Dodaj do ulubionych

Capital Park i spółka...

11.07.05, 21:41
Capital Park to warszawska spółka bez siedziby za to z majątkiem - w jej
posiadaniu są kina w Gdańsku , Bydgoszczy , Toruniu , Olsztynie itd.Spółka ta
dokonała świetnej transakcji kupując hurtem te wszystkie lokalizacje jako
majątek spółki Neptun Films (głównym udziałowcem tej spółki był samorząd
województwa pomorskiego - ciekawą sprawą jest sposób w jaki kina w Bydgoszczy
stały się własnością samorządu województwa pomorskego).Obecnie w bydgoskim
Pomorzaninie można kupić niedrogie gacie (przypomnę że gmach ten był
najznamienitszym bydgoskim kinem przed wojną...).

Inny świetny interes jaki zrobiła spółka z W-wy w Bydgoszczy to
Jedynak.Spółka Domy Towarowe Centrum Land Operations kupiła hurtem wszystkie
Domy Towarowe Centrum w Polsce - pozwalając by część z nich niszczała by w
efekcie uzyskać atrakcyjne PUSTE działki w centrum miast.W sierpniu 2003 roku
spółka informowała , że zamierza wyremontować fasadę Jedynaka budynku
powstałego w 1911 roku - jak można zobaczyć spółce nie zależy na wydawaniu
pieniędzy na remonty - póki się kręci jest OK.Przypomnę też , że w Jedynaku
działa tylko Zentrum i Empik - pozostałe piętra budynku stoją od 3 lat
puste...Ciekawe komu chcą wynająć powierzchnie handlowe nie mając
wyremontowanego budynku...
Obserwuj wątek
    • Gość: mark Re: Capital Park i spółka... IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 12.07.05, 05:57
      Jedynak ?????
      hihihihihi

      smutno mi kiedy tam przechodze

      DT Centrum • Wszczęto dochodzenie
      Nabici w akcje?

      Byli pracownicy spółki Domy Towarowe Centrum twierdzą, że podczas prywatyzacji
      firmy zaniżono jej cenę. Chcą też wiedzieć, co się stało z ich akcjami. Chodzi o
      9 tys. osób w całym kraju, którym podczas prywatyzacji przekazano 15 proc. akcji
      firmy. Ich przedstawiciele zawiadomili prokuraturę o popełnieniu przestępstwa.

      W chwili prywatyzacji nasze akcje były warte 22 mln zł. Przy pięciokrotnym,
      naszym zdaniem, zaniżeniu wyceny majątku firmy. Bo była ona zaniżona i wykazał
      to także późniejszy raport Najwyższej Izby Kontroli. Nie wiemy też, co się stało
      z naszymi akcjami. W Szczecinie jest ponad 400 osób, w których posiadaniu jest
      ponad 6 tys. akcji. W całym kraju to ponad 9 tys. osób – mówi jeden ze
      szczecińskich akcjonariuszy DTC.
      W połowie marca tego roku w Zielonej Górze spotkali się przedstawiciele
      właścicieli akcji pracowniczych z miast, w których działały obiekty spółki Domy
      Towarowe Centrum, m.in. Szczecina, Wrocławia, Poznania. Efektem tego spotkania
      było wspólnie podjęte postanowienie powiadomienia prokuratury o popełnieniu
      przestępstwa przy prywatyzacji DTC, niegospodarności władz firmy oraz działaniu
      na szkodę jej akcjonariuszy.

