Znowu bzdurne uwagi moich rodziców ....Zwariuje

[amelia792]

Może ktos pamięta mój post dot.wychowania przez moją matke mojej córki..
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=40981079&v=2&s=0
Od tego czasu niewiele sie zmieniło,rozmowa była ale naprawde dziewczyny to
niewiele daje a i córke nie mamy mozliwosci zostawic w żłobku czy tez
opiekunka. Ale ostatnio było lepiej.

Wczoraj sms od mojego taty treści:
"Pamietaj! Jadąc z dzieckiem siedzi się z nim z tyłu tak jak to robią matki!
A dlaczego to chyba nie musze tłumaczyć !"

Oczywiscie starsi ( wczoraj bylismy u nich) widzieli z okna jak wsiadamy do
auta.I chyba to ze siedze z przodu a córka z tyłu wywołało u nich SZOK.
Wybaczcie ze nie widze nic w tym złego,córka nie ma m-ca tylko ponad rok i
bardzo lubi jazde w fotliku - sądze ze moja obecnosc nie jest konieczna.
Może sie myle...?
Juz mam dosyc naprawde...Kiedy usłysze ze jestem dobra matką..?
Wiecie ,nie chciałabym bardzo zeby moja córka kiedys myślała o mnie tak jak
ja o swoich rodzicach...Smutne..

[lakie]

Nie wypowiem się w kwestii zachowania Twoich rodziów bo ja miałam bardzo podobnie, na szczęście jakos powoli wywalczyłam inne traktowanie i teraz jest ok, co prawda czasami mama powie swoje zdanie na jakiś temat ale juz nie próbuje mnie ani do niczego przekonywać ani pouczać.
A jesli chodzi siedzenie z tyłu z dzieckiem to nie rozumiem własnie DLACZEGO jest to niby takie oczywiste i konieczne. Ja nie siedzę z małą z tyłu od kiedy zaczeła jeździć w wiekszym foteliku czyli jeszcze przed ukończeniem roku, a dziecko wcale sie źle nie czuje samo z tyłu, jakby było jej tam żle to by pewnie wołała caly czas "mama"

Kasia

[chmurka_257]

WSPOLCZUJE(pociesze cie ze ja tez nie siedze z tylu z dzieckiem.ja bym sie
zbytnio nie przejmowala tymi uwagami i dalej robilabym swoje bo jak bedziesz
sluchala tego co chca twoi rodzice to nigdy sie od nich nie odpedzisz a tak jak
beda widziec ze te ich uwagi i tak na nic sie nie przydaja wiec kiedys sobie
odpuszcza bo wkoncu im sie to znudzi.

[amelia792]

Hm ...ja się czasem zastaniawiam czy mam dla nich 27 lat ,czy też nadal 5..?

[lila1974]

Przykro mi to pisać, ale uważam, że Twoi rodzice są nienormalni.
Uważasz, ze dobrze Cię wychowali? Dali Ci oparcie i wiarę w siebie?
Normalni rodzice służą radą, ale jej nie narzucają, a już niepojęte jest, że
obgadują Cię po rodzinie, że jesteś złą matką.
W takich okolicznościach nie wahałabym się ani sekundy dłużej, tylko
wygarnęłabym, co myślę.

Starsz się porozmawiać delikatnie, ale sama przyznajesz, ze to nie daje
efektów. Najwyższa pora zatem przedstawić sprawę jasno i wyraźnie.

Przy najbliższej sytuacji, w której rodzice znów się zapędzą, powiedziałbym:
- Dosyć tego. Mamo, tato jestem Wam niezwykle wdzięczna, że zechcieliście się
zaopiekować swoją wnuczką, ale niestety w swej przeogromnej miłości robicie jej
krzywdę. Robicie ją również mnie, bo choć jestem dobrą matką, to nie potraficie
tego dostrzec. Nie mam w was wsparcia, boli mnie, że każde moje zachowanie jest
przez was krytykowane. mało tego opowiadanie po rodzinie, jaką jestem koszmarną
mamą jest zwyczajnie wstrętne. Nie szanujecie mnie, a tym samym podważacie mój
autorytet wobec córki. Jeśli taka sytuacja będzie trwała nadal, oddam ją do
żłobka.

