było o nerwicy teraz troche o DDA

[l.e.a]

dostałam trochę listów na priva, z prośbą o wklejenie tu charakterystycznych
cech DDA. Ludzie się wstydzą chorować, kochani nie ma czego to, że jesteśmy
DDA nie jest naszą winą, możemy to zmienić poprzez terapię.Zatem wklejam tu
cechy typowe dla DDA, z niżej podanego linku. Oczywiście DDA nie musi
posiadac tych wszystkich cech ale jeżeli jest ich większośc, warto się
zastanowić nad terapią.
dda.bhd.pl/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1
Dorosłe Dzieci Alkoholików...

zgadują co jest normalne
mają trudności z przeprowadzeniem swoich zamiarów od początku do końca
kłamią, gdy równie dobrze mogłyby powiedzieć prawdę
osądzają siebie bezlitośnie
mają kłopoty z przeżywaniem radości i z zabawą
traktują siebie bardzo poważnie
mają trudności z nawiązywaniem bliskich kontaktów
przesadnie reagują na zmiany, na które nie mają wpływu
bezustannie poszukują potwierdzenia i uznania
myślą, że różnią się od wszystkich innych
są albo nadmiernie odpowiedzialne albo całkowicie nieodpowiedzialne
są niezwykle lojalne, nawet w obliczu dowodów, że druga strona na to nie
zasługuje
ulegają impulsom
czują się winne stając w obronie własnych potrzeb i często ustępują innym
czują strach przed ludźmi, a zwłaszcza przed wszelkiego rodzaju władzą i
zwierzchnikami
czują strach przed cudzym gniewem i awanturami
lubią zachowywać się jak ofiary
bardzo boją się porzucenia i utraty
obawiają się ukazywania swoich uczuć
łatwo popadają w uzależnienia albo znajdują uzależnionych partnerów
są impulsywne. Mają tendencję do zamykania się w raz obranym kierunku
działania bez poważnego rozpatrzenia innych możliwości postępowania i
prawdopodobnych konsekwencji podjętych działań. Ta impulsywność prowadzi DDA
do zamieszania, nienawiści do samych siebie i utraty kontroli nad otoczeniem;
w dodatku potem zużywają przesadną ilość energii na oczyszczenie sytuacji.

[lajlah]

Ja jestem dorosłym dzieckiem alkoholika i nie tylko alkoholika, ale
awanturnika, lekomana i człowieka o skłonnościach psychopatycznych.
Wyobraz sobie zatem jakie miałam dzieciństwo. Z tego powodu wyszłam za mąż
mając niecałe 19 lat, żeby uwolnić się z tego koszmaru. Na szczęscie trafiłam(
dokładnie- trafiłam)na człowieka wspaniałego, dobrego, zupełne przeciwieństwo
mojego ojca.
Większośc cech DDA była i moimi cechami, ale jestem bardzo silna psychicznie i
nigdy nie chorowałam na depresję. Bardzo pomógł mi mój mąż i terapia, w ktorej
uczestniczyłam przez kilka lat.
Rozumiem ten problem, bo sama przeżyłam piekło. Pozdrawiam wszystkie dzieci
alkoholików.

[l.e.a]

dzięki lajlah,żę się odezwałaś, to dobrze, że napisałaś, bo sporo osób pisze do
mnie na priva - boją się ujawnić, wstydzą się. Kochani ja Was rozumiem, ale to
nie nasza wina - pamiętajcie.

Przytulam - lea

terapia DDA Warszaw??

[lolinka2]

Niestety (i wiem to nie od dziś) też jestem DDA. Chcę cos zmienić w życiu,
potrzebuję terapii, najlepiej indywidualnej (nie czuję się na siłach aby mówić o
sobie w grupie, nie chcę też słuchać o czyimś tatusiu biegającym po pijaku z
siekiera za swoją rodziną). Problem w tym, ze nie wiem gdzie taką pomoc uzyskać
(a w grę wchodzi tylko terapia refundowana przez NFZ). Byłam w ośrodku
Goplańska- Boże, poza ponizeniem nie odczułam i nie dowiedziałam się nic. Czy
ktoś z Was wie coś na ten temat? Gdzie znaleźć terapię, nie grupę wsparcia??
Karolina

do lolinka

[l.e.a]

znajde i podam Ci adresy

pozdrawiam Cię ciepło
lea

[l.e.a]

znalazłam:

Przy redakcji miesięcznika "Zwierciadło" powstał ośrodek terapeutyczny. Można
tam pójść i uzyskać pomoc psychologiczną.
Pracownia Psychospołeczna i Redakcja "Zwierciadła" zapraszają:

warsztaty i treningi
mediacje
psychoterapia indywidualna i grupowa
tel. [phone], fax. [phone]
e-mail:[e-mail]
www.psychoterapia.webserwer.pl
AKADEMIA PSYCHOLOGII ZORIENTOWANEJ NA PROCES
ul. Filarecka 3, lok. 9 (przy Pl. Wilsona), tel. [phone]
www.pracazprocesem.org

Lolinka2 - terapia w W-wie

[cruella]

Ja chodzę na Olbrachta.

Jestem po wstępnych rozmowach (poprzedzają samą terapię dla DDA), sama terapia
trwa ok. roku i jest bezpłatna. Po ostatniej rozmowie pani zasugerowała mi cykl
wizyt (bezpłatnych) poprzedzających terapię, do której mam pół roku. Mają mnie
przygotować na jak najlepsze wykorzystanie samej terapii.

Spotkania odbywają się raz w tygodniu, z reguły wieczorem. Terapia podobnie,
choć trwa ok 3 godz. co tydzień.

Pozdrawiam,
gdybyś miała jakieś pytania, czekam na privie.

[czajkax2]

Ja też jestem dorosłym dzieckiem alkoholika Powiem tylko tyle,że panicznie
się bałam jak mój mąż wypijał nawet 1 piwo. Bałam się że od jednego piwa się
zacznie i fiuuuuu. Ale mam to szczęście, że mąż bardzo rzadko spożywa alkohol.
Chociaż i tak się boję czy kiedyś się nie rozpije( Pozdrawiam

[jemma]

Też jestem DDA i po przeczytaniu jestem w szoku,bo większość z tych cech to
moje zachowania.Nigdy nie myślałam,że to skutek bycia dzieckiem alkoholika,mój
tata umarł 17 lat temu,miałam wtedy 13 lat i jak najszybciej chciałam odciąć
się od tamtego czasu,złych wspomnień.Nie do końca,ale w pewnym stopniu udało mi
się to,mślałam,że nad moim dorosłym życiem nie wisi już piekło dzieciństwa,no
napewno nie w tak dużym stopniu,jak sie przed chwilą przekonałam,czytając to co
napisała L.e.a.Zdawałam sobie sprawe z tego,że taka jestem,ale mślałam,ze po
prostu taka jestem.Do głowy mi nie przyszło,że to "zmory przeszłości".Jestem
naprawdę w szoku

[nata76]

witajcie, ja tez jestem dda. Kiedy uswiadomilysmy sobie,ze nasz ojciec jest
alkoholikiem...paradoksalnie po prawie 30 latach!!!!poznalam tę charakterystykę
DDA. Byłam w szoku jak wiele cech pasuje do mnie i siostry. JA od grudnia
azczełam terapie. dalczego tak poźno????dzieciństwo-koszmar.a najbardziej chyba
bolala mnie maoja milcząca, obojętna mama,która chodziła i
mowiła "cicho,cicho"..nata

[sta_mag]

to i ja się dopiszę. Większość, jak nie wszystkie z tych cech są moje,
najgorsze jednak jest to, że dawno wiem otym że jestem dda ale nie potrafię
zachowywać się inaczej, ciągle walczę, ale też co najgorsze, ciągle to ukrywam
przed wszystkimi i staram się żyć normalnie. Tylko nie wychodzi...

[jemma]

Odnośnie terapii-podziwiam Was,dziewczyny,które zdecydowałyście się na nią.Ja
mimo tylu lat wciąż czuję wstyd,czuję sie gorsza.Wiem ,wiem ,że to nie moja
wina ale ten wstyd siedzi we mnie i nie wyobrażam sobie mówienia o
przeszłości.Może kiedyś...na razie ukrywam to,starajac się o tym nie myśleć
nawet sama z sobą.

Do Jemmy

[black_currant]

Prawda jest taka, że Ty nie masz się czego wstydzić. To wszystko co złe w Twoim
zyciu, to nie Twoja wina. Nie jesteś gorsza. Jesteś cudowną, wartościową osobą.

Jeśli się boisz terapii (a doskonale znam ten strach przed spotkaniem z obcą
osobą, a co dopiero mówieniem o sobie w tak intymny sposób), to zajrzyj
koniecznie na stronę dda.bhd.pl . Tam jest emailowa grupa wsparcia. Co prawda
ona nie zastąpi terapii, ale faktycznie daje dużą pomoc psychiczną. Mnie
przekonała, że wcale nie jestem taka inna, jak mi się wydawało. Że jednak dużo
ludzi ma podobne problemy i myśli podobnie...
No i kolejna zaleta listy (przynajmniej na początku) - jest całkiem anonimowa.
A tak naprawdę to nawet nie musisz nic pisać, możesz tylko czytać.

Pozdrawiam i ściskam serdecznie

---------------------------------------
Ania - podwójna mama październikowa
Emilka (1.10.2001)
Grześ (18.10.2004)

do jemmy

[l.e.a]

jemma

ja miała prosciej, jestem bardzo otwartą ekstrawertyczką i mówienie mi pomaga.
Wstydzisz się ? czego ? bo jeżeli tego co powiedzą ludzie to nie warto. Ludzie
powinni Cię kochać i szanowac taką jaką jesteś, nie musisz przed innymi nikogo
udawać. Nie musisz udawać dobrej, bo jesteś dobra
Jeżeli ktoś z Twojego otoczenia nie rozumie Ciebie - nie jest Ciebie wart albo
poprostu trzeba mu co nieco łagodnie wytłumaczyć. DDA to nic strasznego, możesz
tam poznać przyjaciół, odnajdziesz siebie i z każdego spotkania będziesz
wychodziła lżejsza - tak jakby kolejny kamień spadł z Twojego serca

przytulam Cię jemmo , bo wyobrażam sobie jak musisz cierpieć.
lea

jemma

[neospasmina]

Zachęcam Cie gorąco do terapii. Jesli Twoje "bloki" sa bardzo silne, zacznij od
indywidualnej. Krok po kroku rozpoznasz swoje "winy". "lęki", frustracje itp.,
nauczysz się je porządkować, manipuloważ nimi aż całkiem się rozpuszczą.
terapia do nie wylewanie brdów z przeszłości, ale umiejętne znalezienie takiego
upustu, którym się to całe zło wysączy bezpowrotnie z Ciebie;
chodze na terapię od kilku miesięcy; kiedy zrozumiałam i poczułam, na czym to
polega, biegnę tam na skrzydłach;
jesli siedzisz na tykającej bombie, bardzo sie męczysz;
jesli zaczynasz rozpoznawać mechanizm działania bomby - panujesz nad nią,
stopniowo w coraz większym zakresie; tego można dokonać - z pomocą specjalisty
od bomb
pomysl o tym, ze to Ty odpowiadasz za swoja teraźniejszość; przeszłość już
była, ale ciągle możesz nad nią zapanować;
pozdrawiam i zachęcam do przemyśleń

[justinka_27]

to i ja dołączam, choć do wczoraj myślałam, że mnie ten problem nie dotyczy. Od
ojca alkoholika mama odeszła kiedy miałam 4 lata, a z drugim mężem, który też
pił szybko się rozwiodła, niestety przez wiele lat mieszkaliśmy u niego, bo nie
mieliśmy gdzie pójść. Mam wiele opisanych tu cech, ale zawsze sądziłam, że taka
już moja uroda i taka się urodziłam po prostu.
Nad terapią zastanawiam się od jakiegoś czasu, kiedy uświadomiłam sobie, że
zatruwam życie swojej rodzinie. Zdarza się, że wstając rano jestem wściekła,
nienawidzę wszystkiego i wszystkich, byle co doprowadza mnie do szału, wyżywam
się na najbliższych, a później jest mi przykro, ryczę i nienawidzę siebie za to
jaka jestem. Zawsze chciałam być bardzo silna i niezależna, radzić sobie sama z
wszystkim, ale zdałam sobie sprawę, że ze sobą nie mogę sobie poradzić.
Tylko też należę do osób skrytych i małomównych, nawet z najbliższymi ciężko mi
się rozmawia, więc jakoś nie mogę się przełamać.

[lusia8]

Wszystkie piszecie o ojcach alkoholikach. A czy jest wsród was ktoś, kto tak
jak ja ma mamę alkoholiczkę?. Jest mi bardzo trudno, bo moja mama pije cały
czas, i choć nie mieszkam już z nią to nadal ma wielki wpływ na moje życie i
bardzo przez nią cierpię i wstydzę się jej. W zasadzie nie wiem co to znaczy
mama kochająca, ciepła, nie pamiętam, żeby kiedykolwiek mnie przytuliła. Dzięki
niej założyłam rodzinę mając 19 lat. Nie żałuję, bo wreszcie nie muszę żyć w
tym piekle. Chciałabym aby moje życie się zmieniło.
Dobrze, że ten temat został poruszony. Bardzo dziękuję.

[fenga]

lusia8 napisała:

> Wszystkie piszecie o ojcach alkoholikach. A czy jest wsród was ktoś,
> kto tak jak ja ma mamę alkoholiczkę?.

Ja.
Moja mama od jakiegoś czasu nie żyje, a ja jestem rozdarta między tym, jak mnie
traktowała, a tym jakie było jej życie i jak umarła.
Ale prawdą jest, że jak słyszę, przecież to była Twoja Matka, to mnie trzęsie.
Sama jestem mamą, może nie idealną i nie zawsze sobie radzę, ale moje dzieci
nie zaznają tego co ja. Nigdy!!!

[lusia8]

Całkowicie się z tobą zgadzam. Ja też już dawno obiecałam sobie, że moje dzieci
nigdy nie zaznają tego co ja. Będą miały normalne święta, normalne życie. Mi
też wszyscy mówią, że to moja mama, że muszę ją szanować. Tylko że ja nie mam
za co jej szanować. Czuję do niej wielką nienawiść i obojętność. Już nawet nie
zależy mi na tym czy pije czy nie, czy jest zxdrowa czy chora. Strasznie mi
przykro ale takie są moje uczucia.

[kamini]

Cześć, znam to. Moja matka jest alkoholiczką odkąd pamiętam, oficjalnie odkąd
skończyłam 10 lat, teraz mam trzydzieści. Podnosiłam ją z podłogi, sprzątałam po
niej, wychowywałam brata, usprawiedliwiałam i wstydziłam się jej. Nic nie
pomogło. Długo myślałam, że to moja wina. Kilka lat temu poszłam na terapię, nie
z udziałem psychoterapeuty, ale na grupę wsparcia DDA. Pomogło. Nie wyleczyło,
ale dało nowy, zdrowszy pkt widzenia. Teraz bezwyrzutów sumienia moja matka ma
zakaz zbliżania się do mojej córki, nie narażę jej na pijackie dzieciństwo. A
mąż jest wspaniały, praktycznie to pyta się mnie czy może wypić piwo jak ma
ochotę... W każdym razie polecam grupy wsparcia i nie wstydź się to Ty jesteś
ofiarą. Pozdrawiam ciepło.

[18lipiec]

Moja mama jest DDA. No, może nie do końca, dziadek zaczął pić jak mama była już
nastolatką, babcia niedawno, więc dzieciństwo miala normalne ale chyba to
niczego nie zmienia bo na takie przeżycia nigdy nie jest za póżno.
Coś w tym jest, co piszesz...Może dlatego nie lubię pijaków, alkoholu w dużych
ilościach, zwracam na to wielką uwagę itp.

[fenga]

18lipiec napisała:
...[bzdury]..

Czy leci z nami moderator...???

p.s. Ile kosztuje czas? Bo ja z chęcią zapłacę za milczenie 18lipca.

[18lipiec]

fenga napisała:

> 18lipiec napisała:
> ...[bzdury]..
>
> Czy leci z nami moderator...???
>
> p.s. Ile kosztuje czas? Bo ja z chęcią zapłacę za milczenie 18lipca.

Ze co?

do fengi

[cruella]

A skąd taka opinia na temat Lipiec18?

Znasz ją, jej dom i jej kłopoty?

[maniusia8]

Hej, może to Was zainteresuje, konkurs na wspomnienia DDA:
www.psychologia.edu.pl

[agmar3]

Ja też jestem DDA. Mam prawie wszystkie cechy. To dla mnie zaskoczenie, bo
postawa rodziców, gdy patrzymy na nich jako dzieci, zawsze jest słuszna. W
sensie takim, że wszystko co robią my rejestrujemy i przyjmujemy.
Nie mam kasy na terapię. Wstydzę się, jeżeli ktoś się o tym dowie. Moi rodzice
załamaliby się, przecież tak mnie kochają. Tato pije mniej niż kiedyś, ale cugi
ma. Kryje się bardzo. Poza tym zawsze dobrze zarabiał i dawał mi kasę i
prezenty jako zadośćuczyninie. Ja też teraz tak wyrazam uczucia. Materialnie. I
to bardzo często. Ale to, ze jestem głupia pamiętam bardzo mocno. I takie tam
inne. Nie mam żadnego poczucia własnej wartości, choć jakoś przędę w tym zyciu.
Ciągle towarzyszy mi strach. Potrafię go czasem zagłuszyć.
Ale się rozpisałam...
no to cześć