pytanko

[jula_23]

Jak to bylo z decyzja o potomku u Was? Nie mialyscie problemow z mezem? Mi
(moze na moim wlasnym przykladzie) wydaje sie ze to jest kwestia czekania az
facet w koncu sie przekona do dzieciaczka... Czekam (intensywnie) na to "tak
chce" juz od 2 lat... Co prawda po 30 nie jestem... i zdaje sobie sprawe
ze "jeszcze bedzie na to czas" ale juz nie mam cierpliwosci.. nerwow...
dluzej czekac... Widze te wszystkie bobaski, mamusie... no i sama tez sie
troszke katuje bo wciaz o tym czytam itp... ale to jest silniejsze
odemnie... Rzucilam palenie pol roku temu na rzecz dzieciatka gdyz moj
luby stwierdzil ze inaczej nici z bejbusa... i ciagle zyje jakims tam
terminem ktory on wyznacza a potem przesuwa... Jak to u Was bylo? Moze ktoras
z Was miala podobna sytuacje..?

Pozdrawiam goraco!

jula

[mirka17]

U mnie na odwrót. To mąż pierwszy nalegał na dziecko. (Bo wstyd chodzić na
wywiadówki do szkoły na emeryturze hihi). Mial wtedy 28 lat. Tyle że ja
wlaściwie tez nie widziałam sprzeciwów więc ogolnie dogadaliśmy się szybko.

[mamamarka]

A my planowalismy ze taaaa dzieeeci ale to jeeeszcze studia praca mieszkanie
pieniadze i dopiero wtedy dzieciaczki, ale na szczescie los zadecydowal za nas
wczesniej i jest mieszkanie, jest kasa tak to pewnie bysmy sie do 30 nie
zebrali do kupy
A.

[jula_23]

Strasznie Wam zazdroszcze.. moj luby owszem.. jak najbardziej za.. ale bron Boze
nie mysli o tym w blizszej perspektywie tylko uznaje to za oczywiste...
Oczywiscie gdy pytam o konrety to pojawia sie motyw mieszkania wlasnego (ktore
juz praktycznie mamy) auta itp itd. NIe mam pojecia jak mam juz z nim
rozmawiac..pokazuje jak mi na tym zalezy.. jak mi niedobrze wciaz czekajac...
Nie wiem co mam robic.. kocham go, chcemy miec jakies dzieci, ale on jest
straszny panikarz... Az mi przez glowie jakies podstepy przechodza

[inkaa1]

Moj maz oczywiscie chcial miec ze mna dzieci ale najpierw chcial sie czegos
dorobic... no i pewnie dlugo bysmy jeszcze czekali, zawsze byloby jeszcze cos
do zrobienia ale wzielam sprawy w swoje rece i powiedzialam kochanie dzis na
pewno nie zajde w ciaze, he he he a wiedzialam,ze zajde. No i teraz mamy nasza
cudowna coreczke i on mowi,ze glupi byl jak chcial czekac bo ona przeciez nie
przeszkadza w dorabianiu sie a tylko go mobilizuje. Jest szczesliwym tatusiem
i powiedzial,ze pomyslimy nawet o drugim dziecku.

[jula_23]

Pomysle o tym sposobie (z reszta juz o tym myslalam nie raz..) ) troszke to
jest podstepne... ale w sumie skoro nie mozna po dobroci )

[mamakoko]

U mnie to było tak:
W podróży poślubnej stwierdziliśmy, że właściwie to nigdy nie jest własciwy
czas, więc trzeba by się zabrać i już, ale... oczywiście jeszcze nie teraz. Aż
tu naraz po powrocie zaczęły nas dosłownie bombardować zewsząd programy o
niepłodności, wieści o tym jak to ten i tamten się już długo bezskutecznie
stara, a tamci to się napracowali trzy lata itp. I się przestraszyłam: a jak z
nami też tak będzie? No to mój mąż mówi tak: dobra to się zabieramy. Pewnie z
pół roku nam zejdzie (bo jak się planuje, to nigdy od razu nie wychodzi), to
akurat będzie wszystko pasować. No i pierwszy strzał bez zabezpieczeń i już
trafiony! Wydawało mi się to tak nieprawdopodobne, że test zrobiłam dopiero w 9
tyg. Pogadaj ze swoim w ten sposób, a jak nie zadziała to nie czekaj na cud,
tylko bierz sprawy w swoje ręce. W końcu nie możesz czekać wiecznie. Facet ma
więcej czasu niż kobieta na płodzenie potomka. A jak zobaczy wasze maleństwo to
jeszcze ci podziękuje! Boże! Do czego ja namawiam?!

[suffo]

U mnie bylo dokladnie jak u mamakoko. TYle tylko, ze po strzale moj facet
stwierdzil, ze go wrobilam i przypomina mi to od casu do czasu. Ale i tak jest
super dumnym tata, zakochanym w synku i wyolbrzymiajacym jego zdolnosci.

[driadea]

u nas los zdecydował, że nie będziemy czekac i tak oto, niespodziewanie,
nieplanowana, ale jakże chciana, pojawiła się Gloria Emilia (14.10.03)

[judytak]

mój mąż był dość typowy
tak, tak, dzieci owszem, dużo dzieci
ale dopiero jak już będziemy mieli...
na to ja, że wszystkiego nigdy nie będziemy mieli
na to on, że no dobrze, jak już podstawowe rzeczy
na to ja kompletnie zaniechałam tematu dzieci,
pytałam tylko od czasu do czasu, czy już podstawowe rzeczy...
no i kedyś mi powiedział, dumny, ze tak, cieszy się, że już podstawowe warunki
sobie zapewniliśmy
chyba kompletnie zapomniał, że to się wiąże z dzieckiem...
ale ja nie zapomniałam ;o)

no, a drugie, to była wpadka ;o)

trzecie też była wpadka, wcale nie myślałam o dziecku, nie pasowało mi to w tym
czasie (mąż powiedział, że nie szkoszi, może być)
poroniłam w szóstym tygodniu
i tak straszliwie mi się zechciało mieć jeszcze jedno, że za dwa miesiące mi
się udało
mężowi powiedziałam dobrze po trzecim miesiącu
bo się bałam, że znów się nie uda

pozdrawiam
Judyta

[pisanka3]

U nas bylo tak. Oboje chcielismy miec dzieci, ale bylismy w trakcie budowy
domu. Podjelismy decyzje, ze zaczekamy, az sie przeprowadzimy. Mieszkalismy
wtedy w 2-pokojowym mieszkaniu. Pojechalismy na wakacje. I raz jakos wyszlo nam
bez zabezpieczenia. I tak pojawila sie Ania. Oczywiscie dokonczylismy budowe
domu. Przeprowadzka odbyla sie gdy miala 3 miesiace, wiec gadanie, ze dziecko w
czyms przeszkadza u nas sie nie sprawdzilo. Chyba musisz wziasc sprawy w swoje
rece i uzyc troche sprytu. Prawdopodobnie, gdyby nie ten jeden raz bez
zabezpieczenia, do tej pory nie mielibysmy dziecka. A jest naprawd wspaniale.
Życze powodzenia
Kasia

[mopek1]

A u nas było tak, że oboje mieliśmy "głęboką" świadomość, że najpierw studia,
praca, wykończenie domu itd. Potem spotkała nas przykra niespodzianka, nagle
zmarł tato mojego męża i wtedy mimo zupełnie nie zrealizowanych do końca
planów, mój mąż (który jest jedynakiem) doznał silnej presji "przekazania
genów" NATYCHMIAST. Bylismy przed 30, ale niewiele. No i zaczęło się, okazało
się, że to nie takie proste i nie da się odrazu jak się tylko chce! Potem
starciłam pierwszą ciążę i prawie się załamaliśmy, robiłam sobie wyrzuty, że
tak długo czekałam. Teraz czekam na poród (może jutro, może za tydzień) i
wiem, że z drugim dzieckiem, które chcemy mieć, nie będę czekać na nic, mam już
w nosie "sprzyjające" okoliczności np. w pracy! Tak naprawdę nigdy nie ma
takiego momentu, że wszystkim pasuje

[edytka73]

Mój mąż, wtedy jeszcze przyszły, ale za to 'z odzysku' i z włąsnym dzieckiem -
dzieci na początku ze mną nie chiał mieć w ogóle. Jakoś w to nie uwierzyłam.
Byliśmy ze sobą 8 lat zanim pojawił się Kuba i ten czas pwoli, spokojnie, bez
nacisków mijał a ja go urabiałam: że ciekawe, jak też nasze dziecko by
wyglądąło (na pewno śliczne), że chciałabym cos razem z nim stworzyć itd.,
najczęściej żartem, żeby się nie wystraszył. tak doszliśmy do etapu, że
dziecko tak, ale potem. Mieszkaliśmy w wynajętym mieszkaniu. I nagle mnie
napadło, o niczym innym nie mogłam myśleć tylko o tym dzidziusiu w moim
brzuchu, zamęczałam go tymi hasłami, nagle wszytsko inne przestało być ważne.
przestałam brac tabletki, zrobiłam test na różyczke i toksoplazmozę,
wyliczyłam dni na dziewczynkę i stało się - za pierwszym podejściem, piękny
chłopak. Potem jeszcze udało mi się męża namówić na szkołę rodzenia i na
wspólny poród - to też była długa droga. Niczego teraz nie żałuje: zakochany w
Kubie, wszystkich kolegów namawia na wspólne rodzenie.

Powodzenia, życzę 'wpadki'
Ed.

[mamakoko]

tak tak, mopek1 ma rację! Nigdy nie jest odpowiedni czas, więc bierz sprawy w
swoje ręce! Wtedy zdziwicie się jak mozna było w ogóle tyle czekać!
A jak się usmiechnie to będzie dobrze jak nigdy!