Piosenka o...

[radek234-1]

...(o-)pozycyjnym, "wiejskim" studencie.
A jak pięknie pasuje ona do dzisiejszych studentów WSAP-u, którym z taką
łatwością platformowe władze uczelni mieszają w pustych głowach.
https://www.youtube.com/watch?v=LwaDoEs0st4

[macrow]

hmm...
raczej pasuje do samej Pani Kudryckiej. Zacytuję za Polityką:

Jej nominacja zdziwiła profesurę Warszawy, Krakowa, Gdańska i
Wrocławia. – Nie jest znana w środowisku. Wszyscy zachodzimy w
głowę, jakim będzie ministrem – mówi prof. Tadeusz Luty,
przewodniczący Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich.
Wątpliwości środowiska akademickiego budzi fakt, że jako polityk
działała głównie poza Polską. Jako posłanka do europarlamentu od
2004 r. nie zajmowała się nauką. Pracowała w komisji wolności
obywatelskich, sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. – Nie znam pani
profesor osobiście, więc nie mogę oceniać tej nominacji – powiada
prof. Michał Kleiber, prezes PAN, minister nauki w latach 2001–
2005. – W każdym razie marzy mi się minister kompetentny, ale i
bardzo silny politycznie.

Jako minister prof. Kudrycka na pewno nie będzie miała łatwo. Świat
akademicki w Polsce jest dość oporny na zmiany, a dużo się mówi o
feudalnych stosunkach na uczelniach, o ucieczce młodych naukowców na
Zachód, o oszustwie edukacyjnym, jakiego dokonują marne
przedsiębiorstwa zarobkowe pod szyldem szkoły wyższej. Zdaniem
Kleibera dojrzeliśmy do tego, żeby stworzyć i dopieszczać
kilkanaście elitarnych uczelni. Musi się zmienić sporo w
finansowaniu badań. Czy Kudrycka będzie potrafiła twardo stawiać na
konkurencyjność, jeśli chodzi o rozdział środków? Finansować nie „po
uważaniu”, znajomości, lecz najlepsze ośrodki? Na razie nikt nie
wie, a pani minister należy do osób raczej oszczędnych w słowach.

W pociągu zaiskrzyło

Jesienią 1974 r. 18-letnia Basia Stelmaszyńska przyjechała do
stolicy z Białegostoku na studia prawnicze na Uniwersytecie
Warszawskim. O tym, że będzie studiowała prawo, wiedziała już na
początku ogólniaka, renomowanego III LO. – Atrakcyjna, energiczna,
przebojowa. Zawsze wiedziała, czego chce – wspomina Tadeusz
Słobodzianek, dramatopisarz, który w „trójce” chodził do równoległej
klasy.

Przed Wielkanocą 1975 r. – była na I roku – jechała na święta
pociągiem do domu. I wtedy zobaczyła Leszka. Kudrycki był studentem
V roku prawa: – Coś zaiskrzyło – wspomina mecenas Leszek Kudrycki –
i kilka miesięcy później, 7 września, wzięliśmy ślub.

Tak była zakochana, że zrezygnowała ze studiów w Warszawie (zarówno
wczesne zamążpójście, jak i ta rezygnacja nie wzbudziły zachwytu
rodziców, bo w tych czasach prymusi z Białegostoku startowali na
studia albo do Warszawy, albo na tutejszą Akademię Medyczną).
Przeniosła się do ówczesnej filii UW w Białymstoku. Trzy lata
później prof. Andrzej Stelmachowski prowadził seminarium
magisterskie z prawa rolnego: – To nie było pasjonujące, ale
wybrałam osobowość profesora i nie pomyliłam się – powiada pani
minister. – Profesor nauczył mnie między innymi szacunku dla
studenta. Tytuł pracy magisterskiej: „Usługi remontowo-budowlane
spółdzielni kółek rolniczych”. Po obronie prof. Stelmachowski
zaproponował asystenturę w filii UW w Białymstoku. Przyjęła.

W 1979 r. sekretarz Podstawowej Organizacji Partyjnej złożył jej
propozycję, żeby zapisała się do PZPR. Potrzebujemy, mówił, takich
jak wy, krytycznych towarzyszek. Poradziła się męża. Powiedział:
jeśli chcesz wiedzieć, co się dzieje na uczelni, to najlepiej
dowiesz się na zebraniach POP. Zapisała się, chyba na początku 1980
r. Zaraz jednak przyszedł Sierpień, Solidarność: – Strajkowałam ze
studentami, na początku stanu wojennego jako jedyna na wydziale
złożyłam legitymację – mówi. – Z pracy mnie nie wyrzucili, ale
skończyły się nagrody.

