wychowanie z psem!

[b-e-a-t-k-a]

Całe życie wychowywałam się z psem! (Mój największy psi przyjaciel odszedł
od nas po 15 latach 2 lata temu.) Teraz moje dziecko ma 16 miesięcy i mam
zamiar nabyć przyjaciela -psa (Labrador), czy możecie mi napisać o plusach i
minusach wychowywania dziecka z psiakiem. Dodam że moja siostra ma boxerka i
on z moją córcią żyją w totalnej symbiozie (razem się bawią i karmią!). Mała
nie ma alergii na zwierzaki i najbardziej na świecie kocha psy! Proszę o rady
Beata

[mika.r]

Hej!!!
Jestem za wychowywaniem dzieci z psem.Odkąd pamiętam u mnie w domu był
pies.Ukochany, najwspanialszy, najpiękniejszy...zwykły kundel.Obecnie w moim
domu mieszka siódmy.To 7 letnia suka-skundlony owczarek belgijski-Gama.Moim
zdaniem zwierzęta pełnią bardzo ważną rolę w wychowywaniu dzieci.Uwrażliwiają
na krzywdę, uczą odpowiedzialności za drugą, żyjącą istotę, wymagają
odpowiedzialności i systematyczności.Maluchy lubią przytulać się i szeptać psu
do ucha swoje tajemnice.Mój pies jak byłam mała znał wszystkie!!!
Teraz niestety po wszystkich tragediach spowodowanych przez
nieodpowiedzialnych, właścicieli psów trudno niektórych przekonać, że pies to
nie jest zagrożenie.Ze nie należy bać się każdego psa, który idzie
ulicą.Przykro mi, kiedy widzę, jak mamusie z dziećmi mijają mnie szerokim
łukiem, bo idę z psem.Gama lubi dzieci, każde może ją pogłaskać.Koleżanka była
u mnie ze swoim wtedy 11 mies. synkiem.Mały na czworaka podszedł do leżącego
psa, i mocno złapał ją za nos.Gama zapiszczała, mały się trochę zląkł.Jak
podchodził znów do Gamy, ta chowała nos pod łapę.
Trzeba oczywiście wybrać psa spokojnego, i takiego, żeby dać sobie z nim radę.
Jestem za całym sercem.Dodam, że oprucz Gamy mieszkają z nami:żółw Tuptuś(od 32
lat), królik Daisy(9 lat) i kociak Kacuś(chichichi)którego moje dzieci
przyniosły 3 tygodnie temu.
Pozdrowionka
Monika

[marta_s24]

Jestem całym sercem za wychowaniem dziecka z psem. Dziecko jak już napisała
moja poprzedniczka uczy się wrażliwości i odpowiedzialności za drugą istotę.
Michał od urodzenia wychowywał się z psem i pomimo że ma dopiero 3 lata już
wie że psu trzeba dać jeść i wyjść na spacer i uwielbia to robić.
Niestety są i minusy życia dziecka z psem pod jednym dachem, a mianowicie bez
względu na pogodę psa trzeba wyprowadzić na dwór, a jeżeli nie ma nikogo
dorosłego w domu, tylko jesteś sama to musisz również wziąć dziecko, druga
sprawa to wielkość psa a labladory są dość sporych rozmiarów i jak to
większość szczeniaków są ciągle chętne do zabawy i niestety mogą zrobić przez
przypadek krzywdę dziecku np przewrócić je lub podrapać. Więcej wad chyba już
nie ma.
Pozdrawiam
Marta

[chalsia]

Ja potwornie boleję nad tym, że nie mogę mieć teraz psa bo mój niespełna
dwuletni synek jest na psy uczulony. Buuuuuuu (
Mam nadzieje, ze to może niedługo minie.
Pozdrawiam,
Chalsia

[b113]

Witam!
Mam 2 letniego pieska i 6-m dzidzie.Jak na razie relacje piesek-malutek
ukladaja sie nastepujaco:
-piesek podtyka mi wciaz swoje zabawki gdy tylko zauwaza ze bawie sie z
dzidzia i jest w tym tak namolny, ze az skuteczny
-kilkakrotnie wyciagalam mu z pyska zabawki i skarpetki dzidzi, teraz w obawie
przed kara osmiela sie gwizdnac tylko patyczek kosmetyczny
-odkad dzidzia je stale pokarmy stara sie byc "pod reka" bo moze cos malemu z
lapki wypadnie.
Generalnie piesek uwaza ze dzidzia mu nie zagraza, bo:
1.nie je z jego miski
2.pierwszy dopada do drzwi gdy przychodza goscie, wiec witaja sie z nim
wczesniej

Dzidzia dopiero niedawno dostrzegla puchatego zwierzaka i wyciaga do niego
raczki-nie wiem co bedzie jak zacznie raczkowac.(piesek z perspektywy dzidzi
ma wielkosc duzej krowy).