Ponieważ spodziewasz się, że się obrażą i jestem pewna, że tak będzie, więc ich
uprzedź.
- Wiem, że moje słowa są przykre, ale wiedźcie, że nie czuję się osobą
niewdzięczną. Za to czuję się osobą niesprawiedliwie ocenianą. W rodzicach
chciałabym mieć wsparcie a nie sedziów.

I bądź konsekwentna.
Niektórzy ludzie nas nie szanują dopóki czują naszą uległość wobec siebie.
Potrzebują wyraźnego sygnału, że nie dasz się dłużej gnębić. Od tej chwili, nie
dyskutuj z nimi, nie przekonuj, tylko na próbę forsowania ich zdania odpowadaj:
- To ja jestem jej mamą i wiem, co jest dla niej najlepsze.

[iwles]

Zgadzam się.
Mam koleżankę, która była w podobnej sytuacji - teraz dziecko chodzi do żłobka.
Dziecko przeszczęśliwe, rodzice również - babcia trochę mniej. Ale nie dało się
inaczej.

lila

[amelia792]

..masz sporo racji lila i powinnam tak postąpić.. Ale swoją drogą wiesz,to
bardzo boli ,to postępowanei moich rodziców..Przykro mi ze tak mnie traktują, a
ja czasem naprawde przez to wszystko czuje sie do niczego. Ale na szczescie mam
oparcie w moim mężu a to naprawde dużo daje No i cudowną córę

[iwles]

Amelio - to może boleć, ale odcięcie pępowiny jest konieczne. Skoro rodzice nie
chcą jej odciąć, to Ty musisz ją "ogryźć". Brzmi brutalnie, ale - niestety jak
tak dalej pójdzie Rodzice nigdy nie przestaną Cię traktowac inaczej niż własne
małe nieporadne dziecko, nawet gdy będziesz miała lat 40.

A potem pomału stwarzanie nowych układów. I tym razem Twoje zdanie też musi być
brane pod uwagę.


Jeśli chodzi o samodzielne podróżowanie dziecka z tyłu - mój Mały od pierwszejk
podróży jeździ sam i jest szczęśliwy. Musiał się nauczyć jeździć sam, bo co w
sytuacji, gdy w samochdzie bedzie tylko kierowca i dziecko ?

Amelio

[lila1974]

Myślę, że dotychczas nie postawiłaś się rodzicom dlatego, że wychowano Cię w
przekonaniu, że rodzicom nie wolno sprawiać przykrości - mało tego - należy być
im wdzięcznym za trud wychowania. Jesli mam rację, to wyobrażam sobie, jakim
trudnym zadaniem będzie uzyskanie przez Ciebie autonomii, jednak znajdź w sobie
tę siłę, by stawić czoła - nie rodzicom, bo ich przecież kochasz, ale
krzywdzącemu traktowaniu.

[kolorko]

Amelio, dziewczyny dobrze ci radzą, a jesli nie masz siły na stanowcza rozmowę,
lub obawiasz się, że nie dasz sobie rady z rozmowa, to napisz list ( a nawet
przepisac to, co napisała lila) i wreczyc rodzicom przy wyjeżdzie. Wydaje mi
sie ,że zdrowsze dla wszystkich ( Ciebie, Twojego meża, DZIECKA, dla rodziców
też) byłoby przeorganizowanie dotychczasowych układów Jesli nic nie zrobisz w
tym kierunku, prawdopodobnie bedzie coraz gorzej, bo, po pierwsze-ty masz coraz
mniej cierpliwosci w tym temacie, a po drugie rodzice prawdopodobnie wzajemnie
sie nakrecają.

[izzy29]

To ja chyba wyrodna jestem, bo odkad moje dziecko sie urodzilo - jezdzi samo z
tyluTeraz ma juz 3 latka i jakos wszystko z nim dobrze))) Duzo sily w walce
z rodzicami zycze.

