agresywny 3 latek

[angelina123]

nie wiem co sie dzieje, moje dziecko na codzien bardzo/wyjatkowo pogodne,
wiecznie uśmiechnięte, szybko uczące sie i calkiem niezle mowiace miewa ataki
agresji, strasznej agresji. Zachowuje sie jakby go ktos obdzierał ze skory, w
tym czasie nic do niego nie dociera, moze walic glowa o ścianę, rzuca sie na
podłogę, wali zabawkami, drzwiami, rzuca sie na drzwi, jest agresywny w
stosunku do nas, potrafi ugryźć do krwi. Wrzeszczy tak, ze az sie dusi. Nie
wiadomo o co mu chodzi, raz chce chusteczkę, potem jej nie chce, jest cały
rozhisteryzowany, az sztywnieje ze złości.
Oczywiascie odziemy do psychologa.
Macie jakies doswiadczenia z takimi sytuacjami. Zaznaczę, ze przytulanie albo
pozostawianie go samego nie skutkuje, mam wrazenie, ze on sie musi wykrzyczec

[eps]

Ja miałam podobny problem z tym że dodatkowo syn był agresywny w stosunku do
innych dzieci. Jak ja głowe zachodziłam co jemu jest i co z nim zrobić. Długo by
opowiadać. W każdym razie w końcu wpadła mi w rece książka Roberta J.MacKenzi
"kiedy pozwolic, Kiedy zabronić". Przeczytałam, zastosowałam sie do rad ktore
były tam napisane i po 2 tygodniach od rozpoczecia przemiany synek jest nie do
poznania. U nas rozbiegało sie o to że syn to 100% choleryk i jak sie okazało to
pomimo ze myślałam ze wyznaczam mu jasne granice i wysylam czytelne komunikaty
to tak nie było. Stad brala sie jego agresja. Teraz jest naprawde cudnym i
niewybuchowym dzieckiem.

do Eps

[zawsze_cola]

Niestety nie mam tej ksiazki.A moglabys opisac co robilas gdy Twoj
Synek bil inne dzieci? Bylabym wdzieczna

[0wiolcia0]

mam tego e-booka o którym pisze eps, jak ktoś chce

[nika1310]

wiolcia, mozesz mi wyslac na gazetowego? dzięki

[0wiolcia0]

wysłałam, nie ma za co

[inbluesky]

Ja bardzo bym poprosiła o przesłanie

[amaf]

ja też bym prosiła o przesłanie na gazetowego
dzięki

[klaramama-to-ja]

czy ja też mogę prosić? Dziękuje

do: klaramama-to-ja

[0wiolcia0]

na gazetowego się nie da wysłać?

[dorotamakota1]

ja poproszę na [e-mail]
Będę baaardzo wdzięczna

[emissy]

0wiolcia0 ja też bardzo proszę!!!

[kra123snal]

Należy jasno powiedzieć, że się tak nie robi i wprowadzić kary za
każdym razem. Taka jasna granica. My za każdym razem tłumaczymy, że
się tak nie robi. Wskazujemy alternatywną metodę wyładowania złości.
Kara - siedzi sama 2 min, a potem jeszcze raz za co kara, że tak nie
wolno i przypomnienie co może robić, żeby się wyładować. Polecam.
Coraz rzadziej jest objaw agresji. Aaa, no i trzeba poczekać, aż
przestanie krzyczeć, bo wtedy naprawdę nic nie dociera, ale
pilnować, żeby nie było rzutów i bicia. U nas nie działało "jeszcze
raz i będzie kara". Od jakiegoś czasu jest kara od razu i to w
naszym przypadku okazało się najskuteczniejsze. Wobec innych dzieci
moje dziecko jest nastawione pacyfistycznie. Moze w ten sposób
wyładowuje się wobec agresji innych?

[mozyna]

Dzieci nie potrafią kontrolować swoich emocji i czasami może się to objawiać
takimi "ekstremalnymi" reakcjami.

[to_wlasnie_cala_ja]

moja mała zachowuje się w ten sam sposób , w jednej chwili jest spokojna a za
sekundę wpada w ten szał. agresję skupia na mnie i na mężu a głównie na mnie i
bardzo ciężko jest ją uspokoić. NAjgorsze jest to że te jej "ataki" nie
występują po żadnej sytuacji w której jej czegoś zabraniam ito tylko ot tak
sobie np podczas rysowania

[angelina123]

ale co robić, przecież gdyby on sie tak zachował np w przedszkolu (do którego
jeszcze nie chodzi) to wezwaliby pogotowie i przywiązali pasami bezpieczeństwa.
Jestem zalamana

[eps]

Czy juz masz tą książke elektronicznie?
To dużo stron wiec zeskanować sie nie da
jeśli nie masz to daj znać to postaram sie opisać metody jakie zastosowałam. ale
u nas to sie sprawdziło. U nas maly chodzi do przedszkola i był strasznie
agresywny potrafił np. widelcem wymachiwać dziecku przed okiem, walna wielkim
klockiem dziecko w głowę, z całej siły popchnac czy nawet rzucić krzesłem.
Teraz jest ogromna odmiana bo nie bije nikogo, niczym nie rzuca i nie ma napadów
agresji, a ja odetchnełam z ulgą.

[zawsze_cola]

Bardzo bym prosila o naprawde krotkie ( nie chce Ci zajmowac czasu)
streszczenie stosowanych przez Ciebie metodBylabym bardzo
wdziecznaJak i pewnie kilka innych Mamz gory dziekujei
pozdrawiam cieplo

[eps]

postaram sie krótko.
1. Komunikat do dziecka musi być krótki i treściwy, od razu z konsekwencją jak
nie zostanie wykonany np. Ścisz TV bo jak nie to wyłączę", "Nie rzucaj zabawka
bo zabiorę do jutra rano", "Nie bij brata bo pójdziesz do kąta". Słowa
wypowiadamy spokojnie bez większych emocji, nie krzykiem. dziecko musi widzieć
że nie udało mu sie nas wyprowadzić z równowagi.
2. Po nie wykonaniu polecenia trzeba zastosować wypowiedzianą konsekwencję. Za
bicie ZAWSZE jest kąt bez względu jak by dziecko gorąco i szczerze przepraszało.
W kącie siedzi tyle ile ma lat.
Jesli ucieka z kąta (poczatkowo będzie) trzeba je w milczeniu do skutku odnosić.
Jeśli ma na poczatku siedzieć na pufiku to po 1,5 godzinie bitwy nadal
odprowadzamy na pufik a nie na podłoge obok.
Początkowe kilka razy moze trwać długo lub krótko w zależności od charekteru
dziecka. Mój starszak choleryk pierwszy raz walczył ze mną 3 godziny, młodszy
(miękki) zwiał mi 2 razy i później siedział.
Identycznie z np. rzucaniem zabawką, jak nie posłucha to zabieramy od razu na
wyznaczony czas i nie oddajemy wcześniej. Jeśli dziecko w takim momencie wpada w
gniew/histerie nalezy powiedzieć " jak jesteś zdenerwowany to sie uspokój tam w
kaciku i póxniej porozmawiamy" - i odprowadzamy do kąta. Jeśli siedząc w kącie
wciąga nas w kontakt np. demoluje teren obok to albo nie reagujemy (tylko
odprowadzamy na miejsce) albo jeśli demolka jest niebezpieczna to mówimy że
jeśli bedzie tak robić to dopóki nie przestanie bedziesz je trzymać
unieruchomione na kolanach.
3. Generalnie nie damy sie wpuścić w puste dyskusje z dzieciakiem o tym dlaczego
wykonaliśmy konsekwencje tego co zrobił wcześniej. Jak dziecko zaczyna
dyskutowac, że juz nie będzie, żeby oddac, że będzie grzeczny rozmowę ucinamy
krótko "nie ma dyskusji na ten temat zabawkę oddam jutro jak powiedziałam. koniec".
4. Jesli dziecko nam coś zmaluje "testowo" i czeka na reakcje to mozemy mu dać
dać wybór (np. celowo rozleje wodę w kuchni) "masz do wyboru albo szybko
wszystko wytrzesz albo posiedzisz w kacie i później wytrzesz".
5. Ay dziecko nie miało wrażenia że nie moze o niczym decydowac korzystamy z
wyboru. np. dzieciak chce do picia pepsi a my mu chcemy dac tylko wodę, to
mówimy "pepsi nie dostaniesz tylko wodę, ale mozesz wybrac czy w tym białym czy
różowym kubeczku".
6. Na np. śniadanie nie pytamy ogólnie "co chcesz zjeść" tylko dajemy konkretny
wybór "kanapkę z szynką czy serem? - coby nie było niedomówień.
7. jeśli dziecko chce np. ą sama zabawkę co inne próbujemy je nauczyć kompromisu
pytaniem " jak myślisz można rozwiązać ten problem? może bedziecie się bawic na
zmianę?rzucę moneta kto bedzie pierwszy i po 10 minut. mama pilnuje czasu".
8. jak dziecko ma "nerwy" przy np. ubieraniu to spokojnie mówimy " nie denerwuj
sie. Spróbuj jeszcze raz." albo żartem " hej hej hej nerwusek to nam tu nie
trzeba. jeszcze raz spokojnie".
9. pilnujemy sie na każdym kroku i jeśli cos obiecamy to tak robimy. np. Jeśli
nie zjesz zanim zadzwoni minutnik to zabieram jedzenie aż do kolacji" no i
oczywiście sie tego trzymamy.

