie, co czyni je doskonale widocznymi dla oczu jeleni, które potrafią dostrzegać promieniowanie ultrafioletowe.

[madohora]

Naukowcy wyhodowali miniaturowe mózgi, które mogą rozwiązywać problemy inżynieryjne

Czy żywa tkanka nerwowa może nauczyć się wykonywać konkretne zadania techniczne? Zespół badaczy pokazał, że tak – przynajmniej w bardzo ograniczonym zakresie. W eksperymencie laboratoryjne organoidy mózgowe stopniowo poprawiały swoje działanie, ucząc się stabilizować niestabilny system sterowania. Wyniki opublikowano w czasopiśmie Cell Reports.

[madohora]

Choć brzmi to jak krok w stronę biologicznych komputerów, naukowcy podkreślają, że celem badań jest przede wszystkim lepsze zrozumienie mechanizmów uczenia się mózgu i chorób neurologicznych.

[madohora]

W eksperymencie wykorzystano organoidy — niewielkie skupiska tkanki nerwowej wyhodowane z mysich komórek macierzystych. Struktury te potrafią przewodzić impulsy elektryczne i zmieniać swoje połączenia, ale są bardzo dalekie od prawdziwego mózgu. Nie mają świadomości ani zdolności myślenia. Stanowią raczej uproszczony model sieci neuronowej, który pozwala badać procesy zachodzące w układzie nerwowym.
Badacze z University of California, Santa Cruz postanowili sprawdzić, czy takie tkanki można „trenować” podobnie jak systemy sztucznej inteligencji.

[madohora]

Organoidy podłączono do symulacji znanego problemu inżynieryjnego – tzw. odwróconego wahadła. To układ, w którym wirtualny wózek musi poruszać się w lewo i prawo, aby utrzymać pionowo niestabilny drążek.

[madohora]

To pokazuje, że połączenia neuronowe organoidów rzeczywiście dostrajały się pod wpływem treningu. Jednocześnie efekt był krótkotrwały. Po około 45 minutach przerwy organoidy traciły wyuczoną zdolność, co wskazuje na brak trwałej pamięci.

[madohora]

Naukowcy podkreślają, że nie chodzi o zastąpienie komputerów żywą tkanką. Taki kierunek budziłby poważne wątpliwości etyczne — szczególnie w przypadku organoidów ludzkich.

[madohora]

Znacznie ważniejsze mogą być zastosowania medyczne: badanie plastyczności mózgu, analiza wpływu chorób neurologicznych, testowanie nowych terapii, modele do badań nad lekami.

[madohora]

W odróżnieniu od bażanta, który jest gatunkiem poligamicznym, kuropatwa dobiera się w pary i cechuje ją terytorializm. Samiec w okresie lęgowym przebywa w pobliżu gniazda i w razie niebezpieczeństwa ostrzega kurę. Wysiadywaniem jaj zajmuje się wyłącznie samica, jednak obydwa ptaki po wylęgu opiekują się wspólnie pisklętami. Młode kuropatwy przebywają z rodzicami aż do przedwiośnia kolejnego roku, kiedy to stado rodzinne rozpada się, a młode osobniki kojarzą się w nowe pary lęgowe.

[madohora]

Kojarzenie par odbywa się na zasadzie swobodnego doboru osobników z większego stada. Poszczególne grupy rodzinne, złożone z par rodzicielskich i odchowanych młodych w okresie zimowym łączą się w stadka. Stada te utrzymują się aż do początku kolejnego sezonu lęgowego, kiedy to ptaki ponownie łączą się w pary rozrodcze i obierają własne rewiry lęgowe. Wtedy znów u kuropatw zaznacza się wyraźnie silny instynkt terytorialny oraz agresja w stosunku do innych osobników. Samce pierwsze opuszczają grupy w poszukiwaniu partnerek. Okres lęgowy rozpoczyna się w zależności od warunków pogodowych wczesną wiosną, na przełomie kwietnia i maja. Może on trwać do drugiej dekady lipca, choć szczyt przypada na trzecią dekadę maja, a kolejny pod koniec czerwca. Gniazda kuropatw są często plądrowane przez drapieżniki. Po stracie jaj ptaki te zwykle ponownie przystępują do lęgów. Gniazdo, podobnie jak u innych gatunków kuraków polnych, stanowi nieduże zagłębienie w ziemi. Miejsce na gniazdo starannie wybiera samica. Najczęściej jest ono dobrze ukryte w rejonach zakrzaczonych, porośniętych wysoką roślinnością trawiastą. Szczególnym upodobaniem cieszą się miejsca trudno dostępne dla drapieżników, wśród ciernistej roślinności, jak np. krzaki dzikich jeżyn. Większość gniazd kuropatw jest ulokowanych na pasach roślinności między polami, znacznie mniej w uprawach, głównie zbóż. W rejonach o ekstensywnym rolnictwie, z rozdrobnionymi polami o zróżnicowanej strukturze uprawnej i występujących miedzach, nawet połowa gniazd kuropatwy może znajdować się w uprawach.

[madohora]

Najskuteczniejsza pomoc kuropatwom polega przede wszystkim na poprawie warunków życia w krajobrazie rolniczym. Kluczowe znaczenie ma odbudowa siedlisk poprzez tworzenie pasów kwietnych i niekoszonych obrzeży pól, zachowywanie miedz, zadrzewień i remiz śródpolnych oraz ograniczenie stosowania pestycydów, zwłaszcza insektycydów, od których zależy przeżycie piskląt. Bez poprawy siedliska inne działania mają jedynie krótkotrwały efekt. Ważne są także programy rolno-środowiskowe wspierające rolników, schronienia zimowe w postaci niewykoszonych pasów roślin oraz — w ograniczonym stopniu — dokarmianie podczas trudnych zim. Kontrola drapieżników przynosi rezultaty głównie wtedy, gdy równocześnie poprawia się jakość siedliska, natomiast wsiedlenia ptaków z hodowli są skuteczne tylko po wcześniejszej odbudowie środowiska. Wbrew uproszczonym narracjom działania ochronne często wymagają współpracy różnych środowisk, w tym organizacji przyrodniczych, takich jak Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków, oraz części środowiska łowieckiego, np. Polski Związek Łowiecki. Największy efekt dla populacji kuropatw daje jednak zmiana struktury krajobrazu rolniczego poprzez zwiększenie udziału elementów półnaturalnych.

[madohora]

Pozostawiaj miedze, pasy traw i dzikiej roślinności między polami, aby zapewnić schronienie i miejsce gniazdowania.
Sadź zadrzewienia i krzewy śródpolne, co zwiększa różnorodność siedlisk.
Ogranicz stosowanie pestycydów i chemii rolniczej – owady są kluczowym pokarmem piskląt.
Nie kos wszystkich terenów jednocześnie – zostaw fragmenty niekoszonych łąk jako schronienie.
W czasie silnych zim można wykładać ziarno zbóż jako pokarm dla dorosłych kuropatw.
Chroń mozaikowy krajobraz rolniczy zamiast dużych monokultur – to sprzyja rozmnażaniu kuropatw.

Ważne: poprawa siedlisk jest najskuteczniejszą formą ochrony kuropatw i innych ptaków krajobrazu rolniczego.

[madohora]

Czy kuropatwa zwyczajna występuje w Polsce?

Tak, kuropatwa zwyczajna jest gatunkiem rodzimym w Polsce, jednak jej liczebność w ostatnich dekadach spada głównie z powodu intensywnego rolnictwa i utraty siedlisk.
Jak wygląda kuropatwa?

Kuropatwa to ptak wielkości gołębia o krępym ciele, szarobrązowym upierzeniu i krótkim ogonie. Samce mają charakterystyczną kasztanową plamę na piersi w kształcie podkowy.
Czym żywi się kuropatwa?

Dorosłe kuropatwy jedzą głównie nasiona i części roślin, natomiast pisklęta w pierwszych tygodniach życia żywią się głównie owadami.
Gdzie można spotkać kuropatwy?

Najczęściej na terenach rolniczych, łąkach, miedzach, ugorach i obrzeżach pól uprawnych.

[madohora]

„Delfiny, podobnie jak wiele naczelnych, mają mózgi, które są znacznie większe niż to, czego potrzebują ich ciała do podstawowych funkcji organizmuczłowieka jest definiowany przez pięć cech, niezależnie od środowiska. Cechy te można podsumować jako otwartość, sumienność, ekstrawersja, ugodowość i neurotyczność. Dodał, że chociaż wiele badań dotyczyło zakresu, w jakim te cechy są wspólne dla naczelnych, badanie to miało na celu przyjrzenie się inteligentnym zwierzętom w zupełnie innym otoczeniu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CIEMNE STRONY PRACY WETERYNARZA - www.msn.com.pl - 23.02.2026

[madohora]

CAŁE STADA PTAKÓW LATAJĄ NAD POLSKĄ - www.twojapogoda.pl - 23.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pisklęta łączą pewne dźwięki z kształtami, tak jak robią to ludzie
Gdy ludziom pokazuje się kolczasty kształt obok okrągłego i pyta, który kształt nazywa się „kiki”, a który „bouba”, ludzie z różnych kultur w zdecydowanej większości kojarzą „boubę” z kształtem przypominającym grudkę, a „kiki” z kształtem bardziej poszarpanym i spiczastym.

[madohora]

Okazuje się, że małe kurczaki robią dokładnie to samo.

[madohora]

Seria eksperymentów przeprowadzonych na pisklętach, opisanych w czasopiśmie Science , sugeruje , że ptaki te, podobnie jak ludzie, kojarzą nonsensowne słowo „bouba” z okrągłością, a „kiki” z kolcami.

[madohora]

„Byłem tym zaskoczony” – mówi Marcus Perlman , badacz lingwistyki i komunikacji z Uniwersytetu w Birmingham w Wielkiej Brytanii, który nie należał do zespołu, który przeprowadził badania. „Gdybym miał zgadywać, czy u piskląt wystąpi efekt buba-kiki, obstawiałbym, że nie”.

[madohora]

Efekt bouba-kiki jest badany od dziesięcioleci. Naukowcy wykazali, że nawet czteromiesięczne niemowlęta uważają, że słowo „bouba” odnosi się do czegoś okrągłego, a „kiki” do czegoś kolczastego.

[madohora]

Doprowadziło to do spekulacji, że takie wrodzone skojarzenia mogły przyczynić się do powstania mowy, gdyż stanowiłyby wspólną podstawę, na której można by budować nowe rodzaje znaczących symboli mówionych.

[madohora]

Wysiłki mające na celu znalezienie efektu buba-kiki u małp człekokształtnych, takich jak szympansy i goryle – zwierząt blisko spokrewnionych z człowiekiem – zakończyły się niepowodzeniem. Dlatego grupa naukowców z Uniwersytetu w Padwie we Włoszech postanowiła niedawno zastosować zupełnie inne podejście, aby zbadać go u zwierząt: przebadali bardzo młode kurczaki.

[madohora]

„W przypadku kurcząt mieliśmy szansę testować zwierzęta na samym, bardzo wczesnym etapie ich życia” – mówi badaczka Maria Loconsole , która przeprowadziła eksperymenty wraz ze współpracowniczkami Silvią Benavides-Varelą i Lucią Regolin.

[madohora]

Jak wyjaśnia, możliwość testowania piskląt w tak młodym wieku oznaczałaby, że wszelkie zaobserwowane skojarzenia między dźwiękami i kształtami byłyby wrodzone, a nie oparte na doświadczeniu

[madohora]

A efekt buba-kiki to tylko część szerszego zestawu podobnych skojarzeń dźwiękowo-kształtowych, które zdają się dzielić ludzie, mówi Perlman. Na przykład, jedno z niedawnych badań wykazało , że ludzie mieli tendencję do kojarzenia wibrującego dźwięku „r” z wrażeniem chropowatej powierzchni, a nie gładkiej.

[madohora]

Ludzie potrafią jednak łączyć idee nie tylko z dźwiękami, ale także z gestami, a nawet rysować. Dlatego, zdaniem Perlmana, tym, co naprawdę wyróżnia ludzi, jest wszechstronna zdolność do generowania nowych symboli, które przekazują znaczenie – w zasadzie do odgrywania szarad – na wiele sposobów.

[madohora]

„Jesteśmy w tym naprawdę dobrzy i w zasadzie żadne inne zwierzę nie robi niczego podobnego do szarad” – mówi Perlman. „To zdolność twórcza, która w niektórych przypadkach może wykorzystywać pewne wrodzone skojarzenia”.

[madohora]

Żółwie olbrzymie wracają na Galapagos po prawie 200 latach

Na wyspie Floreana w archipelagu Galapagos po raz pierwszy od ponad 180 lat można zobaczyć żółwie olbrzymie – naukowcy nazywają to wydarzenie „kamieniem milowym w ochronie przyrody”.

[madohora]

Odkrycie w 2008 roku na wulkanie Wolf na Isabelli żółwi o genetycznym pokrewieństwie z wymarłym podgatunkiem pozwoliło rozpocząć hodowlę 23 „hybrydowych przodków” na Santa Cruz. Do 2025 roku urodziło się ponad 600 młodych żółwi, a setki z nich są już gotowe do życia na wolności.

[madohora]

Żółwie olbrzymie pełnią rolę „inżynierów ekosystemów” – kształtując krajobraz i wspierając przywracanie zdegradowanych terenów. Ich powrót na Floreanę to nie tylko sukces lokalny, ale także symbol nadziei dla restytucji gatunków na całym świecie.

[madohora]

Jakie ptaki drapieżne żyją w Polsce?

Nie są przesadnie kolorowe i nie umilają nam życia trelami – drapieżne ptaki Polski zachwycają jednak siłą, zręcznością, a nierzadko i rozmiarami. Niektóre z nich stały się przyjaciółmi człowieka i od wieków wykorzystywane są w sokolnictwie. Inne coraz częściej pojawiają się nad rodzimymi miastami w poszukiwaniu pożywienia. Oto 10 drapieżnych ptaków w Polsce, które naprawdę warto znać.

[madohora]

Mówiąc o ptakach drapieżnych najczęściej mamy na myśli rząd szponiastych, czyli dziennych królów przestworzy, niestrudzenie wypatrujących ofiar na polach, łąkach i w lasach. Ale wśród skrzydlatych drapieżców Polski znajdują się również nocne sowy, niemniej imponujące w sile i technikach łowczych. Oto przegląd najciekawszych rodzimych gatunków ptasich łowców.

[madohora]

W subiektywnej ocenie wielu ornitologów najpiękniejszy i najbardziej imponujący ptak drapieżny w Polsce – orzeł przedni (Aquila chrysaetos) to duży, brązowy ptak, o rozpiętości skrzydeł przekraczającej często 2 m i szponach, które są ostrzejsze niż kocie pazury. Spotykany głównie w rodzimych górach, rzadziej na Pomorzu i w Biebrzańskim Parku Narodowym, potrafi rozwijać prędkość lotu do 150-190 km/h, a gdy pikuje po ofiarę nawet 320 km/h! Nie waha się zaatakować jelenia, owcy czy kozicy, choć w jego diecie przeważają zające, koty, kuny, świstaki. Skusi się również na kaczkę, głuszca czy mysz polną. Tą ostatnią jest w stanie wypatrzeć z odległości przekraczającej kilometr.

[madohora]

Jako ptaki monogamiczne i wyjątkowo wierne orły przednie polują często w parach – jeden z partnerów najpierw wyczerpuje ofiarę zaciekłą pogonią, a drugi spada na nią potem z bezlitosną siłą, nierzadko miażdżąc czaszkę swymi szponami.

[madohora]

Bielik zwyczajny

Ten największy z drapieżnych ptaków lęgowych w Polsce jest już niestety dość nieliczny – krajowa populacja bielika zwyczajnego (Haliaeetus albicilla) w XX w. była już na skraju wymarcia, ale obecnie regeneruje się na terenach Pomorza Zachodniego i Mazur, a także Polski Środkowej. Bieliki ważą do 6 kg, a szerokość ich rozpostartych skrzydeł sięga majestatycznych 250 cm. Jeśli chodzi o dietę, upodobały sobie ryby i ptactwo wodne, więc polują głównie nad akwenami morskimi i jeziornymi, zręcznie chwytając ofiary z powierzchni wody. Potrafią też zaatakować lecący klucz gęsi.

[madohora]

Dziennie bielik pokonuje ponad 120 km w poszukiwaniu pożywienia, a w tych lotach często towarzyszy mu partner – bieliki także polują chętnie w parach, gdzie jeden zmusza łyskę do zanurkowania, a drugi podstępnie czyha na jej wynurzenie.

[madohora]

Krogulec

Doskonały myśliwy nie musi być gigantem – niewielki krogulec (Accipiter nisus) o pięknie prążkowanym spodzie ciała należy do najmniejszych krajowych ptaków drapieżnych, ale zachwyca zwinnością polowań. Przy rozpiętości skrzydeł o zasięgu zaledwie 60 cm porywa się jedynie na mniejsze ofiary. Jest za to prawdziwym specjalistą w zakresie łowienia innych ptaków, zwłaszcza wróbli, sikorek, skowronków, kosów i szpaków. Szybuje nisko nad ziemią, kryjąc się za drzewami, krzewami i budynkami, a jednocześnie niepostrzeżenie zbliżając się do ofiary. Atakuje szybko i znienacka, chwytając ptaka w powietrzu i uśmiercając go szponami. Niestety, sam często pada ofiarą większych ptaków drapieżnych.

[madohora]

Jastrząb

Jastrząb gołębiarz (Accipiter gentilis) wyglądem bardzo przypomina krogulca, ale jest znacznie większy – rozpiętość jego skrzydeł sięga 100 cm u samca i 120 cm u samicy. Znaki rozpoznawcze to biała brew i charakterystyczny profil z zakrzywionym dziobem. Najczęściej gnieździ w Wielkopolsce i na Śląsku, chętnie skrywając się w lasach liściastych i mieszanych. Jastrząb preferuje bowiem ataki z zasadzki i unika zwykle otwartych przestrzeni. W jego jadłospisie dominują gołębie i inne średniej wielkości ptaki, typu kawki, drozdy, dzięcioły czy nawet mewy. Jego główną bronią są silnie umięśnione nogi, które umożliwiają skoki z gałęzi i pochwycenie ofiary w szpony. Niechętnie angażuje się natomiast w pościgi.

[madohora]

Rybołów

Czarno-biały drapieżca, który, jak sama nazwa wskazuje, specjalizuje się w rybołówstwie. Rybołów (Pandion haliaetus) to duży, wędrowny ptak, w Polsce spotykany na Mazurach, Pomorzu Zachodnim i Wielkopolsce, zawsze nad wodą. Matka Natura wyposażyła go w odwracalny palec zewnętrzny, który umożliwia chwytanie ofiary niczym we szczypce, bardzo praktyczne w przypadku ryb. A dzięki szerokiej rozpiętości skrzydeł (do 150-170 cm) rybołowy są w stanie udźwignąć z wody nawet 2-kilogramowego leszcza. Samo polowanie jest fantastycznym widowiskiem, gdyż rybołów spada na taflę jeziora ze złożonymi skrzydłami i często nurkuje po ofiarę na głębokość nawet 3 metrów. W końcu wynurza się z rybą, gwałtownie trzepocząc skrzydłami, aby osuszyć pióra i odnosi obiad na drzewo.

[madohora]

Myszołów

Najpospolitszy z drapieżnych ptaków Polski, jest zarazem jednym z najważniejszych. Myszołów zwyczajny (Buteo buteo) dzięki swojej liczebności (nawet 50-60 tys. par lęgowych w kraju) odgrywa istotą rolę w kontrolowaniu liczebności gryzoni, przede wszystkim norników. W jego menu znajdują się jednak również krety, mniejsze ptaki, płazy czy ślimaki, a okazyjnie również padlina. Myszołów wypatruje ofiar kołując nad otwartymi przestrzeniami lub wysiadując cierpliwie na drzewie lub słupie. Gdy zidentyfikuje cel, spada na niego szybkim trafnym lotem, podrywa ofiarę w powietrze i natychmiast uśmierca przez… rozszarpanie. Cały czas musi jednak uważać co dzieje się wokół – na myszołowy polują bowiem orły przednie, bieliki, a nawet kuny leśne.

[madohora]

Gadożer

Stosunkowo mało znany ptak drapieżny, będący kuzynem jastrzębia. Gadożer (Circaetus gallicus) jest stosunkowo duży i ma silną, masywną postawę z rozpiętością skrzydeł sięgającą do 190 cm. W Polsce jest już niestety bardzo rzadki – gniazduje głównie w Puszczy Solskiej, a w innych częściach kraju bywa tylko przelotem. Jako łowca jest bardzo wybredny, gdyż żywi się jedynie zwierzętami zmiennocieplnymi – w tym jaszczurkami i wężami. Nie boi się atakować nawet żmii, które zręcznie uśmierca, łamiąc im od góry kręgosłup. Jego łapy są specjalnie zaadaptowane w tym celu – pokryte twardą łuską i wyposażone w krótkie szpony. Co ciekawe, ofiary połyka w całości, więc często widywany bywa z… ogonem wystającym z dzioba!

[madohora]

Szympansy przejmują styl komunikacji od swoich matek, a nie ojców
Komunikacja ludzka to złożony splot słów i gestów — połączenie sygnałów głosowych i wizualnych.

[madohora]

Moja próba odpowiedzi na to pytanie opiera się na analizie jednego z naszych najbliższych żyjących krewnych – szympansów. Chodzi o to, że wszelkie cechy wspólne ludziom i szympansom mogą pochodzić z okresu, gdy przodkowie tych dwóch gatunków oddzielili się od siebie sześć do ośmiu milionów lat temu.

[madohora]

Wcześniej Crockford i kilku jego współpracowników odkryło, że dzikie szympansy chętniej wydają okrzyki alarmowe, gdy widzą zagrożenie, np. węża, jeśli znajdujące się w pobliżu zwierzęta nie dały im wcześniej znać, że widzą niebezpieczeństwo.

[madohora]

Jak twierdzi, w połączeniu z tym nowym eksperymentem laboratoryjnym „te badania w kontekście alarmu i żywności pokazują, że ta zdolność nie ogranicza się do konkretnego, wąskiego kontekstu”.

[madohora]

„Odkryliśmy, że pewien obszar mózgu – kora słuchowa wtórna, która jest obszarem przetwarzania informacji o słuchu wyższego szczebla – wykazywał odmienny wzorzec aktywności w przypadku języka znanego i nieznanego” – powiedział Andics.

[madohora]

„Ta różnica we wzorcach aktywności obu języków sugeruje, że mózg psa potrafi je rozróżniać. Jeśli chodzi o badania obrazowania mózgu, to badanie jest pierwszym, które wykazało, że mózg gatunku innego niż człowiek potrafi rozróżniać języki”.

[madohora]

[madohora]

TAJLANDIA.VWIRUS ZABIŁ 72 TYGRYSY - www.independent.co.uk - 24.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OBSERWOWANIE PTAKÓW CHRONI PRZED DEMENCJĄ - www.ekologia.pl - 25.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PTAK ZŁÓŻYŁ JAJA PIERWSZY RAZ OD 100 LAT - Interia -27.02.2026

[madohora]

SAMICA MANULA BOŻENKA ODNALEZIONA - Interia - 27.02.2026

[madohora]

EKSTREMALNIE RZADKI ZAJĄC ZNALEZIONY W POLSCE - Interia - 27.02.2026

[madohora]

WŁOSI CHCĄ ZAKAZAĆ ZABIJANIA KONI MA MIĘSO = Interia - 27.02.2026

[madohora]

OD POCZĄTKU ROKU DO LEŚNEGO POGOTOWIA TRAFIŁO PONAD 50 SAREN - www.tvp.pl - 29.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NOWI MIESZKAŃCY ŚLĄSKIEGO Z O O - www.tvp.pl - 28.02.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

RUDY ZAJĄCZEK W PARKU LEŚNYM - www.wkatowicach.eu - 02.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PROBLEM Z GOŁĘBIAMI - www.msn.com.pl - 06.03.2026

[madohora]

NIEMCY LEGALIZUJĄ POLOWANIE NA WILKI - Interia - 06.03.2026

[madohora]

Bo jednej ważnej pani wilki zagryzły kucyka

[madohora]

KTOŚ TRUJE ZWIERZĘTA W KUŹNI RACIBORSKIEJ - www.tvp.pl - 06.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DOTARŁY DO POLSKI, GRYZĄ I ZARAŻAJĄ - www.msn.com.pl - 08.03.2026

[madohora]

[madohora]

Idealna praca nie istnie...

[madohora]

[madohora]

CO STOSOWAĆ NA KLESZCZE DLA PSÓW - www.ekologia.pl - 09.03.2026

[madohora]

CZYM KARMIĆ PSA - www.ekologia.pl - 09.03.2026

[madohora]

OCHRONA PRZYRODY KONTRA GOSPODARKA - www.ekologia.pl - 09.03.2026

[madohora]

Ptasi zegar, czyli o której godzinie śpiewają jakie ptaki?

Uzależnieni od nowych technologii coraz rzadziej zauważamy naturalne fenomeny, które towarzyszą nam od tysięcy lat. Czy wiedzieliście na przykład, że rodzime gatunki ptaków mogą pełnić formę budzika na zamówienie, bo każdy śpiewa o ściśle określonej porze? Może warto zacząć wsłuchiwać się w świergoczące głosy zza okna, ucząc się przy okazji żyć nieco bliżej natury?

[madohora]

Drozdy nie boją się ludzi i chętnie zamieszkują miejskie parki, lasy, a nawet większe ogrody. Usłyszeć je w nocy nie jest więc trudno, zwłaszcza w okresie od marca do czerwca. Gniazda swe zakładają w koronach krzewów i drzew, a rozpoznać je łatwo po niebieskich, nakrapianych jajeczkach.

[madohora]

Chwilę po drozdach swoje śpiewy rozpoczynają rudziki zwyczajne (Erithacus rubecula), niewielkie wędrowne ptaszki o charakterystycznym pomarańczowym torsie. Śpiewają z ukrycia, najchętniej w lesie lub ogrodowych zaroślach, choć można je usłyszeć też w parkach i na cmentarzach. W przeciwieństwie do drozda każda fraza arii rudzika jest nieco inna, a tempo zmian jest dość dynamiczne. Dla ludzkiego ucha jego głos przypomina gwizdanie, choć nie brakuje w nim również bardziej perlistych i metalicznych tonów.

[madohora]

Kosy (Turdus merula) to jedne z najpospolitszych europejskich ptaków – można je spotkać na terenie całej Polski, zwłaszcza w miastach i parkach. Nic dziwnego, że pieśni godowe czarnych muzykantów są bardzo dobrze znane i rozpoznawane. A usłyszeć je można nawet ok. 3.15 rano!

[madohora]

Cała aria potrafi obudzić nawet najtwardziej śpiących bowiem trwa nawet 20-30 minut Pojawiają się w niej pauzy, w czasie których pojawia się nadzieja na ciszę, po czym ptak znowu podejmuje swoje trele. Są one dość dynamiczne, o szerokim natężeniu dźwięków, gwiżdżąco-świergotliwe. Kosy kierują swoje pieśni do samiczek, które pragną oczarować, ale i do innych samców, których ostrzegają przed ewentualnym naruszeniem praw terytorialnych.

[madohora]

Niewielki, szarobrązowy świergotek drzewny (Anthus trivialis) śpiewa zaraz po kosach, a czyni to często… w locie. Pierwsze dźwięki wydaje siedząc na wierzchołku drzewa, po czym wzlatuje wraz z melodią nawet 30 m w górę i opada zmieniając ton na coraz cichszy i powolniejszy. Jego głos przyrównywany bywa często do kanarka.

[madohora]

Już pod koniec marca na swoje tereny lęgowe przylatuje pierwiosnek zwyczajny (Phylloscopus collybita), który pozostaje w Polsce nawet do października. W maju, w okresie pierwszego lęgu, już chwilę przed 4.00 godziną usłyszeć można jego charakterystyczne krzyki, które ludzie tłumaczą jako: „cilp calp”. Małe ptaszki o zielonkawoszarym upierzeniu zamieszkują jednak przeważnie lasy i bory, czasem przedmieścia lub naturalistyczne parki, więc mała jest szansa usłyszeć je w betonowym blokowisku.

[madohora]

Pierwsze promienie słońca z wielkim entuzjazmem wita zięba (Fringilla coelebs), mały ptak z rodziny łuszczakowatych, objęty w naszym kraju ścisłą ochroną. W maju, w okresie pierwszego lęgu, charakterystycznie ubarwione samce o pomarańczowo-niebieskim pierzu już ok. 4 rano zaczynają snuć swoją piękną melodię. Z początku jest ona szybka, przerywana, ale kończy się fantazyjnym podwyższeniem tonu, który od dekad interpretowany jest jako „czekaj, czekaj, coś zrobiła, a widzisz?”. Taki budzik bardzo trudno jest zignorować, tym bardziej, że zięby na dobre zadomowiły się nawet w dużych miastach.

[madohora]

Famę najlepszego ptasiego budzika posiada oczywiście kogut, który de facto pieje nawet kilkanaście razy w ciągu dnia. Rano można liczyć na jego rozdzierający krzyk o sile 80-90 decybeli zazwyczaj tuż przed wschodem słońca. Według naukowców owa pobudka przeznaczona jest ściśle dla kurzego stadka i oznajmia im nadejście nowego dnia. Koguty wydają się posiadać dość silny wewnętrzny zegar biologiczny. Aby zabezpieczyć własny słuch przed pianiem odchylają głowę do tyłu, dzięki czemu specjalna chrząstka przesuwa się i zasłania bębenek. Na szczęście, współczesnym „mieszczuchom” nie dane jest już słyszeć tych mało fantazyjnych acz ogłuszających śpiewów!

[madohora]

[madohora]

Gawron znika z polskiego krajobrazu. „To jeden z najszybszych spadków liczebności ptaków”

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu był jednym z najbardziej charakterystycznych ptaków polskiego krajobrazu rolniczego. Dziś jego przyszłość wygląda znacznie mniej pewnie. Populacja gawrona (Corvus frugilegus) w Polsce gwałtownie maleje, a tempo spadku należy do najwyższych wśród rodzimych ptaków.

[madohora]

Według przyrodnika, jeśli obecne trendy się utrzymają, za kilka dekad gawron może stać się w Polsce gatunkiem rzadkim.

[madohora]

Niepokojące wnioski przyniosło duże badanie dotyczące kolonii lęgowych gawrona w północnej i zachodniej Polsce. Analizy przeprowadzili naukowcy i ornitolodzy m.in. ze Muzeum i Instytut Zoologii PAN, Uniwersytet Zielonogórski oraz Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków. Wyniki ukażą się w czasopiśmie Ornis Polonica.

[madohora]

Badania objęły cztery regiony: Pomorze, Wielkopolskę, Ziemię Lubuską oraz Warmię i Mazury – łącznie około 37 proc. powierzchni kraju.

[madohora]

W tych regionach naliczono 26,3 tys. gniazd gawronów, w tym: ok. 13,5 tys. w Wielkopolsce (2025 r.), 8,5 tys. na Warmii i Mazurach (2023 r.), 3,8 tys. na Pomorzu, zaledwie 536 na Ziemi Lubuskiej.

[madohora]

W wielu miejscach spadki są dramatyczne. W XXI wieku liczebność kolonii zmniejszyła się m.in.:
o 62 proc. na Ziemi Leszczyńskiej,
o 56 proc. na Ziemi Lubuskiej,
o 46 proc. na Pomorzu,
o 44 proc. w północnej Wielkopolsce.

[madohora]

Obecnie populację gawrona w Polsce szacuje się na 137–178 tys. par lęgowych. To znacznie mniej niż w latach 70. i 80., gdy liczebność gatunku w kraju oceniano na 350–400 tys. par.

[madohora]

W Polsce gawron jest objęty ochroną ścisłą poza miastami, a w miastach – ochroną częściową. Jednak przepisy pozwalają usuwać gniazda z terenów zielonych lub budynków z powodów sanitarnych lub bezpieczeństwa.

[madohora]

Z danych Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków wynika, że w latach 2020–2022 regionalne dyrekcje ochrony środowiska wydały 400 decyzji dotyczących niszczenia kolonii lub płoszenia gawronów, z czego aż 348 było pozytywnych.

[madohora]

Życie w stadzie ma wiele zalet – ptaki ostrzegają się nawzajem przed drapieżnikami i przekazują informacje o nowych źródłach pokarmu.

[madohora]

Choć gawron nadal jest w Polsce dość powszechny, jego populacja maleje szybciej niż wielu innych ptaków krajobrazu rolniczego.

[madohora]

Jeśli spadek na poziomie kilku procent rocznie utrzyma się przez kolejne dekady, scenariusz jest dość prosty: gatunek, który dziś wydaje się pospolity, może w ciągu jednego pokolenia stać się rzadkością.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PTAKI ZNIKAJĄ Z AMERYKAŃSKIEGO NIEBA - www.ekologia.pl - 10.03.2026

[madohora]

Ptaki znikają z amerykańskiego nieba coraz szybciej. Winne zmiany klimatu i intensywne rolnictwo

Populacje ptaków w Ameryce Północnej kurczą się nie tylko od dekad – tempo tego procesu wyraźnie przyspiesza. Do takich wniosków doszli naukowcy analizujący dane dotyczące ponad 260 gatunków. Wyniki badań opublikowano w prestiżowym czasopiśmie Science.

[madohora]

Badacze podkreślają, że kluczowymi czynnikami stojącymi za tym zjawiskiem są zmiany klimatu oraz intensywne praktyki rolnicze. Zanik ptaków może mieć poważne konsekwencje nie tylko dla przyrody, lecz także dla funkcjonowania ekosystemów, od których zależy człowiek.

