Wieża ciśnień

[madohora]

We Francji w 1930 r. 23% gmin było wyposażonych w przydomową sieć dystrybucji wody. W 1945 r. wyposażenie posiadało tylko 30% gmin wiejskich . Według Le Figaro „pod koniec lat 80. prawie wszyscy Francuzi korzystali z bieżącej wody w domu

[madohora]

Niektóre wieże ciśnień, spektakularne dzieła sztuki, są obecnie częścią dziedzictwa przemysłowego . Inne, nieużywane, zostały przekształcone:

[madohora]

[madohora]

Wieża ciśnień Palavas-les-Flots , obecnie przekształcona w duży kompleks obejmujący centrum kongresowe na 200 miejsc, liczne apartamenty i biura, ale przede wszystkim obrotową panoramiczną restaurację w miejscu zbiornika.

[madohora]

Wieża ciśnień – obiekt w sieci wodociągowej służący do regulacji ciśnienia i przepływu wody w sieci wodociągowej , tworzenia jej rezerwy oraz niwelacji rozkładu przepompowni .

[madohora]

Wieża ciśnieniowa lub wieża ciśnieniowa — budowla hydrauliczna w sieci wodociągowej służąca do regulacji ciśnienia i przepływu wody w sieci wodociągowej , tworzenia jej rezerwy i wyrównywania harmonogramu pracy przepompowni. Głównymi częściami wieży ciśnień są zbiornik wodny (wykonany głównie z betonu zbrojonego lub stali) oraz konstrukcje wsporcze (wykonane z betonu zbrojonego, stali, czasem murowane). Pojemność zbiorników waha się od kilkudziesięciu (dla małych sieci wodociągowych) do kilku tysięcy metrów sześciennych (w dużych miejskich i przemysłowych sieciach wodociągowych). Wysokość wieży ciśnień (odległość od powierzchni ziemi do dna zbiornika) wynosi najczęściej do 25 m. Wieże ciśnień wyposażone są w rury doprowadzające i odprowadzające wodę, urządzenia przelewowe zapobiegające przepełnieniu zbiornika, alarmy oraz system pomiaru poziomu wody.

[madohora]

[madohora]

1892/93

Doszli do wniosku, że tak dalej być nie może.
Podjęta w 1892 r. próba wykorzystania studni fabrycznej fabryki makaronu przy Siegburger Straße (dzisiejsza posiadłość Cronrath) do zaopatrzenia w wodę zakończyła się niepowodzeniem.
Budowa nowego tunelu wodnego w dolinie Wenigerbach w 1893 r., który dostarczał kolejne 32 do 38 m3 dziennie, również niczego nie zmieniła. Za pomocą silnika gazowego o mocy 5 KM woda była pompowana ze studni bezpośrednio do sieci rurociągów.
Wreszcie stałe zamknięcia wodociągów wywołały duże niezadowolenie wśród mieszkańców. Oto ogłoszenie, które zostało ogłoszone przy lokalnym dzwonku o tej porze w lecie:
Zarządzenie Burmistrza Tomasza z dnia 4 maja 1882 r. w sprawie: czasowego zamknięcia wodociągu z powodu braku wody.
„Z powodu zmniejszonego przepływu wody, akwedukt będzie tymczasowo zamknięty w następujących godzinach, a mianowicie: od 9 rano do 12 wieczorem, od 14 do 18 wieczorem i od 22 do 5 rano Bendorf, 4 maja 1892 r., burmistrz
Thomas ”.

[madohora]

Jeśli dokładnie przestudiuje się stare akta, które są jeszcze dostępne z budowy naszych wodociągów, można zobaczyć, że przystąpiliśmy do pracy bardzo sumiennie iz dużym rozwagą. Pomiarów poziomu wód gruntowych dokonywano w długich okresach czasu iw czasie, gdy planista pisze:
„że poziom wód gruntowych w dolinie Renu jest tak niski, że wcześniej go nie obserwowano”. Te niskie poziomy wód gruntowych pojawiły się w samą porę; przysłużyły się one określeniu głębokości studni. Wbrew pierwotnym planom studnie można było zbudować na tyle głęboko, że nadal można by z nich korzystać z pełną wydajnością nawet przy najniższych stanach wody.