Doktorat i habilitację robiła w Warszawie. W 1985 r. promotorem jej
pracy doktorskiej („Wpływ obywatela na rozstrzygnięcia administracji
terenowej nie mające charakteru decyzji administracyjnej”) na UW był
prof. Marek Wierzbowski, dzisiaj kierownik Katedry Prawa i
Postępowania Administracyjnego oraz szef znanej kancelarii, która
specjalizuje się w prawie gospodarczym: – Rada wydziału jednomyślnie
zagłosowała za nadaniem jej stopnia doktora. Dzisiaj to osoba o
ugruntowanej pozycji naukowej. Zdecydowana, opanowana, bardzo dobrze
zorganizowana, nie generuje sytuacji skutkujących anegdotami.

Istotnie, jedyna anegdota, jaką sobie prof. Kudrycka przypomina,
dotyczy konferencji o samorządzie lokalnym w nobliwym kikowskim
gronie. W 1994 r. – a była wtedy w szóstym miesiącu ciąży – siadając
do dyskusji rozpięła uciskającą spódnicę. – Dwie godziny później nie
pamiętałam już o tym, wstałam i ku swojemu przerażeniu poczułam, jak
spódnica spada mi na podłogę. Na szczęście byłam w długim swetrze.

Znajomi wspominają Kudryckich z początku lat 90. jako rozpoznawalną
w Białymstoku urodziwą parę ludzi sukcesu: ona – wysoka, atrakcyjna,
z burzą rudych włosów, u progu kariery naukowej, on – przystojny
blondyn, adwokat, młody, ale już znany ze skuteczności. Potem miał
zasłynąć jako obrońca miejscowego mafioso Kucharza, aż wreszcie
osławionego Dziada, zmarłego niedawno Henryka Niewiadomskiego.

W 1993 r. Barbara wyjeżdża na stypendium do USA (Rutgers
University), w 1994 r. zostaje stypendystką British Council w School
of Public Policy na uniwersytecie w Birmingham. W latach 1995–97
jest stypendystką NATO. W 1995 r. habilituje się: „Dylematy
urzędników administracji publicznej. Zagadnienia administracyjno-
prawne”. Mówi bez kartki. Rada wydziału także jednomyślnie nadaje
jej stopień doktora habilitowanego. Starsza córka Karolina ma
wówczas 14 lat, młodsza Zuzia – rok. – Mama często wyjeżdżała, ale
kontakt z nami miała non stop – wspomina Karolina, dzisiaj 26-
letnia. – Opiekował się nami ojciec, żyli jeszcze dziadkowie.
Dostawałam też, co dla dziecka było ważne, fajne prezenty.

– Rodzina akceptowała moją pracę – mówi prof. Kudrycka.

Kupił żonie szkołę

W 1997 r. Fundacja Rozwoju Demokracji Lokalnej, założona przez prof.
Jerzego Regulskiego, otwiera w Białymstoku Wyższą Szkołę
Administracji Publicznej (WSAP), jedną z czterech takich uczelni w
kraju. Kudrycka startuje w konkursie, wygrywa i w marcu 1998 r.
zostaje jej rektorem; pełni tę funkcję przez trzy kolejne kadencje.

Szkoła samofinansuje się (czesne: 3,4–3,8 tys. zł za rok), a 80
proc. jej studentów zaocznych to urzędnicy państwowi i samorządowi z
regionu, którzy mogą tu otrzymać tytuł licencjata na jednym z
czterech kierunków: administracji, stosunków międzynarodowych,
filozofii, kulturoznawstwa lub zdrowia publicznego.

– Pierwsze wykłady odbywały się w nieogrzewanej sali kina Syrena –
wspomina Joanna Dolecka, prowadząca wówczas promocję WSAP. –
Studenci siedzieli na widowni w kożuchach. Wkrótce Kudrycka
wypatrzyła w Dojlidach zdewastowany XIX-wieczny pałac niemieckich
latyfundystów Rudigerów, po I wojnie – Lubomirskich.

Szkoła kupiła pałac od gminy za 155 tys. zł. Remont trwał 14
miesięcy, finansowany był przez 3 lata i kosztował ponad 4 mln zł. 3
mln zainwestowała WSAP (z czesnego), po kilkadziesiąt tysięcy
dołożyli konserwator zabytków, Ministerstwo Kultury i Wojewódzki
Fundusz Ochrony Środowiska. Prawie 800 tys. zł Kudrycka zdobyła w
Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. W 2000 r. WSAP miała piękną
siedzibę. Jak to w Białymstoku bywa, pojawiły się niechętne
komentarze: to za pieniądze po ojcu, który kiedyś był dyrektorem
Banku Gospodarki Żywnościowej. Albo: mąż jest adwokatem, broni
różnych mafiosów za ciężkie pieniądze i za nie kupił żonie szkołę. –
WSAP nie jest prywatną uczelnią. Nikt, oprócz fundacji, nie ma tu
żadnych udziałów – oburza się mecenas Kudrycki. – Dziad, czyli pan
Niewiadomski, uważał, że nie musi mi płacić, bo mam z tego świetną,
darmową rekla

[macrow]

w WSAP. – Wiem, że się nie obrazi, bo ma dystans wobec siebie.
Żelazna, ale i ciepła. Na przykład funduje stypendia Białorusinom,
których nie stać na naukę w Polsce. Nie odwleka decyzji, podejmuje
je szybko.