[karolina10000]

Moje dziecko też jeżdzi z tyłu samo od urodzenia. Teraz ma 17 mcy i ma się
dobrze. Nie rozumiem w jakim celu niektóre matki siedzą z tyłu.

a ja siedze z tyłu

[pampeliszka]

Dzieki temu sie nie musimy zatrzymywac co godzine, zeby dac małej pic, albo
jesc. I zamiast 5 godzin do Polski, jedziemy tylko 3.
Troche spi, a troche sie nudzi, wiec jej czytam bajki i ją zabawiam. W tym celu
własnie siedze z tyłu... A kiedy ja prowadze, moj mąz siedzi przy małej.
A co do tematu- to przeciez Twoja sprawa, jak jezdzicie samochodem. Z rodzicami
czasem cięzko bywa. Ale dziewczyny maja racje, dopoki bedziesz wciaz od nich
zalezna, to Cie beda traktowac jak dziecko.

[iwles]

Pampeliszko - masz rację, jesli chodzi o dalekie podróże.

Ale tu mowa o przjechaniu kilku ulic w jednym mieście.

[pampeliszka]

a no to co innego...

[g0sik]

A ja nie rozumiem, co Ci da żalenie się na forum? Chcesz, aby osoby, które
kompletnie nie znają Ciebie ani Twoich rodziców osądziły, jacy to oni są
nienormalni? Miesiąc temu się żaliłaś i przez miesiąc nie zrobiłaś nic, aby
sytuację zmienić. Nie mówię tu o rozmowach z rodzicami tylko o skorzystaniu z
rad, które wtedy dostałaś. Roczne dziecko nie wstaje samo, bo babcia cały czas
je nosi a Ty zamiast poszukać opiekunki lub żłobka nadal pozwalasz, aby
zajmowała się wnuczką? Pozwalasz, aby przez 10 godzin dzieckiem opiekowała się
babcia, której metody wychowawcze są drastycznie różne od Twoich, bo nie stać
Was na opiekunkę czy żłobek? Sory, ale każda normalna matka, która miałaby tyle
zarzutów wobec opiekunów swojego dziecka już dawno stanęłaby na głowie żeby
tych opiekunów zmienić tym bardziej, że spędzają oni z dzieckiem dużo więcej
czasu niż Wy. Ich wpływ na rozwój i wychowanie dziecka też jest dużo większy
niż Wasz ....

g0sik

[lila1974]

A ja rozumiem i wcale mnie nie irytuje, że dziewczyna wałkuje ten temat.
To nie jest wynajęta opiekunka, z którą wiążą ją tylko sprawy zawodowe. To jest
jej mama, która przez lata uzależniła ją od siebie. nie dała poczucia siły we
własne umiejętności, pewności siebie. W takiej sytuacji człowiek potrzebuje sie
jakby nakręcić, by zdobyć się na odwagę.
Nie znasz tego uczucia?

[g0sik]

>W takiej sytuacji człowiek potrzebuje sie jakby nakręcić, by zdobyć się na
>odwagę. Nie znasz tego uczucia?

Nie znam. Ja nakręciłabym się sama -wystarczyłaby mi obserwacja poczynań babci.
Nie pozwalam podważać moich metod wychowawczych.

[lila1974]

No to super, że jesteś odważna.
Jednak nie wszyscy są tacy.

Ja również nie czekałabym zbyt długo z ustawieniem odpowiednich relacji, ale
rozumiem, ze jesli ktoś był przez lata wychowywany w "kulcie rodziców", to
teraz musi poszukać gdzieś siły do stawienia im czoła.

Nasza rola jest w tym, by dodać dziewczynie sił, a nie krytykować, że jeszcze
się z nimi nie rozprawiła, prawda?

[iwles]

"najtrudniejszy pierwszy krok..."

Można w ten sam sposób sparafrazować też układy rodzice - dorosłe dzieci.

gosik

[amelia792]

Każda normalna matka po przeczytaniu forum na pewno nie targała by dziecka
natychmiast do żłobka czy na gwałt nie sprowadzała opiekunki, tylko dlatego że
tak poradziło jej kilka osób z forum - wybacz.
Miesiąc tem się żaliłam ( a po co istnieją w ogóle fora inter. chyba miedzy
innymi po to )
Od tego czasu moja córka robi znaczne postępy odnośnie chodzenia ( co daje
rehablilitacja ) a moja corka naprawde uwielbia babcie więc nie mogę takiej
decyzji podjąc od tak.Zrozum nie chce sie odciąć od rodziców, ja ich kocham.
Chciałabym tylko żeby przestali tak ingrować w moje życie, ale czy to wyklucza
całkowitą opieke nad moją córką...? Nie chciałabym tego .

