Dodaj do ulubionych

Wyreżyserowane dzieciństwo

12.05.11, 09:21
Oglądała któraś z Was ten film na TVN Style? Bardzo ciekawy. Pokazuje jak bardzo współczesne dzieci (w krajach wysoko-rozwiniętych) pozbawione są możliwości poznawania świata na własną rękę przez to cały czas są pod opieką rodziców lub też uczestniczą w zorganizowanych zajęciach prowadzonych przez dorosłych. Z opinii wypowiadających się w programie naukowców wynikało, że brak możliwości swobodnej zabawy ma ogromny wpływ na rozwój osobowości, czy też wręcz mózgu. Polecam.
Obserwuj wątek
    • kiniox Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 11:21
      Filmu nie widziałam, ale jako dziecko wychowywane z kluczem na szyi mam oczywiście swoje przemyślenia. I tak mnie zastanawia - co w związku z tym proponujesz? Mieszkam w centrum dużego miasta, wszędzie dojeżdżam samochodem - do pracy, do żłobka, do parku, do sklepu. Fakt, że synek ma dopiero 2 lata, więc nie wiem, czy znalazłaby się wśród Was odważna, która puściłaby takie dziecko samopas, ale kto wie? Co chcę powiedzieć, to że nie bardzo widzę, żebym miała alternatywę. Owszem, jak wyjeżdżamy w weekend do parku ze znajomymi, to puszczamy dzieci na trawę i niech się pasą. Owszem, staram się, żeby syn spędzał też trochę czasu na samodzielnej zabawie klockami czy autami w swoim pokoju. Ale poza tym co proponujesz? Zapewne dzieci na chińskiej wsi w wieku dwóch lat biegają samopas i eksplorują świat, tylko to pociąga za sobą ryzyko, którego ja nie jestem jeszcze w stanie zaakceptować. Nie zrobię sobie po prostu nowego dziecka, jeśli coś się stanie mojemu dwulatkowi. Więc jak w praktyce mogę skorzystać na tym filmie, poza tym, że się tylko dodatkowo zestresuję, że "jeszcze i to"?
      • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 11:35
        Tobie nic nie proponuję, sama wiesz najlepiej jak się opiekować swoim dzieckiem.

        Ale swoją sześciolatkę zaczęlam już wypuszczać samą na dwór, na plac zabaw, do najbliższego sklepu, nie śledzę w którym kącie posesji jest, kiedy jesteśmy gdzieś na świeżym powietrzu. Widzę, że jest jej to potrzebne i pomaga jej czuć się pewniej.
        • kiniox Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 11:57
          No tak, to chyba chodzi o wiek dziecka, chociaż co dla jednego za wsześnie, to dla innego za późno (chodzi mi zarówno o rodziców, jak i o dzieci). Po prostu żal mi trochę tego świata, w którym podwórko było centrum wszystkiego. Naprawdę nie widzę, jak miałabym to przełożyć na moją dzisiejszą rzeczywistość i liczę na jakieś genialne podpowiedzi.
          • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 12:06
            Ostatnio usłyszałam, że córka znajomych (lat 17,5), która dotychczas była przez rodziców "przy okazji" zawożona wszędzie, musiała sama przyjechać do domu z centrum Warszawy i prawie się popłakała, tak się czuła zagubiona. Ich samych to przeraziło na tyle, że stwierdzili, że robią jej naukę samodzielności i od tej pory ma wszędzie jeździć sama. Takiej młodzieży jest coraz więcej.
            • aneta-skarpeta Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 12:26
              teraz widze poprawę, ale z 2 lata temu byłam przerażona
              zielona okolica, bloki, duzo malych dzieci, weekend, a moj syn nie ma sie z kim bawic na podwórku

              za to był zapraszany "pograc na komputerze"
      • ira_07 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:33
        Ale dlaczego zaraz samopas? Czy jedyną alternatywą dla napiętego grafiku i ciągłej kontroli rodzica jest samopas i totalny luz?

        Czy dziecko nie może po prostu po szkole iść do ogródka, na plac zabaw pod blokiem, biegać z rówieśnikami (czy to już może samopas: mamo idę na boisko, będę grać w piłkę z Jaśkiem i Maćkiem)? Nie może sobie w pokoju posiedzieć, poczytać, rysować, pooglądać TV (zgroza!), zaprosić koleżankę/kolegę?


        Zapewne dzieci na chińskiej wsi w wieku dwóch lat biegają samopas i
        > eksplorują świat, tylko to pociąga za sobą ryzyko, którego ja nie jestem jeszcz
        > e w stanie zaakceptować.

        A czy dziecko nie może po prostu bawić się we własnym ogródku (nie mówię o dwulatku) ze znajomymi? Nie może grać w gumę, skakać na skakance, bawić się w chowanego? Dziecko bez 100 dodatkowych zajęć to od razu wałęsające się po okolicy?

        Więc jak w praktyce mogę skorzystać na tym filmie,
        > poza tym, że się tylko dodatkowo zestresuję, że "jeszcze i to"?

        > Filmu nie widziałam

        Może obejrzyj?
        Nie miałam wielu zajęć dodatkowych po szkole, czasem jakieś tańce, kółko plastyczne, polonistyczne, angielski itp. Wracałam do domu, odrabiałam lekcje i miałam czas dla siebie, po prostu. Nikt mi nie musiał nic proponować: uwielbiałam czytać, rysować, bawić się w ogrodzie, czasem odwiedzałam sąsiadkę rówieśniczkę, czasem ona mnie
    • aneta-skarpeta Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 12:24
      nie ogladalam tego programu, ale domyslam sie, że mam podobne zdanie

      nie chodzi o zostawianie 6 latka na noc w domu samego- bo jest juz dorosłe

      niemniej jednak wazna jest nauka samodzielnosci

      ja byłam wychowywana z dojezdzającą babcią- w domu zawsze ktoś był- tak do 4 kl. podst.

      ale ja sama chodziłam do szkoły, na podwórko nawet w zerówce i 1 klasie

      na porządku dziennym było krzyczenie pod blokiem "mamoooo!" i krzyki mamy " do domu!"

      moj syn ma 9 lat, od 6 r.z. zaczynałam samodzielne wychodzenie na dwór- powolutku
      od roku sam wychodzi do szkoły, wraca, rozwiesi pranie, odkurzy ( przemilcze efektwink) zje ( jak przypomne), pojdzie do kolegi, zrobi podstawowe zakupy, wyjdzie na rower itd

      i moja mama jest przerażonasmile choc sama robiła praktycznie to samo w tym samym miejscu miastasmile ale ona uwaza, ze w galeriach trzeba miec dziecko na lancuchu, bo go porwa w celu wycięcia nerki- a keidys o tym sie nie slyszałobig_grin

      aha moj syn nie chodzi na zadne dodatkowe zajecia

      nie licze niezorganizowanych wypadkow na basen etc
    • echtom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 12:45
      Ale obecność rodziców nie wyklucza swobodnej zabawy. Kiedy miałam kilkuletnie dzieci, zapraszałam znajomych z dzieckiem/dziećmi w podobnym wieku - dorośli siadali przy stole, maluchom rzucało się na dywan klocki czy inne zabawki i bawiły się razem. Jasne, że od czasu do czasu któreś młode przychodziło do stołu z poważnym problemem, ale po jego rozwiązaniu było przeganiane z powrotem do zabawy wink Na własną rękę zaczęły poznawać świat parę lat później - do dziś wszystkie uważamy, że wieś jest znakomitym środowiskiem dla rozwoju małych dzieci.
      • verdana Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 12:50
        Nie wyklucza u bardzo małych dzieci. U szesciolatkow - już raczej tak.
        Ja wolałam zaryzykować, wysylając 5-6 latka po zakupy do bliskiego sklepu, czy 9-latka tramwajem na zajęcia, niż wychowa dzieci, ktore nie daja sobie rady bez obecnosci rodzicow.
        • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:07
          Nie chcę ryzykować na siłę. Na siłę, bo jakby co "do osiemnastki nie przejadą kilku przystanków tramwajem". Dzisiaj by przejechały więc czemu jako dorosłe osoby miały by tego nie zrobić?

          Wiem, że dzieciaki poradzą sobie wielu sytuacjach. Jest kilka do których chciałabym aby jeszcze dorosły. Rok temu zaginęła w Pradze dziewięcioletnia dziewczynka. Okazało się, że została uprowadzona przez pętającego się po osiedlu gościa. Nie było happy endu.
          • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:10
            Uprowadzają także dorosłych ludzi. Czy w związku z tym przestałaś wychodzić z domu?
            • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:19
              Oczywiscie, że nie. Ja jednak wiem, że w starciu z agresorem mam spore szanse. Co do swoich dzieci - wątpię. Raz, nie miały jeszcze zetknięcia z agresją. Dwa, są małe i drobne. Mam jednak nadzieje, że za rok będą same wracać ze szkoły. Teraz są w pierwszej klasie. Na ich korzyść przemawia to, że są we dwójkę.
              • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:57
                A skąd wiesz, że masz spore szanse w starciu z agresorem? Byłaś kiedyś obiektem przemocy ze strony mężczyzny?
                • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:01
                  Tak. Może nie w jakieś super dramatycznej ale wiem, że jak co MAM SZANSĘ.
                  • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:22
                    Ja miałam okazję zostać pobita przez mężczyznę. Lubię myśleć, że gdybym się spodziewała ataku to potrafiłabym jakoś zareagować. Niestety atak był dla mnie zaskoczeniem. Po pierwszym ciosie upadłam na ziemię i straciłam przytomność. Wokół byli ludzie i nikt się nawet nie obejrzał, nikt nie stanął w mojej obronie.
                    • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:30
                      Ja nie twierdze, że zawsze dorosły musi wyjść cało z opresji. Tak samo jak nigdy nie przyszło by mi dopatrywać się winy ofierze gwałciciela. Bo kusiła, bo łaziła itd. Faktem jest jednak, że dzieci to proste ofiary. Nawet jeśli nie chcemy tej myśli do siebie dopuszczać.
      • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 12:50
        Właśnie w tym rzecz, że bez rodziców dwa kroki dalej wszystkie te "poważne" problemy dzieci muszą rozwiązać same.
        • echtom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:40
          No ale to w przypadku dzieci w wieku 6+. W przedziale 2-5 sukcesem jest, kiedy dziecko potrafi się czymś zająć samo lub w "niezorganizowanej" grupie.
          • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:46
            Moim zdaniem jednak wcześniej, szczególnie jeśli w tej niezorganizowanej grupie są dzieci starsze i młodsze. Ale nie chodzi o wyznaczanie precyzyjnych przedziałów wiekowych.
    • methinks Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:01
      Kilka lat temu Ameryka wstrzymala oddech, bo Lenore Skenazy, dziennikarka z Nowego Jorku, pozwolila swojemu 9-letniemu synowi na samotny powrot metrem do domu (dstal do reki mape metra i kase na ewentualny telefon). Dotarcie do celu zajelo mu nieco ponad godzine.

      Pani opisala to wydarzenie w swojej rubryce i sie zaczelo. Zostala nazwana "Najgorsza matką Ameryki" (wyguglajcie "America's worst mother" i zobaczycie), telewizje i rozglosnie bily sie o wywiady z nia, oskarzano ja m.in. o znecanie sie nad dzieckiem i musiala wytrzymac ostrzal krytyki roznej masci psychologow, socjologow, pedagogow i innych -gogw. Synowi nic sie nie stalo, z tego, co mi wiadomo, nadal zyje. Nie wiem tylko, czy USA otrzasnely sie juz z tego szoku, czy jeszcze jego echa pobrzmiewaja.
      • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:03
        Wspominano o tej pani w tym programie, były wypowiedzi jej i jej syna.
        • methinks Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:12
          Czyli plotki sie potwierdzaja - naprawde przezyl.
          • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:13
            Przeżył i mówił, że cudownie było czuć się tak wolnym pierwszy raz w życiu.
            • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:22
              Pewnie, ze to cudowne uczucie. Kiedy pierwszy raz szłam do sklepu (na wsi, wcale nie blisko) tez się czułam doskonale. Po powrocie do domu okazało się, że mnie sprzedawca oszukał na sporą sumę. big_grin
              • verdana Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:25
                I nauczyłaś się, ze resztę trzeba sprawdzać.
                mam wrazenie, ze teraz najwazniejsze jest bezpieczeństwo, doprowadzone do ostatecznosci i ustrzezenie dziecka przed wszelkimi błędami. Cóż, dzieciństwo to czas, gdy człowiek się uczy, na własnych błędnach lepiej, niż z trucia dorosłych. Pewnie,z ę dziecko może zostać oszukane, przestraszone, ze moze poczuć się niepewnie (jak moj syn, gdy tramwaj zmienił trasę) - i bardzo dobrze. Dzięki temu uczy się podejmować własne decyzje i być niezaleznym od rodziców i ich wymagań.
                Obawiam się, ze pokolenie wychowane tak, że do 12-14 roku życia jest stale pod nadzorem doroslych moze nie wykształcić w sobie jednej z najwazniejszych cech, ktore gwarantują przetrwanie - dbania o siebie samego, czujnosci, umiejetności szybkiej decyzji.
                • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:28
                  Wtedy nie było tak jak dziś, że samoobsługa i masz cenę wywaloną przed oczyma a na kasie wyświetla ci się ile masz dać a w łapie ląduje ci paragon.
              • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:25
                Bezcenne doświadczenie, które na pewno wiele Cię nauczyło.
                • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:29
                  Tak, nie chodziłam już do tego sklepu.
                  • lacitadelle Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:50
                    no to jest cenna nauka, ja przed swoim dzieckiem nie ukrywam, że świat to dobro, ale i zło - nie ma jeszcze trzech lat, ale jak pyta, czemu w autobusie urwana jest poręcz albo kto to jest złodziej, to mu tłumaczę, adekwatnie do wieku, ale bez ściemniania. Po to m. in. ludzie wymyślili bajki o czerwonym kapturku, żeby dzieci od najmłodszych lat uczyć, że nie każdy im dobrze życzy i że trzeba na siebie uważać. Małe dziecko przyjmuje to wszystko zupełnie naturalnie, dla starszego, chowanego pod kloszem, to może być prawdziwy szok.
                    • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:55
                      Innego sklepu na wsi nie było. Tyle wyszło z nauki, że zakupów nie chciałam długo uskuteczniać. No, ale może jako życiowa mądrość to się liczy dla kogoś big_grin
                      • madre.online Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 15:20
                        Są różne sposoby radzenia sobie z problemami, między innymi walka albo ucieczka. Może szkoda, że wtedy nie przepracowaliście tematu, teraz się sporo o tym mówi, żeby uczyć dziecko tej pierwszej metody, że ucieczka od problemu jest najgorszym wyborem.
    • joanna29 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:36
      Tak mnie zastanawia to samodzielne jeżdzenie dzieci autobusami czy tramwajami. Bodobno ma to uczyc samodzielności, bo nie wypada aby rodzice wozili. Mój chłop osobisty nie potrafi jezdzić ani autobusem, ani trawajem, PKS i PKP, nie wie gdzie są przystanki, gdzie kupić bilet, nawet nie wie, że trzeba napisnąć przycisk aby drzwi się otworzyły. Oczywiście może sie tego wszytskiego dopytać. Ostatnio jechal transportem publicznym z 20 lat temu. Uważam, że mój 10 latek też nie będzie potrzebował takiej wiedzy do życia, co najwyżej czasem dla rozrywki. Wolę, żeby się nauczył jezdzić taxi.
      Jest jeszcze kilka innych dziedzin życia, ktore w mojej młodości były na porządku dziennym, a teraz są na "wymarciu". Może się nam wydawać, że to brak samodzielności dzieci, ale to raczej inne czasu.
      Któraś z Was pisze, że w weekendy jej dziecko nie ma z kim się bawić na podwórku. U mnie jest tak samo, ale nie dlatego, że dzieci siedzą zamkniete w domu, ale dlatego że wyjezdzają z rodzicami i poprostu ich nie ma. Szybciej spotkamy się z sąsiadami gdzieś na imprezie dla dzieci niż w weekend na podwórku.
      • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:40
        Jak się nie mieszka w Londynie to komunikacja miejska to pryszcz. Nawet dla dzieci. Nie rozumiem czego tu się uczyć. Zwłaszcza jak dziecko nawet pod opieką tylko jeździ autobusami, trolejbusami czy tramwajem nabywa podstawowych umiejętności i przyswaja wiadomości odnośnie drogi. Tak OT.
        • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:51
          W jakim wieku w takim razie Twoje dziecko mogło samo się poruszać publicznym transportem?
          • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 13:59
            Pisałam, że mam pierwszoklasistów, tak? I że do szkoły będą jeździć same dopiero za rok. Wiedzą jednak jakie trolejbusy i autobusy gdzie jadą. Na jakim przystanku wysiąść. Same kasują bilety. Chyba, że jest miesięczny. I tak dalej. Akurat transport widzę bardzo optymistycznie tongue_out
            • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:12
              Wybacz, nie zapamiętałam.
      • verdana Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:04
        A nie wpada ci do głowy, ze Twojego syna może nie być stać na taksówke, gdy będzie dorastającym chłopakiem? Że 16-latek, ktory nie umie korzystać z komunikacji miejskiej, musi czekać na mamusię, ktore go odwiezie ze szkoły, czy zawiezie do kina? Że oznacza to pelną zalezność nastolatka od rodziców, choćby w kwestii finansowej, bo musza mu na taksowkę dać - albo nie dać? ze koledzy w gimnazjum, liceum i na studiach zazwyczaj korzystają z komunikacji?
        • joanna29 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 15:02
          Jeżli mnie będzie stać na taxi to moje dziecko też. Jako 16 latek to już będzie mógł jeżdzic skuterem. Jak bedzie potrzebował jako 16 latek przejechac się trensportem publicznym to juz będzie na tyle duży, ża sam sobie poradzi z opanowaniem tej sztuki. Ja po prostu nie widze sensu uczyć 7 czy 8 latka poruszania się komunikacją miejską, tylko po to aby umiał.
          • verdana Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 15:16
            I narażać się na smiech kolegów. Bo oni jadą autobusem, a biedaczkowi mama pozwala tylko taksówką. Żenada totalna.
            Nie mowiąc już o tym, ze jak rozumiem, zamierzasz syna utrzymywać do końca jego dni...
          • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 15:18
            Moim zdaniem mylne jest założenie, że wystarczy osiągnąć odpowiedni wiek i wtedy wszystkie umiejętności przyjdą same. Oczywiście 16-latek, który umie czytać, będzie miał techniczną możliwość przeczytać rozkład jazdy czy trafić na odpowiedni przystanek. Problem polega na tym, że stopniowo od dzieciństwa musi nauczyć się brać za siebie odpowiedzialność, a to oznacza podejmowania setek drobnych decyzji, np. właśnie czy bardziej opłaca się jechać autobusem czy taksówką. Sama techniczna umiejętność to pryszcz.

            Gdybym nie znała osób w tym wieku, które mają tego typu problemy, też pewnie uznałabym, że to niemożliwe. Ale znam i ostatnio zaczęło mnie zastanawiać skąd się to bierze.
      • angazetka Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 15:20
        > Mój chłop
        > osobisty nie potrafi jezdzić ani autobusem, ani trawajem, PKS i PKP, nie wie g
        > dzie są przystanki, gdzie kupić bilet, nawet nie wie, że trzeba napisnąć przyci
        > sk aby drzwi się otworzyły

        Dość upiorne. Mam nadzieję, że syn znajdzie w sobie wystarczająco dużo inteligencji, by się tego sam nauczyć.
        • edelstein Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 16:43
          Dlaczego upiorne?jak ja jezdzilam lat x temu w innym kraju komunikacja miejska, bilet kupowalo sie w kiosku, kasowalo w autobusie, tramwaju i jechalo, teraz tu gdzie mieszkam sa automaty z biletami i troche mi zajelo rozgryzienie jak, gdzie i kiedy nacisnac, jako dorosla kobieta musialam prosic o pomoc. I co mi dalo to, ze jako iles tam latka jezdzilam komunikacja, skoro technika poszla do przodubig_grin Nie wierze, ze wszyscy ci ktorzy mnie pytaja jak kupic ten cholerny bilet byli wozeni do szkoly samochodami, taksowkami, przez szoferow itd. nie ten przedzial wiekowywink Moj osobisty musial raz skorzystac z komunikacji i jechal na gape(kupil totalnie niewlasciwy bilet), bo akurat nie bylo nikogo kto by mu wytlumaczyl, ktory jest wlasciwytongue_out ten sam osobisty iles lat temu ta komunikacja jezdzil tylko wtedy tez nie bylo automatow. I uwierz trzeba troche postudiowac wszystko co wyswietla sie i jest naklejone powyzej, by zrozumiec o co chodzi (jakies 15min na pewno), bez pomocy obcykanego z automatami podroznika srodkami komunikacji miejskiejbig_grin
          Nie wiem jak teraz w Pl, ale tu biletu na autobus komunikacji miejskiej kupionego u kierowcy sie nie kasujetongue_out za moich czasow w pl jak najbardzie sie kasowalo.
          Technika idzie do porzodu, jeszcze pare miesiecy temu bilet miesieczny odczytywali kierowcy lub kontroler, teraz przy wejsciu jest czytnii, przesuwa sie bilet i jak piknie znaczy, ze jest waznytongue_out
          • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 16:53
            Jeszcze raz napiszę: nie chodzi o techniczną umiejętność. Chodzi o to, żeby się nastolatek czy dorosły człowiek nie bał wybrać w podróż; żeby miał poczucie, że sobie poradzi, w razie nieprzewidzianych okoliczności, żeby w ogóle mu się chciało gdzieś jechać, coś zobaczyć, z kimś się spotkać.
            • nanuk24 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 17:06
              i samochod sie swietnie do tego nadaje.
              • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 23:45
                Tja, tyle że wtedy na pierwszą samodzielną wyprawę trzeba poczekać do osiemnastki, bo wcześniej nie dostanie się prawa jazdy, albo dłużej, bo trzeba jeszcze mieć ten samochód.
                • minerallna Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 01:08
                  Akurat mylisz się. Wystarczy mieć 16 lat. Jak rodzice dadzą na prawo jazdy to i samochód pewnie kupią.
                • nanuk24 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 01:54
                  do szesnastkiwink
                  Mieszkam w takiej okolicy, ze zeby dotrzec na stacje kolejowa(autobusow niet) trzeba brac tylek w samochod i sie wiesc 15 minut.

                  Nie wiem, ta nieroztargniona amerykanska mlodziez, ktorej sie wczesniej mialo na oku do 12 roku zycia, mamusie dmuchaly i chuchaly i trzymaly reke na pulsie jakos sobie w momencie przekroczeniu tej magicznej 16wink daja sami rade. Robia prawo jazdy, kupuja pierwszy samochod - zdarza sie, ze za swoje pierwsze pieniadze(choc generalizuje, oczywiscie), a majac 19 wyfruwaja z gniazdka mamusi i tatusia, rozkladaja skrzydla i sobie radza i powiedzialabym nawet lepiej, niz polskie dzieciacz, ktore majac 6 lat wykopywane z domu z biletem PKP w reku, a jako trzydziestoletnie byczki nie dosc ze uczepieni maminego mieszkania i portfela sprowadzaja na bark matki swoj przychowek.
                  • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 17:41
                    To pocieszające, co piszesz.
                    • minerallna Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 14.05.11, 00:53
                      Ale ja pisałam o młodzieży w Polsce. Tak, wystarczy mieć 16 lat by mieć prawko i samochód którym można jeździć. Kategoria B1.
                      Nie wiem czy się dobrze podpiełam pod posty, wybaczcie smile

                      Co do reszty to nie wiem. Zapewne jako istota kochajaca acz wredna nieletnie wykopie z domu w wieku odpowiednim wink
            • kiniox Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 17:08
              To ja jeszcze dołożę trochę niepopularną drugą stronę medalu. W rodzinie męża, która żyje w małym miasteczku, dzieci wychowują się wciąż tak, jak wychowywaliśmy się my, tzn. głównie na podwórku, bez wyreżyserowanej rozrywki. Ja wiem, że to częściowo jest po prostu kwestia typu rodziny, ale nie widzę wcale, żeby to ich nauczyło samodzielności, przedsiębiorczości, pewności siebie, czy czego tam jeszcze. Wręcz przeciwnie raczej. Widzę, że jako nastolatkowie nie wiedzą po prostu, co ze sobą zrobić i raczej wymyślają różne głupoty, niż twórczo spędzają czas. Nie sa pewni siebie. Raczej nie widzą dla siebie opcji. Więc to chyba naprawdę nie jest aż tak istotne, czy wychowujesz się sam na podwórku, czy w sposób zorganizowany przez rodziców, a raczej liczy się jakie wartości dziecku wpajasz i do czego zachęcasz. Tak się pocieszam.
              • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 23:43
                Na pewno masę czynników ma znaczenie, to w jakim się otoczeniu żyje i jakie ma modele do naśladowania wokół siebie również.
            • edelstein Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 17:37
              I w tym ma pomoc puszczanie samopas? 6,8latek sam w komunikacji miejskiej, szkola przetrwania made in miasto, nie dziekuje, postoje. Dziecko uczysz plywac rzucajac je na gleboka wode? bo dla mnie jazda takiego dziecka komunikacja, posylanie na jakies smieszne kolonie tylko po to zeby sie potem "nie bal" jest dla mnie dalszym ciagem wyscigu miedzy rodzicami, najpierw bylo "ktore dziecko szybciej zaczelo..."potem"ktore dziecko wiecej umie..." a na koncu "ktore dziecko jest bardziej samodzielne..." nie mowiac o tym, ze taki 6latek w tramwaju musi miec niezlego stracha.
              Dziecko bedzie mialo poczucie, ze sobie poradzi gdy rodzice beda je w tym utwierdzac, a nie gdy wsadza go do pociagu na stacji x i kaza dojechac do stacji y. Z tego co pamietam pierwszy raz wolno bylo mi wyjsc samej na spacer po miescie w wieku lat 13, w dluzsza podroz bez zadnej osoby doroslej pojechalam jakos w wieku lat 16. Nie czuje sie niesamodzielnabig_grin
        • drinkit Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 21:39

          > Dość upiorne. Mam nadzieję, że syn znajdzie w sobie wystarczająco dużo intelige
          > ncji, by się tego sam nauczyć.

          Jakie tam upiorne. Ja na pół roku wyłączyłam się całkowicie z komunikacji miejskiej (jeżdżę wyłącznie rowerem). W tym czasie wprowadzono w moim mieście karty magnetyczne, które się doładowuje, postawiono nowe automaty na przystankach, zamontowano też je w tramwajach, a bilety można kupić przez internet będąc w tramwaju. Ja się czuję jak ufoludek teraz, nic nie kumam. A nie chce mi się ogarniać tego wszystkiego, bo naprawdę rzadko jeżdżę komunikacją miejską.
    • czarnaalineczka Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:16
      oglądałam
      film z serii amerykanie odkryli oczywistą oczywistość tongue_out

      a rozmowa jak widze zamiast o tym o czym był film skupiła się na komunikacji miejskiej i sklepie wiejskim wink
    • an_ni Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:25
      filmu nie ogaldalam, ale ogolnie dotykajac tematu to nie zauwazylam zeby szlaje podworkowe mialy bardziej rozwiniety mozg od mojego zaopiekowanego dziecka wink
      smiem powiedziec ze wrecz odwrotnie
      owszem moze takie dziecko, w tym moja croka, jest mniej samodzielna i zorientowana w swiecie, ale dla 5,5 latki to jeszcze za wczesnie na poznawanie swiata na wlasna reke, zreszta wg mnie przez najblizsze 5 lat to tez za wczesnie za totalny samopas
    • tully.makker Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:25
      Niestety nie ogladalam filmu - nie mam czasu ani specjalnej ochoty na ogladanie TV, a le z kierunku dyskusji wnosze, ze nie ma innej alternatywy, niz trzymanie dziecka pod kloszem albo puszczenie 6-latka samego komunikacja miejska w podroz? BTW - gdybym zobaczyla tak male dziecko samo w autobusie, najpewniej wezwalabym policje.
      Moj 6 latek wie, co sie robi w metrze, autobusie i w tramwaju, bo w ramach atrakcji zostal nimi przewieziony, tym niemniej jeszcze dlugo nie bedzie podrozowal nimi sam.
      Wiem, ze moje metody wychowawcze sie sprawdzaja, nawiasem mowiac, bo mam na stanie bardzo samodzielnego 19-latka, ktory jednoczesnie dzieki starannemu nadzorowi uniknal potencjalnych problemow towarzyszacych zmuszaniu dzieci do nadmiernej i przedwczesnej samodzielnosci.
      • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 14:43
        nie ma innej alternatywy, niz trzyman
        > ie dziecka pod kloszem albo puszczenie 6-latka samego komunikacja miejska w pod
        > roz?

        Ja jakoś nie zauważyłam takiego tonu w tej dyskusji.

        Chętnie przeczytam co dla Ciebie oznacza samodzielność w wydaniu dziewiętnastolatka. Rzucamy tu hasłami, które nie mają precyzyjnych definicji.
        • sylwiawkk Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 15:23
          oglądałam film i dokładnie o to mi chodziło w moim poprzednim wątku: my dzieci tamtych rodziców:
          ja też uważam że my sie wychowalismy na samodzielnych ludzi ponieważ musielismy uwazać na siebie od wczesnych lat dzieciństwa a nasze dzieci są wyręczane praktycznie we wszystkim np: zakupy lekcje sprzątanie pokoju, wyprowadzanie psa. obecnie prawie w kazdym domu jest jakis samochód i dzieci nie maja pojęcia co to autobus a juz na pewno nie co to pociąg.
          w naszych czasach po szkole rzucało sie plecak i szło na podwórko póki gwiazdy nie zaswieciły na niebie, a dzisiejsze dzieci siedzą przed komputerem albo telewizorem i ewentualnie jak rodzice znajdą czas na sobotę lub niedziele to pójdą łaskawie z dziećmi do parku [ bo przecież w weekend sie sprząta lub odpoczywa po tygodniu pracy]
          ja jestem ciekawa jakie będą konsekwencje takiego wychowania pod kloszem.
          A jesli chodzi o porwania czy pobicia to w tamtych czasach jak i w tych jest tyle samo, po prostu ktos miał pecha i znalazł sie w nieodpowiednim czasie i miejscu.
          • kiniox Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 15:59
            Wiem, że tego z moich wypowiedzi nie da się tak łatwo wyczytać, ale ja się zasadniczo zgadzam z tezą, że dzieci trzeba uczyć samodzielności, że my się wychowaliśmy na podwórku i nic nam sie nie stało, że rodzice bywają przewrażliwieni itd. Ja sama jako siedmioletnie dziecko jeździłam po szkole sportowej na kilka godzin na treningi na stadion, przez całe miasto, tramwajem i autobusem (z przesiadką) i żyję. Wychowałam się, co zaznaczyłam, z kluczem na szyi i zawsze byłam bardzo samodzielną jednostką. Nie zmienia to faktu, że pamiętam też co najmniej trzy bardzo niebezpieczne sytuacje, z których udało mi się wyjść cało, dzisiaj myślę, że jednak cudem, a nie dzięki mojej zaradności siedmiolatki.
            Jednocześnie jednak irytuje mnie ta maniera, czy moda na udawanie, że świat od naszego dzieciństwa się nie zmienił. Zmienił się i to bardzo. Mieszkałam w samym centrum Warszawy, tak, że bardziej w centrum nie można, a jednak wszystkie dzieci w okolicy chodziły ze mną do tej samej szkoły, wszyscy okoliczni sklepikarze znali z imienia nas i naszych rodziców, sąsiedzi, którzy już o 16h00 byli w domu po pracy, wiedzieli o sobie niemal wszystko. Do szkoły, na zakupy, do koleżanki itp. chodziło się przez jedną ulicę, po której samochód jechał raz na pół godziny, a potem kontynuowało się drogę przez park. Rodzice widzieli nasze podwórko z okna etc. Moje dziecko nie ma ogródka, podwórka, ani parku nie tylko w zasięgu wzroku, ale nawet w okolicy osiągalnej dla niego z buta. Ma za to knajpki, atrakcje turystyczne, dworzec, kanał, czteropasmówkę i rzesze miejscowych i turystów porozumiewających się ze sobą milionem języków (których moje dziecko akurat nie zna). Moje dziecko nie ma też raczej szans na szkołę w okolicy i na kolegów ze szkoły pod nosem, bo do jego szkoły dzieci będą się zjeżdżać zewsząd i tam też będą wracać po szkole. Okoliczni sklepikarze zmieniają się szybciej, niż jesteś w stanie powiedzieć "prestidigitator". Stąd organizowanie dziecku życia, w tym rozrywki, staje się niejako koniecznością dłużej, niż to miało miejsce w moim dzieciństwie. Mój syn jest akurat wyjątkowo samodzielny i hej do przodu, jak na dwulatka, i jestem przekonana, że szybko zacznę mu pozwalać na pierwsze samodzielne wyprawy, drobne sprawunki itp. Bo to leży także w mojej, nieco wilczej, matczynej naturze. Ale uważam, że nie ma co wieszać psów na rodzicach, że źle wychowują dzieci, bo zmiana podejścia nie wzięła się znikąd.
            Stąd moje pytanie - czy film daje jakieś praktyczne podpowiedzi, czy tylko wiesza psy na rodzicach? Obejrzenie go wymagałoby ode mnie wysiłku organizacyjnego i chciałabym zupełnie szczerze wiedzieć, czy jest po co go podejmować.
            • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 16:17
              Film na nikim psów nie wiesza. To raczej takie ogólne rozważania. Nie oferuje też żadnych cudownych rozwiązań, bo takich nie ma. Po prostu przedstawia problem. Ja jestem akurat na takim etapie, że bardzo mnie to dotyczy, bo moja córka ma sześć lat i moim zdaniem dojrzała do większej samodzielności. I tu np. napotykam opór mojej matki, która każe mi jej pilnować na własnym podwórku, chociaż mnie w jej wieku posyłała samą na piechotę do szkoły. Głośno się zastanawiam, jak postępować.
              • kiniox Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 16:39
                Kiedy byłam nastolatką mój tata powiedział mi raz: "dziecko, jak ja sobie pomyślę, że ty byś mogła robić to, co ja robiłem w twoim wieku, to mi się słabo robi". Więc myślę, że to Ty wiesz lepiej, co robić, niż Twoja mama. Znasz też lepiej swoje dziecko.
              • triss_merigold6 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 16:42
                Wiesz, moje ma skończone 6 lat i od niedawna wychodzi sam na zamknięty, ogrodzony plac zabaw. Widzę dziecko z balkonu, na placu zabaw zawsze są jacyś rodzice - sąsiedzi, znamy się przynajmniej z widzenia czy przedszkola/szkoły. Wyglądam co chwilę i generalnie zwracam uwagę na to z kim i jak syn się bawi.
                Opcja puszczenia dziecka w tym wieku w otwarte osiedle bez osoby dorosłej - po moim trupie. Ja w tym wieku też nigdzie sama (bez dorosłych) nie wychodziłam i nie przeszkodziło mi to w wieku nastoletnim/dorosłym w korzystaniu z różnych środków komunikacji czy swobodnym poruszaniu się po miastach w Polsce i za granicą.
                • triss_merigold6 I jeszcze coś 12.05.11, 16:48
                  Tak, w dużej mierze reżyseruję synowi dzieciństwo. Ma zajęte 3 popołudnia w tygodniu sportem i zbiórkami zuchowymi, w weekendy planujemy co będziemy razem robić i niemal zawsze są to wyjścia/wyjazdy lub spotkania ze znajomymi dziećmi pod opieką rodziców. Wyjścia, które często łączą rozrywkę z poszerzaniem horyzontów i poznawaniem czegoś nowego - muzea, warsztaty, atrakcyjne parki, teatry dla dzieci etc.
                  To procentuje, już zaprocentowało chociażby przy diagnozie dojrzałości szkolnej - zaznaczono w opisie, że moje dziecko ma bardzo dużą wiedzę ogólną, wyjątkowo bogate słownictwo i dużo różnych zainteresowań.
                  • bri Re: I jeszcze coś 12.05.11, 17:04
                    Na fimie było też o tym. Okazuje się, że są dzieci, które są liderami tylko w sytuacji, kiedy aktywność jest organizowana i oceniana przez dorosłych - czyli właśnie, np. w szkole, w szkolnej drużynie sportowej itp. Na podwórku, kiedy dzieci organizują sobie zabawę same miejsce liderów zajmują zazwyczaj inne dzieci.

                    Pytanie czy przewagę w życiu zdobywa się tak jak w szkole: podając prawidłowe odpowiedzi na pytania nauczyciela, czy tak jak na podwórku: negocjując swoją pozycję i budząc szacunek wśród uczestników gry...

                    Oczywiście wcale nie neguję, że dziecko wynosi pewne korzyści z atrakcji organizowanych przez rodziców.
                    • aandzia43 Re: I jeszcze coś 12.05.11, 21:01
                      > Pytanie czy przewagę w życiu zdobywa się tak jak w szkole: podając prawidłowe o
                      > dpowiedzi na pytania nauczyciela, czy tak jak na podwórku: negocjując swoją poz
                      > ycję i budząc szacunek wśród uczestników gry...

                      Odpowiem ci na pytanie. Przewagę w życiu zdobywa się dostając u zarania i jeszcze chwilę później potężny zastrzyk miłości, uwagi, adekwatnej do wieku opieki i organizacji życia, adekwatnej do wieku i poziomu stymulacji intelektualnej i fizycznej oraz adekwatnego do wieku i poziomu poszerzania horyzontów. I w związku z powyższym jakoś tak mi wychodzi, że en masse oczywiście, bez drastycznych wyjątków w tę i z powrotem, najlepiej się mają finansowo, zdrowotnie i uczuciowo osobniki z zamożnych, kształconych domów, otoczone w dzieciństwie skrupulatną opieką.
                      Jak dzieciak np. wyjeżdża z rodzicami za granicę dwa razy do roku, zna języki (bo go ich uczą od przedszkola), obserwuje starych w akcji i doświadcza świata sam na sobie, to sorry, ale umiejętność przemieszczenia się tramwajem po mieście ma się nijak do skali jego doświadczeń. W razie Niemca taki światowy dzieciak przemieści się tym tramwajem, dogada się z ludźmi, zapyta o drogę (nawet cudzoziemcawink. Ale poza tym poradzi sobie również na lotnisku, w samolocie, pociągu, w instytucji tej i owej. A dzieciak, który jeździ tylko tramwajem skazany jest tylko na tramwaj. I wyżej nerek nie podskoczy.

                      A jeśli chodzi o negocjowanie, zdobywanie pozycji lidera, odnajdywanie swojego miejsca w grupie rówieśniczej, to jest na to wystarczająco dużo miejsca w życiu dziecka ze zorganizowanym planem tygodnia. Wszędzie tam, gdzie są zajęcia dla niego, są również rówieśnicy i ich relacje nigdy nie podlegają pełnej kontroli dorosłych. Śmiem tweirdzić, że dorośli często guzik wiedzą i widzą, nawet sprawując kontrolę nad taką grupką.
                      • bri Re: I jeszcze coś 12.05.11, 23:28
                        Właśnie w tym wątku chodzi mi o to, żeby porozmawiać trochę o tym, czym dla Was jest ta "adekwatna do wieku opieka i organizacja życia". Wybacz, ale to co napisałaś niesie ze sobą niewiele treści (chociaż brzmi porywająco wink.

                        Poza tym na szczęście świat jest trochę bardziej skomplikowany niż to przedstawiasz i chodziło po nim masę ludzi, którzy mimo iż w dzieciństwie zbyt wiele uwagi ze strony dorosły nie dostali, to osiągnęli dużo więcej niż niejedno wychuchane, wyszkolone i wszechstronnie obdarzone oczko w głowie rodziców.
                        • kiniox Re: I jeszcze coś 13.05.11, 00:06
                          Wydaje mi się, że to nie chodzi o adekwatność do wieku, tylko do usposobienia i stopnia rozwoju emocjonalnego i intelektualnego konkretnego dziecka.
                        • aandzia43 Re: I jeszcze coś 13.05.11, 17:03

                          > Poza tym na szczęście świat jest trochę bardziej skomplikowany niż to przedstaw
                          > iasz i chodziło po nim masę ludzi, którzy mimo iż w dzieciństwie zbyt wiele uwa
                          > gi ze strony dorosły nie dostali, to osiągnęli dużo więcej niż niejedno wychuch
                          > ane, wyszkolone i wszechstronnie obdarzone oczko w głowie rodziców

                          No właśnie napisałam, że nie biorę pod uwagę wyjątków od reguły, tylko piszę o tej niechętnie akceptowanej przez wiele osób regule. Na jednego Janka Muzykanta, który mimo ciężkich początków został jako takim muzykiem, przypada stu Janków Muzykantów, którzy skończyli marnie. A najwięksi muzycy i kompozytorzy mieli wielkie wsparcie rodziny i/lub sięgającą pokoleń wysokiej klasy tradycję w tym temacie. To jest ta reguła. Trochę przerysowany przykład, bo talent muzyczny to dziedzina działalności wymagająca konsekwentnej pracy od wczesnego dzieciństwa, ale za to klarowny.

                          Jest reguła "czuwaj nad dzieckiem, inwestuj w nie UWAGĘ, miłość, czas, pieniądze, wysiłek, całą swoją mądrość i intuicję, a pozwolisz mu się rozwinąć maksymalnie, jak na jego wrodzone uwarunkowania". Czepianie się jak pijany płota wyjątków od niej przypomina mi wywody z wątku obok "a moja babcia, ciocia, sąsiadka nie były szczepione na odrę i nie umarły". Chyba wystarczy.
                          Poza tym reguła ta nie jest akceptowana z powodu "nie mogę zapewnić swojemu dziecku takich warunków i takiej opieki, jak więksi ode mnie, to sobie poracjonalizuję, że dziecko trzeba rzucać na głęboką wodę". Lub "nei mam pomysłu/jestem leniwy/nieszczególnie mądry to sobie poracjonalizuję, że dziecku trzeba dać jak najwięcej swobody i wolnego czasu". Jeszcze parę powodów by się znalazło.


                          > Właśnie w tym wątku chodzi mi o to, żeby porozmawiać trochę o tym, czym dla Was
                          > jest ta "adekwatna do wieku opieka i organizacja życia". Wybacz, ale to co nap
                          > isałaś niesie ze sobą niewiele treści (chociaż brzmi porywająco wink.

                          Opieka ma być adekwatna do możliwości intelektualnych, fizycznych i emocjonalnych dziecka. Większość dzieci rozwija się w dość podobnym rytmie, więc w przybliżeniu (!) można użyć wieku jako miernika. Jak rodzic mądry i nie spętany okolicznościami (mało czasu, mało kasy), to nie ma powodu, by puszczać malucha w samotne podróże środkami lokomocji, jeśli już mówimy w tym wątku o jeżdżeniu po mieście. Po kiego grzyba? Ja nie widzę żadnego sensu. Bo nas tak puszczano? Samodzielności można go nauczyć na wiele bezpieczniejszych i bardziej rozwijających sposobów. No, jeśli ktoś nie ma warunków i tak musi być, to inna sprawa. Ale nie dorabiajmy ideologii do swoich niemożności.
                          • bri Re: I jeszcze coś 13.05.11, 17:36
                            Nie rozumiem dlaczego uważasz, że moje rozważania nad tym ile swobody dać mojej córce nie mogą wynikać właśnie, z przytoczonej przez Ciebie "reguły"? Czy troska o to, żeby dziecko miało okazję do swobodnej zabawy w gronie rówieśników musi wynikać z lenistwa i innych powodów, które jak rozumiem w podtekście uznajesz za patologiczne?

                            Nigdzie zresztą nie pisałam w jakim stopniu organizuję córce czas, Ty też żadnych konkretów na temat wychowania swoich dzieci nie przytoczyłaś. Niewykluczone więc, że jednak moja córka jest wychowywana pod większą kontrolą niż Twoje dzieci (dziecko). Cały czas wszechwiedzącym tonem powtarzasz banały, które z mojego punktu widzenia nic do dyskusji nie wnoszą.

                            > Opieka ma być adekwatna do możliwości intelektualnych, fizycznych i emocjonalny
                            > ch dziecka.

                            Oczywiście, właśnie w tym rzecz, że niestety nie ma tabelki, która by stwierdzała jakie są możliwości dziecka. Musi to ocenić każdy rodzic osobiście. No chyba, że Ty posiadasz też "regułę" na to?

                            Większość dzieci rozwija się w dość podobnym rytmie, więc w przybli
                            > żeniu (!) można użyć wieku jako miernika.

                            Hm... Zatem rozumiem, że rozwój dzieci jakoś drastycznie zwolnił od czasów, kiedy ja przeżywałam swoje dzieciństwo? Sposób w jaki ja byłam wychowywana (dużo czasu na swobodną zabawę, cykliczne zajęcia dodatkowe tylko na moje wyraźne życzenie) był wtedy powszechny. Teraz powoli powszechne staje się coś innego.

                            nie ma powodu, by puszczać malucha w samo
                            > tne podróże środkami lokomocji, jeśli już mówimy w tym wątku o jeżdżeniu po mie
                            > ście. Po kiego grzyba?

                            Nikt tu nie mówił o puszczaniu malucha w samotne podróże środkami lokomocji. Była mowa o jednym dziewięciolatku, który odbył samodzielną podróż metrem, co wzbudziło powszechne kontrowersje. Czy dziewięciolatek to dla Ciebie maluch? Szczerze powiedziawszy nawet o swojej sześcioletniej córce już tak nie myślę.


                            Samodz
                            > ielności można go nauczyć na wiele bezpieczniejszych i bardziej rozwijających s
                            > posobów. No, jeśli ktoś nie ma warunków i tak musi być, to inna sprawa. Ale nie
                            > dorabiajmy ideologii do swoich niemożności.

                            Słucham jakie są te bezpieczniejsze i bardziej rozwijające sposoby na naukę samodzielności? To dla mnie naprawdę ciekawe i chętnie posłucham, co proponujesz.

                            I dlaczego nauka samodzielności musi angażować rodziców w takim stopniu, że aż wspominasz o jakiś niemożnościach z ich strony. W moim rozumieniu zwiększona samodzielność dziecka oznacza raczej zdjęcie pewnych zadań z rodziców niż nakładanie dodatkowych.
                            • powerextension Re: I jeszcze coś 13.05.11, 18:30
                              bri napisała:

                              > Słucham jakie są te bezpieczniejsze i bardziej rozwijające sposoby na naukę sam
                              > odzielności? To dla mnie naprawdę ciekawe i chętnie posłucham, co proponujesz.
                              >
                              > I dlaczego nauka samodzielności musi angażować rodziców w takim stopniu, że aż
                              > wspominasz o jakiś niemożnościach z ich strony. W moim rozumieniu zwiększona sa
                              > modzielność dziecka oznacza raczej zdjęcie pewnych zadań z rodziców niż nakłada
                              > nie dodatkowych.

                              Chyba, mimo nadludzkiej cierpliwości A. nie łapiesz istoty rzeczy, więc napiszę ci prosto. Przykłady na samodzielność pod okiem rodziców i rodzinnego syfu:
                              Wyjazd dziecka na obozy, zielone , białe szkoły, to nauka samodzielności - na to potrzeba kasy, rodzice muszą pomóc spakować dziecku rzeczy, zawieźć, odebrać, dać kieszonkowe . Wyjazd na obóz Caritasu czy innych charytatywnych to szkoła życia, jak rodzice nie przypilnują to dziecko wyjedzie bez gaci na zapas i bez pasy do zębów.
                              Przygotowywanie posiłków pod okiem rodziców, warsztaty kulinarne, to nauka samodzielności i różnych smaków. Konieczność zrobienia sobie i rodzeństwu jedzenia - zabawa samopas z gazem, wrzątkiem itp. to po prostu zaniedbanie.
                              Samodzielna wyprawa po zakupy , spisanie samodzielne listy zakupów itp. to nauka samodzielności - konieczność codziennego przynoszenia siat , bo rodzice wolą inaczej spędzać czas to jw. zaniedbanie.
                              Zabawa i nauka w przedszkolach w grupach mieszanych to nauka odpowiedzialności i współpracy. Opieka nad rodzeństwem 24/7 to po prostu ciężka praca.
                              Tak samo jest z wracaniem ze szkoły - to nie jest samodzielność, to smutna konieczność, bo rodzice muszą pracować, a na nianie czy innego opiekuna nie ma kasy oraz z "wypuszczaniem na podwórko" - bo nie ma pomysłu, czasu i pieniędzy, by dzieci zabrać grupą do parku na zabawę, lody czy inne drobne rozrywki.
                              Te różnice rozgarnięci rodzice łapią w lot. Tak samo jak widzą od razu które dziecko jest zaopiekowane i dopilnowane, a które puszczone samopas i zaniedbane.



                              • bri Re: I jeszcze coś 13.05.11, 20:10
                                Wybacz, ale Twoje tłumaczenie nic nie pomogło, bo chyba kompletnie nie pojęłaś o czym tu rozmawiamy. Ja doskonale rozumiem, że dziecko może być zaniedbane w patologiczny sposób, który szkodzi jego rozwojowi. Możliwa jest również sytuacja odwrotna, że dziecko jest zaopiekowane w patologiczny sposób. Znasz słowo nadopiekuńczość? Wiesz, że rodzice czasem własne ambicje chcą zrealizować poprzez dzieci i np. katują je grą na fortepianie nawet jeśli dzieci nie mają w tym kierunku ani talentu ani ochoty?

                                Wyjazd dziecka na obozy, zielone , białe szkoły, to nauka samodzielności - na t
                                > o potrzeba kasy, rodzice muszą pomóc spakować dziecku rzeczy, zawieźć, odebrać,
                                > dać kieszonkowe .

                                Do jakiego wieku/poziomu dojrzałości trzeba Twoim zdaniem dziecku pomagać w pakowaniu, bo to jest sedno problemu? Miałam dziesięć lat jak spakowałam się zupełnie samodzielnie (łącznie z praniem i prasowaniem rzeczy po poprzednim wyjeździe) na dwutygodniowe wakacje (mama już była na wakacjach z moim młodszym rodzeństwem, a tata sam w życiu żelazka ani pralki nie dotknął). Całkiem pewnie się przed tym zadaniem nie czułam, ale ten jeden raz wystarczył, żebym stwierdziła, że umiem to zrobić i od tamtej pory już zawsze robiłam to sama. Pewnie gdyby mama była w domu to by mi pomogła i "nie nauczyłabym się" pakować jeszcze przez kolejne parę lat.

                                Zresztą też nikt mnie nie odebrał z autobusu po poprzednim obozie, z tej prostej przyczyny, że nie było fizycznej możliwości, żeby zawiadomić rodziców o porze naszego przybycia - to były czasy, kiedy nawet stacjonarne telefony miało niewiele osób. Czy byłam zaniedbanym dzieckiem? Skoro to takie proste, czekam na zdecydowaną diagnozę wink

                                - zabawa samopas z gazem, wrzątkiem itp. to po prostu zaniedbanie.

                                Serio? Do jakiego wieku Twoim dzieciom nie wolno się tykać czajnika? Będą mogły to zrobić dopiero jak ukończą osiemnaście lat? Kiedy kończy się to dzieciństwo, które Twoim zdaniem uniemożliwia samodzielne zrobienie sobie herbaty? Przecież kiedyś trzeba dzieciom na to pozwolić. Dlaczego jeszcze trzydzieści lat temu było to na ogól o wiele wcześniej niż dzisiaj?

                                > Zabawa i nauka w przedszkolach w grupach mieszanych to nauka odpowiedzialności
                                > i współpracy. Opieka nad rodzeństwem 24/7 to po prostu ciężka praca.

                                Nic pomiędzy jednym a drugim nie ma?

                                wracaniem ze szkoły - to nie jest samodzielność, to smutna koni
                                > eczność, bo rodzice muszą pracować,

                                Sugerujesz, że przez całą szkołę (podstawową?) powinno się dziecko prowadzać do i ze szkoły? Gimnazjum też? A liceum?

                                bo nie ma pomysłu, czasu i pieniędzy, by
                                > dzieci zabrać grupą do parku na zabawę, lody czy inne drobne rozrywki.

                                Ja mam pomysł, czas i pieniądze. Tyle, że chcę żeby moja córka miała też własne pomysły. Czy dziecko, któremu rodzice organizują niemal każdą wolną chwilę będzie w ogóle umiało jak dorośnie dorobić się jakiś własnych zainteresowań? Czy będzie umiało coś samo załatwić, jeśli całe życie będzie dostawało swój ulubiony nóż z ząbkami i obiadki od mamusi jak pan z reklamy ING?

                                > Te różnice rozgarnięci rodzice łapią w lot.

                                Tak, ten uproszczony obraz, jaki przedstawiłaś łapią w lot nawet nie bardzo rozgarnięci rodzice.
                                • swinka-morska Re: I jeszcze coś 15.05.11, 13:15
                                  > Miałam dziesięć lat jak spakowałam się zupeł
                                  > nie samodzielnie (łącznie z praniem i prasowaniem rzeczy po poprzednim wyjeździ
                                  > e) na dwutygodniowe wakacje (mama już była na wakacjach z moim młodszym rodzeńs
                                  > twem, a tata sam w życiu żelazka ani pralki nie dotknął).

                                  Tatuś najwyraźniej sam nie przeszedł w dzieciństwie usamodzielnienia.

                                  > Zresztą też nikt mnie nie odebrał z autobusu po poprzednim obozie, z tej proste
                                  > j przyczyny, że nie było fizycznej możliwości, żeby zawiadomić rodziców o porze
                                  > naszego przybycia - to były czasy, kiedy nawet stacjonarne telefony miało niew
                                  > iele osób. Czy byłam zaniedbanym dzieckiem?

                                  Odpowiadając na pytanie - tak, to są oznaki zaniedbania dziecka.

                                  Jeździłam na kolonie/obozy w czasach kiedy moi rodzice nie mieli telefonu i jakoś zawsze mogli mnie odebrać. Nie wspominając o tym, że zawsze bardzo się cieszyliśmy z tego momentu spotkania.
                                  • triss_merigold6 Re: I jeszcze coś 15.05.11, 15:06
                                    Się podpiszę. Również jeździłam na kolonie/zimowiska w czasach beztelefonowych i rodzice odbierali mnie z dworca.
                                    • bri Re: I jeszcze coś 16.05.11, 09:28
                                      My wracaliśmy autobusem. Autobus zostawiał nas pod szkołą do której sama jeździłam i z której sama wracałam bez żadnego problemu setki razy. Przyjazd autobusu był określony jedynie orientancyjnie, to nie pociąg przecież. O ile pamiętam dosłownie trzech czy czterech rodziców zdecydowało się czekać kilka godzin pod szkołą, żeby nie przegapić przyjazdu dzieci.
                                • aandzia43 Re: I jeszcze coś 15.05.11, 19:44
                                  Całkiem pewnie się pr
                                  > zed tym zadaniem nie czułam, ale ten jeden raz wystarczył, żebym stwierdziła, ż
                                  > e umiem to zrobić i od tamtej pory już zawsze robiłam to sama. Pewnie gdyby mam
                                  > a była w domu to by mi pomogła i "nie nauczyłabym się" pakować jeszcze przez ko
                                  > lejne parę lat.

                                  Bri, to jest właśnie ten błąd ten rozumowaniu: nie nauczy się dziecko tego i owego, jak nie znajdzie się nagle w podbramkowej sytuacji. Wierz mi, pakowałam się sama na wyjazdy kolonijne i obozowe dośc wcześnie (nie bardzo pamiętam wiek, coś około 12 lat), córka tez koło tego. Nie dlatego, że musiałyśmy, bo nikogo nie było w domu, albo tatuś był lebiega (no mój był w kwesiach ciuchów, fakt wink Pakowałyśmy się, bo mama chociaż była i czuwała, po prostu kazała. Nie pamiętam dokładnie, jak to było w moim przypadku, ale wiem, że plecaka czy walizki córki bardzo wcześnie nie musiałam kontrolowac, bo ona bardzo szybko osiągnęła perfekcję w pakowaniu się na wyjazdy. A wszystko to przy mojej obecności i dyskretnemu nadzorowi.
                                  Wydaje mi się, że rodzice często mają problem z odpuszczeniem sobie wyręczania dzieci w różnych czynnościach. To faktycznie dośc trudne nie zapędzac się, zatrzymywac się często w tym codziennym biegu i powoli próbowac cedowac na dzieciaki te czynności.
                            • aandzia43 Re: I jeszcze coś 13.05.11, 18:37
                              bri napisała:

                              > Nie rozumiem dlaczego uważasz, że moje rozważania nad tym ile swobody dać mojej
                              > córce nie mogą wynikać właśnie, z przytoczonej przez Ciebie "reguły"? Czy tros
                              > ka o to, żeby dziecko miało okazję do swobodnej zabawy w gronie rówieśników mus
                              > i wynikać z lenistwa i innych powodów, które jak rozumiem w podtekście uznajesz
                              > za patologiczne?

                              Nigdzie nie nawiązywałam do ciebie i twojego dziecka.
                              Swobodna zabawa w gronie rówieśników nie oznacza braku nadzoru ze strony rodziców.

                              > Słucham jakie są te bezpieczniejsze i bardziej rozwijające sposoby na naukę sam
                              > odzielności? To dla mnie naprawdę ciekawe i chętnie posłucham, co proponujesz.

                              Bezpieczniejsze niż co? Niż nie zaglądanie do pokoju dziecka całymi godzinami, podczas gdy ono siedzi tam cicho? Ja, podobnie jak Tully z innego wątku, zaglądałam do pokoju sześciolatki co jakiś czas, gdy ona bawiła się tam sama lub z dziećmi. Nie ingerowałam, tylko dyskretnie sprawdzałam, czy wszystko jest OK. Uczyła się samodzielności i układów w grupie rowieśniczej, a jednocześnie była bezpieczna. Cisza w pokoju dziecięcym zazwyczaj nei wróży niczego dobrego wink
                              Poza tym uczyła się załatwiania różnych życiowych spraw towarzysząc rodzicom podczas tychże. Bardzo szybko nauczyła się robić zakupy, pytać dorosłych o różne przydatne rzeczy, prosić o pomoc, korzystać z telefonu. Czuła zdrowy dystans między nią a światem dorosłych, a jednocześnie nie miała blokady na wchodzenie w relacje z dorosłymi i na twórcze i efektywne współdziałanie z nimi. Poza tym, żebyś nie myślała, że z niej stara-malutka, miała normalne relacje z rówieśnikami wink Obserwacje i testy psychologiczne wskazywały na b. dobry wszechstronny rozwój emocjonalny. A całe jej dzieciństwo upłynęło pod dyskretną, ale nieustającą kontrolą dorosłych (głównie rodziców). Autobusem po mieście sama nie jeździła długo, na plac zabaw zaczęła wychodzić sama w wieku sześciu lat, bo wtedy przeprowadziliśmy się do mieszkania, z którego miałam doskonały widok na bawiące się na nim dzieci, bardzo długo też nie zostawała sama w domu. Po zakupy wysyłałam ją czasem do sklepu, który był dwadzieścia metrów od bloku jak miała siedem lat. Pokój sprząta od dzieciństwa, o swoją garderobę dba od 11-go roku życia, potem doszły stałe obowiązki w utrzymaniu czystości w całym domu. Zawsze starałam się traktować ją maksymalnie poważnie, na ile jej rozwój w danym momencie na to pozwalał. Ale nigdy bez dyskretnej kontroli. Jakich jeszcze chcesz konkretów?
                              Teraz na 23 lata i jest nader otwarta, kontaktowa, samodzielna, samoobsługowa od najmłodszych lat, całkiem sensownie samosterująca się, w każdym towarzystwie czuje się swobodnie (nawet jeśli nie jest to jej klimat), umie załatwiać przeróżne życiowe sprawy z bardzo różnymi ludźmi. Na pewno to przede wszystkim zasługa jej wrodzonych predyspozycji, ale poza tym jest jeszcze coś: nie była pozostawiana sama sobie. Parę razy na pewno zawieliśmy jako rodzice, ale w 95%-ach sytuacji wiedziała, że ma za sobą mocne wparcie i miękkie lądowanie. Nie mylić ze zdmuchiwaniem pyłku spod stóp!

                              > I dlaczego nauka samodzielności musi angażować rodziców w takim stopniu, że aż
                              > wspominasz o jakiś niemożnościach z ich strony. W moim rozumieniu zwiększona sa
                              > modzielność dziecka oznacza raczej zdjęcie pewnych zadań z rodziców niż nakłada
                              > nie dodatkowych.

                              Nauka samodzielności w przeciwieństwie do puszczania samopas wymaga od rodziców zaangażowania w znacznym stopniu. Mam taki fajny przykład z wczesnego dzieciństwa mojej córki. Poświęciłam kiedyś wiele godzin na przestrzeni paru dni, by nauczyć ją wiązać sznurowadła. Miła coś około 3 lat i była dość chętna do wszelakaiej aktywności i nauki. I nauczyłam. Inne dzieciaki w przedszkolu nie potrafiły i mamy i przedszkolanki wiązały im buciki jeszcze bardzo długo. Ja miałam święty spokój i córkę, która przed spacerkiem pospołu z przedszkolanką wiązała buty połowie grupy smile To tylko drobny przykład dotyczący może mało istotnej umiejętności. Natomiast zasadę można odnieść do całego mnóstwa innych umiejętności, jakie posiąść z życiu warto.

                              Jeśli zaś chodzi o te niemożności... Wiesz, ludzie nie mają często czasu, pieniędzy, wiedzy, chęci, czy innych możliwości, by uczyć dziecko różnych, dających w konsekwencji samodzielność i rozmach umiejętności. To są te niemożności. Ja też mam ich wiele. Mam też świadomość, że je mam.
                              • iwoniaw Andzia, zgadzam się z każdym wpisem w tym wątku n/ 13.05.11, 19:19
                                t
                                • bri Re: Andzia, zgadzam się z każdym wpisem w tym wąt 13.05.11, 19:41
                                  Ja nie z każdym się zgadzam, ale z "regułą iż dziecku trzeba zapewnić adekwatną opiekę" po prostu nie da się nie zgodzić wink To by było tak, jak nie zgodzić się ze stwierdzeniem, że "poziom oleju w silniku powinien być optymalny".
                              • bri Re: I jeszcze coś 13.05.11, 19:39
                                > Swobodna zabawa w gronie rówieśników nie oznacza braku nadzoru ze strony rodzic
                                > ów.

                                Zabawa pod nadzorem rodziców to nie jest swobodna zabawa. Nawet teraz będąc dorosłą kobietą w towarzystwie rodziców bawię się inaczej niż w swoim kręgu towarzyskim. Tak samo było jak miałam lat 5, 10 czy jak organizowaliśmy osiemnastki. Dozór rodziców, żeby nie wiem jak był dyskretny, bardzo wiele zmieniał. Nie czujesz tego? Bawiłaś się jako dziecko "w lekarza" czy "w mamę i tatę" wiedząc, że obserwuje Cię któreś z rodziców?

                                Jeszcze raz powtórzę, że wcale nie postuluję, żeby dzieci kompletnie pozbawić opieki czy nie proponować im rozrywki czy zajęć dodatkowych. Niektórzy jednak, w moim poczuciu doprowadzają to do absurdu. Nie jest moim zdaniem zdrowe ani normalne, żeby dzieci nie miały zupełnie możliwości do podejmowania ryzyka i mierzenia się z jego konsekwencjami, mimo iż też ciary przechodzą mnie po plecach na myśl o wypuszczeniu swojej córki w wielki, niebezpieczny świat, szczególnie, że zewsząd słyszę niemalże histeryczne ostrzeżenia.

                                > Nauka samodzielności w przeciwieństwie do puszczania samopas wymaga od rodziców
                                > zaangażowania w znacznym stopniu.

                                Nauka samodzielności tak, w niektórzych przypadkach, ale ja pisałam o zwiększeniu się zakresu odpowiedzialności, który następuje wtedy, kiedy dziecko już się czegoś nauczy. Jak się nauczy wiązać sznurówki, to Ty już tego robić nie musisz.

                                Wiesz, ludzie nie mają często czasu, pieni
                                > ędzy, wiedzy, chęci, czy innych możliwości, by uczyć dziecko różnych, dających
                                > w konsekwencji samodzielność i rozmach umiejętności.

                                To prawda, ale czasem wystarczy pozwolić dziecku samemu podjąć działania zmierzające w tym kierunku. Np. zgodzić się, żeby skosiło trawnik sąsiadowi, który mu za to oferuje pieniądze, albo właśnie pozwolić mu coś ugotować wg przepisu.
                                • aandzia43 Re: I jeszcze coś 13.05.11, 20:18
                                  Zabawa pod nadzorem rodziców to nie jest swobodna zabawa. Nawet teraz będąc dor
                                  > osłą kobietą w towarzystwie rodziców bawię się inaczej niż w swoim kręgu towarz
                                  > yskim. Tak samo było jak miałam lat 5, 10 czy jak organizowaliśmy osiemnastki.
                                  > Dozór rodziców, żeby nie wiem jak był dyskretny, bardzo wiele zmieniał. Nie czu
                                  > jesz tego? Bawiłaś się jako dziecko "w lekarza" czy "w mamę i tatę" wiedząc, że
                                  > obserwuje Cię któreś z rodziców?

                                  To czy masz 5, 10, 18 czy 35 lat to zasadnicza różnica. Mając 5 lat doskonale bawiłam się z dzieciakami w jednym pokoju, podczas gdy w drugim rodzice ze znajomymi siedzieli przy stole i rozmawiali. Nie, nie czułam ciężaru nadzoru. Pewnie był dyskretny. Mając 10 lat zaczęłam już zauważać różnicę. A jak miałam 18, to już nieźle psociłam wink Ale wtedy rodziców za plecami już nie miałam i swoje zabawy (he, he) uskuteczniałam sama (albo w miłym towarzystwie) bo byłam dużą dziewczynką.

                                  Nie jest moim zdaniem zdrowe ani nor
                                  > malne, żeby dzieci nie miały zupełnie możliwości do podejmowania ryzyka i mierz
                                  > enia się z jego konsekwencjami, mimo iż też ciary przechodzą mnie po plecach na
                                  > myśl o wypuszczeniu swojej córki w wielki, niebezpieczny świat, szczególnie, ż
                                  > e zewsząd słyszę niemalże histeryczne ostrzeżenia.

                                  Ryzyko musi być po pierwsze adekwatne do możliwości dziecka, a po drugie podejmowanie go musi nieść ze sobą jakiś sens. Ja nie widzę sensu w puszczaniu niedużego, nieprzygotowanego do tego dziecka w podróż po mieście. Czemu to ma służyć? Z jakimi konsekewncjami takiej nieudanej akcji ma się ono mierzyć? Ze śmiercią, kalectwem, traumą z powodu zabłądzenia w wielkim mieście? Tak jak nie widzę sensu w niepilnowaniu dzieciaka, który dopiero uczy się chodzić. Widzę natomiast sens w dozowaniu ryzyka małymi krokami. Bez drastycznych skoków. Wtedy, keidy dochodzi do wykonania ostatecznego skoku, jest on już tylko odrobinę większy od tego poprzedniego kroku. Ryzyko zminimalizowane, a dzieciak ma poczucie, że dokonał czegoś wielkiego i rośnie wewnętrznie. Proste jak budowa cepa.


                                  > Nauka samodzielności tak, w niektórzych przypadkach, ale ja pisałam o zwiększen
                                  > iu się zakresu odpowiedzialności, który następuje wtedy, kiedy dziecko już się
                                  > czegoś nauczy. Jak się nauczy wiązać sznurówki, to Ty już tego robić nie musisz

                                  Zwiększanei zakresu odpowiedzialności żeby z dużym prawdopodobieństwem dało dobre wyniki, też musi odbywać się płynnie, nie skokowo. A więc pod kontrolą (czyli uważną obserwacją i niewidzialną ręką gotową udzielić pomocy). A to wymaga cholernego zaangażowania ze strony opiekunów.
                                  I tu uważałabym z pokusami drogi na skróty. "Jak się dziecko nauczy, to ja już nie będę musiała robić tego czy owego". W przypadku sznurówek zasada jest rzeczywiście prosta. W przypadku zwiększania zakresu odpowiedzialności niekoniecznie, jeśli rodzic źle oceni możliwości dziecka, lub zwyczajnie puści na głębokie wody, bo ma taką ideologię, albo brak mu wiedzy, czy możliwości dopilnowania. Znam kilka rodzin, które borykają się z niedającymi sobie rady nastolatkami, bo kiedyś wypuścili je na te głębokei wody i dzieci niestety nie dały sobie rady. Teraz to dopiero muszą za te pogubione dzieci robić niejedno!


                                  > To prawda, ale czasem wystarczy pozwolić dziecku samemu podjąć działania zmierz
                                  > ające w tym kierunku. Np. zgodzić się, żeby skosiło trawnik sąsiadowi, który mu
                                  > za to oferuje pieniądze, albo właśnie pozwolić mu coś ugotować wg przepisu.

                                  No, ale to już ciut starsze dzieci i takie, które w pewien sposób były jednak zadbane, jako maluchy. Np. doświadczyły w domu etosu pracy, nauczyły się komunikacji ze światem dorosłych, bezwypadkowo zostały nauczone obsługi kuchenki. No i nie były wyręczane we wszystkim tylko przyuczane do samodzielności. Właśnie poprzez naukę i dozór ze strony dorosłych. Nic nie spada z nieba. A szczytne wyjątki są niezywkłą rzadkością, na którą nie liczyłabym, że przytrafi się akurat naszym dzieciom.
                                  • bri Re: I jeszcze coś 13.05.11, 20:37
                                    Mając 5 lat doskonale b
                                    > awiłam się z dzieciakami w jednym pokoju, podczas gdy w drugim rodzice ze znajo
                                    > mymi siedzieli przy stole i rozmawiali.

                                    Tak, ja też się doskonale bawiłam w takich warunkach, co nie zmienia faktu, że za komórką w miejscu, gdzie wzrok mamy z ganku nie sięgał bawiliśmy się inaczej.

                                    > Ryzyko musi być po pierwsze adekwatne do możliwości dziecka, a po drugie podejm
                                    > owanie go musi nieść ze sobą jakiś sens.

                                    To jest wydaje mi się ważna kwestia. Czyli Ty uważasz, że Ty jesteś w stanie lepiej niż Twoje dziecko zdecydować czy jakieś tam ryzyko jest adekwatne do jego możliwości i czy podejmowanie go niesie za sobą jakiś sens? Ja tego pewna nie jestem, szczególnie jeśli chodzi o mniejsze "skoki".

                                    Poza tym wydaje mi się, że nadmierna kontrola jakoś zaraża dzieci dorosłym lękiem i często przesadną ostrożnością wynikającą z naszych przykrych doświadczeń. Konsekwencją tego może być sytuacja, że dziecko mimo, iż intelektualnie i poznawczo absolutnie jest już gotowe na większą samodzielnością to w ogóle do niej nie dąży, boi się jej i ciężko go w ogóle do niej nakłonić (patrz reklama ING "zawsze coś").

                                    Ja nie widzę sensu w puszczaniu nieduż
                                    > ego, nieprzygotowanego do tego dziecka w podróż po mieście.

                                    Jeśli mówisz o tym dziewięciolatku, którego przejażdżką metrem żyła przez jakieś czas Ameryka, to właśnie okazało się, że był już do tego przygotowany. Poradził sobie znakomicie, a wycieczka sprawiła mu przyjemność. Sęk w tym, że w wielu przypadkach ciężko ocenić czy dziecko jest do czegoś gotowe czy nie. Szczególnie właśnie jeśli mówimy o niewielkich skokach.

                                    >No, ale to już ciut starsze dzieci i takie, które w pewien sposób były jednak z
                                    > adbane, jako maluchy.

                                    Jasne, ani przez chwilę nie sugerowałam, że trzeba dzieci zaniedbywać.
                                    • kiniox Re: I jeszcze coś 13.05.11, 22:01
                                      Przyszło mi jeszcze coś do głowy, kiedy tak siedziałam i myślałam o moim samodzielnym dzieciństwie. Wydaje mi się, że jesteśmy w podobnym wieku. Czy nigdy nie czułaś, że jednak z czasem musiałaś nadrabiać jakieś braki, których byś nie miała, gdyby Twoje dzieciństwo było nieco bardziej zorganizowane? Bo ja w sumie chyba tak. Np. dość późno nauczyłam się języków obcych. Z jednej strony takie były czasy, z drugiej mimo wszystko były jakieś możliwości, tyle że ja w tym czasie biegałam po podwórku.
                                      A z drugiej strony myślę, że jednak matki (zwłaszcza matki) nie mają wystarczającej wiary w swoje dzieci, ich zdolność uczenia się, możliwości, umiejętność samodzielnego radzenia sobie z problemami. I to się zaczyna już w niemowlęctwie. Taki przykład ze żłobka mojego syna. Bardzo się ucieszyłam, kiedy w ubiegłym roku poinformowano nas, że od nowego roku dzieci dostaną normalne łóżeczka (w miejsce tych ze szczebelkami), zaczną stopniowo załatwiać się do sedesu, po posiłkach będą pod nadzorem, ale same, myły zęby, a w ramach obiadu będą sobie same nakładać ziemniaki i warzywa ze wspólnych talerzy. Ucieszyłam się, bo w domu również wprowadzaliśmy takie zachowania i mój syn przyjmował to bardzo entuzjastycznie. Ku mojemu wielkiemu zdumieniu byłam w mniejszości. Większość mam uważała, że to za wcześnie, że ich dzieci nie dadzą sobie rady, że są za małe i nieporadne. Oczywiście w praktyce okazało się, że świetnie dały sobie ze wszystkim radę, każde w swoim tempie.
                                      Jak czytam Waszą dyskusję, to wydaje mi się, że mówicie o tym samym, tylko jedna mówi z pozycji osoby, która już wie, że słusznie oceniała poziom samodzielności własnego dziecka i właściwie umiała go rozwijać, a druga jeszcze nie wie, czy robi to właściwie.
                                      A z podaną gdzieś wyżej teorią, że co do zasady lepsze grzebanie patykiem w kałuży, niż siedzenie przed monitorem, się nie zgadzam. Zależy m.in. od tego, ile tego grzebania i co się na tym monitorze robi.
            • sofi75 Zapomnialas o jednym szczegole 16.05.11, 10:42
              W kraju, w ktorym mieszkamy istnieje taki przepis, ktory nie pozwala dziecku przed ukonczeniem 12 roku zycia przebywac w miejscu publicznym bez opieki doroslych. W praktyce oznacza to, ze rodzice 10-latka przyuwazonego bez opieki przez sluzby porzadkowe beda sie musieli zmierzyc z mandatem o ile nie ze sprawa o wykroczenie.
              Nie znam co prawda ludzi, ktorym takie sprawy zostaly wytoczone, ale przyznaje ze jest to ostatnia rzecz, ktora powstrzymuje mnie przed wysylaniem mojego 10-latka samodzielnie na zakupy.
              O ile w przydomowym mocno etnicznym warzywniaku obsluga nie zmienila sie od 6 lat i wszyscy nas znaja z imienia i milo zagaduja przy kazdych zakupach, o tyle w pobliskim supermarkecie obcym osobom zdarzalo sie juz moje dziecko podpytywac 'a gdzie Twoi rodzice' (jak sie domyslam - z czystej troski, a nie z checi zadenuncjowania na policje - chociaz kto tam w sumie Belgow zna smile)
        • tully.makker Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 16:34
          > Chętnie przeczytam co dla Ciebie oznacza samodzielność w wydaniu dziewiętnastol
          > atka.

          Alez SVP. Lego samodzielnosc oznacza to, ze od sierpnia / wrzesnia zamieszka am a ja pozwole na to bez niepokoju, poniewac potrafi sobie poradzic we wszystkich dziedzinach zycia.
    • eilian Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 15:16
      Na razie widziałam tylko zapowiedź a w niej zdanie: "rodzicielstwo stało się połączeniem rywalizacji z tworzeniem produktu". Smutne, ale w wielu przypadkach prawdziwe.
    • naomi19 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 12.05.11, 22:33
      vod.onet.pl/wyrezyserowane-dziecinstwo,10895,film.html
      Tu można do 15 maja zobaczyć ten film za darmo
      Już wcześniej założyłam identyczny temat z linkiem.
      Uważam, że film ciekawy, niestety jednostronny.
      Zgadzam się natomiast, że świat był tak samo niebezpieczny kiedyś jak jest dzisiaj, a nasze dzieciństwo (ludzi urodzonych w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych) wyglądało zupełnie inaczej, nie siedzieliśmy przy biurku odrabiając lekcje przed korepetycjami i po lekcji muzyki, tylko biegaliśmy po łakach smile
      • szymama Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 18:32
        ja nie mam ochoty tworzyc zadnego produktu. Ale mieszkam w Londynie. I nigy bym mojego 9-latka nie puscila na samotna wyprawe nawet do szkoly, choc mieszkam w spokojnej dzielnicy. Do szkoly zawoze i pzrywoze lub jedziemy rowerami. Zaplanowalam mu wyprawe samodzielna po skonczeniu podstawowki wiec jak juz bedzie mila 11, 5 roku. Nie wczesniej. I zadne argumenty mnie nie przekonaja.
    • nangaparbat3 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 18:46
      Nie oglądałam, ale od lat krzyczę, że żadne zajęcia edukacyjne czy artystyczne nie zastąpią dzieciom swobodnej zabawy.
      • triss_merigold6 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 18:59
        Swobodnie to w byłych PGR-ach w latach 90-tych dzieci grzebały patykiem w brudnej kałuży. Swobodnie i stadnie biegają dzieci po podwórkach starej Pragi czy w innych miejskich skupiskach społecznie wykluczonych. I powielają zwykle los swoich rodziców zamiast swobodę wykorzystywać twórczo i pokazywać talenty światu. Nie odbiegają przecież wyjściowym poziomem IQ od bardziej zaopiekowanych rówieśników więc....?
        • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 19:13
          Teraz faktycznie swobodnie biegają niemalże tylko dzieci z rejonów dotkniętych biedą i wykluczeniem, które się dziedziczy. Nie twierdzę, że dzieciom nie potrzeba pokazywać świata, zapewnić możliwości do nauki i dać dobrego przykładu. To oczywiste, że dzieci tego też potrzebują. Ja się zastanawiam czy współcześnie nie przesadzmy w dążeniu do tego, żeby im zapewnić tzw. "dobry start" i nie jesteśmy nadopiekuńczy.
          • triss_merigold6 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 19:56
            Pisałam Ci, że w wieku 6 lat NIGDZIE nie wychodziłam bez dorosłych. W wieku 11 lat - owszem, regularnie, bo szkoła pracowała na zmiany, więc nieraz do południa był czas całkowicie out of control i socjalizacja rówieśnicza. Komunikacją miejską zaczęłam samodzielnie poruszać się mając 12-13 lat bezproblemowo.
            IMO sześciolatka rówieśniczo i bez rodziców można socjalizować na rajdach, wycieczkach, koloniach zuchowych etc. ale nie bez opieki i kontroli dorosłych w ogóle.
            • bri Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 20:16
              Hm... To może po prostu ja mam inne doświadczenia, bo miałam duży zakres samodzielności od najwcześniejszych lat. Moje dzieciństwo było zupełnie inne niż dzieciństwo mojej córki, jak dotychczas przynajmniej.
              • kropkacom Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 14.05.11, 10:53
                Wtrącę się. Jak sama zauważyłaś spojrzenie na wychowywanie dzieci ma związek z tym jak sami byliśmy wychowywani i jak wspominamy dzieciństwo. Uważasz, że dobrym sposobem na bezpieczne i fajne wychowywanie jest dzisiaj dawanie tyle swobody co w mistycznym kiedyś?

                Moja mama chodziła sama do przedszkola przez miasto po uliczkach jakich by dzisiaj w dzień nie przemierzała ze strachu. Niestety.
            • nangaparbat3 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 20:56
              Ale rajdy czy wycieczki są ZORGANIZOWANE przez dorosłych. Poza wyjątkowymi, prowadzonymi przez zupełnie wyjatkowe osoby (znam taką jedną) czas i działania dzieci są zaplanowane przez dorosłych - nic złego, pod warunkiem że bedzie to tylko dodatkiem do codziennej swobodnej zabawy.
              Jeśli na tym placu zabaw są inne dzieci i Twój syn bawi się z nimi jak chce, a Ty tylko zerkasz przez okno - to wszystko jest OK. Nieszczesciem jest, kiedy matka nie ma możliwości zerkania z okna na sześciolatka i w związku z tym albo trzyma go w domu, albo ciąga się za nim. Ale to są skutki "centralizacji" placów zabaw - zamiast skromnego na każdym podwórku, wypasione i chronione zasiekami dwa-trzy na całe osiedle, żeby dojść trzeba przejść przez ulicę.
              • triss_merigold6 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 14.05.11, 10:41
                Zdecydowanie wolę te wypasione i zamykane place zabaw. Żadnych pijaczków, psów, nastolatków przeganiających maluchy z urządzeń wybitnie nie na nastoletni wzrost i wagę. Ja wychodzę na balkon i widzę dziecko, bo jest na wewnętrznym, zamkniętym 4 budynkami placu zabaw, wejdą tylko osoby, które mają klucze/mieszkańcy. Na otwarty blokowiskowy bym nie puściła.
                Nie mam amnezji, pamiętam jak wyglądały kiedyś place zabaw na blokowiskach, po kilku miesiącach stawały się zwykle smętną ruiną z rdzewiejącymi i połamanymi sprzętami.
        • nangaparbat3 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 13.05.11, 20:50
          Mieszasz różne sprawy. DZiecko, które ma możliwość swobodnej zabawy z dzieckjiem zanidbanym. Co ma jedno do drugiego?
          Co do kałuzy - lepiej, by grzebało patykiem w kałuzy, niz siedziało przed monitorem - to pewne.
          • iwoniaw Co za bezsensowna generalizacja 13.05.11, 23:37
            CytatCo do kałuzy - lepiej, by grzebało patykiem w kałuzy, niz siedziało przed monit
            > orem - to pewne.


            Pewne? Niby dlaczego pewne? Każdy musi lubić babrać się w błocie, a przed monitorem z definicji nie można robić niczego twórczego/rozwijającego/przyjemnego/pożytecznego? I w zasadzie czemu siedzisz przed monitorem a nie nad kałużą wobec tego?
          • triss_merigold6 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 14.05.11, 10:35
            Stereotyp. Większość znanych mi rodziców dzieci w wieku wczesnoszkolnym mocno limituje potomstwu czas spędzany przed monitorem czy tv. Moje dziecko czasem ogląda filmy/bajki, a przed monitorem siedzi tylko wtedy kiedy włączę mu edytor tekstu czyli bardzo rzadko. Nie jestem fanką gier, ostatnio za włączanie synowi gier op....ol zebrał eks - ma prikaz wychodzenia z młodym na dwór i spędzania czasu AKTYWNIE.
            BTW sporo było ostatnio artykułów na temat wykluczenia informacyjnego i informatycznego całych grup społecznych, nie czytałaś?
            • nangaparbat3 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 14.05.11, 12:31
              Czytałam i zaganiam matke do internetu.
              Ale dzieciom ematek ten rodzaj wykluczenia nie wydaje się zagrazać.
    • yuka12 Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 14.05.11, 02:31
      Stare przysłowie pszczół mówi, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Nie polecam puszczania samopas w UK dzieci poniżej 11 r.ż i zostawiania na dłużej bez opieki dzieci starszych. W okolicach z bardziej wyczuloną opieką społeczna można mieć wtedy bardzo poważne problemy. Zwłaszcza że bardziej prawdopodobny jest donos sąsiadów na policje niż przyjacielskie zwrócenie uwagi. Poza tym zależy gdzie kto mieszka. Jeżeli na osiedlu z placami zabaw pod blokami i w sporej odległości od ruchliwych ulic- w porządku, puszczanie dziecka na podwórko jest możliwe. Albo puszczanie na ogródek za domem, gdy się takowy ma. Oraz pozwalanie na zabawy z rówieśnikami, którzy zamieszkują w sąsiedztwie. Inaczej jest gdy tego nie ma. Podwórka, ogródka, spokojnej ulicy, dzieci w sąsiedztwie lub matek, które życzyłyby sobie takich zabaw. Kiedy prawo zabrania puszczania dzieci samopas, do szkoły i ze szkoły mają być zaprowadzane/zabierane przez opiekunów. Nawet trzeba zgłosić, kto to będzie. Co jesli komunikacja zbiorowa jest szczątkowa i raczej nieużyteczna (do szkół i tak nie podwiezie). Więc zanim się pisze wywody o samodzielności trzeba czasami popatrzeć szerzej. Poza własne podwórko.
      Mój kuzyn w wieku 3 lat samodzielnie robił zakupy w osiedlowym sklepie i wcześnie zaczął opuszczać dom w związku z obozami, zawodami itp.. Niczego to nie dowodzi. Jego ostatnie decyzje życiowe (ma 19 lat) raczej dowodzą braku samodzielności u niego i dojrzałości w myśleniu. A ja pierwszy raz samodzielnie zaczęłam jeżdzić komunikacją miejska, jak zaczęłam chodzić do liceum. Wczesniej nie miałam potrzeby. Za to w wieku 19 lat wyjechałam do innego miasta na studia i zaczełam samodzielne życie. Moje dzieciństwo przypadało na lata 70. i 80. Pamiętam więc, że na moim osiedlu były hordy dzieci w podobnym wieku. Większość, łącznie z rodzicami, się znała, bo chodziła do tej samej szkoły. Psów było mało. Rodzice wracali o 15.00 lub 16,00 do domu, a lokalne parkingi stały niemal puste. Teraz na moim osiedlu dzieci jest niewiele, psów niemal tyle, co mieszkańców (o skutkach dla trawników litościwie nie wspomnę), rodziców nie widać (z dziećmi siedzą dziadkowie lub opiekunki, rodzice są tylko późnym popołudniem), a samochodu już nie sposób zaparkować, bo brak miejsca. I już niewiele osób się zna i pozdrawia, nie widać też grup rówieśników-małolatów chadzających na łąki, bo te dawno zaorano i zabudowano. Szczerze powiedziawszy nie ma teraz gdzie pójść. Dzikość i przygodę zurbanizowano i zutylizowano. Więc nie dziwi mnie ciągła kontrola nad dziećmi.
    • mynia_pynia Re: Wyreżyserowane dzieciństwo 15.05.11, 16:16
      Można stać się więźniem swojego dziecka, na szczęście to nie dożywocie i tak koło 16 roku życia traci się nad nim kontrolę, chyba że się przywiąże do kaloryfera -no ale co zrobić jak w całym domu podłogówka wink.
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka