Tragedia

[annawas2]

Moja siostra urodziła w środę chore dziecko. Ma 37.lat. Dziecko nie ma
rączek, ma rozczep wargi, powiększone serce,niewydolność płuc i jeszcze go
badjąW ciąży chodziła co miesiąc do lekarza , robił jej za każdym razem USG i
nic nie wykrył. Jest w szoku i cała rodzina. Nie wiem jak jej pomóc. Nie chce
zobaczyć dziecka, chce żeby umarło,albo ona. Dlaczego lekarz nie wykrył tych
wad, czy to jest możliwe?

[...]

[petto]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[superslaw]

Wydaje mi się że to siostra autorki wątku nie chce
zobaczyć dziecka i chce zeby umarło albo ona...ja
przynajmniej tajk zrozumiałam....a tak naprawde
straszna tragedia współczuje naporawde....

Doma 05.08.99
Wojtek 16.01.06

[...]

[arnikaarnika]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

całe szczęscie ze arnika juz bedzie zablokowana

[petto]

[annawas2]

Ja nie chcę żeby ona umarła, jestem w takim szoku że może źle się wysłowiłam

[vharia]

Dziewczyno, wysłowiłaś sie dobrze, to ktoś czytać nie umie: "chce" było a nie
"chcę", jak sobie ktoś zobaczył!!! A że jesteś w szoku rozumiem i bardzo współczuję!

[bea.bea]

to bardzo smutne...ale nie do końca..
latem bedąc w knajpce przy plazy....widziałam wspaniałaszczęśliwa i usmiechnietą
rodzine....
dziecko ok,7 lat nie miało rąk...tylko takie kikuty zakończone rzędem koralików(
patrząc na normalnie wyksztaucone ręce konczyły się przed łokciem)

dziecko smiało sie wygłupiało z ojcem i mamą..i całkiem swietnie dawało sobie
rade...

myslę, ze twoja siostra powinna koniecznie dostac sie pod opieke dobrego
psychologa...juz teraz...

a co do wykrywalności wad.....jakos ie moge uwierzyc , ze lekarz na usg nie
widział braku rąk...

życze duzo siły i duzo miłosci dla twojej siostry i jej malucha...
bo bardzo im tego potrzeba..

[rita75]

> a co do wykrywalności wad.....jakos ie moge uwierzyc , ze lekarz na usg nie
> widział braku rąk...

Konował, albo jeden z tzw."obroncow zycia"
Strasznie wspolczuję

[saskia123]

Napisz na forum chore dzieko:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16556
Tam pomogą przetrwać pierwszy szok i poraszą co robić.

[iwonag25]

Ja rowniez wspolczuje. Ale zgadzam sie z poprzedniczka, ze dzieci
niepelnosprawne jak i ich rodzice naprawde moga byc szczesliwi. Dzieciatko
jesli urodzilo sie bez raczek uczy sie zyc bez tych raczek i czuje sie jakby
bylo normalne. Trzeba byc silnym aby dac dziecku sile. Mam kolezanke bez jednej
reki. Ona robi ta reka wszystko, tzn. tym kikutem. Jest wesola, bardzo dobrze
sie uczy, konczy studia, z urody nie jest atrakcyjna, ale ma wielu przyjaciol,
ktorzy ja kochaja.
A swoja droga, gdyby usg wykazalo ze dziecko ma wady, co wowczas (oprocz
przygotowania psychicznego, choc i w to watpie) zrobila by twoja siostra? Na
pewno by nie usunela. A tak chociaz nie zadreczala sie cala ciaze. Wiem, ze
teraz to szok, ale to jest dziecko. Moze sie madrze, ale takie sa moje
przemyslenia i nimi sie dziele.
Pozdrawiam cieplutko

[olcia029]

wspołczuje bardzo, zwłaszcza , że sama niedwno zostałam mamą życzę dużo spokoju
i wsparcia ze strony najbliższych.....

[joanna266]

bardzo wspolczuje twojej siostrze.brak mi słow.i bardzo szkoda mi malenstwa.

