Szpital. Mamy dzieci, które były, proszę o opinię!

[mamaani3]

Miałam ostatnio wątpliwą przyjemność być z dzieckiem w szpitalu. Byliśmy w
piątek, mieliśmy zostać do poniedziałku na obserwacji. Powodem był
niewytłumaczony niepokój dziecka (płacz, prężenie się) przy klasycznej
trzydniówce na etapie pojawienia się wysypki. Ponieważ stan małej po południu
(po zrobiemiu kupki, nie robiła trzy dni) wrócił do normy postanowiliśmy z
mężem wypisać ją na własne życzenie. A co było głównym powodem poza tym, że
chcieliśmy jej zaoszczędzić niepotrzebnych stresów? WARUNKI NA ODDZIALE! Nie
napiszę, że były tragiczne, bo bym może przesadziła, ale przyjazne dla
dziecka (i matki) na pewno nie. Poza tym personel medyczny podchodził do
maluszków jakoś tak bez serca. I wiecie co sobie wtedy pomyślałam?. Że
telewizja nagłaśnia akcję odnawiania Centrum Zdrowia Dziecka, a nikt nie
myśli o wielu, wielu innych mniejszych szpitalach w Polsce, gdzie także są
chore maluszki. A może wcale tak nie jest jak mi się wydaje? Napiszcie jakie
są wasze doświadczenia z pobytu w szpitalu.
Pozdrawiam

[antonina_74]

Też chciałam poruszyć ten temat. We wtorek wróciłam z Zosią ze szpitala
(zakażenie ukł. moczowego a potem rota-wirus).
warunki - dość kiepskie, matka może nocować ale na foteliku. Dostęp do łazienki
wg. widzimisię siostry dyzurnej. Dostęp do kuchni w teorii zabroniony, w
praktyce wolno. JEDNA sala dla niemowląt, skutek - moje dziecko położono z
dziewczynką z rotawirusem, efekt - Zosia po 3 dniach też złapała rotawirusa.

I co mnie najbardziej irytuje - matka dyżurująca w szpitalu traktowana jest jak
darmowa pomoc pielęgniarki. Już chyba tylko kroplówki sama nie podłączałam, bo
wszystko sama: czopki, leki doustne, mierzenie temperatury, inhalacje,
wyłączanie ustrojstwa od kroplówki jak zapiszczało wszystko robiłam ja a
szanowne siostry siedziały w tym czasie na d.... i oglądały seriale w TV.
Trzeba było je grzecznie PROSIĆ o pomoc w podaniu antybiotyku!

Lekarz pojawiał się raz, rano, i żeby wydusić jakiekolwiek informacje trzeba
było warować na korytarzu i czekać aż będzie się przemykał, trzeba było też
pilnować pielęgniarek, bo np. mnie lekarka powiedziała że wpisała Zosi do karty
stałe zlecenie na paracetamol (miała wysoką gorączkę) a pielęgniarki nie
chciały podać bo gorączka była "za niska".

Cieszę się że jesteśmy w domu i wolałabym szpitala już więcej nie oglądać od
środka...
Pozdrawiam,
Antonina
mama Kuby i Zosi

[malowanka]

no cóż, ja też byłam przez 4 dni z małą w ubiegłym tygodniu i tak...
za 15 zł matka miała swoje łóżko, ale wiadomo że dziecko spało ze mną,
ponieważ to był szpital zakaźny i nie wiadomo było co małej jest wylądowałyśmy
w izolatce i dzięki temu miałyśmy pokój z telewizorem i toaletę tylko dla
siebie;
matki miały osobny pokój do spozywania posiłków z czajnikiem elektr.i lodówka -
pełny, nieograniczony dostęp,
pod tymi w/w było bardzo ok natomiast denerwowało mnie to, że....
1.opieka pilęgniarek ograniczała się do podawania-przyniesienia do pokoju leków
czyli rozpuszczenie i podanie należało do matki, ale nam lekarz przepisał
paracetamol to przynosiły pomimo tego, że małej gorączka zeszła i pielegniarka
powiedziała, że ja jestem matką i czy dam czy nie dam to moja decyzja,
natomiast ona powie lekarzowi że nie ma gorączki więc może odstawić bo szkoda-
słuszne; podłączały kroplówkę i wołało się gdy się kończyły; przed obchodem
mówiły by zmierzyc gorączkę i jakie dziecko ma objawy;
2.lekarze przychodzili, badali i wychodzili, na pytania odpowiadali zdawkowo i
odsyłali do lekarza prowadzącego, który przyszedł w dniu naszego wyjścia bo
wcześniej był długi weekend po Bożym Ciele; jedynie młoda lekarka przedstawiła
się jak pierwszy raz do nas przyszla, szczegółowo opisała wyniki badań i na co
mała choruje, jak sie leczy i jakie jest dalsze postępowanie po wyjsciu;
REASUMUJĄC uważam że personel szpitalny powinien być wdzięczny, że matki są z
dziećmi, wszystko robią za nie i jeszcze szpital ma z tego kasę.
Natomiast brak informacji ze strony lekarzy i zainteresowania pacjentami ze
strony pielęgniarek jest karygodny i nawet nie umiem sobie wyobrazić co
przezywają dzieci które same zostają w szpitalu

