Depresja???

[ksenia12345]

Nie wiem nawet od czego zacząć... Zamiast radości z syna ciągle chce mi się
płakać. Mały rozwija się bardzo dobrze nie mniej jednak ciągle coś się dzieje
a to pokazała się alergia , a to pępek jest nie taki jak trzeba , a to
zaczyna pojawiać się ciemieniucha. Niby wszystko bardzo typowe dla
niemowlaka, a jednak wytrąca mnie z równowagi. Mały cęsto płacze , nie wiem z
jakiego powodu. Pmomocy ze strony swojej mamy nie mam, mąż niby pomaga ale
też nie ma doświadczenia, często popada w irytację... macierzyński do marca.
Nie wyobrażam sobie jak będę pracowąć i jednocześnie każdej nocy 5 razy
karmić synka. Ogarnia mnie rozpacz, że coś się nieodwracalnie skończyło, a
nowych perspektyw brak. Czy to wszystko jest przejściowe.... Może ktoś
przechodził to samo.....?

[iws]

na pewno przechodziła niejedna mama ! ja tez mam za soba trudne tygodnie i
płacz ale uwierz! to mija ! dzis nasza córcia ma 9 tygodni i opieka nad nią to
sama radość!

[patyczako]

nikt nie obiecywal ze bedzie łatwo choc ogladajac reklamy z bobasami wydaje sie
ze to sama radosc... jest trudno szczed. na poczatku jeszcze długa droga przed
wami wiele sie trzeba nauczyc z wiely rzeczy na razie zrezygnowac wiele
poswiecic... i to jest teraz trudne bo na razie robilo sie co sie chcialo
poswiecalo sie sobie wiele czasu swoim przyjemnosciom i rozrywkom a tu nagle
buuum urwało sie teraz twoje malenstwo jest zdane tylko na ciebie na was...
maly moze duzo placze bo jestescie zbyt nerwowi a dzieci sa bardzo czułe na
wasze nastroje... piszesz ze maz nie ma doswiadczenia ale ty tez go zapewne nie
masz i to was irytuje... znam to uczucie gdy nie ma sie wsparcia wsrod
najblizszych tzn. mama i trzeba dawac sobie rade samemu ja za to mialam duze
wsparcie w moim mezu ktory tez nie mial doswiadczenia ale mial duzo spokoju w
sobie ktorym i mnie zarażal... to na prawde etap przejsciowy bedzie lepiej
najgorsze sa ponoc pierwsze 6 tygodni nie wiem ile twoj synus ma... wiecej
wiary w siebie bedzie dobrze pomysl o mamach ktore maja na prawde bardzo chore
dzieci i dają sobie swietnie rade... głowa do gory juz niebawem maly zacznie
sie usmiechac do was a z dnia na dzien bedzie lepiej

[lucy_cu]

To się nazywa po prostu zmęczenie. Masz chwilowo dość i nie myslisz
racjonalnie. Większość z nas miewa takie doły, poczucie, że jest niewesoło,
mimo, że tak naprawdę nic takiego złego się nie dzieje. Spokojnie, ogarniesz to
wszystko. Sama też czasem paluchy gryzłam (mąż ciągle w pracy, zero tzw.
instytucji babci itd.). Głowa do góry i pomału do przodu!
Pozdrawiam serdecznie.

[mika_p]

Przejściowe, minie. Jesteś listopadową mamą? Napisz do włascicielki forum dla
mam listopadowych dzieci, będziesz miała z kim pogadać:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=35011
To bardzo pomaga, taka grupa wsparcia - wiesz, ze jest wiecej osób w takiej
sytuacji, a czasami nawet coś komuś udaje się doradzić.
Jeśli nie listopadowa, to poszukaj sobie odpowiedniego forum rówiesniczego:
forum.gazeta.pl/forum/0,46581,1540807.html?x=2433530
O depresji poporodowej i ogolnie trudach macierzynstwa została kiedys napisana
ksiazka, któejj fragmenty są tu:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=31156185&v=2&s=0
Nosek do góry, jesteś matką, dokonałaś czynu wielkiego i mozesz być z siebie
dumna. Wszystko sie ułoży, zobaczysz.

[111a4]

mysle ze to minie.ja tez miałam niejedną chwile załamania.ale z kazdym dniem
jest coraz lepiej.nic sie nie martw!!!!!!pozdrawiam!

[mj77]

mi przeszlo, aczkolwiek obawiam sie powrotu do pracy za dwa tygodnie. Ale, coz ja teraz moge, nic, zacisnac zeby i tyle. Bedzie lepiej!

[jolavo]

NIe Martw sie Ksenia, poczatki sa zawsze trudne. Ja mialam swoj dolek po 14
dniach po porodzie. Nie dosc, ze wszyscy tylko spiewali do bobasa i uwazali, ze
najgorsze za nami to nikogo nie obchodzilo, ze mnie wszystko boli, ze jestem
glodna, zmeczona itd. Ja bylam od karmienia i wstawania w nocy. Przynajmniej
tak sie czulam. Potem doszly plesniawki, samotnosc w domu...Ale pociesze Cie,
ze jakos zaczelam sobie organizowac czas, maz mi zaczal pomagac, corka zaczela
przesypiac noce i juz bylo o niebo lepiej. Z kazdym miesiacem! Wiec glowa do
gory!
CO do placzu to moga byc rozne powody - glod, zimno, brak towarzystwa, alergia,
kolka...ja tez przeszlam przez szkolenie : dlaczego moje dziecko placze.
Myslalam, ze nigdy sie nie naucze rozrozniac placzu o mleko czy o smoczka. Ale
z czasem nawet moj maz to pojal. Ty tez sie uczysz byc rodzicem, byc cierpliwa,
spokojna w kazdej sytuacji. Moja corka teraz rano mnie wola i spiewa piosenki.
a gdy wyjme ja z lozka to mnie przytula i daje buziaka. Dla takich momentow
warto sie przemeczyc te pierwsze miesiace. Cierpliwosci

[gika_gkc]

przechodzilam przez to samo i mi pomogl wlasnie powrot do pracy bo nabralam do
wszystkiego dystansu, mialam czas tylko dla siebie, a po powrocie mnostwo
energi i cierpliwosci do Malego, ktory podczas mojej nieobecnosci jest z
cudowna niania

[ggosiek]

Bardzo cię rozumiem. Urodziłam Martusię 28 lipca. Wszystko było zaplanowane co
i jak ma być, a wszystko potoczyło się inaczej, zamiast porodu naturalnego
cesarka i 1,5 godziny niepewności na porodówce jak każdy mnie uspokajał, że z
dzieckiem wszystko ok., problemy z karmieniem (płaskie brodawki) i w końcu
powrót do domu, odstawienie od piersi i przedstawienie na butlę i obwinianie
się za to (bardzo cierpiałam że Martuśka nie chce mojego cycunia).A do tego
zamiast słodkiego bobaska, który śpi przez pierwsze 3 tygodnie po 2-3 godziny,
przywiozłam ciagle płaczącą, nie śpiącą Martę.A później kolki. Płakałam non
stop przez ok. 1,5 miesiąca w dzień i w nocy po 5 razy. Słyszalam o depresji
poporodowej ale zawsze powtarzałam że mnie to nie dotknie. Bzdura. Każda z nas
przechodzi ją w łagodniejszej lub bardziej poważnej formie. Liczy się tylko aby
nie poddać się całkiem. Mi pomogła rodzina (szczegółnie teściowa, która prała
ubranka i prasowała, moja mama, teść a w szczególności mąż, który mnie
wspierał. Głowa do góry, jakoś się ułoży. Moja martunia skończyła w grudniu 5
miesięcy a od stycznia wróciłam do pracy. Też mi czasami jest bardzo źle, (mała
choć nie karmiona cycem, bardzo lgnie do mnie, i jak tylko usłyszy mój głos
dostaje szłu i muszę ją nosić prawie non stop).Jeszcze masz troszeczkę czasu
jej pory snu się unormują a jeśli martwisz sie nocnymi pobudkami wprowadź butlę
na noc i już. Wiem że to pójście na łatwiznę, ale ty też sie musisz wyspać do
pracy. Weź zaległy urlop wy[poczynkowy, tak aby przyswajać synka do nowych
przyzwyczajeń.
Zobaczysz cały zły humor minie, i nawet z płaczu synka bedziesz sie mogła
pośmiać. Ja teraz jak Martuśka płacze rozmawiam z nią i tłumaczę jej a płacz
sobie to ci się płuca oczyszczą.
Teraz musisz zdystansować się, porozmawiaj z mężem, odciągnij pokarm zostaw
małego z mężem mamą, czy teściową i wyjdź czy do kina czy też na spacer, byle
gdzie, rozerwij się, zobaczysz od razu ci będzie lepiej.

[kicia031]

Bardzo ci wspolczuje –moge tylko pocieszyc, ze to wkrotce minie. Mój najdroższy
Groszek tez rozwijal się slicznie i w ogole był – i jest wspaniałym, pogodnym,
bezproblemowym niemowlakiem. Jedynym kłopotem był y nietolerancje pokarmowe
objawiające się najpierw rzedkimi, zielonymi kupkami, w których po jakims
czasie pojawila się krew. A ja popadlam w taka depresje ze płakałam cale dnie.
Właściwie odkad Groszek miał 2 miesiace to bylam w strasznym stanie
psychicznym, który stopniowo się pogarszal. Teraz jednak – Groszek wlasnie
skończył 8 miesiecy, jest już duzo lepiej.
Acha, jak caczelam brac Cerazette to mój nastroj bardzo gwałtownie się
pogorszyl. Jeśli bierzesz pigulke, to może na jakis czas przerzuccie się na
inne metody antykoncepcji.
Powodzenia. Wkrotce będzie lepiej.

[magda270519761]

Weż dziecko do łóżka i razem śpijcie , wyjmiesz w nocy cyca i będziesz spać
dalej, w dzień też się kładż , pamiętaj myśł pozytywnie , olej sprzątanie , a
jak nie minie idz do lekarza , i pij melise.A moja siostra jak już była u kresu
to wychodziła do drugiego pokoju i musiała głośno krzyknąć , twierdziła , że
jej to pomaga,a ja glęboko oddycham (staje i 5 wdechów) i dzięki temu jeszcze
nikogo nie zamordowałam!

[weroiga]

Czuję to samo. Ponoć to normalne, aczkolwiek bardzo męczace. Jestem
poirytowana, zdenerwowana, do tej pory bardzo kłociłam się z mężem, ale w końcu
nie wytrzymał i powiedzial dość, tak mnie przywrócił do pionu, że zrozumialam,
że albo coś z tym zrobię, albo zwariujemy wszyscy troje Staram się, ale
jestem podłamana, widzisz, kiedy jeszcze nie bylo Weroigi naszej (
WERONIKI miałam mnostwo czasu dla siebie, wciąż gdzies wyjeżdżaliśmy, non
stop chodzilismy na imprezy, dyskoteki, do pubu ze znajomymi. Wiedliśmy
baaardzo towarzyskie życie. Ja mogłam spać ile tylko chciałam, mogłam czytać
ukochane ksiażki, telewizję oglądać, robicsobie godzinne kąpiele maseczki itp.
Byłam tylko ja i on. Zawsze pilam mnóstwo kawy, żyć bez niej nie mogę, paliłam
papierosy, piwko też lubię czasem wypić. I nagle to wszystko się zmienilo.
Nieprzespane noce, bolące piersi, 8 kg do zrzucenia ( nie cierpiałam siebie,
już zrzuciłam, ale kosztem katowania się okropną dietą i nic niejedzeniem ), co
2 godziny karmienie, zmainy pieluszki, kąpiele, ogolnie cięzka praca przy
maluszku.Dla siebie czasu zero, bałagan w domu, o znajomych mogę pomarzyc,
chyba, że do mnie przyjdą, zero kawy, papierosów, piwa, zero dobrego jedzonka,
bo Nikę dużo uczula. No i ja -zaniedbana, bo kiedy mam się pindrować że tak
powiem Wiesz, ja myślę, że nie ma innej rady, jak tylko to przetrzymać.
Będzie lepiej, to na pewno. Jeszcze długo się porządnie nie wyspię, ale jakie
mam wyjście? Nie załamuj się, musisz być silna, ja wczoraj zrobiłam taką
aferę, że aż dziś mi głupio, wyłam krokodylimi łzami chyba ze 3 godziny bez
przerwy i biedny mąż już tym razem tego nie wyrobił. Pomogł mi taki ' kubel
zimnej wody ', bo inaczej dalej bym go katowała. A przecież nie moge wiecznie
robić z siebie cierpiętnicy. Wiesz, u mnie to jest spora depresja, najpózniej
jutro ide do lekarza, dostane leki, tym się pocieszam. Będzie koniec z
karmieniem, ale ja już nie mogę, muszę sobie pomóc. Bo po co dziecku załamana,
rozmemłana matka Trzymaj się MOCNO, czasem zrób coś dla siebie - kup sobie
coś fajnego, wyjdz gdzieś. MUSI być lepiej!

Pozdrawiam!

[sabana]

Nie masz depresji tylko gorsze dni. Ja miałam tak w 3 i 6 tyg po porodzie.
Hormony po porodzie juz się ulotniły, minęła euforia, przyszła rzeczywistość.
Nie martw się, to minie. Wszędzie o tym piszą, w każdym poradniku.

[visenna2]

Oj, też mam doła. Moja córcia ma 9 dni i daje nam nieźle w kość. Ja czasem już
nie wyrabiam, jestem śpiochem i zawsze mogłam spać po 12 godzin a tu nagle musi
mi wystarczyć 3... Bez przerwy przewijanie i karmienie, mam nadwrażliwe
brodawki teraz dodatkowo zmacerowane, więc jak mała mamle cyca, cmoka i
przysypia to mam ochotę wyć ze złości.
Mam straszne poczucie straty, wydaje mi się, że już nigdy nie będziemy mieli z
mężem dla siebie czasu. Czuję się jak zamknięta w klatce, bez wyjścia. Przed
urodzeniem Młodej nie wyobrażałam sobie zbyt wiele, nie nastawiałam się zbyt
optymistycznie, ale rzeczywistość i tak okazała się trudniejsza
I w dodatku jakoś nie czuję tej macierzyńskiej radości z posiadania dziecka.
Pielęgnowanie Młodej nie daje mi jakoś szczególnej satysfakcji. Robię wszystko
bez przekonania, automatycznie, bo tak trzeba.
Pociesza mnie tylko to co mówią wszyscy - najgorszy jest pierwszy miesiąc, a
miłość do malucha sama przyjdzie.

[weroiga]

Przyjdzie na pewno Ja już lubię Weronikę przebierac, czy myć jej buzkę itp.
oczywiście czasem jestem wykończona i też robię to automatycznie, ale na pewno
szalenie pokochasz swojego maluszka i to już niebawem Wszystko przez
zmęczenie, trudność przystosowaniem się do nowej sytuacji - to one utrudniają
nam ' dogadanie się ' z dzieckiem. No i jeszcze to, że i jemu samemu trudno
zmienić otoczenie z ' wodnego na lądowe ' Bedzie lepiej. U nsa już jest, nie
idealnie, ale lepiej, bo już się troche wzajemnie poznałyśmy. Nika ma 2 mce. I
choć ble brzuszka, płacz, swędzące dziąsełka, to jednak ją kocham Tak to juz
jest Może teraz lepiej się poczułam, bo wiem, że już niebawem ide do
lekarki, dostane lek, że moja depresja już niebawem się złagodzi. Wiem, że ide
na łatwizne, ale już mi trudno z samą sobą wyrobić.

DAMY RADĘ! WSZYSTKEI

Ściskam i pozdrawiam!

[blueluna]

Wszedzie pisze o urokach macierzynstwa, o tym jaki to wspanialy czas, jakie to
proste.
A z jaka matka po porodzie nie pogadasz - to wymeczona, zrezygnowana, wsciekla,
w depresji...
No niestety - to jeszcze jeden z "urokow" - ten o ktorym sie nie mowi...

Tez to przechodzilam, bylo fatalnie - gdyby nie to ze byl maz - ojciec Premka -
to nie wiem co powstrzymaloby mnie przed oddaniem go komukolwiek kto by sie
zglosil...
Teraz to brzmi idiotycznie - ale wtedy tak wlasnie sie czulam.
Patrzylam na dziecko i nie czulam do niego zadnej wielkiej milosci - nic - poza
zloscia ze sie pojawilo i wszystko co bylo takie fajne - zepsulo.
Tyle szczescia w nieszczesciu ze mnie to nachodzilo - nie bylo caly czas.

Na szczescie to mija
Oczywiscie - jesli sobie nie radzisz koniecznie skorzystaj z pomocy lekarza -
ale jesli potrafisz nad tym zapanowac - to naprawde - minie samo.
U mnie przelomowym momentem bylo to gdy Przemek zaczal zauwazac otoczenie,
usmiechac sie, byc bardziej kontaktowy.
Teraz to niechby ktos na niego spojrzal krzywo - to bym oczy wydrapala

Patentem na tamten zly czas bylo wziecie dziecka w chuste i wyjscie na miasto.
Polazenie po sklepach, po parku, wizyta u kolezanki.
Nie siedzenie w domu.
A jesli musialam - to bralam sie - wbrew logice - za sprzatanie.
Zeby zuzyc te "zle emocje" - bo siedzac i placzac to za wiele mi sie nie
poprawialo - przynosilo ulge na chwile.
Ja mialam dodatkowa jazde - bo przez ponad 3 tygodnie po porodzie spalam jakies
pol do godziny na dobe - nie dlatego ze Przemek mi nie pozwalal - ale nie
moglam zasnac nawet gdy on twardo spal.

Ale naprawde - to po prostu trzeba przetrwac - nie dajac sie temu.
Zatrudniaj meza do opieki nad maluchem, w wolnych chwilach rob to co lubisz i
na co masz ochote, wychodz jak najczesciej z domu (polecam chuste - nie jest
tak wiazaca jak wozek z ktorym trzeba sie taszczyc, nie wszedzie wejdziesz,
dziecko w nim czesto placze), nie czytaj za wiele grup newsowych i gazet - bo
mnie to np. na poczatku dobijalo dokumentnie - jak sobie poczytalam ze jakies
dzieci nie spia do 3 roku zycia, o chorobach, o uciazliwosciach, o problemach -
to mialam dol jak stad do ksiezyca.
Oczywiscie wierzylam ze moje dziecie bedzie mialo te wszystkie cechy

Tez mamy problemy ze skorka, tez zdarzaja sie ciezkie momenty - ale teraz sa to
po prostu normalne elementy zycia, wszystko sie poustawialo na swoim miejscu.

Jeszcze jedno - nie daj sie dziecku uziemic.
Wsadzaj je w chuste lub potem w nosidelko i wychodz z domu jak najczesciej.
Nie traktuj dziecka jak choroby zakaznej ktora Cie odcina od znajomych, od
zycia.
Nie lec na kazde zaplakanie, jesli sie kapiesz i uslyszysz ze dziecko sie
obudzilo i placze - dokoncz kapiel.
Jesli jesz kanapke i placze - zajrzyj czy wszystko jest ok - i ja dokoncz.
Mnie na poczatku strasznie dobijalo to ze czulam sie jak automat do obslugi
niemowlaka.
W koncu uznalam ze dla niego i dla mnie lepiej bedzie jesli bedziemy sie
nawzajem szanowali - ja zjem jak jestem glodna, wykapie sie do konca gdy juz
sie kapie, wyjde do ubikacji gdy mi sie zachce -a w zamian dam wiele siebie
dziecku.

W rezultacie mam najbardziej pogodne dziecko swiata ktore caly czas sie smieje,
ktore jest bardzo samodzielne - a jedoczesnie bardzo kontaktowe, ktore super
sie rozwija.
A ja jestem szczesliwa.

Gdy czytam o matkach cierpietnicach ktore przez pol dnia nie ida do toalety lub
jedza posilek jeden dziennie i to w pospiechu - bo dziecko placze gdy je
zostawiaja - to sie zastanawiam - po kiego z wlasnej woli robic z siebie
niewolnika?
Zeby jeszcze byly z tym szczesliwe.