[joanna35]

Podobnie jak moje poprzedniczki szczerze współczuję. Ja również zgadzam się z
Paniami, które uważają , że urodzenie chorego dziecka to nie koniec świata,
zwłaszcza, że sama jestem matką dziecka z pm. Nie ukrywam jednak, że poczatki
są ciężkie, stres ogromny. Wszystko co Ty i Twoja rodzina, rodzice, rodzeństwo
możecie zrobić to okazać im, bo zakładam, że jest jakiś ojciec , dużo wsparcia,
zrozumienia - nawet jeżeli niektóre jej reakcje będą dla Was trudne do
przyjęcia. No i żeby pomóc jej w zaakceptowaniu swojego dziecka musicie, po
prostu musicie Wy zaakceptować maleństwo takie jakie jest. Musicie to wręcz
przy niej manifestować - brać na rece, przytulać, zachwycać się - a zawsze się
coś takiego czym można się zachwycić znajdzie. Matka chorego dziecka ma
mnóstwo lęków i taka akcetacja jest bardzo ważna, nawet jeżeli nie do końca
prawdziwa. Boję się, że możesz mnie nie zrozumieć - pisałam trochę o
traktowaniu mojego syna przez dziadków ze strony męża, ale teraz nie mam czasu
szukać linku. Kiedyś ogladałam program o chłopcu, który urodził się bez rąk i
nóg, rodzice go zostawili, zajęła się nim babcia - chłopak super - wesoły,
pogodny, chodzi do szkoły, z nauką też chyba jest ok. nawet jeździ na nartach.
Bez rąk, nóg, można skończyć szkoły, zdobyć zawód, wyjść za mąż , mieć dzieci.
Nie chciałabym się narzucać, ale gdyby siostra(albo Ty) chciała kiedyś
porozmawiać o swoich uczuciach - niekoniecznie dobrych - związanych z sytuacją
w jakiej się znalazła to zapraszam.Ja też mam 37 lat. Podaję mój numer
gg878513 - przeważnie jestem na niewidocznym. Pozdrawiam serdecznie.

[agastrusia]

Bo żadne badanie nie daje 100% pewności. A poza tym jak by wykrył to co?
Usunęłąby dziecko. Teraz to dobrego psychologa jej trzeba.

[agastrusia]

no i wsparcia najbliższych bo inaczej sie sama niepozbiera.

[monia145]

Współczuję rodzicom.
Najważniejsze dla siostry w tym momencie jest wsparcie najbliższych. Obecność
Wasza i podtrzymanie na duchu. I to jest Wasza rolaNo i nie zapominajcie o
ojcu dziecka- dla niego to też cios. Będą musieli jakoś razem przez to przejść.
To na tyle mądrości, bo sytuacja bardzo trudna i ciężko cos sensownego napisać.
Pozdrawiam.

[071979an]

Bardzo współczuję piszę i łzy mi ciekną .Lekarza do sądu bym podała bo to
niemożliwe że nic nie widział,że serduszko powiekszone też powinien
stwierdzić.Mamy w końcu xxI wiek.

[basias75]

Z pewnością żadne słowa nie zmniejszą bólu jaki teraz czuje Twoja siostra! Ale
jeśli jest wierzaca to niech pomysli o tym, ze wszystko ma swój cel, jej
maluszek choc niepełnosprawny może być w przyszłości bardzo szczęsliwym i
mądrym człowiekiem! Jednak myślę tak jak i moje poprzedniczki, że w tej chwili
potrzebny jejt jej dobry psycholog, bliskość rodziny, wsparcie. Nie nazwałabym
tego jednak tragedią, bo tragedią mogłoby być gdyby dziecko urodziło się
martwe, taki los spotkał moją koleżankę, kiedy w terminie pojechała rodzić, ale
niestety.... Myślę, ze Twojej siostrze potrzeba czasu na pozbieranie się i
spojrzenia na to z innego punktu widzenia. Bądźcie przy niej , wspierajcie ją ,
dajcie się wypłakać, niech wyrzuci z siebie swój ból, rozpacz... Życzę całej
Twojej rodzinie dużo sił.

[bea.bea]

dostałam kiedys emailem film, który wzrusza mnie do łez....
pokazuje jak mozna szcęsliwie zyc ..bez rak..a do tego byc wspaniała matka...

nie wiem czy nie zrobie ci przykrości wysyłając go w takiej chwili...jesli
bedziesz go chciała napisz po prostu..

[pola1982]

Pomyślcie o tym malenstwie,ono tak czeka na uczucie, na bliskosc ze swoją
mamą...Moze kiedy pierwszy szok minie, jego mama go zaakceptuje i bardzo
pokocha? Myślę ze obojgu będzie to potrzebne.

[joanna35]

pola1982 napisała:

> Pomyślcie o tym malenstwie,ono tak czeka na uczucie, na bliskosc ze swoją
> mamą...Moze kiedy pierwszy szok minie, jego mama go zaakceptuje i bardzo
> pokocha? Myślę ze obojgu będzie to potrzebne.

