Czy są na formu mamy, które.....

[bierna_zawodowo]

.... są na urlopie wychowawczym, a przed tym zajmowały jakieś wysokie
stanowisko w firmie?
Jestem w takiej sytuacji i zaczynam się dołować. Nie mam problemu z samym
faktem bierności zawodowej ale:
1. Nie mogę znaleźć osoby w podobnej sytuacj z podobnymi zaintersowaniami
(polityka, biznes...). Dotychczas napotkane osoby, w róznych okolicznościach -
place zabaw, sąsiadki - to panie mówiące tylko o dzieciach, promocjach,
ubraniach, cenach czy zachwalające się "odwagą" czytaj: głupotą w wychowaniu
dzieci (przykładowo: "dzisiaj wyszłam do sklepu na chwilę zostawiając dziecko
samo w domu " i tu pełen satysfakcji uśmiech i chwila ciszy na oklaski. Dla
mnie żenujące tym bardziej ,że dotyczyło niespełna 2. letniego dziecka. )
2. Wszystkie konkretne osoby zazwyczaj sa tylko na urlopie macierzyńskim,
potem wracają i takim sposobem kontakt przedpołudniowy się urywa.

W związku z powyższym zaczynam się wyjaławiać intelektualnie , bynajmniej do
południa a czasem dla zabicia czasu wdawać w kretyńskie dyskusje po których
mam moralniaka.


Reasmując: z moich obserwacji na urlopy wychowawcze, szczególnie dłuższe,
chodzą tylko osoby, którym nie chce się pracować, bądź ich praca była
niesatysfakcjonująca, a w każdym razie zdecydowanie mniej satysfakcjonująca
niż promocje, seriale i plotkarskie tygodniki.


A Wy co o tym sądzicie?

Zawodowo bierna mama

[ciociapolcia]

Ja bylam na wysokim stanowisku, nie wracam jeszcze do pracy, bo mam dosyc
wyscigu w firmie...
Coz nie sama praca czlowiek zyje...
To samo dotyczy bycia na urlopie - nie samymi serialami i piep...m w
piaskownicy...

Prawda, ze mam juz dosyc tego kurodomostwa , a do pracy tez jakos mi sie nie
pali (przynajmniej w firmie ktorej bylam/jestem).

[melka_x]

Nie wiązałabym formy intelektualnej z urlopem wychowawczym, no ale ja
generalnie uważam, że stanowisk -także wysokich- stymulujących intelektualnie
jest niezwykle mało, za to ogłupiających całkiem sporo. Jednym słowem orły i
sokoły zachowają swoje przymioty na wychowawczym, a kto się kurą urodził
zostanie nią bez względu na stanowisko.

Wbrew obiegowej opinii spod magla matki prezentują dokładnie ten sam poziom co
reszta populacji. Zresztą przy piaskownicy nie oczekuję poważnych dyskusji,
podobnie jak nie oczekiwałabym ich z ludźmi spotkanymi na przystanku, w metrze,
czy w sklepie.

[tennessee]

Równiez uważam, że kura domowa się kobieta RODZI, a nie: ZOSTAJE.

Mnie - dla przykładu zaczynał nieco 'uwierać' urlop wychowawczy, mimo, że
poznawałam świat, jeździłam na wycieczki, zrobiłam kursy językowe..
Zmieniłam ta sytuację i od kilku dni znów pracuję ;o)

[lola211]

> Reasmując: z moich obserwacji na urlopy wychowawcze, szczególnie dłuższe,
> chodzą tylko osoby, którym nie chce się pracować, bądź ich praca była
> niesatysfakcjonująca, a w każdym razie zdecydowanie mniej satysfakcjonująca
> niż promocje, seriale i plotkarskie tygodniki.

I takie, ktore ze wzgledu na stan zdrowia dziecka chcac nie chcac ida na ten
wychowawczy, zeby w przyszlosci nie miec wyrzutów sumienia,ze czegos nie
dopilnowaly.

[kalina_p]

ja sadzę, że "bynajmniej" oznacza zaprzeczenie))
Może to nalecialości z piaskownicy, jesli tam faktycznie same głaby spotykasz?
Ale nie zgadzam się, bo spotkałam kilka inteligentnych, oczytanych, madrych mam
niepracujacych. Pewnie masz pecha

[bierna_zawodowo]

Masz rację z "bynajmniej", przeoczenie po zmianie kontekstu.

[bierna_zawodowo]

Zgadzam się z Wami. Nie oczekuję intelektualnych rozmów z przygodnie
napotkanymi osobami, ale zazwyczaj po dłuższej chwili moża wywnioskować na
jakim poziomie rozmowa będzie kontunuowana i czy chce się pielegnować
znajomość.

[18_lipcowa]

> Reasmując: z moich obserwacji na urlopy wychowawcze, szczególnie dłuższe,
> chodzą tylko osoby, którym nie chce się pracować, bądź ich praca była
> niesatysfakcjonująca, a w każdym razie zdecydowanie mniej satysfakcjonująca
> niż promocje, seriale i plotkarskie tygodniki.
>
>
> A Wy co o tym sądzicie?


Oczywiście i na dodatek sie mamuśki cofają
patrz

- podszywanie sie pod innych
- wyzwiska spod jednoniowych nicków
- tworzenie nickow typu "krowa mu mu" i zakładnie durnych wątków
- durne zyciowe problemy
- ilość błedów ortograficznych

Coś jeszcze?

[ageminix]

Jestem z synkiem w domu juz prawie rok. Podjelam decyzje, ze poki sam nie
zacznie sie dogadywac z otoczeniem to nie zostawie go z niania czy w zlobku.Po
prostu nie mialabym serca...Ale tesknie do pracy,do jakiegos kreatywnego
zajecia,do rozmowy nie o dzieciach,obiadkach itp. Coz staram sie nie dac
zwiariowac i pocieszam sie, ze to siedzenie w domu to "nie na zawsze".Mysle
wiec, ze nie tylko mamy ktorym sie nie chce pracowac czy maja kiepskie posady
siedza w domu na maciezynskim.

[fra_mauro]

Najtrafniej ujela to melka_x ( ktorej opinie bardzo sobie zreszta
cenie).Intelektualnie aktywnego i samorealizujacego sie zyciowo czlowieka urlop
wychowawczy nie ma prawa odmóżdżyc. Bedzie raczej wyzwaniem i inspiracja do
osiagania kolejnych, osobistych celow. Przy takim podejsciu nawet banalne
dialogi w piaskownicy moga stac sie podstawa do interesujacych przemyslen.

[yagga1]

według mnie, często wyjaławia się intelektualnie podczas pseudointelektualnej
bieganiny dnia codziennego w firmie. Urlop wychowawczy pozwala na refleksję,
wgląd w siebie, daje dystans. Chroni przed chorobą naszych czasów - wypaleniem
zawodowym - bo potem wraca się do pracy ze zdwojoną energią i motywacją (nie
zawsze, ale często). Ja patrzę na to tak, że urlop wychowawczy to pewien
luksus, który pozwala mi cieszyć się dzieckiem - i to jest pewna inwestycja, a
inwestycja całej energii w życie zawodowe nie zawsze jest pewna (nawet, jeśli
na pewnym etapie taka się wydaje). A zresztą, potem nie będziesz już miała
okazji do głupich dyskusji i seriali

[18_lipcowa]

Urlop wychowawczy pozwala na refleksję,
> wgląd w siebie, daje dystans.


że co?????????????

[tennessee]

18_lipcowa napisała:

> Urlop wychowawczy pozwala na refleksję,
> > wgląd w siebie, daje dystans.
>
>
> że co?????????????
>
Że to.. to, co napisała. Byc może opiera się na własnym doświadczeniu,lub
opowieściach kogos bliskiego.

A Ty, Lipcowa, jak zwykle błąkasz się w tematach o których nie masz pojęcia i
uprawiasz swoją wielce zdziwioną pytaninę.. ech..

[marcelino1]

yagga1 napisała:

Urlop wychowawczy pozwala na refleksję, wgląd w siebie, daje dystans. Chroni
przed chorobą naszych czasów - wypaleniem zawodowym - bo potem wraca się do
pracy ze zdwojoną energią i motywacją

Chyba żartujesz albo sobie to wmawiasz żeby się lepiej poczuć. Nic tak nie
wypala zawodowo jak dłuższa przerwa. Chyba, że pracujesz w sklepie na kasie to
faktycznie możesz mieć rację.

[tennessee]

marcelino1 napisała:

> yagga1 napisała:
>
> Urlop wychowawczy pozwala na refleksję, wgląd w siebie, daje dystans. Chroni
> przed chorobą naszych czasów - wypaleniem zawodowym - bo potem wraca się do
> pracy ze zdwojoną energią i motywacją
>
> Chyba żartujesz albo sobie to wmawiasz żeby się lepiej poczuć. Nic tak nie
> wypala zawodowo jak dłuższa przerwa. Chyba, że pracujesz w sklepie na kasie
to
> faktycznie możesz mieć rację.

A Twoja przerwa jest / była długa?
Ja wróciłam do pracy po 16 miesiącach. To prawie półtora roku
Naprawdę się cieszę i mam dużo energii do pracy, a nigdy nie pracowałam jako
kasjerka.

[yagga1]

to co napisałam o refleksji i dystansie, a co tak zagotowało marcelino1 i
lipcową, to z własnego jak najbardziej doświadczenia - ja się DELEKTUJĘ
wychowawczym, może zresztą dlatego, że wcześniej żyłam głównie pracą i na nic
prawie nie miałam czasu. Teraz co prawda moje dziecko jest z tych totalnie
absorbujących, ale mogę sobie spokojnie pomyśleć o różnych rzeczach, coś
poprzeżuwać (intelektualnie i poprzeżywać - a sam spacer, co za radość,
bajer! Widzisz, kiedy zasuwasz od rana do nocy w koncernie albo firmie
konsultingowej, masz doznania w postaci wyjazdów służbowych, dysusji,
projektów, kontraktów itp. - ale zwykle nie masz czasu na spokojne rozejrzenie
się wokół albo spojrzenie w siebie. Rozumiem, że to co napisałam nie dla
każdego musi być zrozumiałe, cieszę się, że np. Tenesee zajarzyła Mnie
wychowawczy naprawdę bawi, bo traktuję to jako ETAP!

[tennessee]

Ot, co!
Mnie też było fajnie tak sie posnuć po życiu bez pospiechu, grafiku, wniosku o
parę dni urlopiku..

To chyba tylko przypadłośc, czy błogosławieństwo tych, co nie muszą, ale MOGĄ
iść na urlop wychowawczy.

[wegatka]

marcelino1 napisała:


> Chyba żartujesz albo sobie to wmawiasz żeby się lepiej poczuć. Nic tak nie
> wypala zawodowo jak dłuższa przerwa.


Zastanawiam się, jak można się wypalić zawodowo nie pracując. Dziwną teorię
wysnułaś Marcelino O ile mi wiadomo, to wypalenie następuje raczej po zbyt
intensywnej pracy, a nie siedzeniu w domu.
pl.wikipedia.org/wiki/Wypalenie_zawodowe

[halszkabronstein]

Ależ to górnolotne.... niestety jednak ciężko mi się z tym zgodzić . Dla
niektórych osób praca jest pasją i spełnieniem zawodowym . Równie dobrze
możnaby rzec , że codzienne przebywanie z dzieckiem pozwala na macierzyńskie
wypalenie i narzekanie ,że człowiek się odmóżdza - natomiast w firmie dopiero
może sobie pozwolić na refleksje nad dniem codziennym i rodziną hehe...

W ogóle dziwie się co to za dziwny wybór - praca - dziecko . Przecież w pracy
nie siedze 24 godzin , wiec chyba można to świetnie połączyć ? Ponadto poza
matka dziecko ma też ojca i reszte rodziny jakby co .

[bierna_zawodowo]

Nie twierdzę, że praca nie wyjaławia, szczególnie dobrze znana i powtarzalna.
Prawdą jest również, że urlop to okres kiedy ma się zdecydowanie więcej chwil
do refleksji.
Natomiast nie o to tu chodzi. Nie znalazłam osób, które podobnie jak ja
świadomie podjęły decyzję o pozostaniu w domu z dzieckem mając, w rozumieniu
innych, bardzo dużo do stracenia.
I teraz, podobnie jak pracą, z bardzo duzym zaangazowaniem, zajmują się opieką
nad dzieckiem.

bo

[kalina_p]

pewnie takich osób jest niewiele.
Jesli któras ma dobra prace (dobra pensje) to jej pilnuje i wraca po
macierzyńskim. jednym slowem - malo kogo po prostu stac na zrezygnowanie z
dobrj pracy.
A jesli ktos nie pracowal, studiował przd urodzeniem dziecka, to z niczego nie
rezygnuje, zostając w domu. kasjerka rezygnuje z ...700-900zł pensji, która i
tak by pewnie poszla na żłobek i opiekunkę, więc się po prostu nie opłaca
pracowac
Prędzej spotkasz takie osoby na forum, niz w piaskownicy.
Znam (tylko z opowiadań) taka jedną, która zostala z dzieckiem, jest wielka
damą, miala świetna prace, ale...no właśnie, ona nie chodzi do piaskownicy, bo
tam sie mozna pobrudzić

[tennessee]

Wiesz, tak powazniej, to muszę przyznac, że mnie tez nieco przeraża to
niekontrolowane paplanie o zupkach/ząbkach/kupkach, dlatego szybko sie wycofuję
z przygodnych pogadanek na spacerze.

Mam to szczęście, że moje 3 przyjaciółki mają dzieci w podobnym wieku, więc
mogę zaspokoić swoją ciekawość albo ukoić swe matczyne nerwy.
Jednak mimo, że sa matkami, sa tez kobietami, z którymi mam parę powaznych
tematów. I one, i ja, czasami tylko o literaturze czy sztuce rozmawiamy.
Czujemy swoje klimaty. Może w tym tkwi ratunek ??

[bierna_zawodowo]

No właśnie, ja też się wycofuję. Ale czasem trudno, a dodatkowo dziecko trzeba
uspołeczniać i dawać przykład .

[gruba-buba]

Są, są.
Zdecydowałam się na pozostanie na wychowawczym z pełną świadomością utraty
pracy moich marzeń, którą udało mi się dostać dopiero kilka lat po studiach.
Niestety mam wąską specjalizację i raczej wątpię, żeby udało mi się znaleźć
pracę na podobnym stanowisku z równie szerokim zakresem obowiązków,
odpowiedzialności, z możliwością rozwoju i dokształcania. Wątpię, aby drugi
raz udało mi się połączyć pracę z pasją. Ale mimo to nie żałuję decyzji, nie
uważam też, aby te lata były stracone.
Teraz dojrzewam do powrotu do pracy.

[yagga1]

statystycznie to ujmując, trudno Ci będzie trafić na osobę w podobnej sytuacji,
to fakt (mam na myśli to połączenie - niepracującej mamy z małym dzieckiem z
podobnymi zainteresowaniami/doświadczeniami zawodowymi). Ale czy nie miałaś
tego problemu nie tylko w odniesieniu do mam z dziećmi? Po prostu statystycznie
mniej jest kobiet, które odniosły sukces zawodowy i mają podobny światopogląd,
to nie tylko dotyczy mam. Ale to nie znaczy, że każda zadowolona ze swojej
pracy mama rezygnuje z wychowawczego - to kwestia indywidualnej złożonej
sytuacji i priorytetów. Myślę, że wiele chiałoby pójść na wychowawczy, a boją
się

[fra_mauro]

bierna_zawodowo, czegos tu nie rozumiem- najpierw byla mowa o tym,ze sie
wycienczasz umyslowo na wychowawczym, teraz zas wydajesz sie temu przeczyc, za
to poruszasz sprawe motywacji decyzji o urlopie. Wg Ciebie, Twoja decyzja
wynikla z wyzszych, szlachetniejszych i w ogole bardziej przemyslanych pobudek,
a inne matki na wychowawczym to leniuchy bez aspiracji, ktorym calkiem latwo
przyszlo pozegnanie z praca i, zapewne, ani mysla o powrocie, no bo kto majacy
choc troche rozsadku wierzy, ze uda mu sie po 3 latach wrocic bez problemu na
ta sama posade ? To mi pachnie troche zadzieraniem nosa i mysleniem schematami,
a to zdaje sie nie "przystaje" do Twego wlasnego wyobrazenia, nieprawdaz ?
Nigdy nie bylam na wychowawczym, choc mam 2 dzieci ale 4 m-ce urlopu
macierzynskiego dalo mi pewien przedsmak dluzszego siedzenia w domu .Powiem z
bolem: nie potrafilam sie odnalezc w rzeczywistosci domowej, to po pierwsze, a
po drugie i tak musialam wracac, bo urlop wychowawczy w moim przypadku
rownoznaczny byl z zawodowym samobojstwem. Chetnie pokontynuuje ten temat na
priv lub gg 6712426. Pozdrawiam serdecznie,

[bierna_zawodowo]

Temat przesłanek do podjęcia decyzji o urlopie był poruszany BTW i nie był
głównym (odpowiedź na jeden z postów)
Przedmiotem były osoby, które się na niego udają. Nie znalazłam osób o podobnym
pokroju na dłuższym, świadomym urlopie wychowawczym. Tak jak wspomniałam były
to urlopy macierzyńskie bądź krótkie wychowawcze ze względów losowych.

[kalina_p]

Ale tu w takim razie raczej nie ma czego roztrząsać.
Jśli ktos ma doba, satysfakcjonujaca prace, to raczej idzie tylko na
wychowawczy. osób takich, jak ty jest malo. I juz.
Bo malo osób może sobie pozwolic na zrezygnowanie z pracy.
Teraz ja tez nie rozumiem, do czego zmierzasz?

[bierna_zawodowo]

Jak w tytule.
Od dłuższego czasu zastanawiam się czy sa osoby w podobnej sytuacji, ponieważ
nie udało mi się spotkać. Dodtakowo spotkałam się z niezrozumieniem zarówno ze
strony spotkanych mam jak i bliższego otoczenia. Więc po czasie zaczyna się
człowiek zastanawiać czy moja decyzja była podyktowana dużą ignorancją czy
miłością .
No i druga strona medalu. Fajnie byłoby czasem porozmawiać z kimś interesującym
na przedpołudniowym spacerze.

[kalina_p]

hmmm...przyjmując jako fakt to, że takich osób jak ty jest niewiele, radze
zawierac znajomośc internetowe celem pogadania o sprawach mądrych, waznych i
powaznych. Na spacerach gadac o głupotach, wyloozowac i cieszyc się zupkami i
kupkami.
Rozwijac sie intelektualnie samodzielnie.
A czym byla decyzja podyktowana - sama wiesz najlepiej
Nie można miec wszystkiego, niestety. Liczenie na to, ze spotkasz na swoim
osiedlu osobe w podobnym wieku, z dzieckiem w podobnym wieku, podobnie patrzaca
na świat i posiadająca podobne wykształcenie i doswiadczenia jest...bezcelowe.
Wybralas tak a nie inaczej (tez bym chyba tak wybrala, ale ja z tych, ktore nie
wybieraly, bo w ciąży jeszcze studiowalam i nie praowalam) i pozostaje Ci
cieszyc się, ze mialas taka możliwośc.
Na forum sporo jest postów zrozpaczonych mam, które musza wrócic do pracy po
macierzyńskim ze wzgledów finansowych, a wolałyby siedziec z dzieckiem.

[fra_mauro]

bierna... a skad jestes ? chetnie umowilabym sie z Toba na spacer ale nie wiem,
czy sprostalabym Twoim oczekiwaniom ,zwl. intelektualnym. Choc kupki, bobovity
i inne brazylijskie superprodukcje nigdy nie stanowily moich ulubionych watkow
przewodnich, to o tzw. wielkim biznesie i wielkiej polityce znam sie tyle , na
ile codzienna GW, TV wiadomosci i radio TOK FM mnie wyposaza.

[majutka3]

takie masz wysokie wymagania intelektualne a piszesz "bynajmniej" nie tam gdzie
powinnas, swiadczy to o tym, ze nie znasz znaczenia tego slowa...

[magdalenamk]

cóż, moje obserwacje są bardzo podobne. Przed urodzeniem dziecka prowadziłam
swoją własną firmę. Byłam bardzo aktywna zawodowo, do tego stopnia, ze po
terminie porodu bywałam jeszcze w pracy. Potem miałam pół roku przerwy. Na
szczęście mój zawód jest tzw. wolnym zawodem, wiec zaczęłam pracowac w domu bo:
- nie chciałam zostawiac malucha z obcą osobą,
- bo przez te pół roku nie miałam nawet z kim porozmawiać i dalsze spełnianie
tylko i wyłącznie obowiązków domowych wpędziłoby mnie w straszna depresję,( co
za bezsensowna i monotonna robota)
- wszystkie poznane mamy albo były tzw. mamami sercem ciałem i duszą a wokół
nich dreptała gromadka dzieci, i poza dziećmi innych tematów nie było, albo nie
miałam z nimi o czym rozmawiać, bo.... tak jak napisałaś, zazwyczaj było to
głupawe siksy albo typ "na żywo""claudia" i "pani domu".

[bierna_zawodowo]

I zapewne też nie uważasz, ze masz wygórowane oczekiwania intelektualne .

Pozdrawiam.

[majutka3]

uwazam, ze trzeba znac swoj jezyk ojczysty, szczegolnie jesli ma sie z tego
jezyka maturę. ot co.

[yagga1]

a czy nie próbowałaś np. zajęć fitness dla mam z niemowlakami, jogi dla mam z
niemowlakami, basenu z niemowlakami? Ja osobiście jeszcze nie, ale na wiosnę
mam nadzieję wybrać się na coś takiego, właśnie w nadziei, że przy okazji uda
mi się spotkać jakąś fajną mamę. Chociaż wiem, że to nie jest wcale pewne.
Poza tym, może udałoby Ci się robić coś choćby niewielkiego zawodowego w domu?
Ja zaangażowałam się w jakiś tam projekt pod namową męża, nie bezpośrednio
związany z tym, co robiłam wcześniej - ale jakieś spotkanko binesowe czy
napisanie czegoś sensownego dobrze mi zrobiło!

[magdalenamk]

Bym powiedziała, że mam doczynienia z jakimś światem, którego zupełnie nie znam
i słabo się w nim czuje

bardzo chcę isc na wychowawczy ale nas nie stac

[mala.ela]

jak w temacie. Muszę wrócic do pracy, chociaż wolałabym te parę lat spędzic z
dzieckiem, dopóki nie pójdzie do przedszkola. Chciałabym miec wpływ na
wychowanie mojego dziecka - a tak nie wiadomo co do głowy mu nakładzie
teściowa, która uważa ze po wychowaniu 3 synów wie wszystko o dzieciach a ja to
nie wiem o moim dziecku nic ale nie mamy innego wyboru, niestety

[kosmitos]

to zatrudnij opiekunkę a nie miej pretensji do teściowej, która uprzejmie
zgodziła się pomóc; nigdy bym nie zostawiła dziecka z osobą,która mi nie
odpowiada

[wierzba_b]

Poza tym, co dziewczyny napisały wyżej, czyli prostej statystyce tego, kto idzie na wychowawczy, jest jeszcze jedna kwestia: nawet jeśli wśród piaskownicowego towarzystwa jest jakaś mama o podobnych zainteresowaniach co Ty, to prawdopodobnie nie wiecie o sobie nawzajem. Naturalnym tematem rozmów przy piaskownicy są dzieci, bo na pierwszy rzut oka widać, że w tym temacie obie strony mają coś do powiedzenia. A jak ktoś ma poznać, że miałabyś ochotę pogadać o literaturze, polityce czy czymkolwiek innym? Jakoś musisz tę chęć uzewnętrznić. Zabieraj na plac zabaw interesujące Cię książki czy gazety, czytaj, jeśli ktoś zwróci na to uwagę, nawiązuj rozmowę w stylu "a wie pani, tu właśnie przeczytałam, że..." Żeby z obcym człowiekiem pogadać sensownie, trzeba podsunąć konkretny temat.
BTW dlaczego masz moralniaka od "kretyńskich dyskusji"? O przysłowiowej d... maryni też czasem można pogadać...

----------------------------
A swoją drogą zastanawiam się, czy istnieje takie pojęcie jak dupa państwa

[halszkabronstein]

Dziwie Ci się , że zrezygnowałaś z rozwoju zawodowego i intelektualnego .
Niestety , ale taka jest prawda , że na urlop wychowawczy idą mamy mające
raczej marne perspektywy na ciekawą i wciągającą prace . Owszem są wyjątki jak
TY , ale to zawsze wyjątki . Ja uważam , że na dziecku świat się nie kończy i
czułabym się jak inwalida gdybym musiała nagle dosłownie ' zrezygnować z
siebie' . Lubie wiele rzeczy , mam wiele pasji - praca i studia 'łechczą'
ambicje i sprawiają , że psychicznie człowiek czuje się dobrze . Nadal nie
rozumiem czemu przeciętny ojciec może być ojcem i realizować się zawodowo
natomiast gdy matka pisze , że chciałaby pracować to zaraz niektórzy na to
krzywo patrzą !!!

Wg mnie się marnujesz , ale to w końcu wybór każdego , nikogo nie należy
zuszać . Jednak szczerze Ci powiem , że nie mogłabym zamknąć się w zupkach
kupkach i pieluszkach mimo , że wcale nie zajmowałam jakiegoś wyjątkowo
wysokiego stanowiska ( aktualnie studiuje i licze jednak , że do czegoś dojde
hehe...) .

Pozdrawiam - trzymaj się !

[yagga1]

Halszka, no widzisz, krytykujesz mnie wyżej za górnolotność, ale Ty - jak
piszesz -teraz studiujesz, a ja przepracowałam dość sporo robiąc rzeczy z tzw.
górnej półki pod względem ciekawej pracy w rozwijających okolicznościach hehe -
i stwierdzam, że RZECZY PROSTE w sensie czynności dzieciowo-domowych czy
spacerów też mają swój urok, kwestia podejścia. Nie zamierzam przecież robić
ich wiecznie - cieszę się chwilą. Kiedy pracujesz zawodowo w tych czasach, w
dobrej firmie, przeważnie żyjesz w biegu i brakuje Ci czasu choćby na
poczytanie nowinek ze świata ze swojej branży. Natomiast fakt, chętnie
pogadałabym na spacerach NIE TYLKO o zupkach

[wieczna-gosia]

jedna z najciekawszych osob jakie poznalam ostatnio jest mama 4 dzieci, jedna z
najbardziej kreatywnych osob jakie poznalam, ciepla, zakrecona, kolorowa osoba,
szalenie mobilizuje mnie intelektualnie. Poznalam ja przy piaskownicy na burym
blokowisku.

uwazasm ze ciekawy czlowiek robi rzeczy ciekawe. Nidny- robi rzeczy nudne. czy
pracuje czy nie- jest sprawa zupelnie wtorna.

Naj naj najciekawszych ludzi spotkalam w zapadlej wsi na Mazurach, gdzie
budowali swoj wlasny swiat. Jakos tam pracuja, no bo utrzymac sie trzeba ale tak
naprawde spokojnei mozna ich nazwac nieczynni zawodowo. A jednak ich dom byl
pelen pomyslow, przemyslen, planow.

Mam kolezanki pracujace zawodowo i bogate wewnetrzenie. Mam tez taki, ktore
pracuja no i tyle. Z tym, ze tych drugich jakos nie znam zbytr wiele
natural;na selekcja dziala.

Ciagnie mnie do ludzi ciekawych brz wzgledu na stan zawodowy. Odpycha od
burasow, nawet tych pracujacych

[yagga1]

bardzo mi się podoba, co napisałaś wieczna-gosiu. I to nie dotyczy akurat tylko
kwestii bycia mamą na wychowawczym, ale ogólnie życia. Przychodzi mi na myśl
jeszcze jedno: nie zawsze do tego poczucia "kolorowości" i smaku życia
niezbędne są kontakty z "kolorowymi" ludźmi.
Te często w efekcie okazują się i tak rozczarowujące, choć mogą być, owszem,
inspiracją. Poczucia sensu i kolorów trzeba też szukać w sobie.

[halszkabronstein]

Ale ja akurat pisałam o sobie , że osobiście nie mogłabym tak żyć. Praktyka
pokazuje jednak , że życie przecietnej mamy na wychowawczym jest nudne i
szare . Praca może być też właśnie tą kolorową pasją bo nie koniecznie trzeba
sortować makulature itp. Co do tego , że studiuje to studiować mam zamiar
jeszcze długo gdyż chce skończyć przynajmniej 2 kierunki i może jakieś
podyplomowe . Jednocześnie pragne się realizować zawodowo gdyż chyba prawie
każdy ma prawo wybrać zawód który sprawia mu przyjemność...

P.S. pracowałam już zarobkowo i uważam to za świetny okres . Nie pracowałam
natomiast na jakimś mocno eksponowanym stanowisku właśnie z wyboru . Wolałam
się rozwijać i uczyć od ludzi tego co lubie.

[bierna_zawodowo]

Przed urodzeniem dziecka też bym się sobie dziwiła, ale po "optyka" się
zmieniła. Przewartościowało mi się co nieco. Szczególnie, po krótkim powrocie
do pracy po macierzyńskim. Gdybym siedziała w domu od porodu prawdopodobnie
inaczej bym to znosiła. Ale ponieważ wiem co znaczy praca na pełnych obrotach i
potem dom, cieszę się tym co mam. Generalnie decyzja o wychowawczym była
wypadkową wielu czynników i bardzo przemyślana. Traktuję to jako stan
przejściowy.... do przedszkola. Nie wyobrażam sobie pozostać pełnoetatową mamą
na zawsze.

Pozdrawiam.

[blou1]

Jestem na urlopie wychowawczym od czterech lat, nie zajmowałam wysokiego
stanowiska, przeciwnie. Nie uważam się też za osobę ograniczoną
intelektualnie. Z uśmiechem przeczytałam Twój post. Że też są kobiety z takim
podejściem? Może macierzyństwo do końca Cię nie satysfakcjonuje, nie jesteś
spełniona? Czego się spodziewałaś po rozmowie przy piaskownicy? Dyskusji na
temat globalnego ocieplenia, głodu na świecie a może wyszukanych dowcipów na
temat mocherowych beretów? Wierz mi, większość mam wychodzących na place zabaw
i wykorzystujących urlop ma swoje zdanie na tematy nie tylko polityczne i
zdziwiłabyś się, orientują się co nieco w problemach naszej gospodarki. Może Ty
tak nie masz, każda mama lubi "chwalić" się swoim dzieckie przed inną mamą i
zachwyca na każdą nową umiejętnością swojej pociechy. A to że są wśród nas mamy
mniej roztropne, cóż, nie da się zaprzeczyć. Tylko że w każdej grupie,
zawodowej też, takich ludzi znajdziesz. Co do promocji itp dlaczego nie? Mnie
nie stać na markowe ubranka, firmowe pieluchy, że nie wspomnę o nowych ciuchach
dla siebie. Dlatego gdy wiem że gdzieś coś można taniej, mówię innym mamom. Co
do pracy, masz po części rację. Dotychczasowa nie dawała mi satysfakcji, ale to
nie znaczy że nie chce mi się pracować! Mam dwójkę maluszków, nie mam babci na
podorędziu i muszę sama zajmować się dziećmi. Wypadłam z obiegu na conajmniej
sześć lat. Czy uwsteczniam się intelektualnie? Czasem faktycznie mam takie
wrażenie, albo poprosto jestem przemęczona. A dlaczego Ty jesteś na urlopie, bo
tak zrozumiałam? Oj współczuję Ci moja droga z powodu tego moralniaka, i z
powodu braku towarzystwa do prowadzenia dyskusji (tutaj ponownie uśmiech na
mojej mało intekigentnej twarzy). Może zatrudnij nianię i wróć do pracy.
Proste. A gdybyś miała w firmie wakaty daj znać i jedna z tych siedzących w
domu mam skorzysta. Z góry dziękuję.
Ps. Co do plotkarskich tygodników, możemy wymienić uwagi, teraz
czytam "Baudolino" Umberto Eco. Chociaż zdecydowanie wolę coś lżejszego,
Marguez to numer jeden. A może o Kosińskim, "Kokpit" polecam albo Łysiak "
Lepszy" itp. Wracaj moja droga do pracy bo Twój potencjał intelektualny jak
sądzę, może mocno ucierpieć.
Pozdrawiam.

[bierna_zawodowo]

Również uważam, że "Kokpit" to najlepsza książka Kosińskiego .

[76kitka]

Ja nie piastowałam żadnego eksponowanego stanowiska w swojej firmie, jednak daleko mi do rozmów na poziomie kosmetyczki powierzchni płaskich, choć i dla nich mam pełen szacunek, w dzisiejszych czasach, gdy nierobotnym nie opłaca się pracować, im się chce. Ze mną kontakt jest trochę utrudniony, bo mieszkam pod Warszawą, ale nie niemożliwy

[melka_x]

> Wiesz, tak powazniej, to muszę przyznac, że mnie tez nieco przeraża to
> niekontrolowane paplanie o zupkach/ząbkach/kupkach, dlatego szybko sie
> wycofuję z przygodnych pogadanek na spacerze.

Jak bardzo trzeba być niepewnym swojej formy intelektualnej, by obawiać się, że
rozmowa o ząbkowaniu czy odparzonej pupie jej zagrozi

[wegatka]

Melko, nic dodać, nic ująć ))))

melka_x

[bierna_zawodowo]

Melko bardzo szanuję Twoje poglądy szczególnie z innego, mniej wesołego, forum,
którego niestety również jestem adresatem. Ale tutaj akurat nie zgodzę się z
Tobą. To nie jest kwestia niepewności formy intelektualnej. Wręcz odwrotnie.
Jest pewien poziom intelektualny, którego w życiu unikam. I o ile rozmowy nt.
zupek, kupek, promocji itp. nie są niczym groźnym o tyle rozmowy wyłącznie na
ten temat wg mnie już tak.
Pozdrawiam.