[g0sik]

Dla mnie całkowitą ingerencję wyklucza tylko niezależność finansowa, a z tego,
co piszesz jesteście zależni od rodziców, bo na opiekunkę Was nie stać. Nie
licz, ze nie będą ingerować skoro mają takie charaktery i siedzą z Waszym
dzieckiem 10 godzin dziennie...

[amelia792]

gosik ja nie licze na całkowity brak ingerencji,bo to masz racje
niemożliwe.Licze tylko na rozsądne jej pohamowanie.

[lena99]

Witaj Amelio,
Ja mam/miałam podobny problem z moją mamą. Dla niej jestem matką wyrodną,
wszystko robię nie tak, źle karmię, źle wychowuję itd. itp. Długo mnie to
bolało, był nawet taki czas na początku mojego macierzyństwa, że wierzyłam w
jej słowa. Ale na szczęście dzięki wsparciu męża, obserwacjom innych
rodzin/dzieci, wreszcie doświadczeniu (mam 2 dzieci), doszłam do wniosku, że
jestem zupełnie normalną mamą A nawet coraz lepszą i to nie dlatego,
że "słucham" mamy rad. Chyba wręcz przeciwnie!
Wiesz, mnie pomogło uswiadomienie sobie, że moja mama tez ma prawo do
popełniania błędów wychowawczych, a jednym z jej największych jest wtrącanie
się w moje życie (konkretnie w sposób wychowywania dzieci). Rozmowy na ten
temat u mnie nic nie dały, kończyły sie albo kłótnią albo obrażaniem się mamy.
Mnie bardzo dobrze zrobiła przeprowadzka i związane z tym rzadsze wizyty. Teraz
też niemal za każdym razem gdy sie spotykamy słyszę jakieś krytyczne uwagi, ale
je po prostu ignoruję.
Pytasz, czy da sie połączyć opieke nad dzieckiem z brakiem ingerencji w Twoje
życie. IMHO nie da się, niestety. Przynajmniej w moim przypadku. Moja mama
opiekowała się starszym dzieckiem i miała ogromny wpływ na jego rozwój. To
naturalne, ale czy pożądane przeze mnie? No właśnie nie. Dlatego wybrałam
przedszkole i rzadsze kontakty. Zresztą decyzja o przeszkolu do dziś (2 lata)
jest krytykowana przez mamę, a gdy zdała sobie sprawę, że jest to juz
postanowione - zacząła krytykowac dodatkowo to konkretne przedszkoleDDD Teraz
to mnie juz śmieszyD Po prostu ten typ tak ma i muszę się z tym pogodzic i
przestać się przejmować.
Wydaje mi się, że dobrze rozumiem Twoje rozterki - kochasz mamę i wierzysz, że
wszystko, co robi jest dobre (popraw mnie, jesli sie mylę).
W Twoim poście przeraża mnie jednak jedna rzecz. Pisałaś, że Twoje dziecko ma
problem z chodzeniem z powodu noszenia przez babcię, prawda? Jednocześnie
piszesz, że córka uwielbia babcię więc nie możesz ograniczyc kontaktów. Dla
mnie to brzmi dziwnie. Przecież ta babcia wyrządziła dziecku krzywdę. Może
niechcący, może w dobrej wierze, ale krzywdę!! Czy nie podważyło to Twojego
zaufania do niej?
Życzę Ci wiekszęgo dystansu do słów rodziców. Trzymaj się! Lena

lena

[amelia792]

