Do tych co chcą tylko jedno

[betticzka]

Do tych co chcą tylko jedno dziecko dlaczego taki jest wasz wybór,
co za tym przemówiło? Ja miałam:ciężką ciążę, koszmarny poród, chore
dziecko (operacje, szpitale, ciągłe nieprawidłowości, nietolerancje,
infekcje..), brak pomocy i wsparcia męża więc jedno, jedno i tylko
jedno.

[paula6666]

Chciałam i mam jedno dziecko ponieważ: nie lubię rodzić i być w
ciąży, lubię mieć dużo czasu dla siebie i dziecka, łatwiej jest pod
względem logistycznym, łatwiej jest wyjść z jednym do sklepu, jechać
na wycieczkę, wakacje, mogę mu zapewnić dobra szkołę, zajęcia
dodatkowe (przy dwójce nie byłoby to możliwe), nie musimy z mężem
dużo pracować by móc utrzymać siebie i dziecko (przy dwójce mąż
musiałby podjąć dodatkową pracę), nie martwię się czy nam starczy
pieniędzy na cały miesiąc, lubię spokój i cieszę, lubię spokojne
życie (przy dwójce żyłabym w ciągłym biegu), nie interesują mnie
obowiązki od rana do późnego wieczora aż dzieci pójdą spać (przy
dwójce pracy jest mnóstwo), lubię mieć pieniądze również na swoje
przyjemności (przy dwójce cała kasa szłaby tylko na dzieci i
jedzenie), mąż za mało mi pomaga w obowiązkach domowych a kolejne
dziecko oznacza dla mnie więcej obowiązków i zależność finansową
oraz najważniejsze... drugiego tak wspaniałego dziecka nie uda nam
się już stworzyć.

paula6666

[kosmitka06]

Popieram w 100% nic dodać- nic ująć
Pozdrawiam

[lilka69]

ja tez popieram!!!
kazde twoje zdanie wyraza moj stosunek do drugiego dziecka

[a.nancy]

ja identycznie
z naciskiem na ostatni argument:

> oraz najważniejsze... drugiego tak wspaniałego dziecka nie uda nam
> się już stworzyć.

[mruwa9]

a.nancy napisała:

> drugiego tak wspaniałego dziecka nie uda nam
> > się już stworzyć.
>
>


tez mi sie tak wydawalo... a potem okazalo sie, ze mozna i drugie, i
trzecie, rownie wspaniale
>

mruwa9

[lilka69]

i oczywscie kazde z twoich dzieci ma WSZYTSKO to co nasze jedynaki maja. ponad
to masz zapewne mnooooostwo czasu dla siebie?

lilka69

[mruwa9]

i po co ta zlosliwosc? Gdy ja calkiem pokojowo?
Myslisz, ze nie pamietam tego uczucia, obaw, czy po urodzeniu
pierworodnego, czlowieka doskonalego, kolejne dziecko bedzie w
stanie dorownac mu doskonaloscia? I czy mi wystarczy dla kolejnego
uczuc, milosci? I okazalo sie, ze kazde kolejne dziecko jest rownie
doskonale, a milosci sie nie dzieli, tylko mnozy i kazde z dzieci
kocha sie najmocniej w swiecie.
A co do czasu dla siebie, ja akurat mam sytuacje szczegolna, bo
dwojka z trojki wymaga szczegolnej uwagi i energii. Ale za to z
wlasnego dziecinstwa pamietam, ze moja mama, matka trojki dzieci,
miala naprawde sporo czasu na to, zeby sobie siasc przy kawie z
sasiadkami, bo majac trojke dzieci niemal w jednym wieku nigdy nie
slyszala tekstu: Maaamoooo! Nuuudzee sieee! Pooobaw sie zeee mnaaa!

A tak w ogole reszta to kwestia priorytetow i organizacji. Dla
chcacego...
Spytaj wiecznej_gosi...

[lilka69]

czyli matki wiecej niz jednego dziecka rodza sobie kolejne po to aby spokojnie
posiedziec przy kawie i zeby dzieci im glowy nie zawracaly?

no coz, to tez motywacja!

[mruwa9]

o rany, ale meczaca jestes z tym wywracaniem kota ogonem.
Po prostu nie rozumiesz, o czym pisze i nie chce mi sie drazyc
tematu.
masz po prostu mylne wyobrazenie na temat wielodzietnosci. Tylko
tyle.

[lilka69]

ale chyba moge miec to mylne wyobrazenie skoro NIE DOSWIADCZYLAM wielodzietnosci?

mruwa

[ja1ja1]

to ty masz mylne wyobrazenie, bo nie wiesz jak to jest miec jedno
dziecko starsze, duzo czasu dla siebie...

[mruwa9]

ja1ja1 napisała:

> to ty masz mylne wyobrazenie, bo nie wiesz jak to jest miec jedno
> dziecko starsze, duzo czasu dla siebie...


A co to ma za znaczenie? Nawet w rodzinie wielodzietnej dzieci
kiedys beda wieksze i samodzielne ( w mojej nie bardzo, bo
niepelnosprawnosc jednego z dzieci wyklucza jego przyszla
samodzielnosc, jedyna alternatywa jest wyprowadzka dziecka do domu
opieki ). Tyle, ze czasem na ten etap trzebna poczekac nieco
dluzej. Ale w rachunku calego zycia - co to za roznica, ten rok w te
czy we wte?
(wlasnie dlatego jestem zwolennikiem rodzenia dzieci z minimalna
roznica wieku - szybciej odfajkowuje sie ten etap pieluchowy, a
potem to juz z gorki).
Nikogo nie przekonuje do wielodzietnosci, ale twierdze jedynei, ze
ie taki diabel straszny.

[ja1ja1]

mruwa9 napisała:


>
> A co to ma za znaczenie? Nawet w rodzinie wielodzietnej dzieci
> kiedys beda wieksze i samodzielne ( w mojej nie bardzo, bo
> niepelnosprawnosc jednego z dzieci wyklucza jego przyszla
> samodzielnosc, jedyna alternatywa jest wyprowadzka dziecka do domu
> opieki ). Tyle, ze czasem na ten etap trzebna poczekac nieco
> dluzej. Ale w rachunku calego zycia - co to za roznica, ten rok w
te
> czy we wte?
> (wlasnie dlatego jestem zwolennikiem rodzenia dzieci z minimalna
> roznica wieku - szybciej odfajkowuje sie ten etap pieluchowy, a
> potem to juz z gorki).
> Nikogo nie przekonuje do wielodzietnosci, ale twierdze jedynei, ze
> ie taki diabel straszny.



dla ciebie z górki.....a ja wolę aby ten czas płynął powoli....jak
ma się czas na relaks...no tak współczuję

[thunder_storm]

lilka69 napisała:

> czyli matki wiecej niz jednego dziecka rodza sobie kolejne po to aby spokojnie
> posiedziec przy kawie i zeby dzieci im glowy nie zawracaly?
>
> no coz, to tez motywacja!

tak się składa, że powód (miedzy innymi) ten sam z którego ty rezygnujesz z
drugiego dziecka.

[gabi683]

lilka69 napisała:

> czyli matki wiecej niz jednego dziecka rodza sobie kolejne po to aby spokojnie
> posiedziec przy kawie i zeby dzieci im glowy nie zawracaly?
>
> no coz, to tez motywacja!




