SĘDZIA JĘCZNYK ŚCIGANY - 60 TYS. DOLARÓW NAGRODY

[Gość: Gazda]

Szukamy zbrodniarza żydowskiego, sędziego Wojskowego Sądu Rejonowego w
Bydgoszczy, Jęcznyka

Kto by wiedział o miejscu jego pobytu, lub znał jego historię, tego wzywa się
o wpisanie tutaj informacji o nim.
___________________________________________________________

Kto by dostarczył wiadomości o nim, prowadzących do jego skazania, ten
otrzyma nagrodę pieniężną 60 tysięcy dolarów.
___________________________________________________________

Sędzia Jęcznyk jest winny skazania Nastolatków Bydgoskich )** w latach 1949-
52.

W latach 1948-51 działały zakonspirowane organizacje młodzieży w miastach.
Składały się prawie całkowicie z uczniów szkół średnich, którzy schodzili się
na tradycyjne zbiórki harcerskie i śpiewy przy ognisku w lesie niezależnie od
zbiórek „czerwonego harcerstwa” Icka Kordbluma (ps. Jacek Kuroń).

W regionie bydgoskim działała np. „Szarotka” i „Powrót”. )*

„Szarotkę” utworzyli harcerze szkół średnich w Solcu Kujawskim jesienią 1949
roku.

„Powrót”, składający się z młodzieży gimnazjalnej i pracującej zawodowo,
powstał w Kcyni pod koniec 1949.

Ich ambicją była „walka o niepodległość”.

Chlopcy i dziewczęta chwycili się środków, jakie mieli dostępne w „domu
niewoli”, np.:

- pisali i kolportowali antyreżimowe ulotki, napisy i plakaty;

- zrywali portrety Cyrankiewicza, Roli-Żymirskiego, Stalina, „gazetki
ścienne” i dekoracje zawieszane z okazji rocznic reżimowych w szkołach,
zakładach i w witrynach sklepowych;

- zerwali czerwoną flagę z budynku komitetu partyjnego (w r. 49?);

- obtłukli młotkiem wypukłe napisy na betonowym pomniku radzieckich
wyzwolicieli przy Placu Wolności w Bydgoszczy;

- wybili okna auli szkoły hotelarstwa przy ul. Dlugiej w Bydgoszczy podczas
akademii 1-majowej (w r. 49?);

Liczyli na to, że stopniowo rozszerzy się ruch oporu i Polacy zorganizują się
do wyzwolenia.

Stłumieni jednak w zarodku nie poruszyli mas narodu, które dopiero w trzy
lata po śmierci Stalina, w 1956 roku, odważyły się na „wypadki poznańskie” i
o wiele później na „Polski Październik”.

UB bardzo szybko wyszpiegowało konspiratorow i już w połowie stycznia 1950
roku aresztowało większość należących do „Szarotki” i „Powrotu”.

Proces członków „Powrotu” odbył się 20 i 21 marca 1950 w Wojskowym Sądzie
Rejonowym w Bydgoszczy przy ul. Jagiellońskiej 1.

Skazano dwunastu. Wyroki od 5 do 13 lat więzienia były złośliwie
niewspółmierne i ostentacyjnie wysokie, zważywszy, że ideowi zapaleńcy
porwali się na „władzę ludową” z gołymi rękami i byli nieletni, a do
ich „wrogiej działalności” zabrali się z naiwnym dyletanctwem, czyli
stanowili niebezpieczeństwo dla „władzy ludowej” tylko z powodu jej
zbrodniczego uzurpatorstwa na podstawie sfałszowanych wyborów, czyli jej
panicznego strachu przed prawdą, która była z ich winy zapalnym tabu.

Sędzia Jęcznyk „zasądził” Bydgoskie Nastolatki pomimo tego, że one nie były
uzbrojone i nigdy nie wystąpiły z akcją zbrojną, a więc de facto nie
podlegały sądowi wojskowemu.

Prawo swobodnego kolportowania ulotek i plakatów zawarowane było demokracją
opiewaną nawet przez tekst konstytucji stalinowskiej PRL-u. Zatem - gdyby
istniały swobody obywatelskie w demokracji „żydokomuny” - oskarżenia tych
Nastolatków winne były być rozpatrywane według właściwości przez Wydział
Karny Sądu Powiatowego i to tylko w kwestii czy rozprowadzanie ich materiałów
propagandowych naruszyło przepisy porządkowe miasta.