Faktycznie sytuacje miałaś podobną.Ten typ tak ma,fakt
Odnośnie nauki chodzenia, tak to jest wina babci, ale TEŻ babci.Niedawno lekarz
nam powiedzial ze też córka źle sie zabierała do tego chodzenia, a noszenie to
dodatkowy czynnik. Wiesz, trudno mi tez tak odciąć kontakt bo wiem i widzie ze
mama naprawde chce dla mojej córy jaknajlepiej a że jest nadopiekuńcza..cóż
babcie tak mają?Chciałabym tylko ograniczyć ta przesade we wszystkim,
Chciałabym spowodować żeby zaczeli mnie traktować jak dorosłą osobe, a przede
wszystkim jak matkę. Ale czy za cene utraty z nimi wszelkich kontaktów..?.. a
wierz mi ze do tego to doprowadzi , jak zaczne sie przeciwstawiać w
czymkolwiek..

Amelio

[lila1974]

Twoje obawy są na wyrost.
Rodzice strzelą focha, jak im się sprzeciwisz ale im przejdzie. A jeśli są tak
zadufani w sobie, że będą się starali Cię ukarać i bedą się obnosili ze swym
żalem, to świadczyć będzie tylko o tym, ze są niedojrzali emocjonalnie.

[lena99]

Amelio, ja nie namawiam Cię do zerwania kontaktów z rodzicami, ale do
zmniejszenia ich częstotliwości do rozsądnych granic. Mam na myśli takich,
które będziesz w stanie znieść bez uszczerbku dla Twojego zdrowia psychicznego.
Przecież nie chcesz chyba żyć w ciągłym lęku czy Twoje postępowanie podoba się
rodzicom czy nie.
Ja tak miałam i wierz mi, było to po prostu chore. Teraz uwagi typu czemu moje
dziecko je/śpi/leży/płacze/śpiewa itd. kwituje "bo tak" lub "bo ma taką
ochotę" "bo mu pozwalam" itd. w zależności od sytuacji i od mojego nastroju
A kontakt z mamą mam naprawdę bardzo dobry. Po prostu zupełnie nie biorę sobie
jej uwag do serca i robię swoje. Ona czasem się obraża, czasem mówi, że już
więcej nie przyjedzie, ale chyba się przyzwyczaiła do nowej sytuacji. Nie miała
wyjścia))

Jeszcze chciałam Ci napisać kilka słów o nadopiekuńczości. Moja mama też jest
nadopiekuńcza w stosunku do wnuków, w tej chwili jej na to pozwalam, bo widzą
się raz na tydzień lub dwa i taka postawa nie zrobi im krzywdy. Wiem, że babcie
tak mają, ale przesada jest szkodliwa. Moja mama chciała ubierać wnuka, myć mu
ręce, karmić go itd. zupełnie nie zważając, ile ma już lat i kompletnie nie
pozwalając na samodzielność. Zresztą do dziś chce karmić moje 5-letnie dziecko!
W dodatku ilu się nasłuchałam uwag, że jestem niedobrą matką, bo "nie chce mi
się" dawać dziecku zupy czy kroić mięsa. Kilkuletniemu dziecku, żeby nie było
wątpliwości! Wg mnie to jest chore postępowanie, a przecież płynęło z czystej
babcinej miłości.
Bardzo Cię proszę przemyśl to, bo jeśli teraz babcia nosi dziecko ograniczając
jego rozwój ruchowy, to w przyszłości też może mieć niezbyt dobry na nie wpływ.
I naprawdę nie chodzi tu o całkowity zakaz kontaktów z babcią. Jednak co
innego, gdy "psuje" dziecko kilka godzin w tygodniu, a co innego gdy jest z nim
prawie przez cały dzień.

I jeszcze jedno mi się przypomniało. Skąd wiesz, co się stanie, jeśli mimo uwag
rodziców i tak zrobisz, jak Ty uważasz? Wiesz, mój brat dawno temu "postawił"
się mamie. Oczywiście w bardzo kulturalnej formie ale i w bardzo poważnej
sprawie. I co się stało? Nic!!! Mama była najpierw oburzona, potem obrażona,
znowu oburzona, później zła itd. Ale oprócz takich zachowań nic nie mogła
zrobić. A kontakt, nawet miły, mają nadal.

Jeśli chcesz, żeby rodzice traktowali Cię jak osobę dorosłą, to musisz przestać
ich traktować jak jedynie słuszną wyrocznię. Jeśli mają inne zdanie np. nt.
jeżdżenia z dzieckiem na tylnym siedzeniu, to ich sprawa, mają do tego prawo.
Jeśli oni pojadą z wnuczką to babcia może usiąść obok niej, dlaczego nie? Ale
Ty siedzisz obok kierowcy, bo masz takie widzimisię! I gdzie tu miejsce na
fochy, obrażanie się i nerwy (Twoje przede wszystkim). Nie przejmuj się takimi
drobiazgami. Jeśli Twoi rodzice chcą z tego zrobić wielką sprawę, niech robią,
chcą się obrazić, proszę bardzo. Ale Ty nie daj się wciągnąć w ich grę. Wiem,
że to niełatwe, ale musisz się trzymać. Powodzenia!!!

[iwles]

Amelio - nie chodzi o całkowite odcinanie wnuczki od babci. Są jeszcze
popołudnia, weekendy, wakacje itp.

Przemyśl to proszę, na spokojnie i nie pod wpływem forum. Razem z mężem
zastanówcie się nad żłobkiem. To naprawdę nic strasznego. Ja akurat nie jestem
w takiej sytuacji, ale znam kilka moich koleżanek - były w podobnej. Ciężko
było, zwłaszcza z Babciami, ale konieczne. Najważniejsze, żebyś uznała za
priorytetowe decyzje s w o j e j najbliższej rodziny (czyli Ty, mąż, dziecko) i
wyzbyła sie poczucia winy, że robiąc coś inaczej niż chca rodzice - robisz źle.

To ciężka praca nad sobą, ale tylko pokazując, że stać Cię na samodzielne
decyzje - może wzbudzisz u rodziców szacunek do siebie, jako osoby dorosłej ?

iwles

[lila1974]

Popieram!

iwles

[amelia792]

iwles wiesz ze jak poslałabym moje dziecko do złobka moja CAŁA CALUTKA rodzina
będzie miała mnie za potwora?
Niestety taka smutna prawda. I ja się tego boję...kolejna smutna prawda..Wiesz
nikt mnie wtedy nie zrozumie ( oprócz meza bo on podziela moje zdanie na
szczesice ) jak mając pod bokiem tak wspaniała babcie mogłam oddać dziecko do
żłobka..
Chciałabym przetrzymac az dziecko pójdzie do przedszkola, ale zdaje sobie
sprawde ze to niemożliwe. Wiem że czas na zdecydowne kroki, dla dobra przede
wszystkim mojej córki. Jednak brak mi odwagi i tylko tutaj moge to napisać..

[rotera]

Popieram Gosik, logicznie napisane.
A po drugie jakto nie stać na opiekunke, albo żłobek? A na firmowe butelki i
ubranka stać, ziarko do ziarka a zbierze się miarka...żłobek ok 250pln, a jak
nie to sorki wielkie ale można z czegoś zrezygnować, samochód macie zmieńcie na
gorszy, itp itd. Jak byłaby taka potrzeba z pod ziemi bym wykopała te
pieniądze.
Rodzice krytykują Cię, robią małej krzywdę nie chodzeniem, a pomyśleliście, że
może jeszcze nie widać ale takie dziecko jest już kumate i powoli łapie, że
babcia i dziadek mówią że mam i tata be. A jak to powtarzają non stop to
dziecko załapie, wezmie jako pewnik i potem się dopiero zaczną problemy z
autorytetem, wychowaniem itp. Większość 2-3 latków potrafi się wyrwać na ulicy,
albo położyć na chodniku, co dopiero jak mama be i można ją totalnie olewać...
Persperktywa dziecka które Ci mówi w twarz publicznie albo prywatnie - mamo
jesteś głupia Cię nie przeraża i nie boli Cie w związku z tym serce. A jak
będzie taka ciamajda i pójdzie do szkoły i inne dzieci się bedą bawić, a Twoje
będzie siedziało w kącie zagubione...bo tak babcia wychowała.
Straszne to co napisałam i świadomie Ci odmalowuje negatywną wizje, ale chyba
trzeba tak porządnie wstrząsnąć, bo zdaje mi się że widzisz tylko problemy dnia
dzisiejszego a nie np.perspektywe roku.
Z innej beczki, podobno ciągłe upokarzanie, zmęczenie, huśtawka emocjanalna,
albo brak snu powodują u człowieka reakcje jak po alkoholu- powolny tok
myślenia, zwolnienie itp. Może warto to ma chwile zostawić, odciąć się i
popatrzeć na to z perspektywy, wyłączyć telefon, wyjechać choćby na weekend
tylko we troje.
A co do uwagi lili poniżej, że czasem trzeba się nakręcić to się zgadzam,
czasem trzeba.

[jagaa]

Ja siedze z przodu, dziecko siedzi z tylu. Tak jezdzilismy zawsze, z wylaczeniem
chyba pierwszego miesiaca zycia, bo po prostu bylam "niepewna", jak dziecko
sobie samo da rade, czy nie bedzie plakac, stekac, wymiotowac itp. Jezdzimy
bardzo duzo, synek jest przyzwyczajony. Nie widze potrzeby mojej obecnosci obok
niego z tylu.

Jak reagujesz na ich uwagi?

[lila1974]

Odpowiadasz coś? Odpuszczasz?

LILA

[amelia792]

Początkowo były wojny, które kończyły sie oczywiscie obrażeniem się rodziców.
Minął tydzien, ja już nie mogłam wytrzymać tej atmosfery i z reguły to my z
męzem wyciąglaismy reke. Z reguły dlatego ze napawde bardzo mi ciąży na sercu
taka niezdrowa atmosfera miedzy nami i rowniez ze byliśmy bombardowani
telefonami mojej babci ( to znaczy mamy mojego taty ) żebyśmy nie byli
potworami...( to kolejna chora sytualcja ale zwalam juz na karb jej wieku)

Teraz np ta uwage dotyczaca samochodu napisaną przez tate sms-em zbyłam
milczeniem, ale pewne jest ze tata jest teraz obrazony ( w koncu jak moge
dziecko tak wozić! ) i nie bedzie sie do nas odzywał.Mama rano przyjechała do
córki ( jak zwykle gdy jedziemy do pracy ) ale tez sie wiele nie odzywała ,co
podejrzewam tez ma zwiazek z tematem "samochodu".

[iwles]

Amelio - przykro mi to pisać, ale należałoby jakies kroki podjąć już teraz, a
to dlatego, że zanim Twoje dziecko pójdzie do przedszkola - w Tobie narośnie
tyle żalu i złości, że pewnego dnia po prostu nie zapanujesz nad sobą i
wybuchniesz z dużo większa siłą niż się sama spodziewasz.

U mojej koleżanki jej mąż kiedyś nie wytrzymał i powidział coś teściowej. Mieli
o tyle gorzej, że mieszkali w jednym domu. Nie pamietam co powidział, ale w
sposób kulturalny, lecz dobitny i konsekwentny. Matka do tego stopnia sie
wtrącała, że potrafiła nawet skrytykować, 30-letnia kobietę o to, jak się
ubrała.


A może by tak odwrócić kota ogonem i powiedzieć, że dziecko pójdzie do żłobka,
aby dziadkowie odpoczęli, bo przecież takie ciagłe zajmowanie sie wnuczką jest
bardzo męczące. Żeby mieli więcej czasu dla siebie i na swoje przyjemności?

[lila1974]

Czyli język w buzi masz i nawet odwagi starcza, by go użyć, więc nie jest tak
źle

Może przede wszystkim przetłumacz sama sobie, że nie robisz im krzywdy, a
ich "obrazanie się" jest perfidnym graniem na twoich uczuciach.

Dzwoniącą babcię zbyłabym uśmiechem i zatrobliwym pytaniem:
- A babcia to juz nie ma większych zmartwień?

Proszę, a wręcz błagam, przetrzymaj rodziców teraz Ty. Nie poddawaj się temu
szantażowi. Nie raczą Cię rozmową? Trudno. Jesteś dla nich uprzejma jak zawsze
ale nie sil się na zagadywanie itp. Oni doskonale wiedzą, ze to Ty się poddasz
i znów bedą jeździli Ci po głowie. Jesli Cię zagadają o ten nieszczęsny
fotelik, to najnormalniej w świecie odpowiedz, że nie widzisz problemu i nie
dyskutuj więcej na ten temat. W ogóle staraj się nie rozwodzić nad kwestiami
spornymi, wszak to jest tak jak z naszym forum - zawsze sa dwie strony
konfliktu i raczej nikt nikogo nie jest w stanie przekonać

Amelio, ja jestem wyjątkowo spokojnym człowiekiem i stawianie sprawy na ostżu
noża uważam za ostateczną ostateczność
Jednak postawa Twoich rodziców nie zasługuje na inne traktowanie, jak tylko
zbawienne "olanie" ich uwag.

Słuchaj męża i uwierz w siebie. Jesteś dobrą matką i dobrym człowiekiem, skoro
nadal cierpliwie znosisz te udręki. Masz prawo do własnego zdania i do
posłuchania rad rodziców, wówczas, kiedy uznasz je za sensowne.

Natomiast rodzinkę, która się wtrynia w nie swoje sprawy poślij prościuteńko do
diabła.

Wiesz, lubie takie powiedzonko:
"Musi być gorzej, aby mogło być lepiej"

ostrze - oczywiście n/t

[lila1974]

[malila]

Współczuję Ci tej chorej sytuacji, ale nie za różowo widzę Twoje perspektywy. Z
tego, co piszesz, wynika, że jesteś najsłabszą stroną całego układu. To Tobie
najbardziej zależy na utrzymaniu miłej atmosfery i dlatego rodzice robią z
Tobą, co chcą. Masz nadzieję, że jest jakiś cudowny sposób, który pozwoliłby
ich zmienić, a który nie wiązałby się z jakimikolwiek przykrościami i ta
nadzieja blokuje Twoje działanie, które mogłoby rzeczywiście wprowadzić
korzystne zmiany w Wasze relacje. Dopóki nie uświadomisz sobie, że nie ma
takiego sposobu, że nie jesteś w stanie zmienić swoich rodziców, dopóty ten
stan będzie się utrzymywał. Chciałabym Ci pomóc, ale nie potrafię. Nie wiem, co
mogłoby dać Ci determinację, skoro krzywda dziecka takim impulsem nie była. A
może wydaje Ci się, że protestując i dbierając im swoje dziecko krzywdzisz
rodziców? Może wydaje Ci się, że krzywda, jaką robią Twojemu dziecku, jest
niewielka? Dlaczego na rodzicach zależy Ci bardziej niż na Tobie samej? A może
świadomość, że oddając im siebie dla ochrony ich interesów siebie i swoje
dziecko pozostawiasz zupełnie bezbronnymi?

dziękuje Wam

[amelia792]

wiele wypowiedzi i wątków naprawde dało mi do myślenia. Dziękuje Wam za
zrozumienie ,wsparcie a przede wszyskim "potrząśnięcie mną" Pracujemy nam
tym z męzem aby tą sytuacje zmienić. Dam znać jak się potoczą nasze dalsze
losy.Jeszcze raz dziękuje za mądre wypowiedzi.

[cyborgus]

amelia, czas chyba zaczac byc mama swojej corki najpierw, a dopiero potem
coreczka swoich rodzicow. Duzo sily zycze.

[lolinka2]

Wiesz, ja NIGDY nie jechałam towarzysko z dzieckiem z tyłu, zawsze jeżdżę z
przodu, młoda ma fotelik i nie widzę potrzeby tego zmieniać. Lepiej poczujesz
się nie wtedy kiedy mamusia i tatuś cię pochwalą ale wtedy kiedy sama nabierzesz
przekonania ze JESTEŚ DOBRĄ MATKĄ. Ono musi być niezależne od opinii innych
osób. Można je wypracować, choćby z pomocą psychologa i może właśnie warto???
Przy okazji zerwałąbyś tę emocjonalną pępowinę jaka ewidentnie łączy cię jeszcze
z rodzicami.