[eps]

podsumowanie
Najważniejsze to nie powtarzamy danego polecenia więcej niz 1 raz i po nie
wykonaniu wyciągamy konsekwencję. Nie dyskutujemy i nie ustępujemy z
konsekwencją nawet na milimetr!
Nie okazujemy negatywnych emocji bo dziecko to zauważy i zacznie nas dalej
prowokować.
Jak coś zrobi zgodnie z poleceniem to chwalimy np. o super że tak zrobiłeś"
lub zwykłe "dziękuje".
Jeśli mówisz, że nie pomogę Ci w ubieraniu i jak nie zdąrzysz to wyjdziesz w
tym czym jesteś. to za chwile nie pomagamy w nerwowym ubieraniu tylko wychodzimy
z dzieciakiem w piżamie i bez butów (ubrania mamy w torbie bo napewno za chwile
sie zdecyduje samo ubrac)
W każdym razie jasny komunikat i od razu konsekwencja niewykonania, i nie
ustępujemy nawet o włos, bo dla nas to TYLKO włos a dla dzieciaka to AŻ włos.

U nas sie udało i teraz naprawę starszak jest cudnym dzieckiem. Teraz zamiast co
2 dni w przedszkolu na "dywaniku" dostaje od syna "uśmieszki" za to że bym
bardzo grzeczny.
Normalnie jakby mi ktos syna podmienił.

[paniiwonka1]

wszystkie sposoby i metody, które opisujesz są dla mnie jasne,
czytelne i zastosowalne, o ile "niegrzeczność" córki z czegoś
wynika. natomiast moja juz prawie czterolatka, odkąd skończyła 3
lata i poszła do przedszkola zaliczyła z przerwami kilkanaście
takich zadym "o niewiadomoco" i z "niewiadomoczego wzięte", tak jak
pisze Oto_własnie_cała_ja.
spokojne w usposobieniu dziecko, wręcz flegmatyczne, ni stąd ni
zowąd dostaje nagle za przeproszeniem jakiegos pierd.olca, że
godzinę myślę od czego własciwie się zaczęło, bo nie wiem. co
ciekawe jak wdrażałam podobne reguły do tych przytoczonych to
dopiero zaczynała się jazda i każda moja czynność tylko wzmagała
agresję, kazda jej reakcja była głosniejsza czy gorsza od
poprzedniej, łącznie właśnie z machaniem przed nosem czy wręcz
biciem mnie. wiem, że ważna jest konsekwencja, ale czasem brak
konsekwencji był metodą tak skuteczną, że ze zdziwienia sie chyba
uspakajała
przyznam, że jestem przerażona w takich momentach, bo jak tak
zachowała się pierwsze kilka razy to byłam wykończona psychicznie
przez kilka tygodni, a nawet fizycznie, bo córka jest dużą i silną
po tacie dziewczynką i samo odprowadzanie jej siłą do własnego
pokoju czy mocne dłuższe przytulenie przechodziło moje możliwości.
zresztą te słynne przyciśnięcie zadziałało tylko raz, pierwszy raz.
więc za każdym razem zastanawiam się co tym razem pomoże. czasem
pomaga nie zwracanie uwagi albo odwrócenie uwagi, ale ileż można
miec cierpliwości...

[0wiolcia0]

wg mnie jeśli tak jak w twoim przypadku działo się to z niewiadomoczego i
niewiadomooco to najskuteczniejsze byłoby CAŁKOWITE!! ignorowanie córki w tym
momencie, następnym razem spróbuj zobaczysz że szybciej jej minie

eps

[basik32]

jak dla mnie te metody które opisałaś są trafione.Myślę że na mojego
bardzo zbuntowanego dwulatka podziałają.Wiadomo trzeba wykumać co na
dzieciaka działa,gadanie,gadanie czy konkretne czyny.Miałam dzisiaj
z nim taką akcję że jak weszłam do domu to cała dygotałam z
nerwów.Ale dla niego najgorsze jest właśnie stanie w kącie,nie chce
tam za chiny stać ale musi.I tam właśnie najlepiej się wycisza,swoją
drogą nie poznaję mojego małego przez te jego nerwy.

[angelina123]

sposoby ktore opisalas sa mi znana, ale podobnie w przypadku mojego dziecka nie
zdaja rezultatu, on wpada w szal i nic ale to nic do niego nie dociera,
pozostawienie go samego moze spowodować ze porostu niechcacy cos sobie zrobi,
przytulenie go możne spowodować ze np mnie ugryzie

[ila79]

Mój miał takie jazdy w okolicach buntu 2-latka. Powody były
prozaiczne np. złamał mu się banan - życiowa tragedia . Próbowalam
uspokajać, odwracać uwagę. Czasem skutkowało. Żelazna konsekwencja
dotyczyła tylko najważniejszych spraw - bezpieczeństwo i względny
spokój osób trzecich, resztę starałam się bagatelizować. W
ostateczności dawałam sie wywrzeszczeć. Moj w takich sytuacjach
wrzeszczy i biega dookoła pokoju machając łapkami jakby chciał
odfrunąć . Ok 3,5 roku nastąpił nawrót. Zastosowałam wtedy metode
artykulacji uczuć - genialne i skutek był natychmiastowy. Polega to
na tym, że np. młody wrzeszczy, bo chce oglądać TV, a ja nie
pozwalam. Wrzeszczy i macha tymi łapami. Więc głośno mówię: "Bartuś
jest okropnie zły, jest wściekły. Jest strasznie zły na mamę,
okropnie zły na mamę. Mama nie pozwala włączyc telewizora, a Bartus
bardzo chce obejrzeć bajke i jest zły. Zły i smutny! A mama nie chce
żeby Bartkowi zepsuły się oczka od telewizora, mama che żeby Bartuś
teraz się bawił z nią." Gadam tak, aż przestanie wrzeszczec i
zacznie słuchać. Kolejny raz wyglądał już tak, że synek się nie
rozwrzeszczał, tylko po chwilowym zalewie łez powiedział mi: "Jestem
na ciebie okropnie zły, bo nie chcesz mi dać czegośtam". Moim
zdaniem dzieci wrzeszczą, bo mają problem, żeby nazwać to, co czują,
szczególnie, że często przyzwala się dziecku na przeżywanie tylko
tych dobrych emocji. Np moja mama jak usłyszała, że młody
mówi "Jestem zły na mamę", zareagowała natychmiast: "Ale kochanie,
nie można się złościć na mamę!"

[ila79]

Dodam jeszcze tylko, że moim zdaniem karanie za przeżywanie złych
emocji nie jest dobrym pomysłem, lepiej pozwolic dziecku je przeżyć
i zrozumieć. Oczywiście inaczej ma się sprawa jeśli chodzi o bicie
innych, czy niszczenie nie swoich rzeczy. Tu faktycznie z żelazną
konsekwencją trzeba wdrożyć zachowania społecznie akceptowalne.

[eps]

wiec tak.
po pierwze ja nie karam dziecka ze to że przezywa emocje ale pokazuje mu miejsce
gdzie moze sie wyciszyc i uspokoić.
Po drugie w Twojej metodzie z opisu wynika DUŻO gadania. Na mojego gadanie nie
działa bo licza sie czyny. Zresza moze przy jednym dziecku to mozna sobie gadąc
jak ja bym takie "poematy" mówiła a mam dwoje dzieci to caly dzień by mi sie
buzia nie zamykała.
Kade dziecko inne ale na moje gadki nie działają.
Poza tym, nie sztukaze dziecko z emocji musi sie wykrzyczeć ale sztuka aby w
negatywnych emocjach potrafiło sie samo wyciszyć i zapanować nad złością. to ze
dziecko sie wykrzyczy nie jest dla mnie sukcesem. Jak ja sie wścieknę na szefa
np. to jakoś nie bardzo tak krzyczeć w biurze na cały głos
ja uczę dzieci że złość to nic złego ale tzn. "prucie japy" nic nie daje, należy
spokojnie omówić problem i znaleźć rozwiązanie.
No ale to sie sprawdziło u mnie i niekoniecznie musi u kogoś. Natomast stawianie
wyrażnych granic i konsekwencja tylko w sytuacjach bezpieczeństwa czy "ważnych"
(dla kogo??) nie sprawdziła sie całkowicie. Wg mnie w stosunku do dziecka
konsekwentnym trzeba być zawsze.

[ila79]

"Wg mnie w stosunku do dziecka
konsekwentnym trzeba być zawsze."
Ja bym nie chciała, żeby to wyszło jak krytyka, czy ocenianie, bo
każdy ma swój pomysł na wychowywanie i każde dziecko jest inne. Ty
jako mama 3 dzieci masz na pewno większe doświadczenie i oczywiście
mniej czasu, żeby poświęcic go każdemu z osobna. Tylko mam pytanie,
czy nie boisz się, że z dziecka wyrośnie taki wzorowy żołnierz armii
zawodowej, zawsze posłuszny i dotowy wypełniac polecenia innych?
Moim zdaniem taka nieprzejednana konsekwencja może mieć też skutki
uboczne.

[eps]

trzeba rozróżnic konsekwencję i jesne stawianie granic od "żołnierza armii
zawodowej".
Moje dzieci zawsze mają wybór i nie jest tak że ja cos mówię i to musi zostać
wykonane.
Jasne granice to np. "Na śniadanie są jajka.Czy wolisz jajecznicę, sadzone czy
na miękko?" albo "założysz te niebieskie czy zielone spodnie". To jest jasna
granica bo nie wychodzimy poza co wczęsniej założonego a zarazem dziecko ma
wybór i nie czuje że to Ty kierujesz jego życiem.
Wg mnie do "Zołnieża powiedziałabym " na sniadanie zjesz jajecznicę" albo
załozysz zielone spodnie.
Z kolei granice płynne i niewyraźne to "Co dziś zjesz na sniadanie? - a jak
sobie dzieciak zażyczy francuskie naleśniki to zrobisz?
bo jak nie zrobisz to czemu pytasz ogólnie co by chciało zjeśc?
I tu o ironio pojawia sie niekonsekwencja rodzica w działaniu, bo jak pytam
ogólnie, dziecko mi mówi co chce a ja jednak tych nalesników francuskich mu nie
zrobie, bo liczyłam na to ze odpowie płatki na mleku.
Mnie takie płynne i niejasne granice doprowadziły do chwilowej zguby.