Minusy:
-siersc latajaca w powietrzu
-wielka pazurzasta lapa ktora niechcacy moze spasc na dzidzia
-oblizanie w usteczka

Plusy:
-dom tetni zyciem
-na spacer mozna wychodzic razem
-inne plusy mam nadzieje dostrzec w miare wzrastania synka

Pewnie inne relacje sa gdy piesek wchodzi do rodziny gdy juz jest dziecko.U
mnie piesek byl numer 1 i trzeba bylo pokonac zazdrosc o utrate pozycji.

Pozdrawiam
Basia

[ehhermiona]

Zdecydowanie tak i zdecydowanie jestem za labradorem, ew. golden retrieverem, z
tym, że ten pierwszy jest chyba łatwiejszy w pielęgnacji. Wielkość psa nie gra
takiej roli, bo zwykle im większy pies, tym łagodniejszy i bardziej odporny na
szarpanie czy ciągnięcie. Musisz się tylko zastanowić, czy pies,czy suka, i czy
jesteś przygotowana na sterylizację lub wykastrowanie zwierzaka. To ważne
zwłaszcza w przypadku psów, bo u suki można sobie jakoś poradzić z cieczką raz
czy dwa razy do roku.

Pozdrawiam,

Monika

P.S. No, i bez względu na rasę, psa trzeba wychować. Polecam "Okiem psa",
albo "Mój pies świadczy o mnie".

[mamamona]

też jestem za. w moim rodzinnym domu miałam psa, teraz także jestem
posiadaczką dwóch mopsów (na zobaczcie! w: "poleczka-bubineczka" są))) zalet
jest wiele, zacząwszy od tego, że moja Polcia chowa się z suczkami, ich
legowisko to jej pierwsze miejsce w domu, do nich zaczęła wyciągać rączki,
zauważać, raczkować. odpowiedzialność za psa to jeszcze nie ten wiek, ale być
może i to przećwiczymy.

wady: wyprowadzanie na dwór bez względu na to czy dziecko chce czy nie (mam na
myśli moją sytuację, gdy córeczka była malutka, na dworze zaspy i mróz, a my
same w domu we cztery - i to był kłopot!). no i mopsy w całej swej
przyjacielskości, cierpliwości i ukochaniu człowieka mają jedną wadę - twarde
pazurki (a bardzo chcą się przytulać, i wskakują na nas i nasze nogi chętnie).
chrapanie pomijam, bo my już tego nie słyszymy - można się przyzwyczaić ))

z suczkami to jest tak, że mówi się, że są bardziej przywiązane do miejsca i
właściciela niż psy. być może tak jest. psy kastruje się często ze względu na
ich temperament, ale suczki też lepiej sterylizować, niż doprowadzić do chorób
wewnętrznych (ropomacicze i ciąże urojone), które często kończą się śmiercią.
jak zostałam szczęśliwą posiadaczką moich suczek, miałam taką romantyczną
wizję, że pozwolę im raz być matkami, ale lekarz odwiódł mnie od tego pomysłu.
regularny rozród, albo nigdy nie posmakowanie rozkoszy macierzyństwa -
pośrednich rozwiązań nie ma. no i ta cieczka! wcale nie można sobie z nią
poradzić, bo moje mopsiki mimo, że małe, strasznie flejowały mieszkanie (mimo
usilnych prób zakładania majteczek suczkowych w młodym przecież dla nich
wieku, nie do uniknięcia są zsuwania, zdejmowania i po prostu brudzenia). z
dużą suczką jeszcze brudniej. no i popęd! moja jasna Yoda zupełnie nie
interesowała się w tym okresie psami, ale czarna Jabba - wprost przeciwnie.
wstępował w nią duch rottweilera, siła konia, i ciężko z nią było wtedy
wytrzymać. ja jestem stanowczo za sterylizacją.

w sprawie dziecka nie widzę wad, o ile nie ma alergii na sierść. lizanie po
buzi i rączkach oczywiście nie do uniknięcia jest, ale odrobina bakterii tylko
wzmacnia )) zresztą, zostaje mycie (nauka higieny), a nasz weterynarz
stwierdził, że to psy mogą zachorować od ludzi, a nie na odwrót ))

zdecydowane za!

[kassik]

Jestem jak najbardziej za mimo że nie wszystko przebiega u mnie doskonale bo
pies był już od 5 lat gdy pojawił się Kacperek. w pewnym momencie musielismy
karmic psa na dworzu bo w domu odmawiał jedzenia. Mały teraz już chodzi więc
trzeba uważać żeby psa nie zdeptał (mimo że jest olbrzymi) bo uwielbia wchodzić
mu na łapy i ogon. Początkowo pies w takich sytuacjach warczał ale po
gwałtownych reakcjach z mojej strony przestał. Pozwala też sobie zabierać kości
gryzaki (prawdziwego jedzenia jeszcze nie). Nic się nie stanie jak poliże
dziecko po buzi, u mnie miało to miejsce kilka razy i małemu nic nie jest.
Ostatnio stanął przed psem (buzia na wysokości pyska) i wystawił język czekając
chyba aż pies go poliże
Pozdrawiam Kasia

[mama_kajetana]

Witaj,
Ja też jestem za! Chociaż sama mam 2 koty. Nie wyobrażam sobie domu bez
zwierząt.
Jednak chciałabym Ci zwrócić uwagę na jedną rzecz. Moja przyjaciółka ma 15
miesięczną córeczkę i niedawno kupili labradora. Ma teraz chyba 3 mies. I
zaobserwowałam, że mała trochę chyba się psa boi. Taki szczeniak jest jak
dziecko. Nie utrzyma się go w jednym miejscu. Chce się bawić, biega
chaotycznie, ciągnie za ubranie. A waży już ok. 16 kg. Mimo ciągłego pilnowania
co jakiś czas wpada na małą i ją przewraca. Gdy byliśmy u nich w odwiedzinach
mój 14 miesięczny synek też został przez niego przewrócony. I do końca wizyty,
jak tylko pies się zbliżał, dziecko uciekało do mnie na kolana.
Zastanów się czy Twoja córeczka nie jest jecze za mała. Może poczekaj aż
pewniej stanie na nogi i pies jej łatwo nie przewróci. Wystarczy parę miesięcy.
pozdrawiam
mama Kajetana

[edyta_tychy]

No to ja się wyłamię.
Jestem przeciw ponieważ właśnie doświadczyłam pomyłki zakupu psa.
Ja też wychowałam się w domu, w którym zawsze mieszkał pies.
Mój synek skończył dwa lata więc postanowiłam, że i z nami zamieszka nowy
lokator. Kupiliśmy suczkę Gordon seter. Wspaniała rasa. Ale i bardzo duża.
Wyobrażałam sobie, że mój synek bardzo zyska na nowej sytuacji. Że będzie miał
nowego przyjaciela, że będzie się z nim bawił, że nauczy się odpowiedzialności.
Niestety w ostatecznym rozrachunku moje dziecko dużo traciło.
1) Na spacerach nie mogło bawić się z dziećmi bo z tak dużym szczeniakiem nie
byliśmy mile widziani na placach zabaw (pies garnął się szczególnie do
piaskownic więc musięliśmy omijać je z daleka). Synek codziennie plątał się z
opiekunką po osiedlu od trawnika do trawnika. Kiedy synek sam szedł na plac
zabaw, musiałam (ja lub opiekunka) krążyć jak satelita z psem w odpowiedniej
odległości, a synek jak sierotka był sam. Wieczorami zaczął pytać ze smutkiem
dlaczego musi bawić się sam.
2) Mieliśmy bardzo mało czasu dla dziecka. Zaraz po powrocie z pracy trzeba
było psa wyprowadzić. Potem psa wyczyścić po spacerze. Potem przygotować mu
jedzenie. Potem wszystko posprzątać. Traciłam godzinę, którą mogłabym przecież
poświęcić synkowi (tak mało czasu mogę z nim spędzać..)
3) Pieska też trzeba wychowywać. Każdą chwilę poświęconą nauce psa, odbierałam
mojemu dziecku (mój dwulatek nie był zainteresowany tym co robię z psem). A
kiedy chciałam poswięcić czas dziecku, piesek nie dawał nam spokoju
doprowadzając zaczepkami synka do płaczu. To normalne, że szczeniak chciał się
bawić. Synkowi przeszkadzało ciągnięcie za nogawkę, rękaw lub skakanie do
twarzy. A ja już miałam dosyć upominania pieska.
4) Szczeniak nie umie jeszcze trzymać swoich potrzeb. Trzeba go więc często
wyprowadzać. Efekt był taki, że podczas popołudniowej drzemki mój synek
zostawał sam w domu bo opiekunka musiała wyjść z psem. Podobna sytuacja
przydarzyła mię się dwa razy rano i dwa razy wieczorem (w ciągu tygodnia) kiedy
mąż wyjachał na delegację. Nie wiem co byłoby gdyby synek się obudził. To było
bardzo niebezpieczne (mógł np. podłożyć krzesło pod okno i je otworzyć w
poszukiwaniu opiekuna).
5) Synek bardzo męczył pieska. Zaczęłam się bać, że zrobi mu krzywdę (np.
stawał mu na brzuchu kiedy ten spał). Niestety żadne tłumaczenia i proszenia
nie pomagały. Krzywdził jeszcze bardziej. Efekt był taki, że przestałam nad
sobą panować (naprawdę były sytuacje, że obawiałam się o zdrowie psa!) i kilka
razy uderzyłam synka. To, jak na niego nakrzyczałam też nie nadaje się do
powtórzenia. Nigdy wcześniej nie uderzyłam mojego dziecka, a teraz w ciągu
tygodnia zrobiłam to wiele razy!!
6) Ze mnie zrobił się strzępek nerwów. A synek jakby celowo prowokował coraz
częściej moje wybuchy złości. Atmosfera w domu była fatalna!! Zamiast radości z
pieska mieliśmy wielki stres i wielkie wyrzuty sumienia z mojej strony.
Wreszcie z ciężkim sercem po tygodniu zdecydowałam się oddać pieska do hodowli.
Mąż był na mnie bardzo zły.
Wiem, że to co opisałam można było przewidzieć i nie decydować się na psa.
Przyznaję, że popełniłam błąd. Ale go choć częściowo naprawiłam (tego co
zrobiłam synkowi moim zachowaniem już nie naprawię).
Dlatego piszę aby ostrzec Ciebie. Weź pod uwagę to co napisłam zanim podejmiesz
decyzję. Oczywiście bardzo wiele zależy od samego dziecka. Mój synek jest
jeszcze za mały na pieska.
Dodam, że piesek był wspaniały. Bardzo łagodny (choć raz nie wytrzymał i ugryzł
synka do krwi) i bardzo mądry. Za kilka lat chciałabym pieska tej samej rasy.
Piesek, wiem, nie jest poszkodowany. Był z nami bardzo krótko i trafił we
wspaniałe ręce.
Synek wcale nie tęsknił za pieskiem. Raz zapytał czy ją odwiedzimy. I tyle.
Być może za wcześnie się poddałam. Ale piesek miał dopiero dwa miesiące.
Czekało nas więc jeszcze co najmniej pół roku szczenięcego wariactwa. Obawiałam
się, że przez te pół roku mój synek zbyt wiele może stracić. A przecież dla
dwulatka pół roku to wieczność. A to jest BARDZO WAŻNE pół roku w życiu
człowieka.