[lola211]

Ja byłam z moja córka w szpitalach 5-krotnie w ciagu jej 6 letniego zycia,
ostatnio pare dni temu.Wrazenia - rózne.Najgorzej bylo na chirurgii- mala sala,
dostawiane łozka,brak łozek dla matek, brak czystych sanitariatów-
ale opieka ok.Szpital jest stary, mieli ponoc remontowac za jakis czas.Ten
pobyt byl najgorszy.
Reszte pobytów zaliczylysmy w "Korczaku" we Wrocławiu i prawde mówiac nie mam
wiekszych zarzutów.Mialam swoje łozko za doplatą, było gdzie sie umyc, był
pokoik z mikrovela, lodówka- tam mamy przychodzily na kawe i zjesc.Lekarz
podczas obchodu byl do dyspozycji, mozna bylo pytac co i jak.A pielegniarki ze
swoich obowiazków sie wywiazywały, przy czym sama duzo przy dziecku robilam,
nie dlatego ze one nie chcialy, tylko ze skoro juz tam byłam to czemu nie?
Najlepiej wspominam pobyty ze starszym juz dzieckiem, gdy miala 4 lata bylysmy
na pulmunologii, teraz na nefrologii.Nie mialam juz potrzeby zostawania na noc
czy bycia z córka przez cały dzien, rano pilnowano, by dziecko sie ubrało,
zawsze ktos zaplotł jej warkocz, dopilnowal by zjadła.Pielegniarki bardzo mile,
do wszystkich dzieci zwracały sie po imieniu, co jakis czas zagladały na sale,
by sprawdzic co sie dzieje.Jedyne niedociagniecie to fakt, ze w zasadzie
lekarza zobaczylam pod koniec pobytu, nawet nie wiedzialam przychodzac po wypis
jak lekarz prowadzacy sie nazywa.
Oddzialy dla dzieci sa czyste, ładnie wymalowane, łazienki odnowione, czyste,
zadbane.
I same superlatywy moge napisac jesli chodzi o posilki- podawane w ładnej
swietlicy, estetyczne, smaczne- kotleciki, kluski ziemniaczane z miesem, rybne
kotlety, łazanki- do tego co dzien inna suróweczka, kompoty.Naprawde pod tym
wzgledem nie mam sie o co czepiac.

--------------------------------------------------
Chcesz schudnąc, zdrowo sie odżywiać, zajrzyj tu:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=11143

[lola211]

I jeszcze jedno.Troche mialam okazje poobserwowac w szpitalach rodziców i
czasem naprawde, wlos na głowie sie jezy, widzac jacy potrafia byc- dla
dziecka, dla innych rodziców, dla personelu medycznego.A juz calkiem mnie
zmrozilo, jak sie dowiedzialam, ile i jakie rzeczy kradna z oddziałow- sztucce,
talerze, kubki,lampki,zabawki(dlatego w swietlicy ich brak), papier toaletowy
tez znika.
--------------------------------------------------
Chcesz schudnąc, zdrowo sie odżywiać, zajrzyj tu:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=11143

[kostaga]

Cześć,
My z Perełką jesteśmy też po prawie miesięcznej przygodzie szpitalnej.
Leżałyśmy w szpitalu Kamieńskiego we Wrocławiu na oddziale pediatrycznym. I z
ręką na sercu polecam ten szpital. Prawdą jest, że musiałam płacić za pobyt z
dzieckiem (15 zł/dobę), ale miałam własne łóżko, do dyspozycji czajnik
elektryczny, mikrowelę. Przez większość pobytu byłyśmy na sali same. Nasz pobyt
w szitalu przypadł na okres długiego weekendu majowego i przez pewien czas
byłyśmy zupełnie same na oddziale dla dzieci młodszych. I przez ten cały czas
nie mogę narzekać na brak zainteresowania, czy to ze strony lekarzy czy
niższego personelu medycznego. Podobnie rzecz się miała z salowymi. Generalnie
były na każde zawołanie. Łazienki dla matek i dzieci również odnowione, choć
czasami panie sprzątajace nie nadążały z ich sprzątaniem, ale to już bardziej
kwestia kultury osób z nich korzystających. Stało się też tak, że pewnego dnia
przytkał nam się syfon w wanience, którą miałyśmy zainstalowaną w sali.
Następnego dnia i syfon i dodatkowo cała bateria wraz z prysznicem została
wymieniona na nową.
Dzieckiem zajmowałam się ja, ale to nie jest kwestia lenistwa pielęgniarek!
Jestem przy dziecku, to rzeczą dla mnie oczywistą jest, ze chcę jak najwięcej
czynności wykonywać samodzielnie, by dziecku oszczędzić stresu. Nie rozumiem
zarzutu którejś z moich przedmówczyń, o to, że pielęgniarki nie podawały leku,
czy nie robiły inhalacji! Jeżli są to rzeczy, które mogę zrobić samodzielnie,
to dlaczego mam skazywać dziecko na obecność obcej osoby, za każdym razem
zresztą innej, by próbowała podać jej lek bądź namówić ją do zrobienia
inhalacji. Ja mam swoje sposoby by zachęcić Perłę do wzięcia leku i je
wykorzystuję. Przy zabiegach typu zakrapianie uszu, pędzlowanie gardła czy nosa
zawsze asystowała nam pielęgniarka, ale w sposób na tyle dyskretny, by Pauli
nie odczuła jej obecności. Zawsze chętne do pomocy i uprzejmego udzielenia
wskazówek. Rano pielęgniarki przychodziły posiedzieć przy Paulince bym
spokojnie mogła się iść umyć. Gdy szła spać popołudniu również jedna
przychodziła, bym mogła pójść do bufetu na obiad. Gdy pojawiły się mamy na
sąsiednich salach ustalałyśmy, że zaglądamy do dzieci pod swoją nieobecność. W
tym czasie pielęgniarki mogły zajmować się dziećmi, które nie miały
rodzicielskiej opieki, a takich też było sporo.
Lekarze też wyjaśniali każdą wątpliwość, prowadząca p. doktor przychodziła nie
tylko na obchodzie, ale jak otrzymywała w ciągu dnia wyniki badań, przychodziła
je przedstawić i zaproponować dalsze postępowanie. Często schodzac z dyżuru
również do nas zaglądała.
Nie wiem, jak jest w innych szpitalach. To jest nasz drugi pobyt i nie
zamierzam dowiadywać się jak jest gdzie indziej. Mam nadzieję, że nie będę
miała konieczności przekonać się również, czy w szpitalu do którego od razu się
kierujemy coś się zmieni
Pozdrawiam
Sushi

[antonina_74]

Nie rozumiem
> zarzutu którejś z moich przedmówczyń, o to, że pielęgniarki nie podawały
leku,
> czy nie robiły inhalacji! Jeżli są to rzeczy, które mogę zrobić samodzielnie,
> to dlaczego mam skazywać dziecko na obecność obcej osoby, za każdym razem
> zresztą innej, by próbowała podać jej lek bądź namówić ją do zrobienia
> inhalacji.

Ja wychodzę z założenia że jednak to pielęgniarka jest osobą wyszkoloną w
kierunku podawania leków, robienia inhalacji, zakładania czopków itp. a
ja/matka niekoniecznie. Jest to pielęgniarki praca i za to otrzymuje ona co
miesiąc wynagrodzenie - za opiekę i pielęgnację pacjentów a nie za picie kawki
w dyżurce i przynoszenie matce sprzętu z hasłem "tu pani wleje sól, tu włączy,
tu przytrzyma i tak przez 10 minut". Ja jako matka uważam za normalne że
zajmuję się normalną opieką nad moim dzieckiem i nie wymagam od nikogo kąpania,
zmiany pampersów ani utulania do snu tylko wykonywania tych czynności które są
pielęgniarki obowiązkiem i wchodzą w zakres jej pracy.
Do tego Zosia jest takim dzieckiem, któremu żeby podać lek doustnie, potrzebne
są 2 osoby, inaczej lek ląduje wszędzie tylko nie w buzi. Więc potrzebna mi
była pomoc w przytrzymaniu jej do podania antybiotyku, w domu robi to tata.
Albo taka sytuacja: kroplówka z pompy infuzyjnej, instrukcja - jak zapiszczy,
pani wyłączy tutaj żeby nie piszczało. Piszczało chyba z pół godziny,
wyłączałam, aż któraś łaskawie przyszła i stwierdziła że wenflon się popsuł i
wszystko idzie obok żyły. No ja jako matka nie mam wiedzy która pozwoliłaby mi
odróżnić czy piszczy bo piszczy czy piszczy z jakiegoś powodu.
Pozdrawiam,
Antonina

[kostaga]

No jeżeli rzeczywiście pielęgniarki nie wykazywały najmniejszych chęci pomocy,
to coś tu jest nie w porządku. Ja sama zdecydowałam, że będę wykonywać przy
mojej, też dwuletniej, Perełce czynności, które jestem w stanie zrobić i co do
których konieczności i sposobu wykonania dostanę wskazówki od personelu
medycznego.
No ale je nie widziałam u siebie pielęgniarek siedzących i pijących kawkę, to
fakt.
Przepraszam więc, jeżeli poczułaś się urażona
Pozdrawiam
Sushi

[antonina_74]

Zosia jest 8-miesięczna - może coś źle napisałam, ale pewnie 2latek jest
bardziej skłonny do współpracy albo wręcz przeciwnie, nie mam z tym adnych
doświadczeń bo starszy nie chorował wcale do 3 lat.
Nie poczułam się urażona, nie ma za co przepraszać, chciałam tylko wyjaśnić
dlaczego pielęgniarki mnie zdenerwowały.

[franczeska01]

Heloł.
Nasze doświadczenia ze szpitala nie są zbyt przyjemne.Maja miała grypę
żołądkową i z wymiotami trafiła na oddział pediatrii.Jednak co mnie zaskoczyło
juz na samym wejściu to akcja na izbie przyjęc... w gabinecie u lekarza
dyżurnego.Lekarz Maję obejrzał (była odwodniona),zbadał, a kiedy ta zaczęła
zwracać nawet się nie podniósł!!! Ja przerażona i załamana swoją beztradnością
juz zupełnie nie wiedząc co robić zeby dziecku ulżyć,a ten KONOWAŁ nawet się
nie wzruszył!!!
Byłam taka wsciekła na niego!!! W końcu zostałyśmy na leczeniu.Maja w łóżeczku
a ja na twardym krześle obok.
(Boże jedyny...jak sobie przypomnę jak Maja wyglądała z wenflonem w rączce...:-
(( )
Oczywiście od lekarza nic sie nie mozna było dowiedziec....zbywał mnie jakimis
wymówkami aż się wkurzyłam i mu powiedzialam ze od tego jest zeby mi udzielic
konkretnych informacji!!!Dopiero jak się wk.... wszystko mi wyśpiewał...ale ile
nerwów mnie to kosztowało...
Kiedy Maja poczuła się lepiej i nie było żadnych objawów odwodnienia a jej
zachowanie wróciło do normy (rozbrykanej prawie rocznej wtedy dziewczynki)
wypisałyśmy się na własne zyczenie.To była słuszna decyzja i dziś zrobiłabym
tak samo.
Myślę,że jeśli można dziecku zaoszczędzic nieprzyjemnych doznań związanych ze
szpitalem to TRZEBA!!! Dziś Maja ma półtoraroku i jest zdrowiusieńką Moją
Rybulką.Już nie byłyśmy więcej w szpitalu...

[lola211]

Mysle, ze lekarz nie jest od tego, by wzruszac sie widokiem wymiotujacego
dziecka.Jedyne co powinien zrobic , to jesli nie ma pielegniarki, dac cos, do
czego to dziecko mialoby wymiotowac, by mozna bylo w miare sensownie te wymioty
uprzatnac(ja po prostu trzymalam wtedy dziecko nad umywalka).
A czemu wenflon tak cie przerazil? Zakładaja je nawet noworodkom, nie wydaje mi
sie, by to bylo az tak traumatyczne przezycie.
--------------------------------------------------
Chcesz schudnąc, zdrowo sie odżywiać, zajrzyj tu:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=11143

[mamaani3]

Każdy ma swój próg wrażliwości i dla mnie wenflon na główce mojego 2 dniowego
dziecka był traumatycznym przeżyciem.

[antonina_74]

Zosi udało się założyć wenflon po 4 próbach, pielęgniarki twierdziły że
dzieciom z gorączką żyły łatwo pękają. Trwało to prawie pół godziny. Było to
traumatyczne przeżycie dla niej i dla mnie, jeszcze teraz po tygodniu ma ślady
i zasinienia na rączkach i nóżkach.

[lola211]

To fakt.
Ten próg wrazliwosci zmienia sie wraz z liczba i rodzajem zabiegów, jakim
poddawane jest dziecko.Jesli mialo bolesne badania, zabiegi, to wenflon wydaje
sie byc czyms malo istotnym wrecz.
--------------------------------------------------
Chcesz schudnąc, zdrowo sie odżywiać, zajrzyj tu:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=11143

[mamaani3]

Lola211, myślę, że masz rację. Moje dziecko nie miało innych bolesnych zabiegów
dlatego wenflon był dla mnie przeżyciem. Ale pewnie dla mam, których dzieci
bardzo chorują, taki wenflon to śmiesznostka po prostu.
Pozdrawiam

[jaque]

Mój Jasiek wylądował w szpitalu jak miał dokładnie tydzień (z żóltaczką, potem
okazało się, że ma sepsę). Na początku przerażał mnie sam fakt zostawienia go w
szpitalu, potem wydawało mi się że największy dramat to wenflon i pobieranie
krwi. Po punkcji kręgosłupa wiedziałam już, że zniosę wszystko, żeby tylko Młody
sobie z tym wszystkim poradził i wyzdrowiał...
A jeśli chodzi o temat wątku - my chyba mieliśmy szczęście. Janek trafił do
szpitala na Działdowskiej w Warszawie - i w zasadzie nie miałam żadnych
zastrzeżeń. Rewelacyjni lekarze, którzy informowali nas o wszystkim (nawet jeśli
akurat nie było lekarza prowadzącego to każdy inny bez problemu odpowiadał na
nasze pytania), zdecydowana większość pielęgniarek miała naprawdę cudowne
podejście do maluszków (i rodziców przy okazji też ... Rodzice mogli być
obecni przy prawie wszystkich badaniach i zabiegach, większość czynności przy
maluszkach też wykonywali sami (ale zawsze można było liczyć na pomoc
pielęgniarek).
Jedyny mankament tego szpitala to warunki lokalowe - na patologii noworodka nie
było warunków żeby zostawać na noc z maluszkiem (chyba, że na krzesełku, ale
mało która mama zaraz po porodzie mogła się na to zdecydować). Pamiętam też
koszmarne toalety i obskurne korytarze... Ale to naprawdę było mało ważne.
Najważniejsze, że Młodego uratowali i że mam ślicznego zdrowiutkiego prawie
półroczniaka

pozdrawiam
M.

[dorotaww]

ja mam same przykre przezycia ze szpitalem.
Lekarze, pielęgniarki ich podejście, skrzywienie, miny, niesympatycznośc, brak
usmiechu na oddziale dziecinnym.
Mojej córce przez dwie godziny zakładały wenflon do głowy.
Mała płakała w niebogłosy, wkuwały sie, gdzie się da, nogi,ręce, głowę,
wygoliły ją potem nie mogły znaleźć zyły, krzyczały przy tym jakby to moja wina
była, ze nie moga założyc wenflonu..
Wczesniej jak byłąm po CC, zaznaczę, ż emała ważyła 4200, ja po cesarce, ledwo
sie obudziłam zostawiły mi mała i poszły, mała płacze, ja sie, ruszyć nie mogę,
wołam one nie przychodzą, sama musze jakos przyczołgac sie do małej...
Same złe wspomnienia..
W Warszawie siostra jak była z Rafałkiem , usłyszała , od lekarza, który
rozmawiał z drugim, niby było to za plecami siostry m ówione, ale tak głośno ,
ż e i tak słyszała, powiedziała, to dziecko jeszcze zyje...(bez komentarza)
Jedynie gdzie opieka była bardzo dobra.. moge pochwailic to w Katowicach na
oddziale onkologicznym , gdzie leżał mój ojciec, mimo choroby, z góry skazanej
na smierć, opikowali sie nim jak człowiekie, wszyscy mili, serdeczni,
usmiechnięci, pomagali zawsze jak była potrzeba...
Ale takich lekarzy jest nie wielu...Niestety