W Białymstoku

[ralston]

W Białymstoku
/A. Osiecka/

W Białymstoku byłam, kiedy umierałeś.
W Białymstoku, którego nigdy już nie zobaczysz.
Spotkamy się za parę lat,
gdy milszy będzie ład
i lepszy będzie świat,
i pomarańcze słodsze,
i nasze żony młodsze,
spotkamy się za parę lat.
Żywi albo umarli. Teraz, to już zależy tylko ode mnie...

[ralston]

Kościół św. Kazimierza w Białymstoku
/A. Kazanecki/

W drewnianym kościele na wzgórzu
Mszy słucha miejski cmentarz,
Jakby we wnętrzu róży
Umarłych obudził Bóg.

A żywym wystarcza ołtarz
I pieśń rozkołysana
Jak dzwon z tysiąca twarzy
I okrzyk święty: Hosanna!

Ta róża jest sercem dzwonu,
Schronieniem mogił - pielgrzymów,
Co klęczą tu pod krzyżami
U kresu wszystkich snów.

Więc miastu śni się niedziela
I słońce jak hostia na niebie.
Śpi cmentarz - na świeżym grobie
Samotny jaśnieje znicz.


Wiersz jest oczywiście nie o obecnym kościele Św. Kazimierza, a o tym nie
istniejącym już, drewnianym na szczycie cmentarnej górki na Dziesięcinach.

[nekroskop88]

tego wiersza uczylem sie na pamiec do recytacji kiedys ;p

[ralston]

A są jeszcze jakieś wiersze o Białymstoku? Jak na razie trafiłem tylko na te
dwa...

[Gość: grabarz]

"Raj białostocki każdemu otwarty w zupełnej szczęściwosci, w doskonałej rozkoszy
wszystkich kontentujący,przez Adama stracony, przez Jana przywrócony"

z poematu panegirycznego Elżbiety Drużbackiej,
dawne czasy blasku, za Jana Klemensa.