Lang Lang - Chopin i Czajkowski

[arana]

Romantycznie?
Już za kilka minut.
Kto słucha?

[arana]

No i co powiecie?
Ja byłam zaskoczona, jak bardzo podobała mi się orkiestra, i to w obu
koncertach. Chyba właśnie dzięki Langowi.

[jdrk]

arana napisała:
> No i co powiecie?
> Ja byłam zaskoczona, jak bardzo podobała mi się orkiestra, i to w obu
> koncertach. Chyba właśnie dzięki Langowi.

No, w Czajkowskim nie było jej prawie słychać ;)

A jak Ci się podobał Chopin?

[arana]

Chopin? Pomyślałam sobie, jak świetnie jest zaprogramowany ten młody człowiek!

Nie dostałeś wejściówki czy zostałeś specjalnie w domu?

[jdrk]

arana napisała:
> Chopin? Pomyślałam sobie, jak świetnie jest zaprogramowany ten młody człowiek!

Byłem zaskoczony, jak w wywiadzie powiedział, że w wieku 13 lat grał oba opusy
ediut Chopina - chociaż można było się tego spodziewać ;)

Po dzisiejszym koncercie stwierdzam, że powinien zdecydowanie więcej pograć z
orkiestrą, bo w obu koncertach grał tak, jakby był sam na scenie.

> Nie dostałeś wejściówki czy zostałeś specjalnie w domu?
Zostałem ;)

P.S. Ale Wagner na bis ładny był, co nie?

[arana]

Wagner był najładniejszy. I ten Haydn, który leci teraz z płyty również.

Mam stare nagranie Czajkowskiego z Małcużyńyskim i Rowickim. Chyba sobie
włączę. :)

[60jerzy]

Nie wiem, ale w radio słuchanym na znakomitych słuchawkach z dobrego sprzętu -
słyszałem orkiestrę "gdzieś tam" - realizacja dźwięku po prostu straszna. Ale i
tak z tego co dosłyszałem, to miałem wrażenie, że orkiestra akompaniowała,
owszem - ale tak, jakby grała (z całym szacunkiem dla jej dorobku) z Ewą
Pobłocką, a nie z Lang Langiem. Oczywiście, gra z takim pianistą jest swego
rodzaju "jazdą bez trzymanki" i sporym wyzwaniem. ALe mimo wszystko wybiorę się
jutro posłuchać ich. Z jednego powodu: bardzo poruszyło mnie jego
wykonanie "Śmierci Izoldy". Było cudowne - po raz pierwszy w odniesieniu do
tego pianisty używam tego określenia, ale w tym przypadku po prostu tak trzeba.
W zasadzie udało mu się sztuka prawie niebywała: oddać na fortepianie
genialność orkiestrowej wersji. Ocenę interpretacji koncertów zostawię sobie na
jutro. Pozdrowienia dla wszystkich

[arana]

I co, byłeś w sobotę? Jeśli tak, napisz, proszę, bo jestem ciekawa Twoich
wrazeń.

[60jerzy]

Byłem w sobotę i nie żałuję nabitych kilometrów (bo ja jestem takim jeżdżącym
słuchaczem). Zresztą w drodze powrotnej do Gliwic miałem wielką frajdę ze
słuchania Renee Fleming jako Tatiany w Eugeniuszu Onieginie (transmisja z MET).
Ale wracając do koncertu. Moje wrażenia z transmisji piątkowej były o tyle
trafne, że orkiestra FN przyszła do pracy. I tyle. To jest straszne, jak im się
nie chce grać. Miałem wrażenie, że bardziej ożywieni byli na bisach Langa.
Natomiast moja ocena gry Langa jest krótka: sprawił mi ogromną przyjemność.
Udowodnił, że jest pianistą wrażliwym, mającym do tego co robi, stisunek bardzo
emocjonalny. Jego Larghetto było po prostu piękne. Może nie tak zjawiskowo
piękne jak w nagraniu Zimermana z Kondraszynem (to nagranie live, które jest
absolutnie transcendentne), ale niebywale poruszające. Natomiast radość grania
finałowego ronda była dla mnie wręcz zachwycająca. To był jego Chopin, ale
jakże młodzieńczy. W przypadku Czajkowskiego odniosłem wrażenie pewnego
zmęczenia, które było zauważalne zwłaszcza w pierwszej części, niemniej druga
była jego fantastyczną propozycją - nie wspominając o finale, w którym - o
dziwo - kapela ocknęła się na tyle, żeby grać przynajmniejm równo i trzymac
tempo (szybkie, ale na szczęście nie zawrotne). Natomiast w niedzielę
wysłuchałem retransmisji wtorkowego koncertu, po której potwierdza się truzim,
że słuchanie na żywo i transmisji, to dwie zupełnie różne historie. Nie
zmieniam zdania co do interpretacji Rachmaninowa - zwłaszcza preludium nr 2. W
piątym od połowy wyłaniałą się jakaś koncepcja, ale zahukany początek psuł tę
jego propozycję. W ogóle nasuwa się wniosek, że Lang Lang najwięcej pracy do
wykonania ma tam, gdzie istnieje pokusa forsownego grania. Emocje biorą górę
nad ewentulaną koncepcją. Ale mogę to zrozumieć - on ma dopiero 24 lata. Kiedy
ma się "wyszumieć" przy klawiaturze. To jest to, o czym mówił Zimerman w
kontekście III koncertu Rachmaninowa: albo się go gra w wieku nastu lat, albo w
późnym wieku. Po tych warszawskich występach zmniejszył się mój krytyczny
stosunek do niego. Wydaje mi się, że J.Hawryluk w swojej dzisiejszej recenzji w
GW najlepiej ogarnął zjawisko pod nazwą Lang Lang. I jeszcze jedno: dzięki
niemu może trochę więcej ludzi zainteresuje się tą coraz bardziej niszową
(jakkolwiek by to boleśnie nie zabrzmiało) muzyką. A z zupełnie innej beczki
polecam Festiwal Misteria Paschalia w Krakowie 4-9. kwietnia. Bilety są do
kupienia również via internet. Poniżej link do programu. Pozdrawiam wszystkich.
www.biurofestiwalowe.pl/index.php

[arana]

Też słuchałam retransmisji w niedzielę, ale bez entuzjazmu. Byłam zmęczona i
śpiąca, może dlatego. Ale najprawdopodobniej z powodu dwóch ostatnich
interpretacji Sonaty h-moll,które hołubię w secu i pamięci: Blechacza z KCh i
Anderszewskiego z recitalu w FN (tylko dwie części na bis, ale jakie!).
Jednak Twoje wrażenie będę mieć w pamięci, by dać sznsę Langowi przy
najbliższej okazji.
Dziękuję!

[dr.ravic]

Ostatni utwor na bis w sobotni wieczor... Czy ktos przypomnialby jego tytul?
Bylbym dzwieczny... Pieknie zagrane!

[60jerzy]

To jest utwór z ostatniej płyty Langa "Dragon songs" pt. Dance of springs.

[abacaba]

Lang Lang to grubociosany dyletant o fantastycznych i niewykorzystanych
muzycznie możliwościach manualnych.
Jego problem polega na tym, że muzyka europejskiego kręgu kulturowego jest mu
całkowicie obca, a jemu samemu nie zależy na tym, żeby ją choć trochę zrozumieć.
Woli pójść na łatwiznę i grać ją w konwencji karykaturalno-wesołkowatej. Nawet
walc Straussa-Grunfelda jest w jego wykonaniu jednym wielkim wygłupem.
Lang Lang jest jak meteor: nadleciał, zabłysnął i zgaśnie. U niewyrobionej
publiczności zawsze wzbudzi zachwyt.