[wieczna-gosia]

a ja sie zgadzam z melka.
ptzeciez przy piaskownicy nie spedzasz calego zycia

[mamamonika]

Mama bierna - skoro zdecydowałaś się już na przerwę, to postaraj się ją
twórczo wykorzystać, a nie obserwować z sykiem uciekające z głowy moce
umysłowe . Ja miałam podobną sytuację - galop, stres, odpowiedzialność - i
nagle SPOKÓJ... Mi to osobiście bardzo pomogło - praca w korporacji tak
doskonale organizuje ci życie, że nie masz czasu przyjrzeć się innym
możliwościom. A okazuje się, że są i są bardzo ciekawe... I do tego pozwalające
na połączenie realizacji zawodowej i życia rodzinnego .
Tylko potrzeba spokoju i czasu dla siebie, żeby je znaleźć... Przy czym wcale
nie trzeba sobie odpuszczać intensywnego życia
Także nie łap uciekającego czasu - wykorzystaj go
Z wszystkimi paniami w piaskownicy się nie zaprzyjaźnisz, nie ma siły... Ja też
często byłam przerażona poziomem umysłowym "opiekunek" i jakością tej "opieki" -
bardzo mi by było nieprzyjemnie, gdyby taka osoba miała udział w wychowaniu
mojego dziecka... Temu też warto się przyjrzeć...
Na pewno znajdziesz kilka interesujących osób z wózkiem lub bez niego - ja nie
musiałam specjalnie szukać. Ale ja jestem gaduła
Reasumując - głowa do góry i... do roboty

[ledzeppelin3]

Nie kapuję. Przecież możesz cały czas być na bieżąco, tj. czytać
specjalistyczną prasę, może zapisać się na kurs szkoleniowy lub dokształcający,
nawet przez net. Nie wiem, w czym się specjalizujesz, ale ja (lekarz) dopiero
na wychowawczym przypominam sobie całą medycynę ogólną, kardiologię,
reumatologię (podstawową lekturą w kibelku jest Harold medycyna wewnętrzna i
sterta Medycyn Po Dyplomie, po które nie miałam czasu siegnąć jak pracowałam),
zrobiłam 2 kursy do specjalizacji i skończyłam pisać doktorat. A na oddziale
zapierniczałam od switu do nocy między blokiem operacyjnym, zmianą opatrunków a
wypisami, i przez 2 lata nie miałam szans na napisanie nawet artykułu do prasy
nedycznej, co dopiero doktoratu. Teraz mam szansę przypomnieć sobie, czego
nauczyłam się na studiach i to uzupełnić o świeższą wiedzę, a w robocie jest
tendencja do zamykania się w swojej czasem dość ograniczonej działce, prócz
tego duża ilość pracy powoduje rutynę. To Twój wybór, czy zamkniesz się w
świecie zupek, czy zmobilizujesz do poczytania - to jest kwestia dobrych chęci
i organizacji,a nie tego, że "dziecko ogłupia". Praca ogłupia dużo bardziej.

[bierna_zawodowo]

Małe niezrozumienie. Nie twierdzę, że generalnie urlop wychowawczy powoduje
wyjałowienie intelektualne. Sporo czasu poświęcam na to aby nie "wypaść z
obiegu", chcąc za rok wrócić do zawodu, ale nie to jest przedmiotem tej
dyskusji.
Mój post nie jest utyskiwaniem na sama bierność zawodową, ponieważ mi po kilku
latach bardzo intensywnej pracy bardzo dobrze to zrobiło. Dla mnie jest to po
prostu chwila oddechu. I chociaż pierwsza euforia już minęła, nie narzekam.

A swoją drogą ledzeppeln3 jesteś podobnym przykładem. I wg mnie Twoja odpowiedź
pownna brzmieć: "tak są , ja".

[bea.bea]

mogę sie chyba zaliczyc do grona "elity"..
bo jako szef, dyrektor i bóg jeszcze wie kto jestem na bieżaco...ale tez moge
się zaliczyć do przacowników...nawet najnizszego stopnia...nie obrażając nikogo
"fizola " jak najbardziej...

osobiście wle rozmowy o kupkach pieluchach i jeszcze nie wiem czym, ponieważ
polityka wogóle mnie nie obchodz....
a rozmowy o biznesie, kasie, marketingu...po prostu mnie mecza...

poza praca wole być zwyczajną kobietą, z pieluchami, zakupami,
no wyłanczając rozmowy o ciuchach i solariach, bo ja nie ten typ....

pozdrawiam

[bea.bea]

osobiście wle rozmowy o kupkach pieluchach i jeszcze nie wiem czym, ponieważ


miało byc lubie

[mamaolenka]

są, są...
a w piaskownicy w parku Jordana poznałam kilka świetnych kobiet, z którymi teraz
mam częsty kontakt nie tylko związany z dziećmi.
Tak, na pewno prawdą jest, że
ktoś ciekawy nawet najbardziej banalne czynności wykonuje twórczo, nawet sprząta
i gotuje zupę ciekawie. Taki żarcik, ale coś w tym jest.
Nie wiem z jakiego miasta jesteś, ale jak ktoś już radził, zacznij uczęszczać z
maluchem na różne zajęcia, basen, rytmikę, czy do "małych nutek". Bardzo często
można tam spotkać matki, które starają się w pełni wykorzystać czas, który
świadomie postanowiły ofiarować swojemu dziecku. Matki, które nie tylko opiekują
się dziećmi, ale je rozwijają, stymulują i same fajnie przy tym się bawią.