Napiszmy powieść

[inks]

Czytanie książek, po przekroczeniu pewnej ich masy, staje się nudne. Tak,
jak jedzenie potraw przygotowanych przez innych: gotowanie jest ciekawsze.
Proponuję,żebysmy wspólnym wysiłkiem spróbowali tu, na forum napisać powieść,
opowiadanie..zobaczymy-wszytko zależy od tego, kiedy nam się taka
twórczość...znudzi. Pozwolę sobie napisać pierwsze zdanie tego niewątpliwego
arcydzieła. Literacką Nagrodą Nobla podzielimy się po równo:

"Mijały tygodnie...

[saunne]

Inks a ile trzeba mniej więcej przeczytać, żeby było nudno? Chcę sprawdzić ile
mi brakuje... ;)

Co do powieści, to myślę, że jedną dałoby się stworzyć z wątku "Dziki jest ten
świat" :)

[inks]

"Nad Niemnem" wystarczy...ale nie zmieniajmy tematu, w końcu mamy do napisania
powieść. I żadnych plagiatów w postaci zapożyczeń z innych wątków...

Mijały tygodnie...

[demostenes85]

> Mijały tygodnie...

A na niebie ni widu, nie slychac pieniazkow...

[Gość: dorota]

Mijaly, tygodnie, miesiace, lata, a czas jakby stal w miejscu wszystko dookola
zmienialo sie a jeden maly uparty duszek postanowil nie dac sie czasu,
postanowil pozostac wiecznie mlody.
Jak postanowil tak i zrobil, wszyscy naokolo sie dziwili jak mozna tak wiecznie
brykac, jak mozna smiac sie ze wszystkich i ze
wszystkiego.................................................................

[inks]

Jasnowłosa dziewczyna ubrana w szlafrok Alpinusa siedziała na swoim balkonie
zapatrzona w niebo. Dzikei kondory podlatywały do rosnących nieopodal winorośli
i, przytrzymujac się szponami balustrady dźgały dziobami kiście nabrzmiałe
purpurowymi owocami. "Znowu jesień"-pomyślała kiedy nalewała sobie kolejną
porcję albańskiego bourbonu...

Początek zrobiony, teraz wasza kolej...Proponuję kopiować (Ctrl C) i dopisywać
dalszy ciąg wedle uznania i własnek inwencji...

[Gość: ava]

A była to już piąta szklaneczka bourbonu, co powinno tłumaczyć melancholijny
nastrój naszej bohaterki.
- Takie kondory to mają dobrze - pomyślała. - Mogą latać i smakują im te
ochydne winogrona. Mają w swoim ptasim życiu tyle przyjmeności. Nie to co ja.
Po chwili wstała i wspięła się na balustradę .....

[inks]

Jasnowłosa dziewczyna ubrana w szlafrok Alpinusa siedziała na swoim balkonie
zapatrzona w niebo. Dzikei kondory podlatywały do rosnących nieopodal winorośli
i, przytrzymujac się szponami balustrady dźgały dziobami kiście nabrzmiałe
purpurowymi owocami. "Znowu jesień"-pomyślała kiedy nalewała sobie kolejną
porcję albańskiego bourbonu...

A była to już piąta szklaneczka bourbonu, co powinno tłumaczyć melancholijny
nastrój naszej bohaterki.
- Takie kondory to mają dobrze - pomyślała. - Mogą latać i smakują im te
ohydne winogrona. Mają w swoim ptasim życiu tyle przyjmenści. Nie to co ja.
Po chwili wstała i wspięła się na balustradę.

„Pomaluję”-pomyślała. Balustrada był mocno odrapana: miejscami prześwitywał
metal i niewiele już pozostało ze złoceń, które onegdaj wykonał jej przyjaciel
z Peru, Montezuma.

Siedziała już okrakiem na balustradzie kiedy nagle zadzwonił telefon.
Przebiegła przez taras i podniosła słuchawkę. „Julia?-Cześć. Tu Koro!!!.
Wylądowali!”-krzyczał do jej ucha głos po drugiej stronie. Coś szumiało i wyło,
jak przesterowana gitara. Metaliczne szczęknięcie i suchy terkot,
przypominający serię z karabinu..i cisza. Coś nagle przerwało połączenie.”Nic
nie będzie już takie jak było”- pomyślała. Ze spuszczoną głową wróciła na
balkon. Z przewróconej puszki wyciekła już prawie wszystka farba. Dzikie
kondory zatrwożone jej smutną miną z krzykiem odleciały w kierunku Dziesięcin...

[inks]

Właczyła telewizor wiszący na ścianie salonu. Przerzucała kanały do momentu aż
trafiła na pasmo regionalne. Przecinany dreszczami zakłoceń przekaz pokazywał
dobrze znaną panoramę białostockeigo lotniska i jak zwykle szary i brudną
tablicę z napisem:"PORT LOTNICZY TOPOLANY". Zdziwił ją brak fonii-żadnej
muzyki, żadnego tekstu wygłaszanego spoza kadru przez sepleniących-jak to
zwykle w TVB-prezenterów. "O co w tym wszytkim chodzi?"-pomyślała

[inks]

Zaintrygowana usiadał w fotelu wpatrując się w hologram. Mijał czas, a
kamerzysta ciągle nieruchomo wlepiał swój obiektyw w zabudowania lotniska.
Betoniarki, zwalone na stos deski rusztowania-remont Portu trwał już 15
lat..TYlko w jakim celu to pokazywali?Przecież sprawa była powszechnie znana.
Nawet lokalne gazety dawno dały sobie spokój z szyderstwami pod adresem
Centralnego Zarządu Lotnisk...

[inks]

"Dlaczego?"-znaki zapytania cmokały w je głowie jak okonie pluskające w
jeziorze przed zachodem słońca. Przecież lądowanie miało być w zupełnie innym
miejscu-na dachu Centralu!

[saunne]

Czyżby w dowództwie zaszły zmiany? Czyżby Major... nie to niemożliwe -
potrząsneła głową. Chyba nie ściągneliby go, aż tutaj...

[inks]

Przecież to było dla niego zbyt niebezpieczne! - Znowu stała na balkonie
patrząc na las kościelnych wież i cerkeiwnych kopuł wyrastajacy nad miastem. W
żadnej z 600 parafii nie byłby bezpieczny...

[inks]

Spirala wątpliowści ciasno owijała się wokól jej myśli..kiedy nagle poczyuła
głód. Chwilę później stała w kuchni zajadając ze smakiem serej pleśniowy typy
Brie Turka i popijając go Dębowym Mocnym...Jedzenie, jak zawsze, ja
uspokajało...

[Gość: habitus]

Nagle poczuła wszechogarnijący spokój i osunęła się na kolana jak nakręcany
pajacyk, któremu skończyła się sprężyna. Dębowe mocne brunatną, lekko spienioną
strużką poczęło penetrować spoiny między płytami posadzki. Dziewczyna
westchnęła i osunęła się na podłogę. Los sera pozostał nieznany.

[inks]

Obudziła się z głową opartą o miękkie tworzywo swojej lodówki. Była rześka i
wypoczęta. Jak nigdy...Kiedy wstawała niechcący potrąciła pojemnik, w którym
przechowywała karmę dla dzikich kondorów. Jednak hałas przewracającego się
naczynia nie był jedynym jaki usłyszała. Gdzieś z głębi pokoju dobiegł ją
odgłos cichych kroków. Miękkie kocie ruchy, długie blond włosy...No tak to była
Saunne, która stanęła w drzwiach kuchni trzymając w dłoni butelkę Tokaja
Aszu. "Jak dobrze,że już nie śpisz. Boję się, doszły mnie te dziwne słuchy o
lądowaniu..."-powiedziała do ziewjącej Julii...

[inks]

"Naprawdę sie boję Julia...wiesz wracam właśnie z magistratu. Wiesz,że wczoraj
w nocy cały Zarząd Miasta-prezydent, zastępcy, skarbnik i radni wyjechali po
kryjomu z miasta? Został tylko Wojewoda, ale i on podobno się pakuje... ?"-
"Chrzanisz!!!-rzuciła niedowierzająco Julia zamiatając z podłogi resztki serka
pleśniowego. "Chyba naprawdę dzieję się coś niedobrego..."

[Gość: habitus]

inks napisał:

> "Naprawdę sie boję Julia...wiesz wracam właśnie z magistratu. Wiesz,że
wczoraj
> w nocy cały Zarząd Miasta-prezydent, zastępcy, skarbnik i radni wyjechali po
> kryjomu z miasta? Został tylko Wojewoda, ale i on podobno się pakuje... ?"-
> "Chrzanisz!!!-rzuciła niedowierzająco Julia zamiatając z podłogi resztki
serka
> pleśniowego. "Chyba naprawdę dzieję się coś niedobrego..."
Pełen niepokoju głos nieustraszonej zwykle Saunne zmusił Julię do podniesienia
wzroku na przyjaciółkę. "Dzieje się coś..."
W mózgu Julii, trzymającej w dłoniach szufelkę i szczotkę, pojawił się nagłym,
dławiącym błyskiem wizerunek mężczyzny w białym kitlu i gumowych rękawiczkach.
Twarz zakrywała maska z gazy, na czole drżały krople potu - "dzieje się coś
niedobrego"... Słowa docierały zniekształcone warstwami gazy..."coś
niedobrego...". Kawałeczki sera spadły z szufelki na podłogę...

[inks]

Zrozumiała,że to wszystko, co się teraz dzieje-lądowanie, ubiegłoroczna plajta
wszystkich supermarketów w Polsce, kradzież kuli z fontanny na skwerku Malmeda
mają jakiś związek z tym tajemniczym facetem, którego spotkała na wczasach w
Jastarni. O ile w ogóle można to nazwać spotkaniem..Leżały wtedy obie z Saunne
na plaży. Słońce, plaża, okrzyki dzieci spierajacych się co do ostatecznego
kształtu monstrualnych zamków z piasku...Chciały wejść na chwilę do wody,żeby
się ochłodzić. Stały już po kostki w wodzie, kiedy zauważyły jak z fal wyłania
się zielony czepek, potem twarz zasłonięta maseczką chirurgiczną, szyja, którą
okalały pałąki stetoskopu...Były zbyt zdumione,zeby wydusić z siebie chociaż
jedno zdanie, kiedy podszedł do nich, cały ociekający wodą. Z kieszeni
wystawała zatkana plastikowym korkiem butelka albańskiego bourbonu. "Doktor
Szmurło. Nazywam się doktor Szmurło"-powiedział stanąwszy przed Julią i Saunne
w kitlu ociekającym wodą. Wodorosty oblepiały mu nogi odziane w holenderskie
chodaki. "Proszę przekazać prezydentowi,że za rok o tej porze wylądują na dachu
Centralu". Dopiero teraz Julia zauważyła,że pod rozpiętym kitlem miał na sobie
koszulkęz napisem "Białystok.Dożynki 78". "Do zobaczenia w Białymstoku"-rzucił
odwracając się w kierunku morza. Zębami wyciągnął korek,pociągnął potężny łyk
bourbonu i wszedł pomiędzy fale. Zanurzył się w nich jak łódź
podwodna..."Kurde, chyba mam halucynacje" powiedziała Julia patrząc na białe
grzywacze sunace w ich stronę. "Muszę strzelić jakieś piwo"-"Saunne, chodź,
poszukamy parasoli, może ktoś sprzedaje tu Dębowe"...

[inks]

"I dopiero teraz nam to mówisz?"-wycharczał wściekły marszałek do rzecznika
prasowego. Cały zarząd wojewódzytwa siedział w milczeniu wokół owalnego
marmurowego stołu z oczami wlepionymi w rzecznika prasowego."Ja mam
wniosek,żeby on to jeszce raz powtórzył-musimy dokładnie poznać fakty"-wycedził
przerażony zastępca marszałka. Ten w międzyczasie zapalił australijskie cygaro
i drżacymi ręką rozlał do kieliszków Lodową. Palił dopiero od dwóch lat-od
czasu kiedy komandosi Błyskawicy uwonili go z rąk Chińczyków. Fakty są takie,
że cały Magistrat uciekł z miasta. "Podobno nadali się w UPS jako przesyłki
ekspresowe do Bułgarii"..."-rzecznik usiłował mówić wolno i spokojnie. Wszyscy
jednak słyszeli jak się jąka...Już nikt nie próbował ukryć strachu. "Cco
ro..robimy"-marszałkowi udzielił się styl frazowania jego przedmówcy? "UPS
przestał działać, sprawdzałem..."-wyszeptał rzecznik patrząc gdzieś przed
siebie. Zachodzące słońce zalewało czerwienią cały pokój na 89 piętrze
biurowca TP SA. "Wypijmy"-wszyscy milcząco poparli propozycję rzecznika
siegając po kryształowe kieliszki....

[inks]

Do roboty lenie!!!

[ralston]

inks napisał:

> Do roboty lenie!!!
- wrzasnął marszałek widząc, że niektórzy ociągają się z podnoszeniem do ust
kolejnej, nie wiadomo już której kolejki. Tymczasem słońce ostatecznie i
nieodwołalnie skryło się za horyzontem, gasząc czerwienie na szczycie wieżowca
i otulając wszystko ciemnością.
Co się k...wa dzieje? - wybełkotał rzecznik gdzieś spod stołu konferencyjnego.
Kto pogasił światła? Gdzie jest EC II?

[inks]

"Herman, k..wa, znowu kazałeś kupić najtańsze żarófffki"-wybełkotał ktoś w
ciemności, ale skarbnik nie zdążył już odpowiedzieć.Coś huknęło i w rozwalonych
podmuchem eksplozji dzrzwiach pojawił się jakiś człowiek ubrany w bojowy
uniform. Gąbczasty, przesiąknięty zapachem wódki mrok sali narad przecięły
karmazynowe promienie tryskające z końcówki lasera, który żarzył się jak
koniuszek wielkiego papierosa. "Nazywam się Duke Nukem-przyszedłem ocalić to
miasto. Macie 10 sekund na opuszczenie tego budynku". "A jaką opcję polityczną
pan reprezentuje?"-marszałek próbował opanować sytuację. Duke Nukem obrzucił go
pogardliwym spojrzeniem i syknął: "S..dalaj". Po chwili pokój był pusty. Duke
Nukem zwalił się ciężko na wielki fotel stojący w rogu. "To był cięzki dzień"-
mruknął do siebie". Za oknem rozległy się pohukiwania dzikich kondorów.

[Gość: habitus]

inks napisał:

> "Herman, k..wa, znowu kazałeś kupić najtańsze żarófffki"-wybełkotał ktoś w
> ciemności, ale skarbnik nie zdążył już odpowiedzieć.Coś huknęło i w
rozwalonych
>
> podmuchem eksplozji dzrzwiach pojawił się jakiś człowiek ubrany w bojowy
> uniform. Gąbczasty, przesiąknięty zapachem wódki mrok sali narad przecięły
> karmazynowe promienie tryskające z końcówki lasera, który żarzył się jak
> koniuszek wielkiego papierosa. "Nazywam się Duke Nukem-przyszedłem ocalić to
> miasto. Macie 10 sekund na opuszczenie tego budynku". "A jaką opcję
polityczną
> pan reprezentuje?"-marszałek próbował opanować sytuację. Duke Nukem obrzucił
go
>
> pogardliwym spojrzeniem i syknął: "S..dalaj". Po chwili pokój był pusty. Duke
> Nukem zwalił się ciężko na wielki fotel stojący w rogu. "To był cięzki dzień"-
> mruknął do siebie". Za oknem rozległy się pohukiwania dzikich kondorów.
ROZDZIAŁ II

Świt przesączył się przez grube lniane zasłony w sypialni Espero. Swiatło coraz
wyraźniej zakreślało kontury sprzętów i odzieży porozrzucanej na podłodze i
fotelach. Mimo panujacego tu nieładu pokój zdawał się tchnąć spokojem i
pewnością, pewnością odpoczynku i przebudzenia... (Jesteśmy bandą grafomanów)

[Gość: Art]

> ROZDZIAŁ II
>
> Świt przesączył się przez grube lniane zasłony w sypialni Espero. Swiatło
coraz
>
> wyraźniej zakreślało kontury sprzętów i odzieży porozrzucanej na podłodze i
> fotelach. Mimo panujacego tu nieładu pokój zdawał się tchnąć spokojem i
> pewnością, pewnością odpoczynku i przebudzenia... (Jesteśmy bandą grafomanów)

Jesteśmy bandą grafomanów - powiedziała najmniejsza z trzech ubranych na
czarno ,zakapturzonych postaci.
Kradniemy słowa, zdania, ba całe rozdziały nawet... mamy chęć na Nobla z
literatury w tym roku - to kupa szmalu - powiedziała druga z postaci.
A jaka sława - rzekła trzecia...
Espero wstrząsnał dreszcz. Na szczęście były to tylko resztki snu i cienie na
scianie a nie rzeczywistość. Rzeczywistość budziła się razem z Espero...

[cavafis47]

... z rozmarzeniem rozlozyl na lozku koronkowe majteczki i rajstopy - nie ma
nic lepszego do zalozenia pod garnitur! Nagle wstrzasnal nim dreszcz niepokoju -
nie wiedzial na poczatku dlaczego? moze to te okrzyki kondorow za oknem? moze
fakt ze jego jestestwo bylo tylko grafomanskim wymyslem? Nie.... to bylo cos
powazniejszego - zerwal sie z miejsca, chwycil za kompas (jak zawsze
stregicznie polozony obok budzika na nocnym stoliku) i pobiegl do okna. Po
chwili intesywnego wysilku umyslowego juz wiedzial - bez watpliwosci dzisiaj
slonce wstalo nie na wschodzie ale na poludniu.... i kierowalo sie na polnoc
bezlitosnie rogrzewajac owoce winorosli i jego chuc. Powstrzymal sie jednak...
powoli zaczynal rozumiec ze dziwne wydarzenia ostatnich dni nie dotycza tylko
tego malego punktu na mapie, polozonego wsrod wszechobejmujacej zieleni
Podlasia, ale sa zjawiskiem na skale swiatowa. Zdenerwowanym krokiem ruszyl do
sklepu - przydalyby sie jakies zapasy, niepewnie myslal. Gdy znalazl sie w
srodku wystarczyl jeden rzut okiem aby w glowie mu zawirowalo i jak martwy
osuna sie na podloge - nie bylo "Dojlid"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[cavafis47]

Udezyl go w nozdrza intesywny zapach wrzesniowego smietnika, powoli otwieral
oczy gdy zdal sobie sprawe gdzie jest - w "piatce" plynacej stanowczym rytmem
po Lipowej. I nie byl sam..... obok siedziala ONA. Agnieszka Chylinska
poglaskala go po glowie - "moja misja juz spelniona" powiedziala i jak Xena
wyplynela przez pol otwarte okno ponad dach "Cristalu". Pozostal po niej tylko
delikatny zapach jasminowych perfum powoli przegrywajacych walke z autobusowym
smrodem. Espero intensywnie myslal - jak jest moja rola w tym wszystkim, co ja
moge zrobic? Wysiadl z autobusu nie wiedzec ze odpowiedz juz tuz, tuz. A
dokladnie za rogiem Krakowskiej gdzie schronil sie przed pedzacym tabunem
uczniow z I-go, ktorzy doswiadczajac wolnosci (co w ich przypadku zdarza sie
kilka razy do roku - i dobrze!!!) dostali skrzydel (lub jak to mowili co
niektorzy "porzyczyli" je od kondorow ktorych bylo coraz wiecej), ruszyli
srodkiem Lipowej wykrzykujac wiersze wieszcza w rytmie tam-tamow rozlegajacych
sie z wiezy Sw. Rocha......

[cavafis47]

Na Krakowskiej bylo spokojnie - ale tylko przez moment.... Usluszal krzyki -
srodkiem ulicy biegly: Saunne, Chatka, Ania1, Oka i Habitus!!!!! A za nimi gnal
rozwscieczony Tur z piana kapiaca z mordy!!!! Espero nie uwazal sie nigdy za
bohatera ale wiedzial ze musi ochronic te przestraszone, cierpiace bialoglowy.
Z rykiem godnym A.L. ruszyl aby zagrodzic droge potworowi i uchronic niewinnosc
pieknych dam. Bez namyslu chwycil Tura za rogi!!! "Pusc mnie bo mi kark
zlamiesz" zawyl on.... Espero stracil tupet - cicho spytal " to pan, panie
prezydencie nie w Bulgarii?". "Nie, prawie sie udalo, ale moja dusza byla za
ciezka i UPS nie przyjela mnie jako paczki. Ale to sie dobrze sklada bo musze z
toba porozmawiac......"

[inks]

nagle poczuł jak Tur chwycił go zimnymi obcegami za podbródek...chciał go
uderzyć ale pięści przecięły powietrze i ...wtedy się obudził. "To wszytko prez
te lektury"-pomyślał Duke Nukem. Przez ostatnie pół roku, które spędził w
Maroko, z braku lepszego zajęcia, czytał książki poświęcone historii
Białegostoku sprzed wielkiej wojny chińskiej."Tfu!!!"-splunął z
niesmakiem. "Nawet z tym wszystkim, co się teraz dzieje wolę obecne czasy"-
wyszeptał dźwigając się z fotela. Nalewał sobie oranżady, kiedy procesor
komunikacyjny powiadomił go o transmisji.-"Cześć, tu Julia", zadźwięczało mu w
głowie. Proces przekazał mu obraz Julii stojącej na jakimś skwerku. W tle
majaczyła bryła elektrowni atomowej w Fastach. "Cześć Julia!!!Miło cię znowu
widzieć"-"Kopa lat...To co, spotkamy się?"- w jej oczach tańczyły iskierki
radości.-"Jasne...Będę u Ciebie za kwadrans. Nigdzie się satmtąd nie ruszaj!"-
powiedział Nukem do obrazu Julii wyświetlanego na monitotrze naszytym na
mankiet uniformu.

3 minuty później wychodził z budynku, który, podobnei jak cała dzielnica
należał do TP SA. Światło ekranów oświetleniowych odbijało się w złotych
płytach pasaża.."Dobrze,ze nie kupili całego miasta"-pomyślał mijając olbrzymi
telebim, na którym nagie modelki mizdrząc się zachwalały nowy cennik na rozmowy
z Księżycem: "Naga prawda jest taka,ze dzonisz za piątaka" -obwiścił napis
mrugający na ekranie!-"To tyle co litr dobrego bourbona"-zreflektował się
Nuke...

[inks]

Miasto żyło swoim rytmem, choć ruch na ulicach był nieco mniejszy niż
zazwyczaj. „Wiadomość o lądowaniu chyba zaczęła już krążyć po mieście. To
niemal pewne”-skonstatował Duke dochodząc do stacji metra położonej obok
Gigamarketu „Społem”. Grupka ochroniarzy kręciła się wokół transportera
opancerzonego z napisem ”Cieciorko.Ochrona mienia”. strzegącego
parkingu. „Pewnie znowu złapali sklepowych złodziei....”-Duke zauważył jak
ochroniarz okłada kolbą laserowej strzelby długowłosego chłopaka, który
najwidoczniej nie chciał wejść do pojazdu.-„Ciekawe czy dalej ich torturują?”-
pomyślał.

Zejście do metra było strome i pochyłe. Pewnie ktoś z magistratu zdefraudował
pieniądze na schody ruchome. Duke wszedł na peron. Wygoleni na łyso, odziani
w dresy Adonisa artyści wygrywali na klawiszach rzewne transowe melodie.
Mijając ich Duke wrzucił do pustego futerału trochę drobniaków, które znalazł w
kieszeni.-„Powodzenia chłopie!”- krzyknął jeden z nich do Duke’a.-„Dzięki
bracie”-Duke zawsze lubił muzyków...

[inks]

Kolejka metra z cichym sykiem wynurzyła się czeluści tunelu przysłaniając
plansze z reklamą browaru w Fastach reklamujących nowy gatunek piwa:”Faust.
Trans Porter”. Duke uśmiechnął się do własnych myśli-Faust był ulubionym piwem
marokańskich rebeliantów. Nie było piwa, nie było walki-nie chciało im się
nawet oddać jednego strzału. Płacili za nie akumulatorami do laserów...

Wagonik metra był prawie pusty. Kilka osób spało w śpiworach na podłodze. Nigdy
nie potrafił zrozumieć przyjemności jaką młodym ludziom sprawiało mieszkanie w
metrze. Ta subkultura miała chyba nazwę „metronomów”. „Może to kwestia
neurostymulatorów, które stosują” pomyślał Duke? Nowy narkotyk-„telepka”-robił
osotatnio zawrotną kerierę.

Kolejka minęła kilka stacji. Wsiadło kilkanaście osób. „Dziesięciny” oznajmił
głos z taśmy”- . „Uwaga, drzwi się otwierają.”-Do wagonu weszło kilkunastu
Kazachów. Dwóch z nich niosło nosze, na których jakiś człowiek zwijał się z
bólu”. Duke spojrzał pytająco?-„Ranny”-„Nie.Pan, ona mieć skręcony żołądek”-
odrzekł jeden z Kazachów. „No tak, karetki pogotowia nie chcą jeździć do wezwań
z Dziesięcin. Nawet do chorych z wyrostkiem robaczkowym. Zbyt niebezpiecznie,
pola minowe....”-przypomniał sobie Duke-„ W Białymstoku wszystko po staremu.
Przynajmniej tutaj..."-westchnął.

„Elektrownia atomowa Fasty”-obwieścił lektor z głośnika. Duke zarzucił
laseromat na ramię i-kiedy drzwi się otworzyły- wyszedł na peron. Jakiś
człowiek z metalową puszką podszedł do niego. „To kondory panie, na kondory”i
zagrzechotał nią przed oczami Duke’a...

[cavafis47]

Tymczasem w bunkrze na Bema (malym, tylko 160 pieter, co przy 350 pietrowych
wierzowcach w okolicy powodowalo ze ta budowla nie rzucala sie w oczy), w
ciemnym pokoju rozjasnionym tylko blaskiem kilkudziesieciu monitorow siedzial
Max Powers. Koncentrowal uwage na kilku monitorach ktore pokazywalu wszystkie
kroki Duke'a Nukem. "Wreszcie go dopadlem" myslal zadowolony.... Duke byl jego
najwiekszym nemesis poprzez historie ludzkosci - korzystajac z najnowszych
odkryc psychogenetyki Max wiedzial ze gdy w poprzednim wcieleniu byl Trockim,
Duke byl Leninem; gdy byl Louisem XVI, Duke byl debem z ktorego zbudowano
gilotyne; gdy byl Herodem, Duke byl Pilatem; gdy byl Jonaszem, Duke byl
wielorybem; gdy byl Ying, to Duke byl Yang......"ale to sie skonczy juz
niedlugo...." byl zadowolony, zaciagna sie aromatycznym kubanskim cygarem,
kupionym na rynku od jednej z "mrowek", ktore codziennie wedrowaly z plecakami
przez transatlantycki most. W miedzyczasie Duke......

[inks]

Zatrzymał się w sklepie w hallu przylegającym do wyjśca ze stacji
metra. "Poproszę szeeściopak Dębowego Mocnego"-zwrócił się do sprzedawczyni w
połyskującym fioletowym wdzianku". Już sięgał po kartę z punktami kredytowymi,
kiedy dodał: "I dwa Fausty"-"Jasne pełne?"-zapytała-"Nie. Trans Portery"-
"Weekend?"-filuternie zmrużyła oko. "Tak jakby..."-uśmiechnął się do niej
szeroko.

Julia czekała na niego w zaroślach niedaleko wejscia do elektrowni atomowej.
Rzuciła mu się na szyje. Szlochała. "Cześć Julka. Kopa Lat"- wyszeptał przez
zasznurowane wzruszeniem usta. "Mam dla Ciebie prezent" powiedział, wyciegając
z plecaka matowe puszki Dębowego Mocnego"...

[cavafis47]

Przytulij ja do siebie, delikatnie glaskal jej wlosy, gdy nagle poczul..."nie
to niemozliwe" wstrzasna nim dreszcz. Ponownie przesuna dlon po jej szyji - nie
mial juz watpliwosci - te charakterystyczne wybrzuszenie po skora, miala
wczepiony transpodent. "Ale to niemozliwe, ona nie jest jedna z nich"
goraczkowo myslal, "moze jeszcze nie wie co ja spotkalo, w co sie zamienia" -
podja decyzje "musze ja uratowac!" Nie uszlo to uwadze Maxa ktory ogladal ta
scene w bunkrze.... szyderczo sie zasmial - wysiagna z lodowki
piwo "Zapominajka" - zasluzyl na nagrode po dzisiejszym dniu.......

[cavafis47]

Na marginesie - z dzisiejszego artykulu GW: "W sprawie kondorow. Doszly nas
glosy czytelnikow zaniepokojonych pojawieniem sie nad miastem tzw. "kondorow".
Po przeprowadzeniu dochodzenia pragniemy uspokojc naszych czytelnikow: po
pierwsze zadnych kondorow nie ma. Po drugie jesli sa to sa niegrozne - plotki
jakoby kondory atakowaly kierowcow autobusow i same zajmowaly ich miejsca za
kierownica sa nieuzasadnione. Po trzecie UM juz podja decyzje co zrobic aby
postrzymac inwazje kondorow - na kazdym niezabudowanym skrawku miasta zostanie
zbudowany kosciol - gdzie wierni beda mogli sie modlic o ochrone przed
kondorami, a na wiezach kosciolow stacjonowac beda wyszkoleni lucznicy ktorzy
sie zajma ich likwidacja. Oczywiscie w zwiaku z kosztami remont dworca PKP
odklada sie na czas nieokreslony"

[inks]

„Julia, muszę ci o czymś powiedzieć. Jesteś kimś specjalnym”- Julia, słysząc te
słowa ścisnęła mocno dłoń Duke’a.-„Ciągle mnie kochasz?”- zapytała. „Przecież
wiesz”, odparł Duke,”ale teraz próbuję powiedzieć ci o czymś innym, równie
ważnym...”. „Kojarzysz Doktora Szmurłę? Myślę, że powinnaś go już
spotkać”. „Szmurłę??? Zaraz, chyba coś kojarzę...Tak, spotkałyśmy go z Saunne w
Jastarni....Jakiś dziwny typ. Wodnik czy co? Wyszedł do nas prosto z morza,
wymruczał coś o lądowaniu i znowu zniknął w wodzie.”

Duke spojrzał na nią badawczo.-„Julia, czy ktoś ci mówił, że jesteś
zmodyfikowana genetycznie?”.."-"Nnno tak, wiem. To wyszło w czasie badań
okresowych...”. „To Doktor Szmurło sterował twoją mutacją”-oznajmił Duke.
Zostałaś wybrana, żeby wziąć udział w misji. To nocne widzenie, zdolności
telepatyczne-to dzięki niemu”-„Jednak parę lat temu, kiedy wymieniali ci
wątrobę-Szmurło był jednym z operujących-stało się coś jeszcze. Masz wstawiony
transponder. To jego sprawka.. Przeszedł na ich stronę-zmusili go. Mówił mi
o tym, zanim zniknął, ale myślałem, że kłamie... dziś jednak wyczułem to
urządzenie pod twoją skórą.”-„ Wtedy, nad morzem Szmurło chciał cię ostrzec...”
W oczach Julii powoli otwierała się studnia strachu...”

„Nie bój się. Jakoś to z ciebie wydostaniemy. To jest do zrobienia”- „Musimy”-
powiedział Duke przytulając przerażoną Julię... Samozniszczalne puste puszki po
piwie z sykiem zamieniały się w bezbarwny płyn, który powoli wsiąkał w trawę,
na której siedzieli

* * *


W połyskującym tytanową gładzią kuloodpornych elewacji urzędzie wojewódzkim za
pancernymi drzwiami urzędniczych gabinetów pęczniał lęk.

„Panie Czopek. Przyjdź pan do mnie”-wojewoda po raz setny w ciągu niespełna
sześciu godzin wezwał dyrektora generalnego urzędu. „Jak ewakuacja? Relacjonuj
pan....”-zmęczonym głosem zapytał Czopka, który kwadrans później, zdyszany po
przejściu przez śluzę kontrolną i mikrotomograf komputerowy zdolny wykryć
najmniejsze nawet porcje ładunków wybuchowych ukryte w komórkach organizmu
pojawił się w progu pokoju.

„Yh, Yh, yh, no to yh, panie wojewodo, jest yh tak,że...”- Czopek pomimo
usiłowań nie mógł złapać odddechu dławiony monstrualnym węzłem urzędniczego
krawata z logo TP S.A.

„Łyknij pan”-wojewoda postawił przed dyrektorem butelkę z Żubrówką, którą
wprawnym ruchem wydobył spod biurka.

„Bóg zapłać”-sapnął Czopek, pociągając potężny łyk wódki.

„ No to jest tak-tu wypluł źbło trawy-że za 4 godziny przyleci po pana kopter”

„A co z protegowanymi?”-wyraźnie uspokojony wojewoda rozpinał guziki koszuli
pod szyją.

„Załatwiłem im trzy autokary od sponsora”-powinno wystarczyć. Powiedział dumny
ze swojej zaradności Czopek.-„Przyjadą po nich jutro”-chciał coś jeszcze dodać-
kiedy na biurku zaterkotał wielki telefon z niebieskimi literami „TP S.A”na
panelu czołowym. Wojewoda sięgnął po słuchawkę. Przerażenie rozlało się po jego
twarzy jak sos tzatziki po talerzu z greckim żarciem. Wskazującym palcem w
milczeniu wskazał Czopkowi śluzę wejściową.

Kiedy ten wyszedł wojewoda powiedział do słuchawki „Co mogę zrobić dla pana ,
panie Max?”

[inks]

„Choć, przyda się nam spacer”-Duke pomógł wstać Julii, którą-choć pocieszał ją
jak umiał - bardzo przygnębiła wiadomość o implancie . Minęli bramę
elektrowni atomowej i zabudowania browaru, nad którym nawet teraz, w świetle
dnia migotał napis „Faust. Nuklearne oblicze chmielu”. Przez jakiś czas szli
traktem dla pieszych przylegającym do pobliskiej autostrady. Sznur
bezzałogowych ciężarówek zmierzał w stronę Ełku –i dalej do rebelianckiego
Królewca. Wlekli się powoli, noga za nogą. Upał nie sprzyjał przechadzkom. Po
jakimś czasie zobaczyli polną drogę, która nikła gdzieś w lesie. „Chodź, tam
jest trochę cienia”-Duke skręcił w stronę drzew. - „Gdzieś tutaj jest rzeka”.
Pięć minut później doszli do niewielkiej polany, za którą niebieściiła się
szeroko rozlana, po deregulacji jej brzegów, Narew. Podobno żyją tu
największe bobry w Polsce”-ożywiła sięJulia-„To pewnie przez tą
elektrownię...”?. Inks pomyślał chwilę-„E , nie, nazwyczajniej w świecie
zreprodukowali te gigantyczne bobry z megalitu...”-przeczytał gdzieś o tym,
kiedy był w Maroko, ale nie dokończył zdania bo jego uwagę przykuła rosnąca
nieopodal akacji, a raczej to coś, co skrywało siew jej cieniu.

Błyskawicznym ruchem ściągnął z ramienia laserową strzelbę i wymierzył ją
gałęzie akacji. „Wyłaź!!!”-krzyknął do ściany zieleni. Po chwili z rękami
wysoko uniesionymi wysoko nad głową wyszedł otyły jegomość w dresach i
plastikowej jaskrawo żółtej kamizelce.-„Ja pana barhdzo przephraszam”-odezwał
się do Duke’a z ciężkim, niemieckim akcentem-„Ja tu tylko sikał”...-„A,
Niemiec!, imigrant!!!???”-Duke wyraźnie uspokojony opuścił głowicę strzelby.
Słyszał, że gdzieś w pobliżu Fast koczowali, od lat, imigranci z Niemiec.-„Ja.
Das ist richtig”-odrzekł Niemiec.-„Choć pan do nasz obóz. Zaphraszam.Rhobimy
lowpahradę.Popaczycie sobie ”.-„Czemu nie!?”.-Duke z zainteresowaniem przyjął
zaproszenie jegomościa w dresach. Skręcało go z głodu, a Niemcy zawsze
częstowali porządnym wurstem i kuflem domowego piwa”.-„Wpadniemy, co nie
Julia?”-„OK.” odpowiedziała i zgodnie pomaszerowali za Niemcem...

[inks]

...Bo my tu panie przyjechali z Dusseldorfu, opowiadał Johann, Niemiec, którego
Duke o mało co nie zastrzelił na polanie. Koczujemy tu, bo dawali nam tylko
kwatery na Dziesięcinach, a my by chcieli w TBS-ach w Żółtkach"”-żalił im się
Niemiec kiedy już siedzieli przy ognisku umiejscowionym w sercu ich
obozowiska złożonego ze starych, zdezelowanych autobusów MPK. Czas zatarł już
większość liter. Tylko obok przednich drzwi jednego z nich widniała nie
ruszona zębem czasu biała trupia czaszka. „Uwaga!!!Do próbujących wsiadać
przednimi drzwiami kierowca będzie strzelał bez uprzedzenia ”-głosił okalający
ją napis.-„ I co, każą wam pewnie długo czekać?...”- powiedziiał Duke gapiąc
się na autobusy.-„No!. Panie, oni mówio, że za trzy lata zbudujo, bo teraz nie
majo pieniondzy”-polszczyzna Niemca była ciągle daleka od doskonałości, ale
zrozumiała.

„No tak, fontanny budują” –kwaśno skwitował całą sprawę Duke przypominając
sobie o plakatach, które widział na mieście: „1000 fontann na 500 lecie.
Białystok-wodne miasto”. „Jeszcze trochę i całe miasto w aqa park by
zamienili. Dobrze, że udało się ich stąd wykurzyć”-powiedział głośno do Niemca,
który powoli mieszał flaki w czarnym kotle.-„Wczoraj my ich naważyli. Na
lowpahradę. Trzeba majehranku dosypać więcej”-rzucił Johann poprzez obłoki
pary wydobywające się z naczynia. Milcząca dotąd Julia, która sączyła piwo
pociągając je przez słomkę prosto z puszki siorbnęła głośno i mrużąc oczy
westchnęłą: „Boże! Jak ja lubię majeranek!”

[inks]

* * *


Duke stał z piwem w jednej garści i z papierowym talerzykiem, na którym
spoczywała oblana keczupem grillowana kaszanka. Julia tańczyła na jednej z
platform ciągnionych przez zaprzężone do nich konie. Falowała razem z
pozostałymi mieszkańcami obozowiska. Niemcy ubrani w tradycyjne plastikowe
wdzianka i różowe okulary podrygiwali w rytm Deejeya, który puszczał muzykę z
gramofonu podłączonego do baterii paliwowych.-„Niezła lowparada”-rzucił Duke
rzeczowo do stojącego obok Johanna.-„Ja...Bahrdzo dobhra”-odpowiedział Niemiec,
który chybotał się na boki przytłoczony ciężarem wypitych kufli piwa. Duke
zauważył jak Julia macha do niego ręką: „Pójdę potańczę”- powiedzial do Niemca.
Dojadł kaszankę, popił piwem i powoli ruszył w kierunku platform poruszających
się powoli wokół obozowiska. W głośnikach dudniła stara ballada
techno ”Taniec kondora” . „Ratowanie miasta może poczekać do jutra” pomyślał
Duke gramoląc się na platformę.

[inks]

*
* *

Silnik czołgu dudnił głucho. Co jakiś czas pojazd przeszywało suche terkotanie.
To działonowy grzmiał z głowicy laserowej. Amortyzatory i żyroskopy z trudem
tłumiły wstrząsy wywołane nierównościami terenu...Trzęsło coraz
bardziej...Duke chciał już zapytać mechanika, czy nie mógłby jechać po
równiejszym terenie, kiedy nagle coś uniosło go w powietrze....”panie Duke,
niech pan wstaje!”-Johann stał nad nim i potrząsał Duke’a za ramię. –„Ależ mi
łupie w czaszce”-jęknął Duke. Usiadł i nerwowym ruchem zaczął obmacywać
kieszenie ubrania.”Ufff! Jest...”-szepnął, kiedy znalazł niezbędnik, w którym,
oprócz opatrunków i antybiotyków, przechowywał opakowanie „Katzgonu”.-„Ma pan
wodę, panie Johann?”-„Znajdzie się”-odrzekł Niemiec i chwiejnym krokiem
pomaszerował do stołu z resztkami wczorajszej biesiady.

Na jednej z ław przycupnęła Saunne, która popijała coś z blaszanego kubka. W
międzyczasie Johann przyniósł mu wodę. Duke połknął i popił
tabletkę „Katzgonu”. Chwilę później poczuł fale zimna i gorąca, które zaczęły
ogarniać jego ciało. Zamroczyło go na kilka sekund.... Kiedy już się ocknął
zakręciło go w nosie: „Aaaaaaciu!!!!”-kichnął potężnie. Medykament zakończył
swoje działanie: Duke czuł się jak nowonarodzony. Tak jakby nie wyżłopał
wczoraj tych hektolitrów piwska.

„Sto lat”-rzuciła Julia. Tymczasem Johann usiadł przy stole. Złożył głowę na
rękach i ..zasnął. Widocznie wolał bardziej naturalne sposoby walki z
poimprezowym delirium.

„Wiesz? Oglądałam przed chwilą skrót wiadomości na swoim komunikatorze.
Na „Lipowej” i w okolicach Teatru Węgierki trwają zamieszki-podobno
ekoterroryści i antyfontannowcy znowu zawarli krótkotrwały alians i maszerują w
kierunku urzędu wojewódzkiego. Z Łomży wyruszyły już oddziały prewencji”-
mówiła Julia do Duke’a, który przyrządzał sobie właśnie wietnamską zupkę.-„OK.
Zjem i ruszamy do miasta”-znajmił Duke, który właśnie kruszył żółty makaron.
Trzeba wziąć sprawy w swoje ręce...”

[inks]

„Boże, jak ja nienawidzę tego miasta.”-myśli wojewody krążyły jak talerz
gramofonu wokół ewakuacji z urzędu. „Dobrze, że nasi jadą już na odsiecz”-
wiadomość o odsieczy oddziałów prewencji, które jak mu doniósł Czopek,
kilkanaście minut temu wyjechały z Łomży sprawiła, że poczuł dużą ulgę.” „Żeby
szybciej być w domu”...marzył, pakując do teczki suweniry otrzymane od
interesantów i przełożonych z Warszawy, w tym odznakę „honorowego abonenta TP
S.A.”, którą dostał niedawno w czasie rautu w Wilanowie. Nie cierpiał ani
Białostoczan, ani Białegostoku: zawsze czuł się tu obcy. Traktował swoje
stanowisko jako szczebel do dalszej kariery, a pracę w tym zbuntowanym mieście -
jako tymczasową, przymusową zsyłkę. Miał większe aspiracje. Wolał Warszawę, ale
lata zabiegów o pracę w centrali, spełzały, póki co, na niczym.-„Jebane
s’ledzi”-mruknął, a po chwili żachnął się-„Cholera, ja też zaczynam używać tych
ich rusycyzmów”

[Gość: cavafis47]

Zadwonil telefon. "Panie wojewodo, mamy powazny problem" powiedzial major
Poglowachbic. "Wiem, wiem tlumy w centrum itd".... "Nie to powazniejsza sprawa -
z Jurowieckiej wlasnie ruszyl tlum - Jagiellonia przegrala mecz o utrzymanie
sie w 27 grupie klasy XI 58 ligi okregu Y.......... z druzyna KKSZD
(Katolickiego Klubu Sportowego Zbawienia Dusz) 'Swieci' Piasta...... ".
Wojewoda nerwowo przelkna sline - 'Swieci' to przeciez jego druzyna, jeden z
nielicznych powodow dla ktorych mial jeszcze sily rano wstawac (chociaz mysl o
lewym zwolnieniu eutanazyjnym korcila go coraz bardziej). "Iiiii co......"
zapytal. "Kibice ida na urzad" powiedzial major, "niech pan teraz sobie radzi
sam, ja mam dosyc" i odlozyl sluchawke.....Po chwili gluchego milczenia
wojewoda siegna po telefon "Panie Max, ratuj pan. Zgadzam sie na wszystko". Max
smial sie wylgarnie... "Dobra, dobra. To numer telefonu, zadzwon pan tam. On
bedzie wiedzial co robic. Gosc nazywa sie Duke......."

[inks]

No tak jeszcze ta Jagiellonia i ci ich cholerni kibice”...Od czasu kiedy
zdobyli Eurazjatycki puchar UEAFA wrzawa wokół zespołu i tłumu jej fanów nie
milkła. Podobno kibice byli świetnie zorganizowani. Mieli nawet własne
czołgi...”.-„Zadzwonić? Nie zadzwonić? Zadzwonić. Nie zadzwonić? Zadzwonić? Nie
zadzwonić?... ”-wojewoda z zapamiętaniem robił otwory dziurkaczem w CV jakiegoś
naiwniaka.... Za pośrednictwem swojej ciotki, która znała jednego z dyrektorów
wydziału w podległym mu urzędzie dostarczył podanie o pracę”-„Nie ta opcja
baranie!”-rzucił ze złośliwą satysfakcją w głosie w kierunku zdjęcia z którego
spoglądał jakiś przestraszony młody człowiek. Nagle coś mu zaświtało w głowie.
Wcisnął guzik: „Tak, panie wojewodo?”- twarz przymilnie uśmiechniętej
sekretarki spoglądała na niego z interkomu”-„Ułoży mi pani pasjansa na
komputerze!!!” warknął.-„Już pan pomyślał życzenie?”-zapytała.-„Już”...

5 minut później stropiona sekretarka znowu pokazała się na ekranie.-„No i co?”-
„Nie wiem jak panu to powiedzieć..ale..nnnn....nnnn....”-„No niech pani mówi!!!-
wojewoda niemal wrzasnął.-„Nie wyszedł”-wyszeptała sekretarka, wtuliła twarz w
dłonie i zaczęła szlochać”-„Głupia krowa-po co ją tu zatrudniałem?”-wojewoda
czuł jak ogarnia go złość zmieszana ze znużeniem.”Bo pani to zawsze jakoś tak
dziwnie!!!..”-wysyczał i przerwał połączenie”

„Ch.. z tym wszystkim”-powiedział wojewoda i sięgnął znowu po telefon. –
„Połączy mnie pani z niejakim Dukem”-powinniśmy mieć gdzieś jego numer”-
„Dobrze”-głos sekretarki ciągle drżał-„I niech już pani nie beczy , do
cholery!!!”

Hymn TP S.A. rozległ się w całym gabinecie. Uparli się, że to lepsze niż dzwonek

Wojewoda ze wstrętem powoli sięgnął po słuchawkę: „Tu Duke Nukem”-powiedział
ktoś po drugiej stronie i potężnie ziewnął”- w tle grało rytmiczna muzyka
techno i brzęczały talerze.

„Białystok jest wasz. Za godzinę opuszczam gabinet”-wojewoda czuł jak w gardło
kłuje go tępe żądło przegranej”

„Wolne miasto Białystok, Wolne Miasto Białystok!”-poprawił go Duke Nukem, który
w jednej ręce trzymał końcówkę komunikatora, drugą zaś karmił dzikiego kondora,
który niecierpliwie przestępował z łapy na łapę i szczypał go delikatnie
dziobem w palce.

„To będzie gorący weekend....”-pomyślał Duke...

[inks]

„Wiesz co Julia?....”-powiedział Duke, kiedy z ekranu kumunikatora zniknęła
obrzmiała twarz wojewody?- „....trzeba uratować Białystok..ale póki co, to ja
muszę nabrać sił. Zmęczony się jakiś czuję i nic mi się nie chce...”. „Hm...”-
Julia zaczęła się nad czymś zastanawiać..”To chyba nie ma innego wyjścia tylko
musimy się przejść do Herkulesów, to zawsze pomaga...”-„Niezła myśl”-
odrzekł,ale zaraz się zmitygował: „ A co z rebeliantami na ulicach??? Przecież
bez nich nie damy sobie rady?”...”Trzeba by ich jakoś zająć”-Julia zmrużyła
oczy –„Już wiem!!!”-„Co wiesz?”-zapytał ją zaciekawiony-„Wiem jak ich zająć!
Duke –to proste. Wyślemy sms-y do wszystkich, których znamy, z wiadomością, że
w konsulacie Unii na Dojlidach znowu dają dotacje...bo przecież zawsze coś dają
i za bardzo nie skłamiemy”-„No, nieźle, nieźle”-odparł Duke porządnie
rozbawiony pomysłem Julii-„Trzeba tak zrobić. Nie ma innego wyjścia”-
Wysyłamy!”odparł siegając opuszkami palców do tarczy komunikatora.

Zrobili jak postanowili. Pół godziny później centrum Białegostoku opustoszało.
Antyfontanniści , Kibice jagi, czołgi ekologistów-kto żyw ruszył w kierunku
Dojlid.

„Na jakiś czas będzie z nimi spokój”-Julia i Duke stali oparci o ścianę stacji
metra nieopodal deptaka na Lipowej i odprowadzali wzrokiem maruderów
zamykających kolumnę zmierzajacą w kierunku Dojlid. „To co-odświeżymy
wspomnienia?”-Duke spojrzał pytająco na Julię. „Jasne”-odparła i pociągnęła go
w kierunku pobliskiego sklepu. „Dwie „wiśnie” i dwa serki Turka”- Julia
poprosiła sprzedawczynię.-„Co, do Herkulesów?”-zapytała ekspedientka z
uśmiechem na ustach.-Sie wie sie” –odparł zbawca Białegostoku, Duke Nukem,
ostatni z kondotierów...”

[inks]

Duke i Julia wyszli ze sklepu na plac przed kościołem farnym. Wiatr niósł
kropelki wody z fontanny tryskającej naprzeciwko budynku dawnego cekhauzu.-„ I
tu też” pomyślał smutno Duke patrząc na kilku meneli, którzy wspinali się po
schodach na szczyt zjeżdżalni wijącej się kretą serpentyną wokół elipsowatej
niecki wypełnionej wodą.-„Dawaj kurwa, dawaj!!!”-krzyczał do kumpli ociekający
wodą osobnik, przytrzymując się pionowego słupa zwieńczonego posągiem rycerza
na koniu. Woda wypływająca z miecza strzelała pod ciśnieniem w górę.. –„Na
szczęście zdejmują to na zimę”- powiedziała Julia wskazując głową rynnę
zjeżdżalni.

-„Patrzcie kto idzie !”-wrzasnął nagle koleś w fontannie!-„Szacuneczek panie
Duke!!! Dawno pana nie było. Mówili, żeś pan zaginął w Moroko”. „Chyba w
Maroko”-mruknął do siebie Duke-„Kłamali!”-rzucił w stronę postaci ociekającej
woda.

Po lewej ich oczom ukazał się telebim z reklamą jakiegoś filmu. „POGANIN”-
wielkie litery migotały na ekranie na zmianę z sekwencjami z filmu.-„Wiesz, to
chyba będzie ekranizacja tych pamiętników, które znaleźli rok temu..”-
powiedziała Julia-„Ach tak, coś słyszałem. Chodzi o pamiętniki MieszkaI...?
Chyba o te...”-Duke nie był jednak do końca pewien.

Minęli kino, kościół i ruszyli w stronę parku. – Mogliby to wreszcie
odbudować ”-pomyślał Duke patrząc na wypalone zgliszcza hotelu zniszczonego na
początku wieku przez agentów nadzoru budowlanego.-„ To ich przywiązanie do
histori....”-Duke skrzywił się z niesmakiem....

"Wiśnia" na ławce smakowała rewelacyjnie.Była lekko kwaskowata i przyjemnie
szczypała w podniebienie...

„Dobry wieczór. Zapraszamy”-powitał ich ubrany w śnieżnobiały garnitur
bramkarz. Na klapach marynarki połyskiwało niebieskawe
logo „Herkulesów”. „Kanapuszki, drynio. Proszę się częstować”-rzucił drugi z
nich, wskazując stół z przekąskami i alkoholami stojący w głębi holu.-„Firma
stawia..ale najpierw zapraszamy do kasy i do szatni”-„Dzięki”-powiedzieli.
niemal jednocześnie Julia i Duke.

„Boże, to Duke”-usłyszeli za swoimi plecami kiedy przekraczali próg klubu.-„Ci
Państwo nie płacą za wstęp”-krzyknął któryś z bramkarzy do dziewczyny
sprzedającej bilety.-„Miłej zabawy”-powiedziała ziewając przeciągle blondwłosa
piękność, kiedy Duke i Julia wyciągnęli przed siebie ręce. Chwilę później
fosoforyzujące maczugi ozdobiły ich nadgarstki”. „Umda, dumda, umda, dumda”-
dyskoteka dudniłą transem. „To co?-do boju!”-powiedział Duke patrząc z
uśmiechem na Julię.-"Ano do boju panie Duke"-odrzekła Julia wyjmując z torebki
małe, okrągłe lusterko....

[inks]

Przekąsili. Wypili po drinku.-„Cholera, lepiej nie mieszać, ale co tam!”-Duke
odstawił szklankę na stół, pomiędzy pucharki z syntetycznym kawiorem. Wziął
Julię za ręke i poszli w stronę muzyki. Na schodach przecisneli się przez
tłumek oblegający automat z narkotykami. „Chciałem trawki, a dał mi syntę!!!”-
żalił się jakiś ogolony na łyso artysta młodej lasce ubranej w srebrny
kombinezon...”, ale chwilę później nie słyszeli już żadnych rozmów. Zanurzyli
się w magicznym akwarium, które wypełniały pulsujące światła, hologramy i
dźwięki...

[inks]

Nad ranem nieprzytomni ze zmęczenia pojechali do mieszkania Julii, żeby się
złapać trochę snu. Podczas, gdy Julia brała prysznic Duke poszedł do kuchni,
żeby zaparzyć herbatę. Kiedy Julia wyszła z łazienki Duke spał z głową opartą
na stole, pomiędzy ekspresem do kawy i stosem paczek z prezentami, które
otrzymali do kierowcy taksówki-jego kompania miała kolejną akcje promocyjną.
Obiecali jeszcze dać nowy telewizor, ale kurier miał go dostarczyć dopiero
wieczorem. Julia obudziła Duke’a i zaprowadziła go do sypialni. Zdążyła
poprosić domowy komputer o budzenie o 17.30 i po chwili oboje zasnęli kamiennym
snem. Podobnie jak kondory, które uspokojone powrotem Julii przycupnęły na
przewodach pobliskiej linii wysokiego napięcia jak nuty na pięciolinii.

„Julia, pora wstawać”-powiedział komputer i włączył delikatną muzykę: „ już
jest 17.30-przypomnę się za pięć minut”-„Za dziesięć”-poprosiła Julia zaspanym
głosem.-„Dobrze,za dziesięć”, odrzekł cyfrowy zarządca jej 7 pokoi i 2
łazienek. Zdrzemnęła się... Dopiero połączone siły komputera i Duke’a, który
przeciągle zawodził w łazience pomogły Julii ostatecznie wyrwać się z objęć
Morfeusza.

Przy śniadaniu ostatecznie ustalili co powinni dalej robić. Wezwali taksówkę i
pojechali do radia. Taksówkarz próbował im wcisnąć robota kuchennego, ale
Julia kazała go sobie wysłać na adres domowy.-„Korporacje znowu prowadzą jakąś
wojnę o klienta”- pomyślała Julia, kiedy szli w stronę oliwkowych zabudowań.

Studencka Rozgłośnia Radiowa „CZAD” głosił neon płonący na zielono nad wejściem
do budynku. Duke nacisnął dzwonek. Otworzył im młody chłopak w granatowych
spodniach, koszuli z pagonami i czapce ze złotym otokiem. Widocznie był tutaj
portierem: „W czym mogę pomóc?”, zapytał, patrząc podejrzliwie na Duke’a- „
Chcieliśmy rozmawiać z szefem”-głos Duke’a był stanowczy i nie znoszący
sprzeciwu. „Umawiał się pan wcześniej?”-„Nie, ale pan redaktor z pewnością
znajdzie dla mnie chwilę”. „Skoro pan tak twierdzi...”chłopak podszedł do
swojego kontuaru i nacisnął guzik interkomu.-„Ktoś do pana, szefie. Pan
Duke...i....”-„Julia. Mam na imię Julia” wybawiła go z opresji Julia-„....i
pani Julia”.-„Niech wejdą”-powiedział ktoś cichym szeleszczącym głosem, który
dobiegł z głośnika interkomu. _”Proszę za mną”-portier ruszył w stronę ukrytego
w głębi holu korytarza. –„Dziękuję. Wiem jak się tam idzie”- odparł Duke.

Miękka wykładzina tłumił ich kroki, kiedy mijali szereg drzwi prowadzących do
pomieszczeń rozgłośni. Na jednych z nich połyskiwał spora mosiężna tablica
z napisem „Dyrektor”. Duke zapukał i wszedł puszczając przodem Julię. –
„Dobry wieczór, panie dyrektorze” powiedział sucho Duke do starca wciśniętego
w skórzany fotel stojący za gigantycznym biurkiem. Nad siwą głową widniał
portret przedstawiający jakiegoś nadętego jegomościa w gronostajach. –„Pewnie
nowy rektor”, pomyślał Duke...-„To znowu ty, mówili, że nie żyjesz, wycedził
staruch”-„Tak. Ja. U pana, jak widzę bez większych zmian. Dodajmy: jak zwykle
bez większych zmian”- Duke uśmiechnął się ironicznie... „Do czego pijesz?”-
Dyrektor studenckiej rozgłośni wyraźnie poczerwieniał na twarzy”-„Spokojnie,
dziadku, powiedział Duke i poprawił pasek laserowej strzelby....”Pozwolisz mi
przeczytać na antenie kilka komunikatów i po sprawie” –powiedział Duke i
przewiesił sobie broń na drugie ramię”._”Widzę,że nie zamierzasz pisać do mnie
w tej sprawie podania”-powiedział starzec. –„Nie bardzo” –powiedział Duke
uśiechając się lekko. Przez chwilę mierzyli się spojrzeniami. Po chwili
dyrektor spuścił oczy i potarł policzek kościstą dłonią- „Pani Krystyno,
pozwoli pani do mnie”-zwrócił się niewidocznego mikrofonu wbudowanego w
biurko. –Po chwili szurając nogami do pokoju weszła otyła kobieta opatulona
chustką: „Ależ mi dzisiaj głowa boli, a jak kręci w stawach!!!...” zaczęła,,
ale urwała, kiedy zauważyła Juli,ę i Duke’a –Pani Krystyno, zaprowadzi pani
państwa do reżyserki. Mają do przekazania kilka wiadomości naszym słuchaczom”-
„ A co z ramówką”- pani Krystyna miała w oczach przerażenie.-„Wykonać!”-
powiedział dyrektor i wskazał brodą drzwi.

W reżyserce było gorąco. Duke rozpiął kurtkę. „A teraz, moi drodzy, Deejay
Stiopa i najnowszy przebój tego lata „Nasz pierwyj raz”. A swoją drogą, co to
się będzie działo w ten weekend na Placu Czerwonym, co to się będzie
działo!!!!!...”-ciągnął podekscytowany spiker. –Musi używać modulatora i
przyśpieszacza”-pomyślał Duke patrzac na zwiędłe usta osobnika, który siedział
po drugiej stronie szyby i ślinił się do mikrofonu.-„To niemożliwe, żeby w tym
wieku miał taki młody głos”.....

[inks]

„Przerywamy audycję. Na naszej antenie pojawi się niespodziewany gość, pan
Duke..”- .Max odwrócił głowę od monitora i popatrzył w sufit swojego bunkra-„No
Duke, nareszcie wziąłeś się do roboty” rzucił w stronę fresku-kopii „Stworzenia
świata” zdobiących sklepienie jego kryjówki”...w głośniku ukrytym w suficie
coś zaszeleściło, zachrobotało i na antenie rozgłośni pojawił się Duke _”Fajne
sitko”-chyba jeszcze nie wiedział, ze jest na fonii -„....co już? No dobra, to
zaczynam”-Duke lekko chrząknął. Max wydał komendę komputerowi: „Głośniej” –
„...ciekawe co nam powiesz, Duke...”...

-„Witam wszystkich mieszkańców tego niespokojnego miasta. Nazywam się Duke
Nukem. Niektórzy znają mnie jako Jana Trzy Fazy, dla innych więcej mówi imię
Elbazyl, jeszcze inni mogą pamiętać muzykę, którą tworzyłem z zespołem Hala
Pomp.... Chcę wam opowiedzieć o paru istotnych sprawach... Kilka dni temu
wylądowali w naszym mieście komandosi zachodniej grupy kontrolno-
inspekcyjnej „Stet”, przysłani tu przez Junię. Jak widzicie Junia nia zapomina
o swoich dzieciach. Nawet tych najbardziej niepokornych i zbuntowanych. Z tego
co wiem, mają sprawdzić gdzie podziały się te miliardy „dwunastek” które
przydzielili naszemu miastu w ramach programu „STOKSTAR”. To jest oficjalny
powód ich wypadu na nasze tereny. I rzeczywiście- ich jednostki już sprawdzają
papiery w urzędach i prowadzą wiele innych działań. Jakich-możemy się tylko
domyślać. Na pewno sprawdzają banki danych, archiwa, przekopują się przez
zapisy operacji finansowych w bankach i , jak sądzę, już udali się w pościg za
kilkoma radnymi i urzędnikami.

Część z was już wie-że prezydent, marszałek i członkowie sejmiku i rady miasta,
wojewoda i pracownicy ich aparatu czmychnęli z miasta. Już wkrótce porządku na
ulicach zaczną pilnować komandosi Junii. To kwestia godzin. Jednak oprócz
oficjalnych powodów ich „wizyty” są też takie, których można się łatwo
domyślić. Chcą nas znowu przekonać, żebyśmy się włączyli do Junii. To stara
śpiewka; Będą nas znowu kusić, obiecywać nadania gruntów we Francji i obu
Amerykach, trybuty i daniny. Bądźcie czujni!!! Junici chcą jednego-dostępu do
Bramy . Już wkrótce się przekonają, że są rzeczy których nie można kupić!!!


Duke, alias Elbazyli przerwał na chwilę, wziął głęboki, mocny oddech i z
głośnika rozległ się dalszy ciąg jego manifesta....

„...Rada Starych Białostoczan, czyli dobrze wam znany Tajny Komitet Śledzi
postanowiła zaapelować do was o pomoc. W pierwszej kolejności musimy ustanowić
w Wolnym Mieście nowe władze. Proponujemy, żeby przejściowo funkcje
alternatywnego Prezydenta sprawował Święty Starzec, ProtoAntoni. Znacie jego
dokonania. Znacie jego poglądy i osiągnięcia w walce z władzami narzuconymi nam
przez Megalotonów z Warszawy. Jeśli chcecie mu pomóc, macie pytania,
propozycje i uwagi-zgłaszajcie się na jego portal www.protoantoni.stok.pl. Tam
poznacie wszystkie niezbędne szczegóły. Powtórzcie znajomym adres
ProtoAntoniego-drogą eleketro dowiecie się więcej niż mógłbym teraz powiedzieć.
Bądźcie dzielni!!! I czekajcie na nasze symsy!!!

To tyle na dzisiaj. Pozdrawiam Białystok. Wasz Duke...”-w radiu zaległa długa
cisza, którą po paruminutach przerwał dżingiel z reklamą rozgłośni...”Nieźle,
całkiem nieźle panie Duke”-westchnął Max...

[inks]

Duke ściągnął słuchawki i wyszedł ze studia zostawiając za sobą zdumionego
spikera i realizatora programu, który siedział osłupiały nad konsolą.

„Mój Boże, Duke, co ty wygadywałeś? Święty Starzec-rozumiem, tego znam, ale z
tym Tajnym Komitetem Śledzi chyba przesadziłeś”- bzyczała do niego rozeźlona
Julia kiedy szli korytarzem wychodząc z pomieszczeń Rozgłośni
Studenckiej „Czad”. –„No a co? Miałem powiedzieć, że to wszystko mój pomysł?”-
Duke tłumaczył się Julii, ale w głębi ducha nie miał poczucia winy.-„Tak czy
owak: klamka zapadła ”-powiedział do niej, kiedy szli w kierunku postoju
taksówek.

Kierowca otworzył im z uśmiechem drzwi i wręczył koperty
wypełnione „dwunastkami”-Julia spojrzała pytająco na szofera-„Promocja taka-
zamiast wozić za darmo, jak inni, nasza firma płaci klientom żywą gotówką za
każdy kurs”- wyjaśnił człowiek w kombinezonie z wielkim numerem telefonu na
plecach.-„A to chyba, że tak”-odrzekła Julia sadowiąc się obok Duke’a na
tylnym siedzeniu.-„Do lasu na Pietraszach”-polecił Duke kierowcy , który w
międzyczasie włączał poszczególne moduły fiskalno-kontrolne umieszczone na
desce rozdzielczej. „Się robi szefie. Tylko te junijne puszki ustawię. Wiecznie
szwankują...”- po chwili taksówka uniosła się w powietrzu i poszybowała na
północ nad miastem.

[inks]

Kierowca wzbił się dość wysoko, tak, aby uniknąć zderzenia z jedną z kilkuset
wież kościołów i cerkwi górujących nad miastem i skierował się w kierunku
kominów dawnej elektrociepłowni, w której mieściło się teraz muzeum historii
naturalnej. Nad lasem obniżył lot. Duke udzielał mu wskazówek, bo taksówkarz
nie znał dokładnie tej okolicy. Rzadko tu bywał. Wylądowali u stóp wzgórza, z
którego rozpościerał się widok na całe miasto. Poprosili kierowcę, żeby na nich
poczekał-„OK. Skoczę na grzybki, może coś się nazbiera” –był wyraźnie
zadowolony z dobrego kursu.
Resztę drogi przeszli pieszo. Leśną dróżką dotarli do niewielkiej ekochatki
schowanej w drzewach, w której Duke spodziewał się zastać Świętego Starca.
Pomimo jesiennej pory nad kwiatami, które porastały brzegi cicho szemrzącego w
pobliżu strumyka unosiły się połyskujące tęczowo kolibry.-„Sam je wyhodował”-
szepnął Duke do Julii. Zbliżyli się do drzwi domu. „ Jestem w Supraślu”-głosiły
koślawe litery na kartce przypiętej pineską do framugi. –„No tak, będziemy go
teraz ganiali po całym województwie”-powiedziała Julia pocierając nerwowo
nos...Rozejrzała się dookoła...- „Posiedźmy tu chwilę. Tak tu ładnie.-czuję się
trochę zmęczona”-„Czemu nie”odparł Duke. Jesienne słońce prześwitywało przez
świerki. Przycupnęli na ławce przylegającej do ściany domu. „Fajnie. Nieźle
się tu urządził”-mówił Duke patrząc na kolejny objaw genetycznych uzdolnień
Świętego: wielki, kolorowy motyl siedział na ścieżce prowadzącej do strumyka
wolno wachlując skrzydłami.- „Bardzo fajnie”-Julia oparłą mu głowę o ramię.
Objął ją i pocałował. _”Bardzo mi Ciebie brakowało”-wyszeptał dotykając ustami
jej włosów, policzków, czoła...”Mi Ciebie też”-szepnęła Julia. Duke drżacymi
palcami rozpiął sprzączki prztrzymujące bojową kamizelkę. Zsunęła się gdzieś
za ławkę...„Jesteś taka śliczna” szepnął do Julii gładząc jej jasne włosy.-„Tak
bardzo...ale tego zdania już nie dokończył.. Wirująca coraz szybciej i
szybciej karuzela pożądania uniosła ich daleko, ponad zapach kwiatów i zieleń
łąki i blask słońca.