[madohora]

Na miejsce budowy wieży ciśnień wybrano miejsce w południowo-wschodniej części starego miasta, uwolnione od zburzonych średniowiecznych fortyfikacji miejskich. Wieża z czerwonej cegły składa się z 18-metrowej kwadratowej podstawy i 38-metrowej części cylindrycznej. Szesnaście kolumn dźwiga stalowy zbiornik o pojemności 500 ton wody. Do dziś wieża ciśnień pozostaje najwyższym budynkiem pozakościelnym w Lüneburgu. Dach wieży, ujęty krenelażową attyką, od początku pełnił funkcję tarasu widokowego.

[madohora]

Pod koniec XIX wieku, po rozebraniu fortyfikacji Rogatej Twierdzy , centrum Wyborga zaczęto szybko zabudowywać wielokondygnacyjną zabudową. Aby stworzyć miejską sieć wodociągową i zapewnić niezbędne ciśnienie wody na górne piętra nowych budynków, w 1892 roku zbudowano miejską wieżę ciśnień z betonowym zbiornikiem o pojemności 1000 metrów sześciennych . Dno zbiornika ciśnieniowego znajduje się na wysokości 37 metrów , a znak szczytu wody to 41,27 metra.

[madohora]

Opuszczona wieża, która jest w niezadowalającym stanie, pozostaje jedną z dwóch ocalałych budowli Parku Papulskiego (wraz ze stadionem Lokomotiwu).

[madohora]

Miejskie przedsiębiorstwa komunalne przebudowały wnętrze budynku, usuwając zbiornik na wodę i wymieniając schody. Po zakończeniu prac w 1987 roku wieżę zaczęto wykorzystywać jako taras widokowy i miejsce wystaw. W tym samym roku wieża ciśnień Möln otrzymała status zabytku kultury. W latach 1998, 2004, 2008, 2010 przeprowadzono remont budynku. Awaria komina w 2013 roku spowodowała silną inwazję pleśni, która zamknęła wieżę dla zwiedzających. Z wieży znajdującej się na wysokości 76 metrów nad poziomem morza roztacza się panoramiczny widok na miasto Möln i jego okolice. Oprócz tarasu widokowego w budynku znajduje się ekspozycja poświęcona lokalnej florze, faunie i historii.

[madohora]

Kolejowa wieża ciśnień została zbudowana w 1927 roku w tym samym czasie co inne obiekty kolejowe w Westerland. W tym roku ukończono tamę Hindenburga . Wieża służyła głównie do zaopatrywania w wodę parowozów w zajezdni kolejowej. W 1984 roku został wycofany ze służby. W 1992 roku wieżę ciśnień kupił prywatny inwestor, który przekształcił wnętrze budynku w przestrzeń mieszkalną. Wieża jest zabytkiem kultury. Władze nie przychyliły się do wniosku o jej rozbudowę, ale zezwoliły na zwiększenie okien i zamontowanie dodatkowego rzędu okrągłych okien na obwodzie wieży u szczytu. Dach został ponownie pokryty; dostała trójkątne lukarny do doświetlenia górnej części dziennej.

[madohora]

Zanim zainstalowano centralne zaopatrzenie w wodę, woda w Heide pochodziła z 69 studni miejskich i często była zanieczyszczona ściekami. Po epidemii tyfusu plamistego w 1901 r. podjęto decyzję o utworzeniu centralnego wodociągu ze studniami głębinowymi. W latach 1902-1903 w Süderholm wzniesiono budowle hydrotechniczne, które umożliwiły pompowanie wody z głębokości 60 metrów. Z przepompowni do wieży ciśnień w Heide położono rurociąg o długości 3270 metrów. Wieża została zbudowana w 1903 roku według projektu znanego w Kilonii architekta Wilhelma Vogta

[madohora]

Wieża ciśnień to okrągła ceglana budowla zbudowana w stylu historyzmu. W swojej pierwotnej formie przypominał średniowieczny zamek. Zachował się szyb z przyporami oraz ostrołukowy rzęd arkad poniżej poziomu, na którym znajdował się zbiornik na wodę. Zachowała się również smukła wieża schodowa, która wznosi się ponad pozostałą część budynku z ostrołukowym stożkowym dachem. Jednak nie ma już całego szczytu głównej wieży zbiornika wodnego. Pierwotnie górna kondygnacja budynku miała zwieńczenie krenelażem i była dwukrotnie wyższa od wysuniętej części, w której obecnie mieści się restauracja. Wieża ciśnień Glückstadt ma 26,45 metra wysokości; użyteczna wysokość podczas pracy wynosiła 16 metrów. Zbiornik wieży ciśnień o pojemności 400 metrów sześciennych należał do typu Attyka.