      Zdaniem uczestników zielonogórskiego spotkania, podczas prywatyzacji celowo
      zaniżono cenę sprzedaży firmy, do spółek zależnych wyprowadzono większość
      majątku oraz dochodów DTC kosztem akcjonariuszy i Skarbu Państwa, a od chwili
      prywatyzacji spółka przynosi straty – w samym 2003 r. miały sięgnąć ponad 18,5
      mln zł (w ten sposób Skarb Państwa pozbawiony jest m.in. podatku dochodowego, a
      akcjonariusze dywidendy). Zawiadomienie trafiło do warszawskiej Prokuratury
      Okręgowej. Złożył je, w imieniu akcjonariuszy, Eugeniusz Wilk, były dyrektora
      DTC w Zielonej Górze.
      – Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa wpłynęło do nas 23 marca – powiedział
      „TRYBUNIE” Maciej Kujawski, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie. –
      Dotyczy okoliczności prywatyzacji DTC w kontekście tego, co się dzieje z akcjami
      pracowniczymi. Akta przesłaliśmy do Komendy Stołecznej Policji w celu wszczęcia
      dochodzenia dotyczącego działania na szkodę spółki przez zarząd. Jak wynika z
      zawiadomienia, przez parę okresów sprawozdawczych spółka wykazywała straty.
      Chcemy ustalić, czy w związku z tym nie należało ogłosić upadłości spółki, by
      zapobiec dalszemu zaniżaniu jej wartości.

      Bezcenna szara mysz

      W chwili prywatyzacji spółka miała m.in. 32 domy towarowe w 22 miastach. W PRL
      warszawski Wars i Sawa, poznański Okrąglak, katowicki Supersam czy łódzki
      Uniwersal były wizytówkami miast, symbolem socjalistycznego przepychu towarowego
      i celem pielgrzymek klientów z całego kraju. Ale wraz z epoką PRL, przeminął i
      czas świetności. Firmie potrzebny był inwestor z dużymi pieniędzmi, który
      wsparłby ją w walce z konkurencją.
      Domy Towarowe Centrum nie były jednak szarą myszką – dysponowały dużym majątkiem
      w postaci gruntów i budynków w centrach największych miast. Kiedy ówczesny
      minister skarbu Emil Wąsacz postanowił sprzedać 70 proc. akcji DTC
      zarejestrowanej w Luksemburgu spółce Handlowy Investments Centrum (HIC) za 106
      mln zł (w ciągu czterech miesięcy HIC za 15,9 mln zł dokupić miał dalsze 10
      proc.), wybuchł skandal. Według NIK, Skarb Państwa stracił na transakcji
      przynajmniej 85 mln zł. Według rzeczoznawców, tylko grunty i domy towarowe na
      warszawskiej Ścianie Wschodniej warte były wówczas na rynku ok. 195 mln zł. Mimo
      wniosku NIK o wstrzymanie transakcji, doszło do niej w lutym 1998 r. Najwyższa
      Izba Kontroli nigdy nie pogodziła się z tą decyzją. Do prokuratury skierowano
      wniosek o zajęcie się sprawą w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa.
      W następnych latach był on kilkakrotnie oddalany i ponownie badany przez
      prokuratury różnych szczebli. Na tym nie koniec – w maju 2003 r. z inicjatywy
      PSL do Sejmu trafił wniosek o postawienie Emila Wąsacza przed Trybunałem Stanu
      za nieudolną prywatyzację DTC, a także dwóch ważniejszych spółek:
      Telekomunikacji Polskiej i PZU. Rozstrzygnięć nadal brak.

      Sprzedajcie nas!

