w jakim wieku do zlobka/przedszkola?

[cyborgus]

Dziewczyny, podzielcie sie swoimi doswiadczeniami z pierwszych dni/tygodni
zlobkach czy przedszkolach. Chcialabym wyslac moja coreczke 2x w tygodniu na
2 godziny do przeszkola, maja taki specjalny program dla dwulatkow. Mieszkamy
za granica, bez rodziny, niewielu znajomych bo to nowa miejscowosc. Mala
nigdy nie byla z nikim innym poza mna i tata, jest lekowa przy obcych, placze
albo ucieka jak inne dziecko zbyt sie zblizy. Ale jednoczesnie widze ze
zaczyna ja ciagnac do dzieci, wrecz ja fascynuja. Mam wrazenie ze takie pare
godzin by jej dobrze zrobilo na te leki. chce tez aby podszkolila angielski,
bo rozumie prawie wszysstko po polsku, ale po angielsku raczej nie - i wydaje
mi sie ze to jest tez czesc jej stresu gdy jest w grupie, bo nie ma pojecia
co inni mowia.

Kiedy wasze dzieci poszly w swiat? jak to zniosly?

[sweet.joan]

Mój poszedł do żłobka, gdy miał 2 lata z haczykiem. Wtedy był strasznym
dzikuskiem. Jako tako tolerował jedynie sąsiada z dołu, którego dobrze znał. A i
tak wolała na spacery chodzić sam i nie lubił chodzić do niego w odwiedziny.
Trudno go było wyciągnąć - zawsze używałam jakiegos podstępu, że ja muszę do
sąsiadki, bo mam sprawę. A na miejscu po chwili dawał się wciągać w zabawę.
W żłobku trafił do grupy młodszej, takiej ok. półtora roku. I z perspektywy
czasu uważam, że to było złe rozwiązanie. Bał się tak małych i nieobliczalnych
do końca dzieci. Praktycznie cały rok przesiedział na krzesełku koło cioć.
Wychodził tylko na wyraźne zaproszenie, na rytmikę i do zabaw grupowych
prowadzonych przez opiekunki.
Poza żłobkiem dzieci zaczął unikać jeszcze bardziej, na co mu pozwalałam, żeby
sobie odpoczął po żłobku.
Potem w przedszkolu już było o niebo lepiej. Po dwu pierwszych dniach niemal
tragicznych
Myślę, że spróbować zawsze warto. Nawet mój teraz żłobek wspomina miło. Aż
dziwne, ale tak jest. Lubił panie, lubił zajęcia. Tylko dzieci były za małe. Tak
myślę, że gdyby się dostał do grupy rówieśniczej, szybciej by się rozkręcił.
Pozdrawiam

[cyborgus]

mysle ze masz racje, ze lepiej z rowiesnikami albo nieco starszymi dziecmi.
Moja Sara tez zle reaguje na grupe takich nieobliczalnych maluchow. Mysle ze
sprobuje, teraz jest kwestia znalezienia odpowiedzniego miejsca. mam pare
poleconych przez znajomych. Niestety niektore z nich robia cos czego nie jestem
w stanie sobie wyobrazic w wypadku mojej corki - rodzic nie zegna sie z
dzieckiem w srodku, tylko przedszkolanki wychodza i same zabieraja je z
samochodu. to samo przy odbieraniu. obca osoba wyjmujaca ja z samochodu i
zabierajaca gdzies - to bylaby taka histeria i panika, ze nawet nie chce o tym
myslec. na wszysktie zajecia na ktore chodzimy przychodze zawsze wczesniej zeby
mala mogla sie oswoic z miejscem, wtedy duzo aktywniej uczestniczy. a tu chca
to tak na zimno, nie podoba mi sie to. bede musial znalezc takie miejsce gdzie
robi sie to w "normalny" sposob

Dzieki za odpowiedz!

[sweet.joan]

Hm, jeszcze się nie spotkałam z takim zwyczajem, żeby dziecko z samochodu zabierać.
Powiem, jak to było u nas z pożegnaniami.
Akurat jest taka "moda", żeby pozwalać na obecność rodzica podczas adapatacji. W
naszym żłobku tak nie było. Najpierw mnie to zmartwiło, że jak to, że on tak sam
do zupełnie obcych ludzi? Byłam przerażona. I pierwszego dnia to ja chyba więcej
płakałam niż Młody. Oczywiście, jak już mnie nie widział, bo to bardzo ważne,
żeby przy dziecku zachować spokój.
Zauważyłam z czasem, że faktycznie, im krótsze pożegnanie, tym spokojniejsze.
Pamiętam jedno dziecko, które odprowadzała do żłobka babcia - przesiadywała z
nim w szatni naprawdę długo, chłopiec płakał i adaptacja przeciągała się w
nieskończoność.
W przedszkolu natomiast nauczycielka pozwoliła na chwilę wejść z dzieckiem na
salę. No to ja się ucieszyłam i weszłam Młody niestety był już świadomy tego,
co go czeka, jak się uczepił mojej szyi, jak się zaczął drzeć w niebogłosy...
takiej histerii chyba dotychczas nie widziałam u swojego syna. Panią, która
chciał go ode mnie wziąć, skopał (takie zachowanie tez było po raz pierwszy).
Dziecka swojego nie poznałam.
Następnego dnia byłam "mądrzejsza". W szatni buziak, szybko na salę i pa. Młody
tylko podkówkę zdążył złożyć.
Trzeciego dnia poszedł za rączkę, a od poniedziałku normalnie bez żadnych
smutków. Było po adaptacji.
To nie jest oczywiście żadna sugestia i sposób na daptację, tylko opis, jak to u
nas było. Żeby zwrócić uwagę, że nie koniecznie szybkie pożegnanie i odstawienie
do opiekunki/nauczycielki jest złe i bezduszne, i na odwrót - nie zawsze
możliwość siedzenia na sali z dzieckiem się sprawdza.
Pozdrawiam

[cyborgus]

zgadzam sie ze dlugie i przeciagniete pozegnania to nie jest dobre) na
szczescie wczoraj zgadalam sie ze znajoma mama, ktorej corka chodzi do tego
przedszkola, i na poczatku w okresie adaptacyjnym jak najbardziej mogla ja
wprowadzic i pozegnac sie w szatni. zanim tez semestr sie zacznie to sa tzw.
zajecia adaptacyjne dla calej nowej grupy z rodzicami i paniami
przedszkolankami. Znajoma ta potwierdzial co piszesz - pozegnania w samochodzie
okazaly sie potem latwiejsze)

[viviana_o]

Moje 3latnie dziecko bardzo przezywalo pierwszy rok w przedszkolu ,ale nie
mialam wyboru.Mysle ze dobry wiek na pobyt w przedszkolu to 5lat.