[madohora]

[madohora]

W 1985 r. prywatni właściciele przebudowali wnętrze wieży na mieszkanie według projektu miejscowego architekta, po tym jak nieodpłatnie przekazała im wieżę firma energetyczna Schleswag. Mieszkanie znajduje się na trzecim piętrze i ma pięć poziomów jeden nad drugim. W dawnym zbiorniku wodnym mieściły się pomieszczenia mieszkalne i robocze. Hol, łazienka i sypialnia znajdują się w szybie wieży. Winda prowadzi od wejścia do holu na wysokość 22 metrów, skąd schody prowadzą na wyższe kondygnacje.

[madohora]

Wysokość wieży ciśnień wynosi 37,5 metra; użyteczna wysokość podczas pracy wynosiła 30 metrów. Pośrodku wieży znajduje się szyb windy dla zwiedzających galerię widokową. Alternatywą dla windy jest klatka schodowa. Zbiornik wieży ciśnień o pojemności 1500 metrów sześciennych był typu Inze.

[madohora]

[madohora]

Po likwidacji wieży ponownie pojawiły się propozycje wysadzenia lub wyburzenia budynku, ale okazało się to niemożliwe ze względu na bliskość obiektu do zabudowy mieszkaniowej. Później planowano przebudowę budynku na mieszkalny lub taras widokowy, jednak ze względu na wysoki koszt prac plany te również nie zostały zrealizowane. W 1970 roku budynek został sprzedany firmie Schleswag [ de ] . W październiku 1985 roku wieża ciśnień w Uetersen została wpisana na listę zabytków kultury. W 1986 roku został przejęty przez miasto Uetersen. Przez pewien czas służył jako ośrodek szkoleniowy dla lokalnej organizacji pomocy technicznej [ de ]i straży pożarnej oraz jako antena dla operatora telefonii komórkowej. W 2016 roku w wieży mieściło się biuro architektoniczne, a u dołu budynku wzniesiono dobudówkę, w której mieści się biuro

[madohora]

Widoczny z daleka imponujący budynek w kształcie prostopadłościanu z solidnymi elewacjami z czerwonej cegły w górnej części i otworami okiennymi w dolnej - mniejszej części stał się jedną z architektonicznych dominant Wyborga , nadając przestrzeni miejskiej szczególny smak. Dwa dolne piętra zajmowały biura i dyspozytornia miejskiego wodociągu w Wyborgu.

[madohora]

Wieże ciśnień Bois de la Cambre znajdujące się w Brukseli , zwane także wieżami ciśnień avenue de la Belle Alliance , są dwie: wieża ciśnień o wysokości 15 metrów, najstarsza, datowana na lata 1879-1880 _ _ Obecnie jest przekształcony w biura. Jego zbiornik miał pojemność 600 m 3 . Wieża ciśnień, która ma 30 metrów wysokości i pochodzi z 1890 roku , jest obecnie nieużywana. Jego zbiornik miał pojemność 800 m 3 .

[madohora]

Po swojej śmierci w 1789 r. Capitoul Charles Laganne przekazał miastu pięćdziesiąt tysięcy franków w złocie w celu „dystrybucji wody z Garonny , czystej, przejrzystej i przyjemnej do picia” . Charles Laganne określa w testamencie, że suma ta musi zostać wykorzystana nie później niż dziesięć lat po śmierci wdowy. Kaprysy polityczne opóźnią wykorzystanie tej opatrznościowej koperty, ale śmierć pani Laganne w 1817 r .(1762-1841), inżynier górnictwa stacjonujący w Tuluzie i rajca miejski, w tym samym roku wziął się do pracy, nad którą miał pracować przez prawie dziesięć lat, badając i określając zasady i systemy niezbędnego obiegu wody (filtry, kanały i rurociągów). Ogłoszony zostaje konkurs na zaprojektowanie hydraulicznej maszyny do podnoszenia wody, który trzy lata później wygra Jean Abadie (dyrektor odlewni armat w Tuluzie ) , natomiast za projekt budynku odpowiada architekt Jean-Antoine Raynaud.

[madohora]

Do piwnicy doszły dwa obwody wodne: