Rafał Blechacz w TVP Kultura

[jdrk]

Właśnie teraz pięknie i romantycznie na TVP Kultura Chopina gra Rafał Blechacz
:) To kilka jego koncertów z 2005 roku połączonych w jeden, długi 1:50min.

O ileż piękniejszy ten Chopin, w porównaniu do niedawno słyszanego Langa!

A dla tych, co nie zdążyli dziś, jutro o 9:05 powtórka :)

[pafcio01]

Stał się CUD!
Przebrzydła kablówka, która zabrawszy mi Mezzo pół roku temu odcieła mnie od
ostatniej krzty kultury w TV nagle ni z gruszki ni z kaczuszki dała mi TVP Kultura!
Wiwat TVP Kultura! Wiwat Rafał! :)

A Lang? ;)

[jdrk]

Pafcio, a Ty obiecałeś opisać swoje wrażenia z Langa :)

[littlun1]

Gral gral , ja trafilem na srodek pierwszej czesci e moll , potem musialem gdzies isc , mi tez przywrocili TVP kultura:)

[pafcio01]

No byłem na Bangu, byłem... Przekleję to, co napisałem o wrażeniach na innym forum:

Nie wiem, może to spora doza sceptycyzmu z jaką podchodziłem do Langa trochę
wypaczyła moje odczucia, nie mniej jednak starałem się jak mogłem słuchać z
otwartymi uszami i głową.
Od początku jego egzystencji w muzycznym świecie był dla mnie trochę takim
muzycznym ekshibicjonistą (cokolwiek by to znaczyło). Za wszelką cenę chciał
pokazać siebie we wszystkim co grał dość nachalnie bombardując słuchacza
niekiedy "przedumanymi" pomysłami interpretacyjnymi i nie do końca przy tym
dając muzyce bronić się samej.
Ale po kolei o koncercie:
ogólnie: Lang Lang ma manierę uwypuklania mikroniuansów między dwoma, trzema
dźwiękami nie myśląc o rysowaniu szerszych horyzontów.
Dźwięk (zwłaszcza w Chopinie) jakby spod koca (z początku myślałem, że to
akustyka, ale Czajkowski temu zaprzeczył - choć akustyka i tak raczej kiepska),
mało klarowny, mdły. Owszem, np. w pierwszym pokazie II tematu Icz. lub wejściu
I tematu w repryzie (C-dur) dźwęk ten tworzył kapitalny klimat, nie mniej jednak
co za dużo to nie zdrowo!
Dynamiczne pasaże (zwł Icz) strasznie dziwne: pokazuje bas, pokazuje góry, a
pomiędzy? Niezbyt selektywna, rozmyta pedałem masa. Bez sprężystości,
selektywności i skondensowanej energii jaka kryje się w tych pasażach.
II cz najbardziej mi się podobała, chociaż trochę brakowało mi takiego
szerszego, Hofmannowskiego frazowania, nieco przydużo było rozczulania się nad
dźwiękiem, zbyt często balansującym na granicy słyszalności.
IIIcz natomiast była jak dla mnie zupełnie nietrafiona. Miałem odczucia, że Lang
owszem - bawi się, skacze, tryska humorem, ale to wszystko było jakby bez
zrozumienia dla samej istoty krakowiaka, naszego, polskiego krakowiaka. Dziwne
zmiany tempa i te straszliwe, aż groteskowe "vomitanda" na finałowych gamach. Co
jak co, ale na przykład Blechacz w mojej opinii bez porównania lepiej gra III
cz. (z resztą jak i cały koncert).

Czajkowski znacznie lepiej chyba toleruje Lang Langowskie humory. Żebym nie
zapomniał o tym: fantastyczna orkiestra!
Mimo, że i tu miejscami brakowało klarowności, to jego interpretacja - muszę
przyznać - przekonała mnie.
Już nie będę się rozwodził o tych dziwnych zmianach temp, zwłaszcza w finale...

Na bis - tak jak myślałem - znowu te dragon songi...

Trochę jednym uchem usłyszałem też dziś w radio m in. jego 2 preludia
Rachmaninowa. Dla mnie to była straszna płycizna. Chociaż np. do lisztowskich
fajerwerków to w sam raz...