Skoro Nastolatki naklejały afisze na tramwajach, tablicach ogloszeniowych,
budynkach komunalnych czy państwowych, to Prokuratora Powiatowa przy Nowym
Rynku w Bydgoszczy, np. prokurator Białecki, (obecnie przypuszczalnie
zmarły), winna była skierować akty oskarżenia do Wydziału Karnego Sądu
Powiatowego przy Wałach Jagiellońskich o naruszenie przepisów porzadkowych
miasta, a co najwyżej przepisów stalinowskiego Małego Kodeksu Karnego
(stosowanego w sądach bezprawnie na podstawie okólnika i dekretu
Rotenschwanza, vel Bieruta).

Natomiast prokuratorzy z Nowego Rynku, m.in. Białecki, przekazali sprawy do
Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego przy ul. Sportowej 1, gdzie
np. oficer śledczy(!), Żyd Stanisław Urbaniak, szef UB, sporządził naciągane
akty oskarżenia o „czyny przewidziane w art. 87 w zw. z art. 86 par.2 KKWP”:

„Oskarżony czynił przygotowania do zmiany w drodze przemocy instniejącego
ustroju Państwa Polskiego w ten sposób, że wspólnie z innymi rozpowszechniał
ulotki o treści antypaństwowej”.

Jakkolwiek „oskarżony” nie posiadał, nie użył ani nie miał zamiaru użyć
broni, a co najmniej nie zostało to jemu udowodnione inaczej jak tylko przez
nadprzyrodzone czytanie jego myśli przez oficerów śledczych UB i sędziego
sądu wojskowego.

W wielu domach znajdowały się pistolety i nie pasująca do nich amunicja,
granaty i materiały wybuchowe pozostałe po przejściu frontu sowiecko-
niemieckiego i posiadanie ich faktycznie nie oznaczało - a już na pewno nie
w sądzie - „chęci obalenia rządu PRL przemocą” nawet w kontekście
kolportowania ulotek. Chłopcy bawili się zapalaniem prochu z patron, które
walały się na ulicach i w najróżniejszych zakamarkach w mieście. Niejednego
zabiło, niejednemu urwało palce. Jeszcze w latach 60-tych zginęli chłopcy nad
Notecią blisko Piły, którzy bawili się granatami.

Zardzewiałe, niezdatne do użycia, zwłaszcza bez amunicji, sztuki broni
znalezione u „oskarżonych” użyto do pomówienia, że „oskarżony”:
„czynił przygotowania do zmiany w drodze przemocy istniejącego ustroju
Państwa Polskiego w ten sposób, że wspólnie z innymi oskarżonymi kolportowali
i rozpowszechniali ulotki o treści antypaństwowej oraz planowali zdobycie
większej ilości broni palnej i dokonywanie napadów na funkcjunariuszy M.O.”

Akty oskarżenia napisane i podpisane przez oficerów śledczych WUBP
zatwierdzał naczelnik WUBP (nie prokurator) anonimowo nieczytelnym podpisem
pod słowami: „Zagadzam się”.

Sędzia Jęcznyk przypisał księdzu wikaremu z Kcyni, Czesławowi
Wojciechowskemu, „duchowy patronat” i za ten swój wymysł skazał go na 13 lat
więzienia. Sędzia nie został ukarany po 1989 roku. Przypuszczalnie ukrył się
zagranicą jak jemu podobni winni „mordów sądowych” Wolińska w Anglii, czy
Szechter, brat Michnika, w Szwecji.

Inni Żydzi, którzy popełnili „morderstwa sądowe” na oficerach Armii Krajowej:

Amons
Aspis
Azarkiewicz
Drochomirecki
Feldman
Frenkiel
Graff
Hochberg
Karczmarz
Karliner
Karpiński
Mertz
Milcyn
Ligęza
Lityński
Skulbaczewski
Świątkowski
Szechter
Widaj
Wizelberg
Wnorowski
Wolińska (Ochsmann)
Woźniesieński.

Olga Umławska, która organizację założyła, została „zasądzona” na 10 lat
więzienia.

Proces „Szarotki” odbył się w tym samym sądzie wojskowym 20 sierpnia 1950
roku.

Osiem nastolatków skazano na więzienie od 5 do 10 lat.

Nie stanęła przed sądem maloletnia druhna Danuta Mrzyk zamęczona przez
żydowskiego oprawcę: za ciche kolędowanie w celi więzienia w Fordonie w
wieczór wigilijny 1949 zastępca Sekretarza KM PZPR w Bydgoszczy (Żyd, który
powrócił z Sowietów, dokąd uciekł w 1939 roku zamiast bronić swojej ojczyzny
jako obywatel polski) kazał zamknąć ją w lodowatym karcerze na całą noc. Tam
przeziębiła się i skutkiem tego zapadła na gruźlicę płuc. Z zaawansowaną
chorobą przewieziono ją do szpitala więziennego w Grudziądzu, gdzie zmarła w
dniu procesu.

Jej koleje losu przypominają los Anny Frank, która, przetrwawszy internowanie
w Oświęcimiu, zachorowała na tyfus w obozie w Bergen-Belzen i zma

SĘDZIA JĘCZNYK ŚCIGANY - 60 TYS. DOLARÓW NAGR

[Gość: Gazda]

Jej koleje losu przypominają los Anny Frank, która, przetrwawszy internowanie w
Oświęcimiu, zachorowała na tyfus w obozie w Bergen-Belzen i zmarła na kilka
tygodni przed końcem wojny. Z tą różnica, że tej Żydzi dorobili mit o napisaniu
(długopisem) pamiętnika, zaś o Danusi Mrzyk Polacy zapomnieli.

Młodzi konspiratorzy z „band podziemia” wykazali się podczas pobytu w
więzieniach dużą godnością, mając przekonanie o słuszności swojego postępowania
wobec pewnego wcześniej czy później załamania się dykatury „żydokomuny” i
zwycięstwa narodu.

---------------------------------------------

Kto wie których Polaków stracono i uwięziono z decyzji i „wyroków” sędziego
Jęcznyka ten niechaj tutaj to zgłosi.

Jęcznyk mieszkał przy ul. Pomorskiej 3 w Bydgoszczy.

Jeżeli on jeszcze żyje, to winna spotkać go zasłużona kara.

Kto wie gdzie jest obecnie jego rodzina, czy zajmuje stanowiska we władzach,
lub sektorze sprawiedliwości w sitwie komuchów?
_________________________________________________________
)* Ich historię opisał b. harcmistrz Władysław Andrusikiewicz w roku 2000 w
polonijnym miesięczniku w Norwegii „Kronika” i wspomniał w liście do redakcji
zatytułowanym: „Bandy podziemia” („Tyg. Powsz.” nr 22 z 28.5.2000 r.).

)** Nie wszystka działalność jest znana Władysławowi Andrusikiewiczowi. Innych
Nastolatków Bydgoskich było wiele, np. MAK (Młodzieżowa Armia Krajowa).

Czy kiedykolwiek dowiemy się ilu ich było?

Ślad po nich zaginął pewnie bezpowrotnie, bo np. niewielu wniosło, chyba tylko
jeden, do Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych o „przyznanie
uprawnieńn kombatanckich”. Może przez skromność, nie doceniwszy, iż dodaniem
otuchy ludziom sparaliżownym grozą odznaczyli się przyłożeniem ręki do
zawalenia się „żydokomuny” już w najczarniejszą noc stalinowską.

Ilu skarżyło rząd warszawski w sądzie, po roku 1989, o odszkodowanie i
reparacje za inwalidztwo, utratę zdrowia, cierpienia zadane torturowaniem i
uwięzieniem?

Ilu nigdy nie zostało zrehabilitowanych, ilu nie spotkało uznanie za wierne
wytrwanie w miłości do ojczyzny? Czy ktoś kiedykolwiek odkryje historię ich
ofiarności, konspiracji, sabotażu, opozycji i „kreciej roboty”?

Z końcem 1939(?) Niemcy stawiali ponownie pomnik Starego Fryca na Starym Rynku,
u południowego krawężnika, przed sklepem w którym po wojnie bylo PKO. Gdy
roboty trwały i nie było jeszcze metalowego ogrodzenia, ktoś w nocy wdrapał
się na cokół, zawiesił u ręki posągu walizkę i nagryzmolił na niej
kredą: „Pakuj walizki, bo Sikorski bliski”! Wieść o tym poszła przez cały
Bromberg z ust do ust w jeden dzień.

Otuchy tej miary dodawali bydgoszczanom konspiratorzy „Szarotki” i „Powrotu” i
inni kolportowaniem ulotek i malowaniem napisów.

Istniala propozycja urządzenia muzeum Nastolatków Bydgoskich im. Danusi Mrzyk w
budynku po synagodze w Fordonie, ale ta nie wzbudziła zainteresowania w radzie
miasta, ponieważ Gwincińska i jej Aaronsohny potrzebowali fundusze miasta na
postawienie pomnika królowi zapożyczonemu u Żydów na budowę przestarzałych
warowni za 46-procentową lichwę - w Parku Jana Kazimierza, który przezwali na
Park Kazimierza.
.