Powalona jesteś

[szyszunia11]

lilka69 napisała:

>
>
> i oczywscie kazde z twoich dzieci ma WSZYTSKO to co nasze jedynaki maja. ponad
> to masz zapewne mnooooostwo czasu dla siebie?

mam nadzieję, że kolezanka Mruwa się nie obrazi - pozwolę sobie odpowiedzieć: otóż w zyciu nie mozna mieć WSZYSTKIEGO. I tego "wszystkiego" nie mają ani jedynacy, ani dzieci z rodzeństwem. Nikt. Za to każdy ma co innego i tu pojawia się pytanie co dla kogo jest wazniejsze, co jest priorytetem. Jedynek moze mieć więcej rodzicielskich pieniędzy do dyspozycji niż dwójka lub trójka dzieci innego rodzica (oczywiście zakładając ten sam poziom zamoznosci, bo nawet rodzice jedynaków cierpia na brak kasy niestety czasami). Może też teoretycznie mieć wiecej rodzica na wyłaczność. I jesli to są dla kogoś wartości wyższe - to ok - zapewnia to dziecku zaprzestając dalszego "rozmnażania". Za to mając brata lub siostrę ma się rodzeństwo, co wnosi zupełnie inną jakość życia rodzinnego i to nie tylko w dziecieństwie ale i na całe życie. Poza tym akurat ja nie uważam, żeby rodzic na wyłączność był tym, czego dziecko potrzebuje najbardziej. Ale to już moja opinia.
Co do wolnego czasu - powszechnie wiadomo, ze dzieci absorbuja czas. Ale majac go w nadmiarze zawsze staramy się go jakoś sensownie zapełnić, nieprawdaż? Mozna i na dzieci ten czas spozytkować a i na odpoczynek tez zostanie przy dobrej organizacji i odpowiednich warunkach.

[paula6666]

I dokładnie o to chodzi, że niektóre z nas inaczej chcą spędzać swój
wolny czas. Nawet przy wzorowej organizacji i rewelacyjnych
warunkach mama podwójna, potrójna itd. nie będzie miała tyle czasu
dla dziecka, siebie, męża, przyjaciół co mama jednego dziecka. Czasy
poświęcania się, byleby tylko gromadkę dzieci odchować kosztem
swojego życia i odpoczynku już dawno minęły. Teraz kobiety nawet
jeśli mają więcej dzieci nie chcą stać się niewolnicami i służącymi
domu, które mają czas wolny dla siebie codziennie od 2 w nocy do 6
rano.

[mruwa9]

no i krzyzyk na droge.
Ja, majac trojke dzieci, jestem baardzo daleka od bezgranicznego
poswiecania sie i bycia sluzaca w domu.

[gabi683]

mruwa9 napisała:

> no i krzyzyk na droge.
> Ja, majac trojke dzieci, jestem baardzo daleka od bezgranicznego
> poswiecania sie i bycia sluzaca w domu.



Brawo każdy powinien wiedzieć co do jego obowiązków należy .

[ja1ja1]

mruwa9 napisała:

> no i krzyzyk na droge.
> Ja, majac trojke dzieci, jestem baardzo daleka od bezgranicznego
> poswiecania sie i bycia sluzaca w domu.
musisz tak mówic, masz inne wyjscie....

to wielka prawda

[ja1ja1]

paula6666 napisała:

> I dokładnie o to chodzi, że niektóre z nas inaczej chcą spędzać
swój
> wolny czas. Nawet przy wzorowej organizacji i rewelacyjnych
> warunkach mama podwójna, potrójna itd. nie będzie miała tyle czasu
> dla dziecka, siebie, męża, przyjaciół co mama jednego dziecka.
Czasy
> poświęcania się, byleby tylko gromadkę dzieci odchować kosztem
> swojego życia i odpoczynku już dawno minęły. Teraz kobiety nawet
> jeśli mają więcej dzieci nie chcą stać się niewolnicami i
służącymi
> domu, które mają czas wolny dla siebie codziennie od 2 w nocy do 6
> rano.

Paula

[3-mamuska]

Mylisz sie są osoby ktore jak maja jedno dziecko to nie maja czasu na
nic innego, bo dziecko caly czas zabiera do trzeba sie nim zajac. Moja
Tesciowa po urodzeniu swojego jedynaka zrezygnowala nawet z odwiedzin u
rodziny najblizszej no bo synus, a to lekcje a to to to tamto, ciagle
slyszalam że na zadne imieniny czy urodziny wesela nie chodzili bo
syn.I widze jaki jest dystans miedzy nia a Jen siostrami ktore maja
swietny kontakt I po 3 Dzieci.

[gabi683]

lilka69 napisała:

>
>
> i oczywscie kazde z twoich dzieci ma WSZYTSKO to co nasze jedynaki maja. ponad
> to masz zapewne mnooooostwo czasu dla siebie?




Biedna ta Maja mająca taka nawiedzona matkę,czy Ty uważasz ze kasa to wszystko
co się liczy ?

[szyszunia11]

> > oraz najważniejsze... drugiego tak wspaniałego dziecka nie uda nam
> > się już stworzyć.
>

ja wychodzę z założenia, że to Pan Bóg stwarza dziecko, ja tam mocy stwórczych nie mam
ale skoro Wy "stwarzacie", to po prostu mozecie po raz drugi postarać się tak mocno, jak za pierwszym, a moze się uda

[anyx27]

szyszunia11 napisała:

> > > oraz najważniejsze... drugiego tak wspaniałego dziecka nie uda nam
> > > się już stworzyć.
> >
>
> ja wychodzę z założenia, że to Pan Bóg stwarza dziecko, ja tam mocy stwórczych
> nie mam

Jak nie ty, to kto ci dziecko stworzył? rzeczony Bóg?

[paula6666]

Szyszunia a ja myślę inaczej. Wychodzę z założenia, że to ja i mój
mąż stworzyliśmy nasze dziecko a nie Pan Bóg. Nie będę się ponownie
starać tak mocno jak za pierwszym razem z prostej przyczyny: nie
chcę mieć więcej dzieci (patrz email powyżej)

[bez_seller]

paula6666 napisała:


nie musimy z mężem
> dużo pracować by móc utrzymać siebie i dziecko (przy dwójce mąż
> musiałby podjąć dodatkową pracę), nie martwię się czy nam starczy
> pieniędzy na cały miesiąc, lubię spokój i cieszę, lubię spokojne
> życie (przy dwójce żyłabym w ciągłym biegu), nie interesują mnie
> obowiązki od rana do późnego wieczora aż dzieci pójdą spać (przy
> dwójce pracy jest mnóstwo), lubię mieć pieniądze również na swoje
> przyjemności (przy dwójce cała kasa szłaby tylko na dzieci i
> jedzenie), mąż za mało mi pomaga w obowiązkach domowych a kolejne
> dziecko oznacza dla mnie więcej obowiązków i zależność finansową


Stek bzdur. Twoja decyzja o jednym dziecku jest madra, ale
argumenty glupie.
Drugie dziecko to nie pluton wojska, ani nie wampir, ktory wysysa
kase, sily i krew.

[paula6666]

Dla Ciebie głupie, dla mnie wręcz przeciwnie. Wszystko zależy od
tego, co kto chce od życia. Drugie dziecko zawsze wymaga
zaangażowania więcej pieniędzy, czasu niż w przypadku jednego
dziecka. Nie napisałam, że drugie dziecko to wampir, który wszystkie
siły witalne i pieniądze wysysa z biednej rodzicielki tylko, że
oznacza więcej zaangażowania sił, czasu, kasy niż w przypadku
jednego dziecka. Prosty przykład: przedszkole dla jednego dziecka
kosztuje 200 zł dla dwójki 400 zł, spodnie dla jednego dziecka
kosztują 50 zł, dla dwójki 100 zł, opiekunka dla jednego dziecka
kosztuje 1200 zł, dla dwójki 1800 zł, koszt roweru dziecięcego ok.
350 zł, koszt 2 rowerów 700 zł itd. Czas który nie przeznaczam na
codzienną obsługę drugiego dziecka przeznaczam na siebie. *Podane
wyżej dane są tylko orientacyjne i dotyczą mojego miejsca
zamieszkania.

[bez_seller]

Jedno dziecko to spokojne zycie, a dwoje, to zycie w ciaglym biegu?
To co przy trojgu, czworgu?

