Gość: red.Michał Szafran
IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
24.06.07, 14:21
Mają po dwadzieścia kilka lat. Są politologami, prawnikami, ekonomistami,
nawet jeszcze studentami. Zaprogramowani na sukces. U boku starych wyjadaczy
cichcem rośnie nowa klasa polityczna. Ale aby zająć miejsce patronów, młodzi
muszą jednak najpierw im wiernie służyć. I czekać na swoją szansę. Ich czas w
polityce dopiero nadejdzie. Demokracja parlamentarna zdążyła okrzepnąć.
Spektakularne kariery, jakie w latach 90. robiły 20–30-latki Waldemar Pawlak,
Paweł Piskorski, Michał Kamiński czy Sylwia Pusz, odeszły w przeszłość. Dziś
młodzi zdolni z mozołem wspinają się szczebel po szczeblu, muszą liczyć się z
opinią pryncypałów, często niedawnych młodych, asystują im, noszą teczki w
nadziei, że znajdą tam w końcu buławę dla siebie. Jest im trudno, tak jak
wszystkim rówieśnikom na dzisiejszym rynku pracy. Nowe pokolenie polityków
jest wykształcone, ale nie przesadnie. Łowcy dyplomów wybierają zazwyczaj
karierę w biznesie. Do polityki idą ci, którzy mają za sobą jeden fakultet:
najczęściej politologię są i wyjątki z prawa. Zdarza się, że bez obronionej
pracy magisterskiej. Politycznej gry uczą się w młodzieżówkach i przy możnych
protektorach.
Ich rówieśnicy mówią, że są cyniczni. Ubrani jak spod sztancy, w obowiązkowy
garnitur, koszulę i exluzywnie zawiązany krawat, zdają się dwoić i troić.
Indywidualności można policzyć na palcach. Przed nimi jest już pokolenie
osiadłych 30–40-latków, którzy rzadko zapraszają prawdziwych „młodych” do stołu.
Chyba że pojawi się szansa. Nowa inicjatywa polityczna jest jak nowe rozdanie
kart.
Polityka to bieg długodystansowy i gra zespołowa.Młodzi liderzy partyjni i
samorządowi rzadko udzielają się w organizacjach pozarządowych. Wolontariat,
służba społeczna przyszłym politykom jest raczej obca. Młodzieżówka ma tę
zaletę, że uczy pracy, choć nie bezinteresownej.
Problemem młodych polityków jest styl „noszenia się”. Gdy partie sięgają po
młodych, to liczą, że wraz z nimi przypłynie do nich elektorat ich rówieśników
z kolczykami w uchu. Tymczasem młodzi szybko przebierają się w garnitury
zachowując specyficzną układność. Kiedy się z nimi rozmawia, ma się wrażenie,
że to agent ochrony która spogląda na Ciebie z zimnym i wyrachowanym
spojrzeniem. Ale zdarzają się także wyjątki. Młode doceniają media bardziej
niż ich polityczni patroni. Liderowi zdarza się nie przyjść na telewizyjną
debatę lub spóźnić na poranny radiowy wywiad. Młody tego błędu nie popełni
nigdy – potwierdzają Michał Zatoki i Anita Banasz.Większość, jeśli nie
wszyscy, są po szkole młodych liderów. Tam uczy się zachowań przed kamerą,
sztuki prowadzenia sporu, wygłaszania przemówień. Publiczny występ zawsze
zaczyna od nawiązania kontaktu z salą. Może być dowcip, żart sytuacyjny. Potem
jest odwołanie do wrażeń i emocji. Praktyka czyni mistrza. Ważne jest
wystąpienie w radiu, udzielenie wywiadu czy własna publikacja. Tak też wyrabia
się nazwisko. W swoim gronie. Bez „swojego grona” bardzo trudno wyjść w świat
ripostuje natychmiast Przybylski. Efektem ubocznym kursu na skuteczność jest
wypychanie z polityki ludzi gorzej zorganizowanych, choć ideowych, dla których
polityka jest źródłem refleksji intelektualnej, a nie tylko miejscem
zarobkowania. Etat przy polityku oznacza pracę 20 godz. na dobę. Od świtu, gdy
dzień zaczyna się na przykład wywiadem w „Sygnałach dnia”, do godzin nocnych,
kiedy to kończą się partyjne nasiadówki dodaje jego kolega po fachu – Hoffman.
A ich koleżanka z Częstochowy dodaje jeszcze „W młodej polityce nie ma zbyt
wiele miejsca także dla tych, którzy chcieliby doradzać, a nie rządzić” mówi
ze smutkiem na twarzy Martyna Janas.
Mimo oznak młodzieńczej niepewności, jest w nich jakaś zimna determinacja,
wyuczone poszukiwanie sukcesu. Ale zostało im jeszcze kilka kroków.