[mamamona]

Edyta ma rację, że kupno szczeniaka w momencie, gdy dziecko jest jeszcze
bardzo małe, jest rzeczywiście niezwykle trudne. u nas pieski już były, jak
pojawiła się Polcia, a należą do rasy psów niezaborczych, więc obyło się bez
jakichkowiek zazdrości (chociaż stres przeżywały, bo kilka razy nabrudziły w
domu na początku, co jest objawem kryzysu u psa dorosłego).

myślę, że dziecko 6 letnie jest gotowe i dojrzałe na tyle, aby zająć się
szczeniakiem, aby poświęcić mu swój czas. wcześniej to rzeczywiście może być
duzy kłopot (szczeniak to też "dziecko"-ani mądry, ani rozważny). zresztą,
wszystkie problemy szczegółowo opisała Edyta.

pozdrawiam,

[ineta]

Mam psa(sukę owczarka niem.) i dziecko. Tylko, że pies ma już 6 lat a synek 3
lata. Tak więc psisko było już zasiedziałym, ułożonym domownikiem znającym
swoje miejsce w "stadzie" - oczywiście na końcu. Jak urodził się Michał, sunie
zostały odebrane żadne przywileje, bo od początku była wychowywana z myślą, że
kiedyś pojawi się dziecko i będzie ważniejsze od niej. Ich wzajemne stosunki
układaja się świetnie, chociaż czasem muszę przerwać zbyt "okrutne"zabawy
mojego dziecka. Pies jak dotąd nigdy nie warknął, ale ma miejsce gdzie może
się przed Michałem schować i mały wie, że tam psa absolutnie nie wolno
zaczepiać (trochę trwało zanim to zrozumiał, ale byliśmy nieugięci). Nie jeden
raz zjedli wspólnie kanapkę itp. ale Michasiowi nic złego od tego się nie
stało
Ale jak napisałam, najpierw był pies, któremu moghłam poświęcić dużo czasu na
wychowanie a potem dziecko.W odwrotnej kolejności chyba bym się nie odważyła
póki mały nie skończyłby 5-6 lat.
A spacery... cóż, to kwestia organizacji, jak wszystko przy małym dziecku,
chociaż szczeniak na pewno potrzebuje ich więcej (częściej).
Jestem jak najbardziej za wychowywaniem się dziecka z psem, tylko pomyśl, kto
będzie miał czas na wychowywanie psa. Bo maluch raczej nie zrozumie że mama
kazała teraz pieskowi siedzieć czy iść na miejsce a on chce akurat się
przytulić do kudłacza.

[izams]

Witam - u mnie 2- letnia Gosia i suczki - 6 i 4 letnie ogary polskie - rasa
bardzo łagodna i leniwa, ale dość duża i wagowa. Cudna symbioza itd ale:
zgadzam się z punktami , które wymieniła koleżanka w jednym poście powyżej.
Tak naprawdę , jeśli psy są domownikami i mieszkają z nami - oprócz wielu
korzyści jest to bardzo ciężka praca ( u mnie nie ma dywanów , 2 x dziennie
podłoga zmywana na mokro , a jeszce nie jest to czas gubienia ( krótkiej )
sierści.
Nie dziwię się , że koleżanka oddała sczeniaczka , wychowanie psa to bardzo
ciężka praca , a szceniak i małe dziecko to nieprawdopodobnie ciężka praca a +
praca mamy - to wyczyn Matki Polki- pomnik postawić.
Ja cieszę się , że jak urodziła się Gosia moje były suczki były już " odchowane
i wyuczone" - ale pierwsze 2 miesiące - to była ciężka szkoła nowej nauki - jak
chodzić przy wózku z wózkiem , jak jeżdzić samochodem z dzieckiem itd - nieraz
miałam potwornie dosyć .
Teraz to ludzie mówią " Jakie te pani psy grzeczne , jak dobrze wychowane - też
chcielibysmy kupic dla dzieci itd " - no tak , ale ja z perspektywy czasu i
doświadczenia nie wzięłąbym szceniaka ( prędzej odchowanego psa) nie dałabym
rady ani psychicznie ani fizycznie,
A oprócz tego to jak najbardziej polecam - u nas jest cudownie,
pozdrawiam ,
Iza

[apniunia]

ja niestety mam bardzo złe doswiadczenia w tej kwestii
miałam skundlonego owczarka, który miał skończone 4 lata, kiedy pojawiła się
córka.
pies od początku był przygotowywany na to, zeby "umieć się zachować"
od szczeniaka uczylismy go że w misce się "grzebie", że kość się zabiera i
zawsze oddaje itd, że pazury ma ostre i trzeba o tym pamiętać, że regularne
grzebanie psu w pysku, uszach i obcinanie pazurów, to normalka
jak byłam w ciąży, pies stał się moim opiekunem - im większy brzuch, tym moja
bestia robiła się delikatniejsza
jak urodziła się mała, pies był zazdrosny, ale my staralismy się dawać mu tyle
miłości i czasu co wcześniej
w nocy pies spał pod łóżeczkiem małej, jak zapłakała, to on pierwszy była przy
niej, przy wózku, szedł jak po profesjonalnym szkoleniu, pozwalał na zaglądanie
do wózka obcym osobom, ale bacznie ich obserwował
no po prostu idealna sytuacja - sielanka, wymazony wzór 4os rodziny
a potem mała usiadła i już pies do niej nie pochodził (wczesniej zawsze spał
przy niej jak była w bujaczku na podłodze)
jak zaczęła wyciągać do niego rączki, zaczął pokazywać kły, zaczęła się walka
również z nami rodzicami
pewnie chodziło o to, że dotychczasowa maskotka stała się nowym członkiem
rodziny i niekastrowany pies stwierdził, że jest to okazja do walki o nowy
rozkład hierarchii w stadzie, skończyło się na tym, że kochany dotąd pies
startował z kłami na męża (pana), mąż nie mógł wejść do kuchni, kiechy pies
jadł, a na mnie warczał że za długo mu szykuję miskę (nigdy nie był
przegłodzony), a mała, która wcześniej jeździła na jego grzbiecie, nie mogła go
dotknąć
kiedy sytuacja nabrała nieciekawych kształtów: mąż wchodząc do domu witany był
warczeniem, a kiedy ja wchodziłam z mała na rękach do pokoju gdzie był aktuanie
pies, widziałam jak pies demonstracyjnie z położonymi po sobie uszami wychodzi
z tego pokoju, postanowiliśmy go oddać
nie potrafiliśmy go uspić (wszyscy weterynarze do których się zwróciliśmy z tym
problemem nam to radzili)oddalismy go w zupełnie obce ręce - wszycy znajomi
mają dzieci, a pies zaczął atakować wszystkie dzieci poniżej 1,5 metra wysokosci
do dzisiaj ten temat jest tematem nieporuszanym w naszym domu i do dzisiaj mam
łzy w oczach, kiedy widzę faceta, któremu dałam smycz do ręki
w końcu się komuś wypłakałam, dzięki

[mihalinaem]

Jak najbardziej powinno sie wychowywac dziecko ze zwierzakami, ale niestety
zgadzam sie z innymi, ze najpierw pies, a potem dziecko.
Mamy suke collie (5-letnia) i teraz nie wyobrazam sobie zajmowac sie 16
miesieczna rozbrykana corka i miec malego szczeniaka, ktory: sika, rozrabia,
gryzie co popadnie itp (co nam nie przeszkadzalo zupelnie kiedy suka byla mala
i mielismy czas glownie dla niej).

Musisz niestety tez wziac pod uwage, ze labradory, choc przeurocze i polecane
do kontaktow z dziecmi (collie zreszta tez) wymagaja BARDZO DUZO RUCHU - dlugie
spacery (najlepiej biegiem), aportowanie itp. Nie da sie niestety isc z psem i
dzieckiem na spacer tak, aby obydwoje byli zadowoleni.

Co do plusow - to sa prawie same, choc w tym wieku trudno jeszcze uczyc
odpowiedzialnosci za psa. Stawiamy raczej na zabawe - mala stara sie rzucac
patyki, pilki (he he - liczymy, ze nas odciazy w przyszlosci, bo suka jest
niezmordowana). Na razie uczymy, ze miska jednak stanowi wlasnosc psa, wody nie
wolno wychlapywac itp.

Dodam jeszcze, ze mamy tez kotke (sterylizowana), rozpieszczona do granic
mozliwosci (tak samo zreszta jak suka) i mala raczej ja woli.

[ehhermiona]

A ja się absolutnie nie zgadzam. Najpierw dziecko, a potem pies, choćby to
miało byc i po 3-4 latach. Jeśli pies jest pierwszy to prawie nie ma szans,
żeby nie zaczął walczyć z dzieckiem o miejsce w stadzie. Już i tak zwykle dużo
go kosztuje pogodzenie się z ostatnim miejscem (jeśli rzeczywiście jest
ostatni) w "stadzie".Kiedy pojawia się dziecko, na początku jest "pod ochroną",
tak, jak byłby mały psiak. Natomiast kiedy zaczyna się sprawniej poruszać, pies
zaczyna się niepokoić, że znów zostanie zepchnięty na koniec (co w jego pojęciu
jest niezrozumiałe, bo szczeniaki zwykle stoją niżej, kiedy zaczną dorastać -
więc i ludzki szczeniak powinien). Więc co robi? Zaczyna walczyć. Podobnie się
zdarza, gdy są juz dzieci - takie trochę większe i młody pies - kiedy ma ok.9-
10 miesięcy często zaczyna je podgryzać, nie słucha na spacerach, szarpie smycz
itd. - właśnie próbuje ustawić po swojemu hierarchię, bo czuje, że albo on
będzie przedostatni, albo dzieci. Temu można jednak łatwo zaradzić, jednak przy
malutkich dzieciach to nie takie proste.
Przede wszystkim psa trzeba wykastrować i nie żałować, bo nic mu od tego nie
będzie, a uniknie się w ten sposób wielu przykrych wypadków. I trzymać się paru
prostych zasad, aby zawsze pamiętał, gdzie jest jego miejsce w stadzie.
Nie wiem, czy akurat labradory wymagają dużo ruchu, bo zwykle one i golden
retrievery są polecane jako psy, które łatwo przystosują się do trybu życia
właścicieli. A owczarki raczej nie są dobre dla dzieci, bo mogą je traktować
jak owce do zaganiania, co sprowadza się do podszczypywania zębami. Nie mówiąc
już o różnych "skundlonych" owczarkach czy innych - jakkolwiek kocham wszystkie
psy, to apeluję: nie kierujcie się litością i nie bierzcie do domu, gdzie są
(albo będą w najbliższym czasie) małe dzieci psów ze schronisk, znalezionych na
ulicy itd. Takie psy są dobre do domu, w którym mieszkają prawie dorośli
ludzie, a nie nieobliczalne stworzenia, jakimi są dzieci. Mając psa rasowego,
wiecie mniej więcej czego się spodziewać, a hodowca może Wam wybrać szczeniaka,
który sprawdzi się jako pies "rodzinny". Pies "skundlony" może zebrać w sobie
najgorsze cechy wszystkich ras i naprawdę trudno będzie go wychować.

Monika

[sylwia.sikorska]

Absolutnie się z tobą nie zgadzam. Nie ma żadnej walki o miejsce w stadzie. A
już na pewno nie w przypadku labradora. Te psy uwielbiają dzieci. Kupiliśmy
naszą labradorką gdy byłam w 7 miesiącu ciąży i nic takiego się działo i nie
dzieje. Moja córcia za 2 tygodnie skończy rok. Boki zrywamy gdy Zuzia goni psa
wokól stołu, robi mu "kizia mizia", ciągnie za uszy czy wargi. Pies nawet nie
drgnie. Zachowuje się tak jakby sprawiało mu to przyjemność.
Gorąco polecam tę rasę.
Sylwia

[ehhermiona]

Sylwio, ja pisałam o psach ogólnie, a nie o labradorach. Wiem, że są one
wyjątkowymi psami, ale mimo to są TYLKO psami i można się po nich spodziewać
różnych zachowań. Twoja córka jest jeszcze "pod ochroną" i pies traktuje ją jak
szczeniaka, któremu pozwala się na takie "harce". Oczywiście życzę Ci, żeby
było tak zawsze (no, dziecko też w końcu nauczy się, ze psa nie można szarpać
itd.). Nie wiadomo, jak by to wyglądało, gdybyście mieli psa, a nie - suczkę.
Wiem, że labradory zwykle nie mają skłonności dominujących...ale...dominacja
nie zawsze przejawia się agresją, czasem są to zachowania, które ludzie
interpretują jako "rozpuszczenie" psa - to nie jest niebezpieczne, ale bywa
męczące i utrudnia życie.

Monika

[mihalinaem]

Zgadzam sie, ze po 3-4 latach mozna probowac. Ale pytanie dotyczylo 16-
miesiecznego dziecka. I tutaj zdania nie zmienie. Rozmawialam na ten temat z
mezem i on sie ze mna zgadza.

Jezeli chodzi miejsce w stadzie - tutaj wszystko zalezy od wlasciciela (to
znaczy wychowania) i (o czym rzadko sie wspomina) charakteru psa bez wzgledu na
rase. Nawet jezeli wezmiesz psa "na koncu" (kiedy masz juz dziecko) to wcale
nie oznacza, ze potulnie zajmie on ostatnie miejsce w szeregu.

Na szczescie moj ma dosyc lagodny charakter, co nie oznacza, ze nie probowal
lapac dziecka zebami (szczegolnie w sytuacjach, gdy byla np ciagnieta za
wlosy). Mam wrazenie (pewnosci nigdy miec nie mozna), ze nam sie udalo ustawic
hierarchie w odpowiedniej kolejnosci. I jako obecnie 5-letni owczarek NIGDY nie
probowala w zabawie podszczypywac malej zebami
pozdrawiam
mihalina

[jujka1]

Witaj Beatko!!!
Jestem mamą 16-sto miesięcznej Dziewczynki. Moja Córcia od początku wychowuje
się z jamnikiem, do niedawna była z nami kaukazka. Po jej odejściu pojawił
się berneński pies pasterski, który okazał się URODZONĄ NIAŃKĄ!!! Oprócz tego
mamy w domu kota (do niedawna dwa). Moje Dziecko ze wszystkimi zwierzakami
żyje w nierozłącznej komitywie, a ja jestem bardzo szczęśliwa, że ma się z kim
podzielić największymi skarbami (najczęściej za łóżkiem konsumują oplute
ciastko... wymemłany kawałek kiełbaski... Ech.. bez psów nie ma pełnego domu
(dla nas) ))
Pozdrawiam b. serdecznie!!!
PS LAbek to doskonały wybór!!! Bądź jednak b. ostrożna w wyborze hodowli.
Bardzo osłabili nam linię...

dziękuję

[b-e-a-t-k-a]

Drogie mamy!
wszystkim Wam serdecznie dziękuję za opinie. Psa mamy od poniedziałku
(zdecydowaliśmy się) i nawiązała się już wielka przyjaźń pomiędzy moją córcią
i Kampim.
Pozdrawiam
Beata

[mihalinaem]

zyczymy (cala nasza piatka) aby ta przyjazn przetrawala jak najdluzej
pozdrawiam
mihalina

[aasiaks]

Witam. A skąd, ja laik, będe wiedziala, która hodowla jest dobra, a która be?
I to że różnice w cenach szczeniaków wahają się nawet do paru setek.... wynika
tylko z prawa rynku? Jeżeli orientujesz się w temacie, to prosze o info.
nam też "chodzi" po głowie labrador (niepełn. dziecko).

[lidqa]

ja mam roczna goldenke i 3 miesieczne dziecko. Nie zdecydowalabym sie na zakup
psa gdybym wiedziala ze bedzie dzidzia. U mnie to bylo tak ze nie moglam zajsc
w ciaze dlugo, leczylam sie, zwatpilam, kupilismy psa i natychmiast zaszlam w
ciaze. Moja Dunieczka nie jest zazdrosna o kube a i on bedac wychowywaney od
urodzenia bedzie inaczej reagowal na pieska niz gdyby dostal go w wieku 2 lat.
Jednak Dunia sikala w domu 4 miesiace i robila kupy. I nie moglismy jej za
chiny oduczyc. Nie wyobrazam sobie ze wlazilby w to moj synek. poza tym spacery
z nia i z kuba bez towarzystwa drugiej osoby odpadają. Ona jest po szkoleniu
ale to caly czas szczeniak i kiedy widzi uciekajacy lisc natychmiast go goni.
Wez tez pod uwage zjadanie przez szczeniaka wszystkich zabawek twojego dziecka
przez dlugi czas. Jesli chodzi o hodowle to polecam forum na www.dogomania.pl
tam ci doradza ktora jest dobra. Dodam ze kocham swoją sunie i nie oddam jej
chociaz strasznie komplikuje mi zycie i gdybym wiedziala to co wie nigdy w
zyciu bysmy jej nie kupili

[izams]

Witam - ja a propos hodowli - i tu masz problem - i to duży . Hodowca nazywa
sie w Polsce kazdego , który spełnił parę warunków ustanowionych przez ZW.
Kynologiczny ( ja tez jestem hodowca i mój mąż jest hodowca i mamy hodowlę -
Cha !!! - ale nazywam ją domową lub amatorską )
Z moich obserwacji i doświadczeń :
nie kazdy kto w związku i przez niego polecany, lub w katalogu , gwarantuje Ci
zdrowe i dobrze odzywione sczenię,
- to jest bardzo ciężka praca ( mielyśmy 9 szczeniaczków ) a i jeśli ma się do
tego serce i nie traktuje tylko jako zarobku, nie oszcędzając na karmach i
niezbędnym odrobaczaniu , szczepieniach i witaminach - to mimo wysokich cen
bardzo mało opłacalna.
niestety to jest biznes i z tego są pieniądze - zapewne już sie zorientowałas ,
że dośc duże za tę coraz bardziej popularną rasę,
absolutnie nie kupowac szczeniaka na bazarze , pod wystawami itd.
Szukać najlepiej u ludzi , którzy kochają swojego psa jak rodzinę - i
zdecydowali sie miec szczeniaki , no chyba , ze chcesz mieć psa wystawowego , z
bogatym rodowodem wstecz,
ja jestem z W-wy - niedawno pomagałam koleżance znaleść taką domową hodowle
Yorków - udało się - obydwie i koleżanka i pani hodująca są cały czas w
kontakcie i bardzo zadowolone,
jeśli bedziesz miała kłopoty a bedziesz zainteresowana to napisz do mnie -
niczego nie obiecuje , ale zawsze mogę zrobić " wywiad środowiskowy " - od kogo
warto kupić sczeniaczka,
pozdrawiam ,
Iza

[franticho]

Jujka1 widzę, ze u Was w domu jest tak , jak u nas!!!Nasz dwulatek też posila
się dospołu z 2 kotami ( 2 i 9 lat) ora niespełna 7-letnią suczką , a do tego
mamy jeszcze 2 ogromne akwaria z pielęgnicami! I jest cudownie: nikt o nikogo
nie jest zazdrosny, dziecko dokazuje z naszymi "futrami" aż furkocze, dom jest
ciepły, wesoły i nigdy nie moglibysmy funkcjonowac inczej! pozdrawiam
marta

[hanutek]

Hej Labrador to swietny przyjaciel dla takiego malucha.Ja mam suczke Syberian
Husky która jest z moją Hanią od dnia jej narodzin i nie było żadnych
problemów,nawet uchem nie strzygła.Musisz jednak pamiętac ze nawet
najspokojniejsza rasa nie daje gwarancji bezpieczeństwa.Na początku bacznie
obserwój jak zachowuje sie pies i oczywiśćie dziecko.Jak reaguje gdy maluszek
obchodzi sie z nim niedelikatnie (co niestety jest nieuniknione )Myśle że dobór
rasy jest właśćiwy .Życzę wielu radosci!!!!!!!!!

[jujka1]

Po pierwsze... przyznaję, że odchowanie psa i mieszkanie z nim wymaga sporego
nakładu sił i pracy. Owszem. Ale dom bez psa... jest jakiś taki niepełny.
Owszem... sikające szczenię i raczkujące dziecko to mieszanka niemal
wybuchowa. Kiedy urodziła się moja Córeczka, była już nasza jamniczka. Ona
zsikała się w domu w sumie trzy razy i błyskawicznie nauczyła się czystości.
Natomiast 3 miesiące temu w naszym domu zawitała berneńka. Malutki
szczeniaczek. Nie powiem, żeby to było proste... dodatkowo my wystawiamy psa,
co dokłada nak kąpiele i inne zabiegi kosmetyczne No, ale ja nie narzekam.
Sama chciałam i jest mi z tym dobrze Bez bicia przyznaję, że kiedy co 15
minut wychodzi się na siusiu z pieskiem... Kiedy takie rozbrykane stworzenie
przewróci uczące się chodzić dziecko... człowiek ma ochotę wrzasnąć "Koniec
tego Caritasu" i wywalić szczenię za drzwi (dziecko czasem też hihihi), ale...
kiedy wieczorem wlepia się palce w miękkie futro... kiedy zimą stopy grzeje
bezmiernie oddane jamnicze ciałko... uch... jak jest przyjemnie No i te
oczyska wypełnione bezmiarem bezinteresownej miłości...

Co do kontaktów, to znam wielu fantastycznych psich ludzi, którzy na pewno
mogą pomóc w znalezieniu dobrej, domowej hodowli. Tylko... czy Ty chcesz labka
na pewno?...

Co do hodowców to zgadzam się, że ABSOLUTNIE NIE KUPUJ PSA POD
WYSTAWĄ/BAZAREM/BEZ PAPIERÓW. Owszem. Są i tacy, którzy mnożą bezpapierowe
psiaki, bo nie chce im się załatwiać formalności. Niestety... większość to
bezwzględni oszuści, którzy mnożą psy dla pieniędzy... jak leci... Efekt jest
niestety opłakany (( Wiesz... jeszcze jedno na bis... Labki i goldeny, tak
teraz modne, są super psami!! Ale to jednak retrivery... do szczęścia
potrzebują sporo ruchu. Jesteś tego świadoma?...

Jeśli masz jakiekolwiek pytania, napisz na priv. Chętnie Ci pomogę, ile tylko
jest w mojej mocy!!! No... i w razie co zapraszam na dogoterapię w moim psim
(niekoniecznie super czystym, ale jakże ciepłym) domku )))
Jujka, Julka, Batra (berneńczyk), Gumka (cudowny jajnior).