> nie interesują mnie
obowiązki od rana do późnego wieczora aż dzieci pójdą spać (przy
dwójce pracy jest mnóstwo),

Czyli swojego jedynaka budzisz w poludnie i kladziesz spac o 18-
stej, a dwoje budzilabys o 5-tej i kladla spac o polnocy?

> lubię mieć pieniądze również na swoje
przyjemności (przy dwójce cała kasa szłaby tylko na dzieci i
jedzenie),


To ile ten drugi dzieciak zezre?

Meble, sprzet sportowy, ubrania, ksiazki itp. drugie dziecko czesto
dziedziczy po pierwszym. Kiedy drugie sie rodzi, pierwsze zazwyczaj
idzie do przedszkola, kiedy drugie idzie do przedszkola, pierwsze
idzie do szkoly. To co napisalas w swoim poscie dotyczy blizniat.
Twoje obliczenia finasowe nie sa prawdziwe. Drugie dziecko to
znacznie mniejsze koszty. Chyba, ze to drugie ma sie duzo pozniej i
wszystko zacznac trzeba od poczatku.

> mąż za mało mi pomaga w obowiązkach domowych a kolejne
dziecko oznacza dla mnie więcej obowiązków i zależność finansową

To jest argument.

Osobiscie jestem za tym, aby ludzie w ogole nie mieli dzieci, a
jesli juz, to zeby rodzicami zostawaly osoby madre, odpowiedzialne,
dla ktorych posiadanie dzieci jest przyjemnoscia, a moze nawet
pasja. Cieszy mnie kazda niemal decyzja o nieposiadaniu dzieci lub
posiadaniu ich jak najmniej, tym bardziej, ze to instynkt wymusza
rodzicielstwo, a takze kaprys, moda, wymagania spoleczne, rodzinne,
lub religijne, czyli w sumie duperele w imie ktorych powolujemy nowe
istnienia.

[ja1ja1]

paula6666 napisała:

> Dla Ciebie głupie, dla mnie wręcz przeciwnie. Wszystko zależy od
> tego, co kto chce od życia. Drugie dziecko zawsze wymaga
> zaangażowania więcej pieniędzy, czasu niż w przypadku jednego
> dziecka. Nie napisałam, że drugie dziecko to wampir, który
wszystkie
> siły witalne i pieniądze wysysa z biednej rodzicielki tylko, że
> oznacza więcej zaangażowania sił, czasu, kasy niż w przypadku
> jednego dziecka. Prosty przykład: przedszkole dla jednego dziecka
> kosztuje 200 zł dla dwójki 400 zł, spodnie dla jednego dziecka
> kosztują 50 zł, dla dwójki 100 zł, opiekunka dla jednego dziecka
> kosztuje 1200 zł, dla dwójki 1800 zł, koszt roweru dziecięcego ok.
> 350 zł, koszt 2 rowerów 700 zł itd. Czas który nie przeznaczam na
> codzienną obsługę drugiego dziecka przeznaczam na siebie. *Podane
> wyżej dane są tylko orientacyjne i dotyczą mojego miejsca
> zamieszkania.



Paulla666 Ty patrzysz na kase.....
ja natomiast kase mam i na 5cioro
tlyko w tym rzecz ze to rodzenie, ciąża mnei ogranicza do drugiego
dziecka....czas moze tez,ale bez przesady, pracuje, dziecko odbieram
po pracy czy to byloby dwoje czy jedno ten sam czas powrotu,
robienie kolacji dwie kanapki więcej, itd..... Wcale nie prawda ze
drugie dziecko pochałania tyle czasu. Można sie zorganizowac ze
dwoje dzieci w jendym czasie.

[default]

Bo nie mam zbyt rozwiniętego instynktu macierzyńskiego, czy jak to
nazwać. Nie lubię dzieci i już. Oczywiście swoje własne kocham i
drugie bym kochała tak samo - gdyby się przydarzyło. Ale się nie
przydarzyło i bardzo dobrze. Jestem wygodna i nie lubię się
przepracowywać, jedno dziecko nie wymaga wiele zachodu, ale dwójka
czy więcej to już nie dla mnie.
Z drugiej strony - nie mieć dzieci w ogóle, ani jednej sztuki - też
bym nie chciała.

[forumowiczka.to.ja]

Bo boję się, że nie będę umiała kochać tego drugiego tak mocno jak tego
pierwszego. Sama pochodzę z rodziny gdzie był wyraźny podział, u mojego męża
też. Wiem jak to boli, więc nie chcę krzywdzić tego drugiego dzieciątka.
Poza tym ważną rolę odgrywa też aspekt ekonomiczny: jednemu jestem na ten moment
w stanie zapewnić bardzo wiele, nie wiem jak będzie przy dwójce.

[betticzka]

Bardzo dziekuję wam za szczere wypowiedzi

a teraz poczekajmy bo...

[lilka69]

watek dopiero sie rozwija a jeszcze zadna z matek majacych wiecej niz jedno
dziecko nie weszla tutaj a jak wejdzie to nam wszystkim powie, ze jestesmy
NIENORMALNE i egoistyczne

a po co wielodzietne

[matsuda]

maja tu wchodzić?! Do meritum: bo taka jest wola moja i mojego męża, mierzymy
siły na zamiary.

wlasnie , ze pudlo :-)

[mruwa9]

forum.gazeta.pl/forum/w,567,111636041,111676754,Re_Do_tych_co_chca_tylko_jedno.html

bo ja juz zajrzalam
I rownie dobrze mozna powiedzec, ze egoistyczne jest posiadanie
dwojki dzieci (bo dlaczego nie trojka?), trojki (dlaczego nie
piatka?...)itd... a potem w druga strone - ze egoistyczne jest
plodzenie nadmiernej liczby dzieci, bo jak tu znalezc sily, czas i
kase, zeby kazdemu z dzieci zapewnic dobrostan?

[kropkacom]

Dla Ciebie LILKA specjalnie: jak tak was czytam to mam wrażenie że dwójka dzieci
dzisiaj to jakaś wielodzietność normalnie Osobiście zwisa mi czy i ile masz
dzieci.

[paula6666]

Niech każdy ma tyle dzieci ile chce. Dlaczego jedno dziecko od razu
ma oznaczać egoizm? Poświęcam mnóstwo czasu mojemu dziecku, pracuję
w pracy, pracuję w domu i również chcę coś dla siebie od życia. Jako
matka nadal żyję również dla siebie a nie tylko by usługiwać i
wychowywać dzieci. Urodzenie dziecka wiązało się dla mnie z bardzo
dużymi wyrzeczeniami, obowiązkami i ograniczeniami natomiast nie
dotknęły one tak bardzo mojego męża, więc dlaczego mam ponosić sama
konsekwencje ciąży i kolejnego dziecka? Wolę sobie żyć spokojnie
ciesząc się z pojedynczego macierzyństwa.
Pozdrawiam wszystkie niematki, matki pojedyncze, matki podwójne,
matki potrójne, matki..........itd.

