horyzont

[Gość: Déjà vu]

Siedze i patrze. Na horyzont. Ten sam od jakiegos czasu. Niezmienny, bo
przypisany geograficznie poduszce. I nagle, gdy po raz nie wiem ktory
zapatrzywszy sie w niego, zdaje sobie sprawe, ze WRESZCIE umysl stal sie
wolny od przyziemnosci. Mysle ...o niczym! Co za ulga. Niestety to znak, ze
najwyzsza pora spakowac szczoteczke i powrocic.

Uklony powakacyjne,
Déjà vu

[elodia]

Powroty też mają swój czar;) A teraz ja widzę jesteś w pełni sił na przyszły
rok:)Pozdrawiam:)))

[Gość: miły]

lubie te odjazdy deja vu :)))

[vviosna]

hmm... deja vu? chyba Ci juz gdzies widzialam...

[Gość: Déjà vu]

vviosna napisała:

> hmm... deja vu? chyba Ci juz gdzies widzialam...

kto wie?
déjà vu to rownoleglosc pod warunkiem, ze w ogole istnieje...

[Gość: Déjà vu]

Gość portalu: miły napisał(a):

> lubie te odjazdy deja vu :)))

W tym przypadku zaliczylam raczej odlot. Doslowny i przenosny zarazem. A moze
raczej dwa doslowne odloty...

[Gość: Gall]

Zazdroszczę niewymiernie.
Liczę jednak, że w trakcie i po urlopie doznam podobnych wrażeń.
Pozdrawiam
Gall
PS Wracasz do książek, czy omijasz je z dala po intensywnych sesyjnych
zmaganiach?

[Gość: Déjà vu]

Gość portalu: Gall napisał(a):

> Zazdroszczę niewymiernie.
> Liczę jednak, że w trakcie i po urlopie doznam podobnych wrażeń.

Podobnych zycze z calego wnetrza z malym tylko wyjatkiem: nie spedzaj 3
odlotowych dni w klinice pod kroplowka ;) hm? To okropnie nudne zajecie a i
czas sie wlecze jak flaki z olejem...

> PS Wracasz do książek, czy omijasz je z dala po intensywnych sesyjnych
> zmaganiach?

Do ksiazek wracam losowo, gdyz wciaz bidule tkwia w kartonach. I tak na
pierwszy reki wklad wyluskalam Ksiazke kucharska, ktora raczej nie trafila w
moj wyposzczony mozg - chociaz, jak mowia, na bezrybiu i rak ryba. Pozniej na
przystawke wylazl A.Szopenhauer ze swoja Erystyka czyli sztuka rozwiazywania
sporow i od razu poczulam sie jak ... ryba w wodzie ;). Skoro zrobilo sie tak
kulinarnie, to na deser karton zafundowal mi P.Lagerkvista z Karlem a obecnie
konsumuje A.Frutigera Czlowiek i jego znaki choc to nieco z pogranicza lektur
fachowych, ale polecam rzucic okiem gdyz wiele tam smakowitych kaskow
znaczeniowych i kontekstowych siegajacych do rzeczy tak oczywistych, ze az dziw
bierze, iz pewne rzeczy postrzegamy automatycznie nie zdajac sobie kompletnie
sprawy dlaczego tak jest. Natomiast pan C. Bielecki ze swoja Glowa calkowicie
odebral mi apetyt. Chyba nie lubie autokratow, bo moze sama nim jestem ;)

Odpozdrawiam zapijajac sie koktajlem malinowym z pianka smietanowa,
Déjà vu