[ila79]

Eps mnie nie chodzi o sytuacje typu dawanie wyboru. Młody miał fazę,
że musiał mieć wybór, ale mu przeszło. Mnie chodzi o łamanie zasad,
które same ustaliłyśmy. Np u nas jest zasada, że nie lepimy z
plasteliny na dywanie, tylko na stoliku. No ale zdarza się, ze mały
jest tak pochłonięty "twórczoscią", że zapomina i przenosi się na
dywan, obkleja samochody i konstruuje z nich inne pojazdy. Z użyciem
tej plasteliny oczywiście. Ja mu wtedy nie przeszkadzam, poprostu
wieczorem wydlubuje plastelinę z dywanu...

[eps]

nie znam Ciebie ani Twojego dziecka wieć nie bedę sie tu madrzyć o wychowaniu bo
psychologiem też nie jestem.
Takie właśnie sytuacje (opisana plastelina)z moim obecnie 4 latkiem, jak miał
lat mniej doprowadziły do tego ze zaczał on moje gadanie trakowac jako moją
prośbe ale nie koniecznośc i zaczął sobie rościć prawo na coraz większym "terenie".
Wczesniej robiłam dokładnie tka jak Ty, co nie znaczy że w Twojej sytuacji też
może sie skończyć jak u mnie bo dzieci są różne.
Wiem jedno że teraz bym zrobiła zupełnie inaczej. i jak raz bym powiedziała że
nie lepimy na dywanie to tego bym sie trzymała. Gdyb sie "zapomniał" i zaczal
lepić na dywanie zabrałabym plastlinę.
Po max. 2 takich akcjach już by nie zapominał sie w zabawie, tego jestem na 100%
pewna. No ale z doświadczenia wiem że czasem czlowiek jest zmęczony i nie ma
ochoty o takie pierdoły robić afery z własnym dzieckiem, które de facto w danym
momencie zajęte zabawą nam nie przedzkadza.

[ila79]

Tylko, że moja motywacja jest zupełnie inna niż to, ze akurat mam
spokój. Jak mały sie zajmuje sam sobą, ale coś bez sensu ugniata
(wracając do przykładu z plasteliną) to nie pozwalam. Natomiast nie
chcę mu przerywać twórczej, ciekawej zabawy, bo uważam, że byłoby to
ze szkodą dla niego. Myślę, że dzieci, które musza się pilnować na
każdym kroku mogą wyrosnac na dorosłych, którzy boją się "wyjsc
przed szereg" w obawie, że zostaną skarceni. Mogę się oczywiscie
mylić. No i sytuacja z trójką dzieci na pewno wygląda inaczej, po
wieczorze "twórczej" zabawy można mieć mieszkanie do remontu .

[gazeta_mi_placi]

Raz w dupsko i się nauczy.

[eps]

nie ma to jak mądra rada
W dupsko walnąć dzieciaka czy matkę, żeby się nauczyła z dzieciem postępować bo
ja z klapsowania to cienka jestem?

[aleosochozi]

Nie, nie, eps, nie odpisuj nic gazeta_mi_płaci

do 0wiolcia0

[mk271]

i ja proszę na [e-mail] DZIĘKUJĘ

do eps:)

[dzoaann]

mi przy pierwszym dziecku tez wydawalo sie, że tlumaczenie, zagadywanie
wystarczy itp.
Przy trzecim wiem, że tylko żelazna konsekwencja może mnie uratować
Stosuje dokładnie takie metody jakie opisalaś
mój starszak jest juz 12 latkiem i w szkole ma opinie bardzo kreatywnego, choć
zdyscyplinowanego dziecka. Nie widze w nim nic z "żołnierza" w szeregu, dlatego
uważam swoje metody za skuteczne

[eps]

Bardzo Ci dziękuje za te słowa
masz rację przy jednym dziecku to sobie można gadać, przy większej ilości to
mogę gadać jak dziad do obrazu a efekt żaden.
Do tego jedno dziecko jest w miarę łatwo zdyscyplinować ale np. troje
jednocześnie to już ekwilibrystyka stosowana.
Zresztą jakis większych skutków ubocznych nie widzę oprócz posłusznych dzieci.
Juz nie musze sie nagadac coby sie przebrał taki delikwent ale wystarczy że raz
go poprosze i juz.