      Pracownicy Domów otrzymali 15 proc. akcji i obietnice niezwykle hojnego pakietu
      socjalnego. Przyszły nabywca podpisał go ze związkami zawodowymi na kilka
      miesięcy przed prywatyzacją DTC. Nic więc dziwnego, że pięciotysięczna wówczas
      załoga i związkowcy słali do ministra skarbu błagalne petycje, by ten nie
      dopuścił do unieważnienia transakcji.
      Co przewidywał pakiet socjalny? M. in. to, że pracownicy zwolnieni przed upływem
      trzyipółrocznego okresu gwarancji zatrudnienia dostaną sowite odszkodowania, a
      działacze związkowi dodatkowo królewską odprawę.
      Skończyło się na obietnicach. Wkrótce po prywatyzacji Maciej Dyjas, ówczesny
      prezes DTC SA i wiceprezes Eastbridge – faktycznego właściciela firmy,
      deklarował publicznie, iż „wystarczy jedna pięciolatka, aby Domy Towarowe w
      całej Polsce dogoniły Europę, a w stolicy dogonić mogą już za rok, półtora”. By
      to osiągnąć, inwestor planował remont wszystkich obiektów i wprowadzenie do
      zmodernizowanych sklepów modnych zachodnich kolekcji. Już kilka miesięcy po tej
      deklaracji niektóre z domów towarowych wydzierżawiono obcym spółkom. W innych
      ograniczono handel. W okresie gwarancji zatrudnienia powodowało to konieczność
      superkosztownych zwolnień.
      Na początku 1999 r. dyrektorzy poszczególnych domów towarowych dostali więc z
      warszawskiej centrali instrukcję pod kryptonimem „Kontrola 10 proc.”,
      zobowiązującą ich do ograniczania zwolnień z tzw. przyczyn dotyczących zakładu
      pracy, bo tylko pracownikom odchodzącym w tym trybie przysługiwały odszkodowania
      z pakietu.
      W pierwszych dwóch latach po prywatyzacji nowy właściciel odremontował siedem
      domów, częściowo zasiedlonych przez Galerie Centrum mające zastąpić stary,
      siermiężny szyld Domy Towarowe Centrum. Miały one sprostać wyzwaniom
      konkurencji, handlując w nowoczesny sposób. Resztę powierzchni unowocześnionych
      obiektów wydzierżawiano. Przy okazji pracę znów straciło sporo pracowników DTC.

      Koniec złudzeń

      W 2001 r. w spółce pozostawało 12 niezmodernizowanych, i niewydzierżawionych
      wcześniej domów, w których nadal handlowano pod szyldem DTC. W sierpniu tego
      roku minął okres gwarancji zatrudnienia. 1 października zarząd podjął decyzję o
      zaprzestaniu w nich do końca roku działalności handlowej i zwolnieniu wszystkich
      pracowników. Nie pomógł opór związków i pogotowie strajkowe. W końcu 2001 r., w
      niespełna cztery lata po prywatyzacji, Domy Towarowe Centrum przestały istnieć
      jako sieć handlowa, a stały się powierzchnią do wynajęcia.
      Równolegle z wygaszaniem działalności handlowej w spółce DTC rozpoczęło się
      wyprowadzanie z niej działalności i majątku do nowo tworzonych spółek zależnych,
      będących odrębnymi podmiotami prawnymi. W 2001 r. z Galerii Centrum, mającej być
      pierwotnie tylko nową marką handlową unowocześnionej sieci, powstała Galeria
      Centrum Sp. z o.o., do której DTC SA wniosła aport w postaci „zorganizowanej
      części przedsiębiorstwa”, wyceniony na ponad 43 mln zł. Z kolei na bazie sklepów
      Smyk powstała spółka Smyk, którą DTC SA wyposażyła aportem o wartości ponad 8
      mln zł. Największym przedsięwzięciem było utworzenie dwóch spółek – DTC Real
      Estate i DTC Land Operations, które przejęły na własność należące dotąd do DTC
      SA „budynki, budowle i grunty własne oraz prawo wieczystego użytkowania
      pozostałych gruntów”. Wartość rynkowa nieruchomości przejętych przez pierwszą
      spółkę wyniosła ponad 243 mln zł, a przez drugą – ponad 83 mln zł. Łączną
      wartość posagu otrzymanego przez cztery spółki-córki od DTC SA wyszacowano na
      ponad 378 mln zł, czyli trzykrotnie wyżej od kwoty, za jaką trzy lata wcześniej
      kupiono 80 proc. DTC. Oficjalnie p

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka