żona żołnierza

A nie boicie się przeprowadzek?

[pavlaczka]

Nie boicie się, że któregoś dnia przerzucą Waszych mężów gdzieś w Polskę i
będziecie się musiały przeprowadzać??

[mamamarti]

Powiem szczerze,że na razie nie.Pewnie dlatego, że nie czujemy, aby miejsce, w
którym własnie mieszkamy, było tym NASZYM i właściwym. I tak jestesmy daleko od
naszych rodziców i rodzeństwa, przyjaciół. Teraz mieszkamy już w drugim mieście-
zarówno z pierwszym, jak i z tym nie jesteśmy szczególnie związani, bo to nie
są nasze "ziemie". Być może dlatego także się nie boję (na razie), bo moje
dziecko nie chodzi jeszcze do szkoły, w związku z tym nie ma stresu, że będzie
musiało wejść w nowe środowisko. Ale może kiedyś..? Kto wie?

[camilcia]

lucia, mój mąż skończył WAT a na AONie robił teraz tylko podyplomowe, w tym
roku.
co do przeprowadzki - nie boję się, ale nic nie wiadomo i własciwie już się
przyzwyczaiłam, że ciągle coś wymyślają, odwołują itd, ale zanim dzieci pójdą
do szkoły to jeszcze trochę, no i jesteśmy niedaleko W-wy, gdzie kiedyś
mieszkaliśmy, jakby mnie wysłali gdzieś w lasy, sama, wszędzie daleko to może
bym inaczej myślała.
już pisałam, że tryb rozkazujący u nas nie przechodzi, chociaż różne odzywki
zostają, np ktoś puka a mój mąż zamiast proszę mówi 'wejść' aż mi wstyd a
nasza Majka do psa mówi 'naprzód'

[gosia0674]

Hej ja tez jestem zona zołnierza od 10 lat ,mieszkamy w Zmigrodzie , mąż
pracuje we Wrocławiu
moje GG 4727125

A kursy i szkolenia ? :)

[pavlaczka]

Mój mąż ma coprawda pracę stacjonarną, choć była możliwość przerzucenia nas do
Bydgoszczy (mieszkamy pod Warszawa).Często jednak zdarzają się jakieś kursy i
szkolenia które trwają miesiąc lub dłużej...przypuszczam,że Wasi mężczyźni mają
podobnie.Jak sobie wtedy radzicie...?

[camilcia]

taaaa... kursy, szkolenia...
ostatnio Marcina wysłali na szkolenie w kwietniu, oczywiście dowiedział się z
dnia na dzień, jakby nie można chociaż 3 dni wcześniej ja oczywiście
wypłakałam co moje, nie żebym miała nadzieję, że to coś zmieni, ale tak mi było
cholernie przykro, że na 2 miesiące zostaję sama, 2 letnie dziecko do tego w
drugiej ciąży, nie czułam się najlepiej. musiałam organizować nianię do Majci,
bo ja prowadzę zajęcia popołudniami - tak że Marcin z nią zostawał, no chyba że
miał służbę albo coś tam. ciężko było, ale co zrobić, taki los
teraz też go chcieli wysłać na angielski, na 3 miesiące od września do grudnia,
ale ja mam termin na październik - wściekłam się, na szczęście to się dało
odkręcić. mam nadzieję, że jeszcze kiedyś mu się trafi okazja, a dzieci raczej
więcej nie planujemy i chyba bym do końca życia wypominała, że go nie było
wtedy.

[pavlaczka]

Ja miałam taki stres w lutym (synka urodziłam w grudniu).Mieszkamy daleko od
rodziców...ja mam do swoich ok 500 km. więc praktycznie od dnia porodu byłam
sama z Maleństwem.W dodatku w styczniu miałam sesję...a tu komunikat,że w lutym
rozpoczyna się szkolenie nad morzem na okres 2-3 miesięcy.Jestem córką oficera
i wiedziałam co robię wychodząc za żołnieża,ale wtedy naprawdę mi uszy
oklapły.Na szczęście Artur zapanował nad sytuacją i został.Ale i tak jest na
każde wezwanie i często nie ma Go w domu.Nauczyłam się z tym żyć i staram się
być zaradną Mamą (chyba wszystkie musimy takie być)

[lucia74]

Mój mąż we wrześniu wyjeżdża na kurs językowy a ja zostaję sama z bliźniakami.

Na SŁUŻBIE z dzieckiem!

[pavlaczka]

Przypomniało mi się,że kiedyś będąc w sytuacji bez wyjścia mój mąż zabrał
Marcinka (8 mies) do siebie na służbę.Nie powinien...wiadomo,ale przełożeni
popatrzyli na ten przypadek przez palce...zresztą maleństwo nie było 24 h tylko
ok 8 Macie jakieś fajne przygody związane z miejscem pracy Waszych mężów?

kochane może przeniesiemy się na forum do którego

[cezarynka74]

podawałam wcześniej link.
Chciałbym pogadac a na tym forum zwyczajnie krępuję sie.
Cezarynka

[camilcia]

a proszę bardzo! ja się mogę przenosić! tylko niech ktoś tam też pisze
lucia, a gdzie jedzie? do łodzi może? bo mojego Marcina właśnie chcieli do
łodzi wysłać na trójkę z angielskiego od 14 września, o jak ja dziękuje, że to
się udało 'załatwić' i zostanie w domu!
no to uciekam na forum żony żołnierzy...

[camilcia]

to jeszcze raz link do forum
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=26794

szczęście z mężem żołnierzem?Autor: perelka1976

[twinmama76]

jestem ciekawa ,czy można być szczęśliwą z mężem żołnierzem? mnie ostatnio
nie wychodzi... Może jestem zbyt wymagająca? bo nie odpowiadają mi krzyki w
domu (nie jestem szeregowym...) i przekleństwa! jesteśmy małżeństwem z 3
letnim stażem, a mój książę swojego rumaka odstawił po ślubie do stajni i
zmienił się w nerwowego, wybuchowego faceta, który dla dziecka ma dziennie
około 15 minut, a ja ponieważ od niedawna nie pracuję zawodowo (będę znowu
mamą) powinnam być piękna,wypoczęta i oczywiście robić wszystko o co mnie
poprosi leżąc na kanapie... Może macie jakieś ciekawe zdanie na ten temat ,bo
ja już sama nie wiem, kto oszalał?

[pavlaczka]

Ja jestem żoną żołnierza od 2 lat...pierwszy rok to było piekło!Nie będę się
wdawała w szczegóły,bo niektóre były drastyczne
W ogóle razem jesteśmy od 6 lat i od pewnego czasu widzę w nim spowrotem tego
super faceta w którym byłam (i jestem) zakochana mimo żalu jaki we mnie
pozostał. Nie wiem czy wady, które zaczęłam dostrzegać to wynik właśnie jego
pracy...ten ton rozkazujący,który czasem zamienia się wręcz w despotyzm...Teraz
kiedy poszłam do pracy wszystko zaczyna się zmieniać...kiedyś mój mąż był
wstanie doprowadzić mnie do depresji...dzisiaj wiem,że mimo młodego wieku (21)
jestem silną kobietą, mądrą matką i zawsze dam sobie radę

[camilcia]

wiesz, ja myślę, że niezależnie od zawodu, czasem w związku jest lepiej, a
czasem gorzej. oczywiście zależy to od obydwu stron, u nas kiepsko było jak
Majcia miała ok 8 miesięcy, Marcin ciągle w pracy, ja ciągle z dzieckiem,
jakieś awantury i niewyjaśnione sprawy, czepialiśmy się jedno drugiego o
drobiazgi. ja myślałam wtedy tak samo chyba jak Ty teraz - nie dosyć, że
wszystko ma być w domu zrobione, dziecko szczęśliwe i grzeczne, obiad podany a
ja zawsze gotowa... bo pan i władca wraca do domu zmęczony... długo by pisać.
pogadaliśmy poważnie, tak z przygotowaniem, spisaliśmy różne punkty, pretensje,
co nam się nie podoba, co byśmy chcieli zmienić - co jakiś czas sobie
wyciągaliśmy te listy i czytaliśmy. bo łatwo jest wypominać i sobie zarzucać,
trudniej pracować nad tym żeby było dobrze.
myślę, że Wy sami najlepiej wiecie co jest nie tak i od Was zależy jak będzie
dalej.
kiedyś na studiach bawiłam dziecko, mama nie pracowała, tata był prawnikiem,
takim dosyć wziętym - jak porównuję do mojego męża to jeszcze gorzej wypada,
więc chyba z czasem to nie u żołnierzy najgorzej. a jeżeli chodzi o ton i
sposób traktowania to jak ja tylko zauważałam cień tonu niepożądanego (wiadomo)
to spokojnie mówię 'uważaj kochanie, nie jesteś w pracy' albo jakoś zwracam
uwagę, albo odmawiam rozmowy takim tonem.... teraz raczej nie zauważam. chyba
to dużo też zależy od człowieka, jaki ma charakter, M się dużo zajmuje małą,
oczywiście czasem jest wkurzony na pracę, albo ma zły dzień, albo coś, ale kto
nie ma? czekamy na drugą dzidzię i wiem, że znowu nie będzie łatwo, ale kochamy
się i jakoś sobie to wszystko poukładamy. Tobie też tego życzę.
jak masz ochotę pogadać albo się wyżalic to zapraszam na priv [e-mail]
pozdrawiam

[perelka1976]

Cześć Camilcia!
Chętnie bym z kimś pogadała, ale nie mam tu nikogo znajomego, więc jeśli tylko
uświadomisz mnie jak przejść na ten tajemniczy priv (jestem na forum od kilku
dni), to bardzo chętnie czasem coś do Ciebie napiszę.
Pozdrawiam
Perelka
PS.Z jakiego jesteś województwa?

[camilcia]

podałam swój adres mailowy, a priv to nic innego jak login z końcówką
@gazeta.pl ale ja gazetowego maila nie sprawdzam nigdy i nie wiem cz

[camilcia]

czy przekierowanie jeszcze działa. pisz na mail, jestem z łódzkiego, ale długo
byliśmy w Warszawie
przepraszam że na dwie części ale Majcia mi wcisnęła coś, siedzi i
mówi 'mamaaaaa, proszę pozwolisz mi popisaaaaaaaaaaać?' więc uciekam

[pavlaczka]

Wpadnijcie na forum Żony Żołnierzy fajnie tam jest

[sylvia2005]

Już wpadłam. I chyba tam zostanę na stałe.

[emi28]

ja też jestem żoną żołnierza. Przetrwaliśmy Wat (ja w Poznaniu, ostatni rok
studiów sama z synkiem mąż na dojezdne, potem koszmarny przydział - obiecana
iejscowośc 20 km od rodziców, trafilismy ...700 km. Obec miejsce, obcy ludzie.
I średnio dwa razy w miesiącu informacje o tym, że będziemy się przenosić, bo
jednostka w trakcie roeorganizacji. I tak przez trzy lata....W tym czasie nasz
synek dorósł (ma 4,5 roku), poznaliśmy fajnych ludzi, było już całkiem nieźle
9pmijając naturalnie ciągłe informacje o natychmiastowych przeniosinach, ale w
końcu i do tego można się przyzwyczaić). I wreszcie we wrześniu zeszłego roku
wiadomośc, że nas przerzucają 200 km dalej.... Mój mąż to silny facet, nie
widzę żadnego własciwie wpływu tego (w naszym przynajmniej przypadku)
koszmarnego środowiska. Jednostka na wschodnim krańcu Polski, dowództwo 300 km
dalej, możecie sobie wyobrazić, co się działo. Jednak info o pewnej już
przeprowadzce nas dobiło. tym bardziej, że jednoxześnie przyszła wiadomośc, że
po jakimś czasie znowu rzucą ich gdzie indziej. No i w jednej chwili własciwie
spakowaliśmy się i ...wróciliśmy do siebie. W tej chwili mój mąż jest na
etapie - Bogu dzięki!!!! - rozliczania się z wojskiem. Wg mnie ciagłe
przeprowadzki to pomyłka. Mam przyjaciólkę, córkę majora, która w ciągu 18 lat
przeprowadzała się 11 razy. tatus jest alkoholikiem, mama i przyjaciólka mają
nerwicę. Gdyby praca była stacjonarna - nie ma problemu. W chwili, kiedy
nieustająco trzeba się przeprowadzać ja nie widzę żadnych plusów. Pozdrawiam
dziewczyny i trzymam kciuki za te, które przeprowadzać się muszą.

[swku]

a jest jakas mama zona żołnierza z dolnego sląska?

[begonia4]

Witam po przerwie,
Włączę się w rozmowy o przeprowadzkach - my w ciągu 6 lat małżństwa
przeprowadziliśmy sie tylko raz, na naszą prośbę zresztą. Jednostkę męża
zlikwidowano,a i ja pracowałam w innym mieście. Musielibyśmy oboje dojeżdżać do
pracy ok. 40 - 50 km w różne strony, więc złożyliśmy wniosek o przyzanie
kwatery w mieście, w którym ja pracuję. Tak się szczęśliwie złożyło, że po
stosunkowo krótkim okresie oczekiwania ( ok.1,5 roku) udało się. Nie mogę więc
narzekać. Jednak nie powiem, że mozliwość kolejnego rozwiązania jednostki albo
reorganizacji nie napawa mnie lękiem. Zwłaszcza, że pracuję zawodowo i mam
możliwiść awansu. Główny minus to ten, ze mieszkam daleko od swojej rodziny,
więc nie mogę liczyć na pomoc - a mam przedszkolaka w domu. Teraz jestem
troszkę zdołowana, bo mój M jedzie za kilka dni na poligon i nie będzie go
miesiąc, a ja w tym czasie prawdopodobnie zmienie pracę i przydałoby mi się
trochę wsparcia. Ale wiem że dam radę. Przetrwałam juz wiele takich poligonów,
szkoleń itp. Czy są wśród was kobietki z Warmii i Mazur? Chętnie pogadam z
kimś, kto jest blisko..

[camilcia]

po wsparcie zapraszamy na forum i na pogaduchy też
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=26794

do ZŻ z Gizycka...

[denay]

... w Gizycku nie jest zle, a Mazury sa baaardzo fajne. dobrze wiem, bo moj
pochodzi z niedalekiego garnizonu saperow ))) aczkolwiek saperem nie jest )
Jak cos chcesz wiedziec to pisz na forum - link wyzej albo pisz na priva.
Pzdr.
denay