[dea81]

Zgadzam się z Tobą. Sama mam syna ma juz prawie 5 lat. Ciąża dla
mnie wtedy 24 latki to pikuś, dziś nie mam takiej sprawności
fizycznej, i wiem ze nie byłoby mi łatwo. Lecz nie o to chodzi, ja
urodzilam wczesniaka, leżał na ojomie, to był koszmar, każdy dzien
to lęk czy bedzie żył...4 dni pod respiratorem.Pozniej lekarze,
rehabilitacja itp. Kocham mojego syna, jest zdrowym dzieckiem Lecz
przez pierwsze prawie 3 lata sama wychowywalam go, mąż pracował jako
kurier od rana do nocy i po przyjsciu padal na pysk. Babcie dopiero
jak mial okolo 3 lat sie obudziły bo mały "odchowany".
Dzieci są fajne, ale mi jest dobrze z jednym) Pozdrawiam

[ja1ja1]

dea81 napisała:

> Zgadzam się z Tobą. Sama mam syna ma juz prawie 5 lat. Ciąża dla
> mnie wtedy 24 latki to pikuś, dziś nie mam takiej sprawności
> fizycznej, i wiem ze nie byłoby mi łatwo. Lecz nie o to chodzi, ja
> urodzilam wczesniaka, leżał na ojomie, to był koszmar, każdy dzien
> to lęk czy bedzie żył...4 dni pod respiratorem.Pozniej lekarze,
> rehabilitacja itp. Kocham mojego syna, jest zdrowym dzieckiem
Lecz
> przez pierwsze prawie 3 lata sama wychowywalam go, mąż pracował
jako
> kurier od rana do nocy i po przyjsciu padal na pysk. Babcie
dopiero
> jak mial okolo 3 lat sie obudziły bo mały "odchowany".
> Dzieci są fajne, ale mi jest dobrze z jednym) Pozdrawiam


ja tez mam wczesiaka, to samo przechodziłam, mąz tez pracował całe
dnie....cieżko miałam

No wlasnie.....

[3-mamuska]

Moze to zalezy od tego Jakarta byla ciaza,duzo wyzeczen I poswiecen ,
jesli dziecko wczesiak to też duzo trzeba poswiecic. Ja tak mialam po 2
dziecku mala darla sie przez pol roku , od tamtej port myslalam że
nigdy wiecej dzieci, No ale po 2 planowanych jest 3 z wpadki, kochane
tak samo. Mam koleżankę córka jedynaczka nigdy nie może wpaść na
babskie pogaduchy bo mała akorat coś tam, a jak już jest to i tak
siedzie z dziećmi mo jej 4-latka nie pojawi się sama tylko mama musi
być z nią.To jakiś koszmar córka nawet do lazieki z nią chodzi, w domu
nawet na chwile nie roztaja się, następna na 3 i każde z dzieci takie
samo jak wspomnianej dziewczyny wcześniej, zabierajace cały czas,ma
dzieci co 5 lat wiec jak starsze idzie do przedszkola to młodsze staje
się tyranem matki, nawet mam musi siadac gdzie corka chce a jak
rozmawia z koleżanka to łapie za policzki mamy i odwraca głowę, jeśli
rozmawia przez telefon to zaczyna krzyczeć i śpiewać i mama nic nie
słysząc musi rozmowę skończyć. Tak wiec nie ma reguły na to czy przy
jednym dziecku ma się czas czy nie, bo to wszystko zależy od
wychowania. A przy 3 dzieci czytam siedzę na forum mam czas dla siebie.
Mogłabym tak wymieniać ile matek jedynakow zapatrzone w dziecko ze nie
maja na nic czasu, a matki wielodzietne maja czas na swoje
zainteresowanie od czytania fitnesu do basenu kina wieczornych wyjść
czy fryzjera, naukę prace, jedynie z czym mogę się zgodzić to finanse,
bo mój młodszy nie ponosi rzeczy po strszyn bo za duża różnica wieku, a
po srodku córka ,Wiec odpada.

[dorek3]

Bardzo dobrze rozumiem Twoją decyzje po takich przejściach i Bogu dziękuję za to że u mnie były bliźniaki bo tez by się pewnie na jednym skończyło.
Ciąża była obciążona i przeleżana w szpitalu, urodziły się wcześniaki (jeden z wadą wrodzoną). Po urodzeniu rok rehabilitacji. Ale wróciłam do pracy, funkcjonujemy normalnie choć czasu rzeczywiście nie wiele. Kasy idzie sporo bo opłacamy niepubliczną edukację. Ale naprawdę jestem szczęśliwa że mam dwoje dzieci. Widzę jak bardzo dużo dobrego robi posiadanie rodzeństwa właśnie nawzajem dzieciom. Bez tego byli by zupełnie inni, zabrakłoby czegoś ważnego w ich życiu. A od nas ten jeden raczej nie dostałby więcej ani miłości ani uwagi ani nie odczułby tego finansowo. Z mojego punktu widzenia decyzja o jednym dziecku jest podyktowana strachem i/lub egoizmem czego wcale nie potępiam.

[ja1ja1]

paula6666 napisała:

> Niech każdy ma tyle dzieci ile chce. Dlaczego jedno dziecko od
razu
> ma oznaczać egoizm? Poświęcam mnóstwo czasu mojemu dziecku,
pracuję
> w pracy, pracuję w domu i również chcę coś dla siebie od życia.
Jako
> matka nadal żyję również dla siebie a nie tylko by usługiwać i
> wychowywać dzieci. Urodzenie dziecka wiązało się dla mnie z bardzo
> dużymi wyrzeczeniami, obowiązkami i ograniczeniami natomiast nie
> dotknęły one tak bardzo mojego męża, więc dlaczego mam ponosić
sama
> konsekwencje ciąży i kolejnego dziecka? Wolę sobie żyć spokojnie
> ciesząc się z pojedynczego macierzyństwa.
> Pozdrawiam wszystkie niematki, matki pojedyncze, matki podwójne,
> matki potrójne, matki..........itd.

to samo miałam, wszystkie obowiązki spadły na mnie, i ta okropna
ciąża, poród.....brrrrr

[aluc]

eeetam, ja to się niezwykle cieszę, że niektóre osoby poprzestały na
jednorazowej reprodukcji

[ania_silenter]

aluc napisała:

> eeetam, ja to się niezwykle cieszę, że niektóre osoby poprzestały na
> jednorazowej reprodukcji

dokładnie, choć szkoda, że i na to jedno się zdecydowały

[gabi683]

lilka69 napisała:

> watek dopiero sie rozwija a jeszcze zadna z matek majacych wiecej niz jedno
> dziecko nie weszla tutaj a jak wejdzie to nam wszystkim powie, ze jestesmy
> NIENORMALNE i egoistyczne



To Twoja sprawa ile dzieci posiadasz ,ale nie obrażaj tych co mają więcej niż
jedno z wyboru .
>

[miminko]

bo uwazam, ze powinno byc na zmiane: jedno dziecko rodzi kobieta, drugie facet,
etc.

czlowiek, z ktorym jestem nie ma dzieci i chcialby je kiedys miec. wszyscy
dookola pytaja sie mnie, kiedy urodze mu dziecko, zupelnie jakbym byla jakims
dostawca dzieci. przyjaciolki (szczegolnie te bezdzietne hehe) posuwaja sie
nawet tak daleko zeby mowic: zostawi cie jak mu nie urodzisz.

sama nie potrzeuje miec juz wiecej dzieci a nie ma we mnie imperatywu
poswiecenia, bo za poswiecenie i to ogromne uwazam rodzenie dzieci. ja tez chce
moc pracowac, bo mam cudowna prace/pasje, chce podrozowac, chce sobie wychodzic
wieczorami. jestem egoistka i dobrze mi z tym. moi faceci byli/sa nie mniejszymi
egoistami. a moje dziecko jakie jest egoistyczne! (zeby nie bylo, moj egoizm
jest wynikiem m.in. wychowywania sie w wielodzietnej rodzinie)

[iska202]

Głównie z powodu starć z M na tle wychowania małego.Nie ma go często
całe dnie w domu, albo nie ma siły.Po urodzeniu małego dopiero ledwo
ledwo wychodzimy z kryzysu.Nie chce przechodzić tego samego przy
drugim.A poza tym czasem ciężko mi wyjść gdziekolwiek przy
jednym,więc nie chcę się przekonać jak by było przy dwójce (trochę
egoistyczne pobudki mną kierują)

[anyx27]

Zdecydowałam się tylko na jedno dziecko, ponieważ:

1. Sama jestem jedynaczką i dobrze mi z tym.
2. Nie czuje instynktu macierzyńskiego dla więcej niż jednego dziecka.
3. Lubię pewien komfort zycia, o którym pisała Paula ponizej (kasa, czas wolny,
ułatwiona logistyka itd.)

[an_ni]

ja sie pod tym podpisze

PS srednio raz na miesiac taki watek ktos zaklada, po co??

[paula6666]

Zapewne dlatego, że ktoś systematycznie potrzebuje upewnić się, że
podjął właściwą decyzję, lub szuka osób z podobną sytuacją by się z
nimi podzielić swoimi myślami, bądź też ktoś nie jest jeszcze pewien
swojej decyzji i pyta po prostu co myślą inni.

[betticzka]

A po co zakłada się inne wątki?

[an_ni]

tyle ze ten temat akurat jest jednym z czesciej powtarzajacych sie
na e-mamie
wobec czego mozna przeczytac dosc swieze wpisy z ostatniego watku na
ten temat

[betticzka]

Podobne nie oznacza identyczne.Pozdrawiam

[lilka69]

odnosnie posiadania dwojki dzieci tez watki pojawiaja sie cyklicznie. to po
prostu urok forum. a ja czytajac takie watki jak ten upewniam sie, ze dobrze
robie majac jedno dziecko( jakby mi sie zechcialo drugiego to czytanie tych
postow naprostowuje moje mysli).

[piekielna-diablica]

koszmarna ciąża - problemy finansowe - nie wykluczam, że jak mi się rozjaśni w
przyszłości to może może
na dzień dzisiejszy syn będzie jedynakiem

[lipsmacker]

Uwazam ze kazdy powinien miec tyle dzieci ile chce i jest w stanie
wychowac. W Polsce obserwuje tendencje do rodzenia jednego, gora
dwoch dzieci, w moim drugim kraju przeciwnie - zaczynaja dominowac
rodziny majace 3ke, rzadko ktos ma jedynaka/jedynaczke. Mysle ze
dominujaca jest tu sytuacja ekonomiczna - tam nie ma walki o byt, tu
owszem. Tam rzad bardzo walczy o przyrost naturalny - do tego
stopnia ze 'becikowe' to obecnie 5tys dolarow.

Co ciekawe pojawiaja sie rowniez wypowiedzi odnosnie 'koszmaru'
jakim byl porod, i tu rowniez Polska sie klania

[bea.bea]

sprawa jest prosta..jestem za stara na drugie,

[margosia.kr]

Zawsze chciałam i nie żałuję. Zapewne nie stać mnie na wiele, ale są wyjazdy,
lekcje języka, basen, a przede wszystkim jest ogrom miłości
Szanuję wybory innych rodziców odnośnie liczby potomstwa, choć z trudem rozumiem
rodziny wielodzietne, gdzie bieda piszczy, a na świecie pojawiają się kolejne
dzieci. Często wygląda to tak, jakby oprócz "robienia" dzieci nic innego nie
potrafili.

Rodzice jedynaków pewnie nieraz słyszą, biedna/y kiedyś będzie, tak bez
rodzeństwa jest smutno, zawsze fajnie, że oprócz rodziców ma się jeszcze kogoś,
a jak rodziców zabraknie itd.

Zapewniam, że mając rodzeństwo można być bardziej samotnym niż niejeden jedynak.

Moi rodzice są jedynakami i z moich obserwacji, doświadczeń wynika, że trudno im
zaakceptować fakt, że moje uczucia, sympatia, zainteresowanie kieruję nie tylko
na nich. Z trudem przyjmują, że ktoś inny też jest ważny.
Jedynak nie musi w dzieciństwie "rywalizować" o uczucia i później trudno mu
pojąć, że ktoś nie skupia swoich uczuć tylko na nim.
Tacy są moi rodzice, zwłaszcza mama. I to jest dla mnie minus bycia jedynakiem.

Pozdrawiam



Możemy pomóc Kacperkowi!!!

[betticzka]

Dziekuję wszystkim za podzielenie się swoimi wyborami. W gronie
moich rówieśników i osób pokoleniowo starszych króluje przekonanie,
że jedno dziecko to pewnego rodzaju kalectwo dla dziecka i
rodzica,dlatego muszę co jakiś czas upewniać się w moim (słusznym
według mnie) wyborze. Pozdrawiam wszystkie mamcie serdecznie.

[kosmitka06]

> Rodzice jedynaków pewnie nieraz słyszą, biedna/y kiedyś będzie, tak
bez
> rodzeństwa jest smutno, zawsze fajnie, że oprócz rodziców ma się
jeszcze kogoś,
> a jak rodziców zabraknie itd.

Szczerze przyznam że nigdy takiego tekstu nie słyszałam, przynajmniej
nie w moim/naszym kierunku.
Ja mam brata- jest miedzy nami 6 lat różnicy. I właścwie mamy ze sobą
zerowy kontakt. I chociaż mieszkamy b. blisko siebie (oni podwórko
obok) i nie raz widzimy się a dzieli nas tylko ogrodzenie,
poprzestajemy tylko na "cześć". Nie ma miedzy nami szczególnej więzi,
nie było też nigdy kłótni... ani takiej sytuacji która miała by to
spowodowac. Tak już jest po prostu.
Więc nie powiedziałabym ,że Ci co mają rodzeństwo mają lepiej bo
wrazie gdyby (...) nie zostają sami. Co prawda brat jest ale tak jak
bym go nie miała.
Pozdrawiam

[paula6666]

> Rodzice jedynaków pewnie nieraz słyszą, biedna/y kiedyś będzie,
tak bez
> rodzeństwa jest smutno, zawsze fajnie, że oprócz rodziców ma się
jeszcze kogoś,
> a jak rodziców zabraknie itd.

Posiadam 1 szt rodzeństwa - starszego o 2 lata brata. Widujemy się
tylko podczas Świąt BN. Nie odczuwam z nim jakiejś magicznej,
braterskiej więzi. Jak kiedyś zabraknie moich rodziców to mój brat
nie będzie tą osoba, przez którą nie zostanę sama. Tymi osobami
będzie mąż, dziecko, przyjaciele. Nie mogę też powiedzieć, że dzięki
bratu nie byłam smutna bo brak smutku zawdzięczałam innym czynnikom.
Cieszę się, że mam brata i on tam sobie gdzieś szczęśliwie mieszka
i dobrze mu się powodzi ale to wszystko. Nie dodaje do posiadania
rodzeństwa żadnej ideologii. Na dzieci powinno się decydować jeżeli
rodzice chcą mieć kolejne a nie po to, żeby pierwsze dziecko miało
towarzysza do zabaw i gwaranta do wiecznego szczęścia i braku
samotności.

[kropkacom]

> Zapewniam, że mając rodzeństwo można być bardziej samotnym niż niejeden jedynak

Owszem można. Można mieć po prostu fatalne lub chłodne stosunki w rodzinie.
Bywa. Jedynak ma jednak tą pewność, że rodzinnie zostanie sam. Oczywiście
przyjdzie z czasem partner, może dziecko i dalsza rodzina. No i przyjaciele.
Jednak rodzeństwo to trochę inna kategoria jednak

Oczywiście robić kolejne dziecko aby to pierwsze nie było samo nie warto. Ale
niezaprzeczalnie posiadanie rodzeństwa ma masę plusów. Oczywiscie te plusy
często dostrzega się z dużym poślizgiem.

[sniyg]

kropkacom napisała:

> niezaprzeczalnie posiadanie rodzeństwa ma masę plusów. Oczywiscie te plusy
> często dostrzega się z dużym poślizgiem.

Jestem już z dość dużym poślizgiem, a jakoś tej masy plusów dalej
nie zauważam mimo, że rodzeństwo posiadam.

[kropkacom]

A ja posiadam i doceniam.

[sniyg]

kropkacom napisała:

> A ja posiadam i doceniam.

I tym samym nasze doświadczenia wzajemnie się znoszą.

[bez_seller]

sniyg napisał:

> kropkacom napisała:
>
> > A ja posiadam i doceniam.
>
> I tym samym nasze doświadczenia wzajemnie się znoszą.

O kochana, to ze masz doswiadczenia ujemne, a ktos dodatnie, nie
znaczy, ze doswiadczenia sie znosza, to nie matematyka. Twoje
doswiadczenia dalej sa ujemne i niezniesione, kropki tez
niezniesione, tyle, ze dodatnie.

[bez_seller]

sniyg napisał:
>
> Jestem już z dość dużym poślizgiem, a jakoś tej masy plusów dalej
> nie zauważam mimo, że rodzeństwo posiadam.

Rodzenstwo pewnie tez nie zauwaza plusow z posiadania Ciebie.

Z rodzenstwem jak z innymi ludzmi, zyje sie dobrze, zle, albo
obojetnie, a zalezy to od tego jakimi jestescie ludzmi, a nie czy
jestescie rodzenstwem.
To tak jakbys napisala, ze matki nie warto miec, bo "moja to pila i
bila".

[sniyg]

bez_seller napisała:

> Rodzenstwo pewnie tez nie zauwaza plusow z posiadania Ciebie.

Bardzo odkrywcze

> Z rodzenstwem jak z innymi ludzmi, zyje sie dobrze, zle, albo
> obojetnie, a zalezy to od tego jakimi jestescie ludzmi, a nie czy
> jestescie rodzenstwem.

No i o tym właśnie piszę, posiadanie rodzeństwa wcale nie gwarantuje
wielu plusów jak się często z góry zakłada.

[bez_seller]

sniyg napisał:

> No i o tym właśnie piszę, posiadanie rodzeństwa wcale nie
gwarantuje
> wielu plusów jak się często z góry zakłada.

Ale nie mozna z gory zakladac, ze tych plusow nie bedzie. To, ze nie
widzisz plusow z posiadania rodzenstwa, to takze Twoja "zasluga",
nie tylko rodzenstwa i zamiast wypisywac pierdoly, lepiej wziac sie
za swoje rodzinne relacje - zamienic je na cos bardziej pozadanego.

[sniyg]

Jak również, że plusy będą.

Ale dla mnie te relacje są ok, czyli żadne.
Nie czuję potrzeby zmieniania tego, mogę?

[piegowata9]

U mnie argument finansowy odpada.
Najmłodsze ma zdecydowanie lepszy start niż pierworodne - począwszy od
jakości wózka, skończywszy na kwestiach mieszkaniowych. Jest trzecie.
Cała reszta przytoczonych argumentów to sprawa indywidualnych
priorytetów.

[mruwa9]

i kwestia mylnych wyobrazen na temat wielodzietnosci: dwojka-trojka
dzieci (itd) wcale nie oznacza podwojenia/potrojenia ilosci pracy,
poswiecanego czasu, podwojenia/potrojenia wydatkow. Jest tylko
TROCHE wiecej pracy, troche wiecej wydatkow (im wiecej osob do gara,
tym taniej wychodzi pojedyncza porcja

[sniyg]

To jak to trochę w praktyce wygląda?
Na wywiadówkę drugiego/trzeciego idziesz na trochę,
drugie/trzecie kąpiesz tylko trochę, dugiemu/trzeciemu
trochę zmieniasz pieluchy, trochę karmisz, czeszesz, poświęcasz
czas, jeździsz do lekarza, usypiasz itd?

[piegowata9]

> To jak to trochę w praktyce wygląda?

To zależy od wieku. U nas "trochę" wygląda tak: na wywiadówki
praktycznie nie muszę chodzić, bo wystarczy, że od czasu do czasu
odprowadzę młodszą i mam na bieżąco doskonały kontakt z
nauczycielami. W sytuacjach wymagających - idę ja lub mąż. Starsze
kąpią się same, czesać się pomagam średniej (kucyk to 30 s., bo włosy
rozczesuje sama), na spacerach z najmłodszym dzieckiem czytam książki
i się relaksuję, a kiedy starsze wracają poświęcam im czas - maluch
na ogół wówczas śpi. U fryzjera siadamy równolegle na fotelach, więc
nie jest to jakoś wyjątkowo uciążliwe czasowo ). Usypiam tylko
najmłodsze - najczęściej wtedy też czytam, więc to znowu czas na moje
przyjemności. Do lekarza czasami jeździmy "hurtem" przy pospolitych
infekcjach, a wskaźnik pojedynczych wyjazdów nie jest miarodajny, bo
znam jedynaki znacznie częściej chorujące od mojej trójki, więc co
mają powiedzieć owe biedne matki poświęcające uwagę choremu, jedynemu
dziecku?
Przygotowanie posiłków dla 5 osób wcale nie jest dużo bardziej
czasochłonne od posiłku dla 3 osób. To nie jest pułk wojska ani
szkolna stołówka, więc nie demonizujmy.
Mam nadzieję, że "trochę" usatysfakcjonowałam Twoją ciekawość.

[sniyg]

Tylko jedno jeszcze mnie trochę zastanawia

Rozpatrujesz zagadnienie w czasie teraźniejszym, starsze dzieci OBECNIE kąpią się same. Ale przecież jak twoje pierwsze dziecko było małe kapałaś je ty, prawda? Drugie też? Więc tak faktycznie kąpałaś razy trzy, bo masz troje dzieci, tyle, że jest to rozłożone w czasie.
No przecież nie skracasz czasu kąpieli kolejnym dzieciom?
I teraz gdy twoje starsze już kąpią się same, ty dalej kąpiesz najmłodsze, podczas gdy matka dziecka w wieku twojego najstarszego nie kąpie już wcale. I tak z wieloma czynnościami typu karmienie piersią, pieluchy, usypianie.
Sama piszesz, że poświęcasz starszym czas, gdy najmłodsze śpi.
I o tym tu mowa, gdybyś miała jedno dziecko, to gdyby spało czas poświęcałabyś sobie, a nie innym dzieciom.
I faktycznie masz szczęście, że chorują "hurtem" bo b. często się zdarza, ze jak jedno choruje, a zaraża kolejne dzieci, rzadko zdarza się chorowanie w tym samym momencie.
Co do gotowania, ja odczuwam sporą różnicę czasową, gdy robię śniadanie tylko dla siebia, a gdy muszę zrobić np. dla trzech osób.
No ale może to odczucie subiektywne.

[a_gurk]

Ja obecnie robię śniadanie dla czterech osób. Ale niemal podobną
ilość czasu zabierało mi przygotowywanie śniadanie dla mnie i mojego
męża (mam dzieci-niejadki i nie muszę smarować góry kanapek). Obiad
gotuję w podobnych ilosciach, za to piekę domowy cheb i zdecydowanie
lepsze ciasta (bo częsciej chce mi teraz piec). Mam czas i na naukę
i internet, maż pracuje i studiuje i jest częściej w domu, niz gdy
mieliśmy tylko jedno dziecko. Dodam, że powiekszenie rodziny dodaje
nam obojgu skrzydeł, mamy motywacje do podnoszenia kwalifikacji i
znalezienia lepszej pracy, wynajęcia większego i wygodniejszego
domu, a ja więcej powodów do kupowania sobie nowych ciuchów. Czas
wolny równiez spędzamy bardziej efektywnie, mamy przynajmniej
wymówkę, żeby częściej wyjeżdżać z miasta, bo nasze młodsze dziecko
jest niezwykle ruchliwe i ciekawe świata (typ odkrywcy). Choć czasem
jestem zła, że na codzień nie wychodzimy we dwoje, nawet posiadając
tylko jedno dziecko bylibyśmy w podobnej sytuacji.
Ogólnie odradzam posiadanie w ogóle dzieci, ale przyrównywanie
posiadania kilkorga potomstwa do niemal bankructwa życiowo-
materialno-uczuciowo-duchowego jest uproszczeniem i często zwyczajną
nieprawdą.

[piegowata9]

To ja trochę odwrócę problem
Po pierwsze jakoś nigdy czasu spędzanego z dzieckiem/dziećmi nie
rozpatrywałam w kategoriach "poświęcania się". Sorry, ale dla mnie to
brzmi jak jakiś nieprzyjemny obowiązek, katorga wręcz! Tymczasem przy
odrobinie kreatywności może to być świetna zabawa i relaks dla całej
rodziny.
Po wtóre, może ja jestem jakaś dziwna, ale uwielbiam okres niemowlęcy
i cieszę się, że nadal MAM OKAZJĘ kąpać malucha. Czuję się znacznie
młodsza i pełna energii, więc w sumie więcej zyskuję, niż tracę.
Po trzecie w dorosłym życiu miałam już przecież etap "bezdzietny" z
mnóstwem czasu dla siebie. Mam więc porównanie. I jakoś wcale nie mam
wrażenia, że coś tracę lub robię kosztem siebie. Po prostu nauczyłam
się lepiej wykorzystywać czas.
Po czwarte. Przygotowanie posiłku dla jednej osoby rzeczywiście jest
mniej czasochłonne niż dla 3. Zakładam jednak, że i tak robisz dla
całej, 3-osobowej rodziny. Zapewniam, że między 3 a 5 nie ma już
większej różnicy, bo większość dzieciaków nie sięga po więcej niż 1
kanapkę. Czasami bardziej czasochłonne jest więc wymyślenie menu, niż
jego realizacja!

[mruwa9]

jaki problem? Napuszczam wode do wanny RAZ, dzieci kapia sie
wszystkie na raz, albo jedno po drugim. Jesli nie sa trojaczkami, to
zanim pojawi sie ostatnie dziecko, to najstarsze bywa juz calkiem
samodzielne w wielu kwestiach (chocby - kapiel, jedzenie, ubieranie
sie, zasypianie). Wywiadowki nie odbywaja sie codziennie, a jesli
rodzenstwo chodzi do tej samej grupy przedszkolnej czy klasy, to za
jednym zamachem odfajkowuje sie wywiadowke dla dwojki dzieci.
A poza tym zamierzam zyc troche dluzej niz muszka-owocowka, wiec to,
ze rok dluzej pozmieniam pieluchy czy poasystuje przy zakladaniu
skarpetek naprawde w ostatecznym rozrachunku nie ma znaczenia.
Jeszcze w zyciu zdaze poswiecic czas samej sobie. Zreszta przy
trojce dzieci tez sie da. A jak sie to docenia!!!

mruwa

[lilka69]

czyli jak wynika z twojego postu ty czekasz az dzeci beda samodzielne i beda
odfajkowywaly rozne obowawiazki za ciebie. dlatego masz trojke- aby starszy
zajmowal sie mlodszym?


matki( rodzice) jedynakow na to nie czekaja bo ogolnie maja mniej obowiazkow
wiec im tak nie przeszkadzaja.

[kropkacom]

Każda matka czeka aż jej dziecko się choć trochę usamodzielni. Każda. I tak się
też staje. Dzieci rosną i nabywają umiejętności. Potrafią się same umyć, zjeść
itd. Dlatego matki na przykład trójki dzieci (no, chyba że trojaczków ) nie
mają w domu samych niemowląt zależnych całkowicie od rodzica. Mają dzieci z
których część jest już samodzielna (w różnym stopniu) i ma swoje obowiązki.
Zakładam liluś, że twój książę też wiele już potrafi i ma już swoje pierwsze
obowiązki.

[thunder_storm]

kropkacom napisała:


> Zakładam liluś, że twój książę też wiele już potrafi i ma już swoje pierwsze
> obowiązki.


nie tam... jej rozumowaniem, z jej postu wynika, że będzie mu dupkę do 18
podcierać, bo przecież nie będzie czekała aż się sam nauczy

[gabi683]

thunder_storm napisała:

> kropkacom napisała:
>
>
> > Zakładam liluś, że twój książę też wiele już potrafi i ma już swoje pierw
> sze
> > obowiązki.
>
>
> nie tam... jej rozumowaniem, z jej postu wynika, że będzie mu dupkę do 18
> podcierać, bo przecież nie będzie czekała aż się sam nauczy



No co wy dupka dupką jej niuansik jest tak boski jak mamusia więc wszystko ma
naj.Bo tatuś ukręci z ubezpieczania,jak ich okradną

[bez_seller]

sniyg napisał:

> Tylko jedno jeszcze mnie trochę zastanawia
>
> Rozpatrujesz zagadnienie w czasie teraźniejszym, starsze dzieci
OBECNIE kąpią s
> ię same. Ale przecież jak twoje pierwsze dziecko było małe kapałaś
je ty, prawd
> a? Drugie też? Więc tak faktycznie kąpałaś razy trzy, bo masz
troje dzieci, tyl
> e, że jest to rozłożone w czasie.

Zalozenie rodziny podobne jest do zalozenia ogrodu. Zakladanie
ogrodu zaczynasz od nawozenia, nawadniania, odchwaszczania itd.
Kiedy masz pierwsze dziecko musiasz pokonac trudnosci z adaptacja do
rodzinnego zycia (odchwascic zycie, oraniczyc, uporzadkowac). Gdy
masz gotowy ogrod z jednym drzewkiem, dosadzenia drugiego nie
sprawia juz trudnosci. Musisz je wprawdzie podlewac i nawozic, ale
nie jest to duzym wysilkiem. Pielegnowanie jednego drzewka, dwoch
czy trzech nie jest wielka sprawa. Sprawa jest zalozenie ogrodu w
ogole. Dopiero kiedy masz sad sprawa sie nieco komplikuje. Naklad
pracy moze byc znaczny.

[moofka]

> Zalozenie rodziny podobne jest do zalozenia ogrodu. Zakladanie
> ogrodu zaczynasz od nawozenia, nawadniania, odchwaszczania itd.
> Kiedy masz pierwsze dziecko musiasz pokonac trudnosci z adaptacja
do
> rodzinnego zycia (odchwascic zycie, oraniczyc, uporzadkowac). Gdy
> masz gotowy ogrod z jednym drzewkiem, dosadzenia drugiego nie
> sprawia juz trudnosci. Musisz je wprawdzie podlewac i nawozic, ale
> nie jest to duzym wysilkiem. Pielegnowanie jednego drzewka, dwoch
> czy trzech nie jest wielka sprawa. Sprawa jest zalozenie ogrodu w
> ogole. Dopiero kiedy masz sad sprawa sie nieco komplikuje. Naklad
> pracy moze byc znaczny.


swietna metafora
tylko ja bym to raczej do hodowli kozłów porównała

[mruwa9]

moofka napisała:

>
>
>
> swietna metafora
> tylko ja bym to raczej do hodowli kozłów porównała
>

albo raczej do tej opowiastki o kozie rabina D
Matki wielodzietne doskonale wiedza, jak to dziala

[lola211]

> TROCHE wiecej pracy, troche wiecej wydatkow (im wiecej osob do
gara,
> tym taniej wychodzi pojedyncza porcja

A tam, wykarmic zaden problem, ubrac tez.Kwestia natomiast
zapewnienia:opieki kolejnemu dziecku(opiekunka, przedszkole- albo
przerwa w pracy i brak 1 pensji) wyjazdow, atrakcji, wycieczek,
obozów, finansowania hobby, jak bedzie starsze, startu w doroslosc-
tu albo sie ma dla wiecej dzieci albo sie nie ma i tym samym
ogranicza sie wszystkim dostep do tych dóbr.

[gazeta_mi_placi]

betticzka napisała:

> Do tych co chcą tylko jedno dziecko dlaczego taki jest wasz wybór,
> co za tym przemówiło? Ja miałam:ciężką ciążę, koszmarny poród, chore
> dziecko (operacje, szpitale, ciągłe nieprawidłowości, nietolerancje,
> infekcje..), brak pomocy i wsparcia męża więc jedno, jedno i tylko
> jedno.

A dbałaś o siebie w ciąży?
Nieprawidłowości i infekcje nie biorą się z powietrza.
A męża zawsze można zmienić jak taki zły jest.
W Polsce rozwód jest dozwolony,to nie Arabia.

[triss_merigold6]

Zasadniczo rozumiem. Nastawiałam się na jedno i tylko jedno, a potem hormony
mnie zaatakowały i chcę drugie. Czysto biologiczna, nieracjonalna potrzeba
ponownego rozrodu. Z drugiej strony argumenty racjonalne też są - mam tendencje
do bycia despotyczną, zaborczą i narzucającą swoje zdania, lepiej niech to się
rozkłada na większą liczbę dzieci.

[nanuk24]

wygoda i lenistwo

[hermion-a]

Zachodzę w głowę jak wszystkie mamy posiadające więcej niz jedno
dziecko organizują opiekę w czasie choroby np. w okresie
przedszkolnym lub wczesnoszkolnym? Moja niechorowita jedynaczka
musiała czasem być miesiąc w domu bo np.przeziębienie +ospa.Musiałam
więc trzymać nianię w domu bo na babcie liczyć nie mogłam, a szefowa
wyrzuciłaby mnie z pracy za tego typu zwolnienia. Rozumiem ze prz
dwójce może to być jeszcze więcej bo dzieci nie chorują zawsze
jednocześnie. Nie pracujecie czy macie teakie pomocne babcie albo
wyrozumiałych szefów?

[piegowata9]

U nas od lat funkcjonuje z powodzeniem system następujący: biorę opiekę
na pierwsze 3-4 najtrudniejsze dni infekcji. Później opiekę przejmuje
niania, która pomaga nam na co dzień. W ciągu roku nie jest to jakaś
porażająca liczba nieobecności w pracy.
W przypadku najstarszej pociechy obecnie już nawet nie muszę zostawać w
domu - do skutecznego powrotu do zdrowia wystarcza niania, łóżko,
telewizor i komputer pod ręką, tudzież zestaw niezbędnych leków

[mruwa9]

zostajemy z dzieckiem/dziecmi na zmiany, jesli trzeba (raz maz, raz
ja). Poza tym najczestsze przyczyny chorob to banalne infekcje,
ktore szybko sie roznosza wsrod domownikow, tak, ze wszystkie dzieci
choruja niemal jednoczesnie. czyli nie bylo sytuacji, zeby
dziecko/dzieci musialy siedziec w domu miesiac. 2 razy w ciagu 12
lat zdarzyly sie maratony 2-tygodniowe (raz przez cala rodzine
przetoczyla sie grypa, raz - rotawirus), w pozostalych przypadkach
to krotkie pilki, 1-2 dni, wiec nie jest tak zle. W Polsce z dziecmi
zostawala niania (ale wtedy nie byla ich trojka), teraz niani ani
dziadkow nie ma, trzeba radzic sobie samemu.

[nenia1]

Cóż, człowiek gdy ma dwoje, troje czy więcej dzieci szybko
zapomina, wiem po sobie, czasem nawet nie wie się dokładnie jak to jest z jednym dzieckiem.
Nie wie dokładnie, bo zanim pierwsze podrośnie, to zazwyczaj jest już na świecie drugie.

Miałam niemiłe doświadczenie przekonać się o tym na moich kotach - tylko proszę nie pisać, że porównuję koty do dzieci

Przez dziesięć lat były dwa, az jeden poważnie zachorował i niestety nie udało się go uratować. Pomijając aspekt emocjonalny, bo nie o tym mowa, aż się zdziwiłam jak mniej pracy mam przy jednym.
Lecę wymieniać kuwetę - czysto, latam z mopem po podłodze, sierści o wiele mniej, ubrań prawie nie czyszczę itd.
Budżetu na żarcie dla kotów nie zmniejszyłam, więc jedynaczka zaczęła wcinać kurczaka z krewetkami czy flądrę w galarecie + stać nas na ekstra zabawki, bo na mniejszej ilości żwirku przyoszczędzamy.

A gdyby ktoś wczesniej mnie spytał, jaka jest różnica między jednym a dwoma kotami w domu, też bym twierdziła, że prawie żadna.

[jakostak5]

bardzo ciekawy watek, gdyby nie te kilka pyskowek dolaczam jako
mama jednego dziecka. powodow jest kilka. jednym z nich, nie
najwaznieszy ale o duzym znaczeniu jest to ze nie mialabym pomocy ze
strony babc, ciotek, kuzynek i innych krewnych. babcie pracuja, a ja
mieszkam za granica. kolezanki, ktore maja wiecej niz jedno dziecko
maja kogos do pomocy, kto przyjezdza po urodzeniu a potem kilka razy
w roku zeby pomoc. kolezanka ktora nie ma pomocy radzi sobie z tym
bardzo zle, psychicznie wysiada po drugim dziecku pewne problemy z
mezem ktore wczesniej wydawaly sie zakonczone pojawily sie na nowo.
chociaz maz bierze udzial w opiece nad dziecmi i jest w to raczej
zaangazowany. ja mysle ze to jest tez tak, ze sa kobiety z natury
wielodzietne i takie, dla ktorych jedno dziecko to optymalna ilosc.
i tyle, kazdy jest inny inaczej sobie radzi z codziennymi sprawami i
ludzmi. wiekszosc moich wielodzietnych kolezanek narzeka, ze jest
ciezko. nieliczne sa wyjatki ktore maja ochote do zycia i interesuje
je nie tylko temat pieluszek. ja uwielbialam moje dziecko, jak bylo
niemowlakiem ale z biegiem czasu lubie je bardziej, lubie jak ma
swoje zdanie, niekoniecznie zgodne z moim. wiele osob ktore znam
woli takie maluszki wymagajace pelnej opieki, a ja nie. nie mam tego
parcia na kolejnego dzidziusia. cieszylam sie tym etapem, ale ciesze
sie ze minal. co ciekawe wszystkie znajome mamy kilkorga twierdzily
ze chca drugie z mala roznica wieku bo sie wtedy dzieci bardziej
lubia i moga sie razem bawic, wiec bedzie z glowy, bo za kilka lat
zajma sie soba nawzajem. czy tylko mnie dziwi ten argument? mala
roznica wieku przeciez nie gwarantuje dobrych stosunkow miedzy
rodzenstwem, ani te dzieci sie wcale zawsze tak dobrze razem nie
bawia. ciekawe jest to, ze ja nie przekonuje nikogo ze nie powinien
miec wiecej dzieci, a czesto slysze takie komentarze ze strony
znajomych ze jedno to za malo i powinnam pomyslec o nastepnych. nie
sa to najblizsze mi osoby mam kilka odpowiedzi, ktore zamykaja
buzie, chociaz czasami mam ochote po prostu powiedziec s.... sama
mam rodzenstwo, maz tez, nie widze w tym nic zlego, ale tez nie ma
nic zlego w byciu jedynakiem. dla kazdego jest miejsce.

[magda8867]

U mnie głównym powodem dla którego nie bedę miała 2 dziecka jest mój
mąż. Już teraz się nie układa, mój mąż nastawiony jest komsumpcyjnie
w zwiazku, mało mi pomaga, nie ma inicjatywy. Ja nie akceptuje tego,
nie umiem siedzieć cicho i odpuścić. Kłócimy sie z tego powodu i
brak u nas harmonii, dlatego nie chce powoływac na świat dziecka jak
widzę, że juz teraz nie jest dobrze, a przy dwójce jest wiecej pracy
i mniej czasu = wiecej sytuacji nerwowych i sprzyjających rozstaniu.
Wiem, ze kiedys mogę żałować że nie mam dwójki, ale trudno... na 90%
nasz zwiazek 2 dziecka by przetrwał.

[betticzka]

Bardzo dziękuję wszystkim mamcią za wypowiedź

[an_ni]

a dziecią tez?