[madohora]

Co szczególnie niepokojące, szybkie spadki dotyczą także gatunków uznawanych dotąd za wyjątkowo odporne i dobrze przystosowane do życia w pobliżu człowieka. Wśród nich znajdują się m.in. Sturnus vulgaris – szpak zwyczajny, Corvus brachyrhynchos – wrona amerykańska, Passer domesticus – wróbel domowy

[madohora]

Choć gatunki te nadal mają liczne populacje i nie grozi im szybkie wyginięcie, naukowcy traktują ich spadek jako ważny sygnał ostrzegawczy.

[madohora]

Biolog ochrony przyrody Kenneth Rosenberg z Cornell University zwraca uwagę, że jeśli nawet tak adaptacyjne ptaki zaczynają znikać, oznacza to poważne problemy środowiskowe.

[madohora]

Naukowcy zauważają też, że spadki dotyczą niemal wszystkich typów siedlisk – od łąk po mokradła i pustynie. Wyjątkiem pozostają jedynie ptaki leśne, których populacje są na razie bardziej stabilne.

[madohora]

Zdaniem badaczy wyniki te pokazują, że ochrona siedlisk i zmiana sposobu gospodarowania krajobrazem rolniczym mogą być kluczowe dla zatrzymania dalszego spadku liczebności ptaków.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WYSTARCZY TEN PRZEDMIOT BY ODSTRASZYĆ GOŁĘBIE - www.twojapogoda.pl - 13.03.2026

[madohora]

Niecodzienna metoda może pomóc w odstraszaniu niechcianych gołębi na balkonie. Wystarczy tylko wystawić przedmioty, które większość z nas ma w swoim domu, a ptaki znikną na dłużej.Wystarczy ten przedmiot, a gołębie znikają bez śladu

[madohora]

Na szczęście istnieją nietypowe, domowe sposoby na odstraszanie gołębi. Zamiast chemii czy pułapek, ludzie sięgają po proste triki wykorzystujące instynkty ptaków. Jednym z popularnych jest stosowanie przedmiotów odbijających światło słoneczne, co dezorientuje i płoszy intruzów.

[madohora]

Odblaskowe przedmioty działają na zasadzie tworzenia błysków, które gołębie kojarzą z zagrożeniem. Wieszane na sznurkach płyty CD czy folie aluminiowe migoczą na wietrze, odstraszając ptaki. To tani i ekologiczny sposób, polecany przez fora internetowe i poradniki ogrodnicze.

[madohora]

Ciekawym przykładem jest metalowa drabina wystawiona na balkon. Jej powierzchnia odbija promienie słoneczne, tworząc refleksy. Mieszkańcy raportują, że taka prowizoryczna instalacja skutecznie płoszy gołębie, uniemożliwiając im lądowanie. To rozwiązanie zyskało popularność w polskich miastach.

[madohora]

Oprócz odblasków, inne metody to atrapy drapieżników, jak plastikowe sowy czy jastrzębie. Skuteczne bywają też ultradźwiękowe urządzenia emitujące fale dźwiękowe niesłyszalne dla ludzi. Taśmy zapachowe z olejkami eterycznymi czy kolce na parapetach to kolejne opcje na walkę z plagą.

[madohora]

Niestety, większość tych metod działa tylko tymczasowo. Gołębie szybko się przyzwyczajają, tracąc strach po 1-4 tygodniach. Eksperci radzą rotację sposobów i łączenie ich, by utrzymać skuteczność. W przeciwnym razie ptaki mogą wrócić, ignorując odstraszacze.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

EKOLOGIA, POMOC ZWIERZĘTOM - Nasze Miasto - 14.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PLAGA MUCH W PIEKARACH ŚLĄSKICH - www.tvp.pl - 15.03.2026

[madohora]

GRA TERENOWA AWANTURA O JAJKO - www.infokatowice.pl - 15.03.2026

[madohora]

SPACERY Z PSAMI Z KATOWICKIEGO SCHRONISKA - www.wkatowicach,eu - 15.03.2026

[madohora]

MIKOŁAJEK CZEKA NA ADOPCJĘ - www.infokatowice.pl - 15.03.2026

[madohora]

[madohora]

PIERWSZY BOCIAN POJAWIŁ SIĘ W PNIÓWKU - Radio Katowice - 17.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DZIKI ZAGRAŻAJĄ PRZEDSZKOLAKOM - Interia - 17.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Struś ma długą, prawie nagą szyję. Jego głowa jest mała w stosunku do ciała. Z średnicą 5 centymetrów, jego oczy są największe wśród wszystkich kręgowców lądowych. Miednica strusia jest zamknięta od strony brzusznej przez spojenie łonowe ( symphysis pubica ). Jest ono unikalne dla ptaków strusich. Tworzy je trzy wysklepione kości miedniczne ( biodrowa , kulszowa i łonowa ), pomiędzy którymi znajdują się duże otwory zamknięte tkanką łączną i mięśniami . Struś ma bardzo długie nogi z silnymi mięśniami biegowymi. Jego maksymalna prędkość wynosi około 70 km/h; może utrzymać prędkość 50 km/h przez około pół godziny. Jako adaptację do dużej prędkości biegu, jego stopa , unikalna wśród ptaków, ma tylko dwa palce ( daktylia ). Ponadto jego nogi mogą być używane jako skuteczna broń: oba palce mają pazury , ten na większym, wewnętrznym palcu ma długość do 10 cm.

[madohora]

Pierwotniaki pasożytnicze jelit obejmują Balantidium coli , Cryptosporidia , kokcydia z rodzajów Eimeria i Isospora , Entamoeba spp., Tetratrichomonas spp., Pleuromonas spp. i Giardia intestinalis . Histomonas meleagridis infekuje wątrobę, Trichomonas species – przełyk, a Toxoplasma gondii – ośrodkowy układ nerwowy. Leucocytozoon struthionis i Plasmodium struthionis to pasożyty krwi.
Przywra Philophthalmus gralli atakuje oko, tasiemiec Houttuynia struthionis jelito cienkie

[madohora]

[madohora]

Jaja strusie służyły jako dary grobowe o funkcji kultowej: najstarsze znaleziska pochodzą ze starożytnego egipskiego miasta Abydos i datowane są na około 1800 r. p.n.e.; grobowce punickie w pobliżu Kartaginy i grobowce w Fezzanie również były zdobione jajami strusimi. W 1771 roku jaja strusie odnotowano w muzułmańskim grobowcu w pobliżu Palmyry . W Europie jaja strusie znajdowano jako dary grobowe w Mykenach i kilkakrotnie w starożytnej Italii.

[madohora]

Jedną z atrakcji dla mieszkańców i turystów w Republice Południowej Afryki jest tradycyjna praktyka jazdy na strusiach lub zaprzęgania ich do wozów. Za centrum jazdy na strusiach w Republice Południowej Afryki uważa się Oudtshoorn w prowincji Western Cape . Wyścigi z dżokejami na strusiach i wyścigi rydwanów odbywały się również w Stanach Zjednoczonych od około 1900 roku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

drewniane gniazdo
Różne gatunki mrówek używają żuwaczek do drążenia komór gniazdowych i tuneli w rozkładającym się martwym drewnie , często również w częściowo rozłożonym drewnie twardzielowym żywych drzew , którego biel zawiera wystarczającą ilość wody i składników odżywczych, aby przetrwać. Wejścia znajdują się na końcach korzeni, dzięki czemu gniazdo nie jest widoczne z zewnątrz pnia. Szczególnie środkowoeuropejska mrówka ciesielska ( Camponotus herculeanus ) wgryza się w rozkładające się pnie w rozbudowane systemy komór gniazdowych, znane jako wiszące ogrody. Dzięcioły, zwłaszcza dzięcioł czarny , potrafią je lokalizować akustycznie

[madohora]

[madohora]

U większości gatunków mrówek dieta wyklutych larw i ich bliskość do królowej mają istotne znaczenie dla rozwoju osobników reprodukcyjnych. Tylko bardzo dobrze odżywione larwy mogą rozwinąć się w królowe. Wszystkie jaja (w tym jaja królowej), które znajdują się bardzo blisko królowej, zwykle rozwijają się w mrówki robotnice. Można to wyjaśnić feromonami uwalnianymi przez królową . Klasyfikacja podkastowa robotnic (małe i duże robotnice lub żołnierze) również zazwyczaj wynika z ich diety. Samce również otrzymują specyficzną dietę. Podczas gdy wcześniejsi badacze uważali dodatkową podstawę genetyczną dla określenia kasty za niepewną, obecnie istnieją na to silne dowody u wielu gatunków

[madohora]

Jak to zwykle bywa u wszystkich os , larwy gromadzą niestrawione resztki pokarmu w worku kałowym znajdującym się na końcu jelita środkowego. Dopiero pod koniec stadium larwalnego połączenie z odbytem jest w pełni rozwinięte, co umożliwia wydalenie zawartości worka kałowego w postaci smółki w stadium poczwarki. U mrówek, których poczwarki są zamknięte w kokonach , odchody larw stają się widoczne jako czarna kropka na ogonowym końcu poczwarki, gdy tylko utworzy się połączenie między jelitem a żołądkiem.

[madohora]

Rozwój osobnika często zależy od kombinacji tych czynników. Na przykład u Myrmica ruginodis jedynie larwy wystawione na zimowe chłody mogą rozwinąć się w królowe. Muszą one jednak być odpowiednio odżywione, aby ważyły ​​co najmniej 3,5 mg około ośmiu dni po hibernacji. Lżejsze larwy i te, które nie były narażone na zimowe chłody, rozwijają się w robotnice.

[madohora]

W Europie Środkowej mrówkami żywią się liczne gatunki ptaków , takie jak dzięcioł zielony , duży i czarny , a także małe węże , płazy , pająki , owady , a nawet dziki . Larwy mrówkolwów , zwanych również mrówkolwami , specjalizują się w polowaniu na mrówki. Dzięcioł zielony zaspokaja połowę swojego dziennego zapotrzebowania na pokarm zjadając od około 3000 do 5000 mrówek.

[madohora]

Mrówki mogą paść ofiarą pasożytów , takich jak roztocza, które wysysają ich hemolimfę . Istnieją również roztocza z rodzaju *Antennophorus *: żyją one na mrówkach i, poprzez drażnienie, powodują uwalnianie przez nie kropelek pokarmu, którymi następnie żywią się roztocza. Roztocze z gatunku *Laelops oophilus* żyją z larwami i są karmione przez karmicielki czerwiu.

[madohora]

Mrówki ogniste zostały sprowadzone do Australii na początku lat 50. XX wieku. W bardzo sprzyjających warunkach środowiskowych australijskiego buszu rozmnożyły się szybko, również w pobliżu miast. Postrzegają ludzi jako intruzów na swoim terytorium i próbują się bronić. Ich ukąszenia i jad z użądleń mogą u niektórych osób wywoływać reakcje alergiczne , podobne do użądleń pszczół lub os.

[madohora]

W przypadku europejskich gatunków mrówek ważne jest obserwowanie ich zimowego spoczynku od połowy października do kwietnia. Powinno to odbywać się w odpowiednich pojemnikach w lodówce lub w miejscu zabezpieczonym przed mrozem na balkonie lub w ogrodzie. Bez tego zimowego spoczynku kolonia mrówek osłabnie, co może doprowadzić do jej wymarcia.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Mustang

[madohora]

[madohora]

...

[madohora]

Słodziak

[madohora]

Ale poza

[madohora]

.....

[madohora]

Śpioch

[madohora]

>>>>>

[madohora]

[madohora]

>>>>>>>>>

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Może pewnego dnia powitamy pisklę, które wykluło się z jajka pochodzącego od pary gejów. Kto wie, może im się to udać w przyszłym roku” ‒ powiedział Drost w najnowszym komunikacie prasowym.

[madohora]

To nie pierwsza taka sytuacja. Istnieje kilka doniesień o parach pingwinów tej samej płci dążących do ojcostwa lub macierzyństwa. W sierpniu zeszłego roku Electra i Violet, dwie samice pingwina białobrewego z Oceanogràfic València w Hiszpanii, zaadoptowały jajo i wychowały pisklę. W październiku 2018 roku Sphen and Magic, samce pingwinów w Sea Life Sydney Aquarium w Australii, powitały młodą samicę o imieniu Sphengic. Historia Silo i Roya, dwóch samców pingwinów w zoo w Central Parku w Nowym Jorku, które powitały w 1998 roku pisklę o imieniu Tango, zainspirowała wielokrotnie nagradzaną książkę dla dzieci.

[madohora]

Zebry i żyrafa

[madohora]

Nosorożec

[madohora]

MYŚLAŁ, ŻE URATOWAŁ PISKLĘ BOCIANA - www.twojapogoda.pl - 29.03.2026

[madohora]

JAK POMAGAĆ ZWIERZĘTOM WIOSNĄ - www.tvp.pl - 30.03.2026

[madohora]

EKO RANEK - SOWY - Radio Katowice - 20.03.2026

[madohora]

[madohora]

DWOJE DZIECI TRAFIŁO DO SZPITALA - www.tvp.pl - 31.03.2026

[madohora]

KRZEPICE. PSY ZAATAKOWAŁY PRZECHODNIÓW - www.tvp.pl - 31.03.2026

[madohora]

AGRESYWNE PSY ZAAATAKOWAŁY DZIECI - www,kroika24,pl - 31.03.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Mimo, że w wielu artykułach i notatkach zachwala się powszechność występowania zajęcy szarych w kraju, bliższe badania pokazują ,że ilość osobników stale i znacząco się zmniejsza. Pierwsza wzmianka o tym pojawiła się w latach siedemdziesiątych XX wieku (znawcy nie wiążą tego bezpośrednio z ostrą i mroźną zimą roku poprzedzającego obserwacje). Podobne załamanie populacji nastąpiło na początku lat osiemdziesiątych (tym razem wiąże się to srogą zimą roku 1979), Obecnie, nieprzerwanie od lat 90. aż po chwilę obecną populacja zająca szaraka systematycznie maleje. Zlokalizowano już obszary kraju, gdzie zające szare nie występują. Są miejsca, gdzie zagęszczenie zajęcy szaraków wynosi ponad 40 osobników/100 ha powierzchni, a w niektórych rejonach Polski zagęszczenie szaraków wynosi od 1 do 18 osobników/100 ha (większe na wschodzie i centrum kraju, mniejsze na zachodzie).

[madohora]

Warunki klimatyczne

Badania pokazują zależność pomiędzy zagęszczeniem zajęcy szaraków, a niektórymi czynnikami klimatycznymi (temperatura, opady, wysokość pokrywy śnieżnej). Szczególnie ważna dla populacji zajęcy szarych jest pogoda w styczniu. Mroźna zima w tym miesiącu może spowodować dużą śmiertelność wśród młodych zajęcy szaraków wywołaną niedogrzaniem organizmu i ograniczeniem dostępu do pokarmu dla karmiących samic. Również obfite opady deszczu w miesiącach letnich (czerwiec-sierpień) decydują o rozwoju wielu chorób, takich jak kokcydioza – groźnej dla zajęcy choroby wywoływanej przez pierwotniaki.

[madohora]

[madohora]

MYŚLELI ŻE MAJĄ KOŚCI MAMUTA. POMYŁKĘ ODKRYTO PO 70 LATACH - Interia - 12.01.2026

[madohora]

WEEKEND POD ZNAKIEM GOŁĘBI POCZTOWYCH - www.tvs.pl 12.01.2026

[madohora]

Prawdziwy Baloo? Niedźwiedzie stają się przyjaźniejsze… dzięki ludziom

Wyobraź sobie niedźwiedzia jak Baloo z Księgi Dżungli – łagodnego, spokojnego i mniej agresywnego. To już nie tylko fikcja literacka. Nowe badania wskazują, że dzikie niedźwiedzie brunatne z Apeninów, w środkowych Włoszech, ewoluują w kierunku… większej przyjazności.

[madohora]

Większość gniazd składa się z małych kawałków drewna lub materiału roślinnego, gleby, żywicy z drzew iglastych lub innych materiałów naturalnych. W obrębie jednego gatunku mrówek mogą występować różne typy gniazd.
Gniazda mrówek można budować w naturalnych lub sztucznych jamach albo na otwartej przestrzeni

[madohora]

Eksperci z Uniwersytetu w Ferrarze odkryli, że populacja tych niedźwiedzi, odizolowana od innych europejskich grup przez ostatnie 2–3 tysiące lat, zmienia się genetycznie pod wpływem bliskiego sąsiedztwa ludzi. Analizy wykazały, że zwierzęta te mają mniejsze ciała i charakterystyczną budowę głowy i pyska, różną od swoich kuzynów w Europie, Azji czy Ameryce Północnej.

[madohora]

Najciekawsze jest jednak to, że te zmiany obejmują również temperament. „Wykazaliśmy, że niedźwiedzie brunatne z Apeninów posiadają selektywne sygnatury w genach związanych ze zmniejszoną agresywnością” – mówi Andrea Benazzo, główny autor badania.

[madohora]

„Izolacja i spadek liczebności były w dużej mierze efektem wylesiania oraz rosnącej gęstości zaludnienia w środkowych Włoszech” – dodaje dr Benazzo. Jednocześnie, choć ingerencja człowieka zwiększa ryzyko wyginięcia, paradoksalnie sprzyja też redukcji konfliktów między ludźmi a dzikimi niedźwiedziami.

[madohora]

TRZY LATA W ZAMKNIĘCIU - www.infokatowice.pl - 12.01.2026

[madohora]

PRZEZ TRZY LATA PIES BYŁ PRZETRZYMYWANY W MIESZKANIU - www.tvp.pl - 12.01.2026

[madohora]

MIĘDZYNARODOWE
TARGI ROLNE - www europe1 - 13.01.2026

[madohora]

NAGLE W ŁÓŻKU POJAWIŁ SIĘ TYGRYS - Bild - 13.01.2026

[madohora]

WYŁADOWANIA ELEKTRYCZNE PRZY GŁASKANIU KOTA - Bild - 13.01.2026

[madohora]

DZIKIE ZWIERZĘ ZABIŁO 20 OSÓB - www.msn.com.pl - 13.01.2026

[madohora]

NALOT JEMIOŁUSZEK NA SOSNOWIEC - Wyborcza - 13.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIESPOTYKANE ZJAWISKO W POLSCE - Interia - 18.01.2026

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

GIGANTYCZNE SZCZURY DOSTAŁY ZADANIE - Interia - 13.01.2026

[madohora]

PRZEGLĄD NAJBARDZIEJ JADOWITYCH WĘŻY W NIEMCZECH Bild

[madohora]

Wiele osób nie kojarzy Niemiec z jadowitymi zwierzętami. To jednak błędne przekonanie, ponieważ w tym kraju żyje wiele zwierząt, które mogą być bardzo niebezpieczne dla ludzi.

[madohora]

W przeciwieństwie do Australii, jadowite zwierzęta, takie jak węże czy pająki, są w Niemczech praktycznie nieszkodliwe. Ale nie traćcie czujności, bo nawet na naszych szerokościach geograficznych żyją małe, „jadowite” stworzenia. Przedstawiamy osiem najbardziej jadowitych zwierząt rodzimych w Niemczech.

[madohora]

Wiele osób boi się zwierząt takich jak węże, pająki czy skorpiony – i nie bez powodu, ponieważ wiele z nich posiada jad, z których niektóre są śmiertelnie niebezpieczne. Ale dlaczego niektóre zwierzęta są w ogóle jadowite? Niektóre, jak jadowite węże, używają kłów do paraliżowania ofiary i obrony w walce. Inne produkują toksyny, aby uniknąć zjedzenia. A co z lokalną fauną? Które zwierzęta są najbardziej jadowite w Niemczech i jak wykorzystują swoją naturalną „broń chemiczną”?

[madohora]

Ryba ostrosz
Nazwa brzmi uroczo, ale ostrosz drakon ( Trachinus draco ) ma ogromną siłę rażenia. To ryba okoniopodobna, żyjąca w przybrzeżnych wodach Morza Północnego i Bałtyckiego. Tam ostrosz zakopuje się w piasku aż po oczy. Jeśli pływak nadepnie na rybę w wodzie po kostki, poczuje jej jadowity kręgosłup. Może to skutkować pieczeniem i problemami ze stawami.