Tomasz Lengren, aktor i reżyser. Dwa lata jako visiting professor
wykładał w WSAP: – Z panią Basią poznaliśmy się na obozie uczelni
artystycznych. Bardzo aktywna, pomysłowa. Gdy została rektorem i
otworzyła kierunek – jeśli dobrze pamiętam – kulturoznawstwo albo
media, zaproponowała mi wykłady. Między innymi dzięki temu zostałem
profesorem nadzwyczajnym.

Prof. Jerzy Kopania, filozof, rektor WSAP od października 2007 r.,
wcześniej prorektor szkoły: – W czasie naszej dwuletniej współpracy
nigdy nie dopuściła do sytuacji konfliktowej. Różnice zdań
wyjaśnialiśmy na bieżąco.

W 2004 r. w okręgu Warmia i Mazury oraz Podlasie wygrała wybory do
Parlamentu Europejskiego (50 tys. głosów). W pobitym polu zostawiła
Krzysztofa Hołowczyca (30 tys. głosów), który właśnie zasiadł w
fotelu eurodeputowanego zwolnionym przez prof. Kudrycką.

Białostocka opinia publiczna pamięta, jak odnalazła się w roli
polityka na publicznych zgromadzeniach. Kulminacyjnym momentem
kampanii w 2004 r. miał być lot balonem. „Chcę w ten sposób wznieść
się ponad podziały polityczne” – wyjaśniała dziennikarzom prof.
Kudrycka. Jednak balon z pasażerką wzniósł się ledwie kilka metrów.
Nie spuszczono go z uwięzi, bo wiał silny wiatr i mógłby się gdzieś
zapodziać.

Złośliwi twierdzili, że organizacja masowego poparcia nie jest dużą
trudnością, gdy ma się we władzy studentów – urzędników. Ale
Kudrycka talent do porywania tłumów, zdumiewający dla tych, którzy
ciągle widzą w niej przykładną prymuskę, potwierdziła też podczas
ostatniej kampanii wyborczej, kiedy towarzyszyła na scenie Donaldowi
Tuskowi podczas białostockiej konwencji PO. Do Platformy wstąpiła
dopiero po wyborach do europarlamentu w 2004 r.

Chanel i Coelho

Jako o jednej z siedmiu polskich europarlamentarzystek rozpisywały
się o niej gazety. Policzono, że od jej mieszkania w Brukseli do
wejścia do europarlamentu jest 95 kroków, a od wejścia do jej biura –
cztery razy tyle. Ulubione perfumy: „w zależności od nastroju Coco
Chanel lub Yves Saint Laurent. Ulubione piosenki: te z Piwnicy pod
Baranami, szczególnie „Dezyderata”. Ulubiona książka: „Alchemik”
Paulo Coelho. Ulubione danie: mięso z grilla, pierogi z jagodami,
słodycze. Specjalność: bigos według przepisu Marii Iwaszkiewiczowej.
Ulubiony sposób spędzania wolnego czasu: w domu, z rodziną lub na
korcie albo na rowerze.

Prof. Kudrycka wyjeżdżając do Brukseli obiecywała sobie, że na każdy
weekend będzie przyjeżdżać do domu. W białostockich Dojlidach, w
bliźniaku z ogrodem i starannie przystrzyżoną trawą, na której
szaleje Hermes, biały terier, przed garażem dwa auta z wyższej
półki: Volvo i BMW. Na ścianach dużo grafiki i olejny portret pani
Barbary z okresu, gdy była w ciąży z Zuzią. Mecenas Kudrycki pytany,
czy cieszy się, że żona została ministrem, odpowiada
dyplomatycznie: – Jeśli żona się cieszy, to i ja się cieszę.

Młodsza córka Zuzia lubi malować. Starsza Karolina poszła w ślady
matki. Studiowała prawo europejskie w Belgii w ramach programu
Socrates Erazmus. Dzisiaj jest asystentką w Katedrze Prawa
Europejskiego na Uniwersytecie Białostockim. W Belgii poznała
Aleksa, francuskiego prawnika. Niedługo wesele. W Białymstoku.
Młodzi będą mieszkać w Polsce: – Alex mówi, że w Polsce żyje się
bezpieczniej niż we Francji – twierdzi pani minister.

Prof. Luty nową minister poznał kilka dni przed nominacją, we
Wrocławiu. Rozmowa była krótka: – Niewątpliwie ma tę zaletę, że
potrafi słuchać i wyraża życzliwość. Mam zaufanie do premiera, że
dostrzegł u pani profesor cechy, których my jeszcze nie widzimy.

– Bardzo dobra uczennica, ambitna, atrakcyjna – wspomina Ewa
Małyszko, adwokat, przyjaciółka ze szkolnych czasów. I zapewnia: – I
tak jej zostało.