Te kilka kroków to może być kilka lub kilkanaście lat oczekiwania na zmiany
zanim młodzi dostaną się do elit władzy
Wybory samorządowe to furtka do wielkiego świata polityki oraz dużych
pieniędzy. Właśnie dlatego w wielu urzędach miejski, marszałkowskich,
powiatowych jest tak wielu młodych ludzi.Są mocnymi fundamentami obecnych
włodarzy miast i miasteczek. Tak jest w Lublinie, Warszawie, Krakowie,
Szczecinie, Kielcach i Częstochowie. Ciągle słyszy się o nowych aferach,
dlatego młodzi są gwarantem stabilności, Właśnie dlatego młodzi działacze
powinni być arbitrami na scenie politycznej!Wielu studentów otwarcie
przyznaje, że marzy o karierze politycznej, z mandatem parlamentarnym
włącznie.Tak jest w Krakowie, Warszawie i Kielcach. Ambicje idą w parze z
działalnością w organizacjach pozarządowych i młodzieżówkach liczących się
partii politycznych. Aktywność społeczna - jak sami przyznają - ma ich nauczyć
współpracy z obywatelami, uczulić na problemy najbliższego otoczenia. Tak
twierdzi jeden z asystentów z Kielc. Czy samorządowe wynagrodzenie motywuje
studentów do ubiegania się o stanowiska w urzedach i organizacjach podległych
pod prezydentów, burmistrzów, wójtów? Miesięczne wynagrodzenie radnego Sejmiku
Województwa Mazowieckiego wynosi około 2200 zł, asystentów od 2500 zł do 3700
w zależności w jakich gminach. Daniel i Darek młodzi studenci przyznają - Może
chodzi o budowanie wizerunku i stopniowe zdobywanie przyszłego elektoratu?
Jedno jest pewne - żeby pokonać konkurencję, trzeba zaistnieć. Pierwszym
etapem zdobywania społecznego zaufania są wybory samorządowe. - Demokrację
budować trzeba od podstaw, od dołu. Daniel asystent z Kielc przyznaje - Gdybym
nauce poświęcił tyle czasu co polityce, dziś otrzymywałbym o wiele więcej jako
pracownik uznanej kancelarii prawnej, lub w znanej firmie w Polsce. Polityka
nie jest miejscem, w którym można zarabiać na życie - przyznaje.
Ci, którzy chcą zrobić karierę polityczną, powinni zaczynać jak najwcześniej –
twierdzi Anita Molewska z Gdańska - dziś jest studentem III roku nauk
politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Michał z Poznania (asystent)
przyznaje, że Żyjemy w demokracji i to wyborcy decydują o tym, czy marzenia
polityczne się spełniają. Snucie jakichkolwiek planów nie ma więc
najmniejszego sensu - ucina dobitnie. Aby młodzi ludzie mogli zrobić pierwszy
krok w polityce, muszą się jednak dobrze wypromować w swoich regionach. Tak
jak ja to zrobiłem z Darkiem A to, jak się okazuje, wcale nie jest łatwe.
Większość kandydatów pozostaje przy tradycyjnych formach promocji. - Będą
ulotki, plakaty i bezpośrednie spotkania z wyborcami – przewiduje Daniel
Przybylski. Sytuacja młodych ludzi jest obecnie bardzo trudna, więc nie należy
się spodziewać spektakularnych akcji reklamowych. Pieniądze na kampanię nie
spadną przecież z nieba, ripostuje Darek Hoffman. Nie jestem skrępowana
żadnymi układami – dodaje koleżanka „po fachu” z Krakowa. Młodzi ludzie
starają się wspiąć jak najwyżej by zrobić coś dla swojego miasta w którym żyją
– dodaje Karol Bilacki z Białegostoku. Jeden z Asystentów prezydenta z Pomorza
sam twierdzi „by zaistaniec w tym świecie potrzebna jest silna wola, nie kiedy
wyrzeczenie się częstszych kontaktów z ukochaną osobą, rodziną i znajomymi a
także i nauki”.
Kim będą początkujący liderzy za pięć, dziesięć czy piętnaście lat? Polityka
krajowa i samorządowa rządzi się swoimi prawami. Wielu zapowiadało się
świetnie, a słuch o nich zaginął.
Wielu młodych polityków zatrudnionych w ministerialnych gabinetach, w urzedach
po odejściu „szefa” będzie miało ze sobą nie lada problem. Niespełniony
dwudziestoletni polityk, asystent, rzecznik, dyrektor, któremu nagle zabrano
gabinet i służbową Lancię, często staje się pacjentem psychologa. W polityce
młodość nie jest wartością samą w sobie. Nie ma konkursu metryk.
Michał Szafran