Pola masz całkowiatą rację
„Zwykle narodziny i pielęgnowanie małego dziecka wprowadzają w życie rodziny
jakby stan wyjątkowy - nieustanne świętowanie. Czas staje się gęsty, napięty,
uroczysty. Goście, odwiedzający dom, w którym urodziło się dziecko, zostawiają
za progiem swoje troski. Małe dziecko jest zawsze nadzwyczajne, wyjątkowe,
jedyne. To ono obdarza nas łaską. Wrzeszczące niemowlę jest zarazem
archetypicznym ”dzieciątkiem”, zachowującym ślady boskiego rodowodu.
Inaczej wyglądają narodziny dziecka upośledzonego. Zamiast radosnego
świętowania panuje wokół niego smutek i rezygnacja. Gratulacje gości
przypominają kondolencje. Znajomi często zmieniają się w „przyjaciół Hioba”,
którzy niechcący ranią, zamiast pocieszać.( „Cela str.12-13)

O to mam do siebie duży żal, chociaż zdaję sobie sprawę, że tak musi być, że
początek życia upośledzonego, chorego dziecka jest okresem żałoby ..., ale mimo
wszystko mam żal, że nie potrafiłam wznieść się ponad paraliżujący mnie w
tamtym okresie strach o bliższą i dalszą przyszłość mojego syna, że nie
potrafiłam zmusić się do okazania radości z samego faktu jego istnienie, nawet
wbrew sobie, bo daleka byłam od euforii spowodowanej jego narodzeniem, ale
żadne dziecko nie powinno rozpoczynać swego życia na tym najcudowniejszym ze
światów w atmosferze wysokiego napięcia. Bardzo żałuję, że nie potrafiłam w
kontakcie z nim przejść ponad swoim niepokojem i dręczącymi mnie, mało
optymistycznymi myślami, że nie potrafiłam dostrzec w nim dziecka, a dopiero
potem jego choroby, że nie potrafiłam cieszyć się z jego obecności. Pierwszy
rok życia dziecka to wielki obowiązek i strach, zaczęło to się zmieniać pod
koniec pierwszego roku, kiedy w wieku 9 miesięcy Miłosz zaczął się coraz
częściej uśmiechać, a chwilę później obracać z brzuszka na plecy i odwrotnie.
Poszczególne etapy określane są krokami milowymi dla nas były to ogromne kroki
milowe, których wartość była nie do przecenienia.
Może trochę optymizmu tchnie poniższy cytat:
Dwa lata później, luty 2004 - z listu do przyjaciółki:
„...) A jeżeli chodzi o „w życiu piękne są tylko chwile” to ostatnio dużo ich
doświadczam i stąd pewnie ta refleksja. Te chwile związane są z moimi dziećmi,
a zwłaszcza z Miłoszem. Największe zadziwienie samej siebie przeżyłam wczoraj -
kiedy go usypiałam stwierdziłam, że on się coraz bardziej robi podobny w
reakcjach(to moje subiektywne odczucie) do Mateusza sprzed czterech lat czyli
zachowuje się tak samo jak mateusz gdy ten miał mniej więcej rok. I pomyślałam
sobie, że Mateusz to taki francuski piesek(jeszcze zanim skończyłam myśleć
zaczęłam mieć moralnego kaca), a Miłosz to Sama Radość. Właśnie tak, pisana z
dużych liter. We mnie dokonał się ogromny skok uczuciowy, bo do pewnego czasu
uważałam i dawałam temu wyraz w listach do moich koleżanek, że Mateusz jest
moją Wielką Radością, a Miłosz Wielką Troską, później w miarę upływu czasu
przestałam sobie tym zawracać głowę – do wczoraj, kiedy to wpadłam w pewnego
rodzaju szok, niewielki bo niewielki, ale jednak. A jak już ochłonęłam z
wrażenia to pojawiła się wielka, przeogromna radość. Coś się zmieniło – na
lepsze – i to tak bardzo cieszy. Ta zmiana dotyczy naszych (tak, tak, moja
droga męża też)kontaktów z Miłoszem i ...radości, jaką z nich czerpiemy właśnie.
Nie wiem jak Miłosz rozwija się pod względem umysłowym – to znaczy nadal bez
rewelacji, ale jego kontakt z nami na poziomie emocjonalnym stale się pogłębia –
żebyś Ty widziała i czuła, jak on mnie delikatnie głaszcze po ręce, albo po
włosach, a jeszcze całkiem niedawno to było nie do pomyślenia. Nie do
pomyślenia była nie tylko delikatność, ale i jego inicjatywa w wykonaniu tego
ruchu.
Miłosz jest cudowny. Boże, to idiotyczne, ale ja od paru dni czuję jakby on
dopiero się urodził i mnie zachwycił - jak on uwielbia się przytulać, jak
reaguje na przytulenie całym sobą, jak się całym sobą cieszy i ...jaki jest
śliczny, misiaczek najdroższy. Kocham to dziecko obłędnie. Kocham Mateusza,
ale ta miłość do Miłosza jest mocniejsza a na pewno inna. I ta inność nie
wynika z jego choroby – z tego też nagle zdałam sobie sprawę – nie, ja go
kocham jak moje dziecko, po prostu, bez rozgraniczania na chore i zdrowe. W
końcu nie kocham Mateusza za to, że jest zdrowy. W każdym razie z powodu
Miłosza mam ochotę tańczyć i śpiewać. „Nosi” mnie, po prostu.(...).
Pozdrawiam serdecznie

[1kjj]

Witaj!
Posyłam, Ci całą czułosć i serdeczność na jaką mnie stać. Dla Ciebie, Twojej siostry ale najbardziej dla maluszka.
Dwa lata temu mój synek zmarł. Nie miał nózek, miał zdeformowaną główkę i wiele innych wad. Nigdy nie zamieniłabym go na żadne inne dziecko świata. Kocham go cały czas i bardzo do niego tęsknię.

Zawodowo od ponad 10 lat spotykam się właśnie z dziećmi z bardzo poważnymi wadami. Są radością i sensem mojego życia.

Trzymaj się i kochaj.

Pozdrawiam.
j.

[ape_pol]

mam sąsiadkę która nie ma rąk a właściwie dwa bardzo krótkie kikuty zakończone
dwoma palcami. kiedyś uczyła ją moja ciocia i opowiadała, że ta Agnieszka- bo
tak ma na imię pisze najładniej w klasie. dziewczyna ma w tej chwili 21 lat i
jest śliczna, ma znajomych, prowadzi właściwie normalne życie. sama się dziwię
ale tak właśnie jest...

znam jeszcze chłopaka 24 letniego, który nie ma jednej ręki ale świetnie sobie
radzi

i jeszcze... 2 lata temu koleżance mojej mamy urodził się wnuk bez jednej ręki.
mama małego miała wtedy 24 lata, ciążę przechodziła fatalnie, duzą jej częśc
spędziła w szpitalu, miała wiele razy robione usg w tym 3d i też nikt niczego
nieprawidłowego nie zauważył. mama też nie chciała najpierw oglądać Kacpra a
teraz nikt nie wyobraża sobie życia bez niego, jest takim promyczkiem w tym ich
wielkim domu...

[pimenta]

Trudno znalezc slowa... Ale mysle ze ta dzidzia strsznie was potrzebuje i
bardzo teskni za mama, bo poza wszelkimi ulomnosciami to przeciez zwykle
dziecko. Twoja siostra pewnie bardzo cierpi. Kiedy przejdzie bol i szok
znajdziecie napewno sposob na szczescie. Kazde zycie to dar od Boga. Ciekawa
jestem czy to chlopiec czy dziewczynka. Niech Pan Bog da wam sile do tego aby
jak najszybciej pokochac to dzieciatko i zniesc wszystkie trudy.
pozdrawiam Joanna

[shamsa]

to nie jest tragedia. to ciezka sprawa, ale znam tysiac gorszych. to jest
dziecko i za rok wszyscy będziecie je uwielbiac. znam swietna dziewczyne bez nóg
i ręki. radzi sobie calkiem dobrze.

[mavva]

Znam świetnego faceta, który też ma tylko jednę rękę, a drugą tak jak to dzieciątko.
Facet jest świetny, wróżę mu wielką przyszłość.
A jaką ma śliczną narzeczoną!
Wszyscy go lubią, radzi sobie w życiu, jest bardzo ciekawym człowiekiem, bardzo
wrażliwym społecznie, wiele robiącym dla innych i nie wyobrażam sobie, żeby do
niego miały się odnosić słowa niektórych z Was, które oskarżają lekarza, że nie
usunął dziecka.
Moje drogie, jestem pewna, że on się bardziej przydaje na tym świecie niż
niejedna z Was nawołująca do mordowania z powodu braku rąk, mimo, że macie pewno
piękne wypielęgnowane rączki z tipsami.

Właśnie ze względu na taką postawę jak Wasza to jest taki dramat dla rodziny. Bo
jak tu wejść z takim dzieckiem do społeczeństwa, jak Wy uważacie, że taki ktoś
kwalifikuje się na śmietnik.

Wczoraj widziałam finał festiwalu piosenki w Ciechocinku. Wygrał chłopak właśnie
z takim problemem rąk. Jaki on miał głos! Aż dreszcze przechodziły.


Problemem są też pozostałe wady dzieciaczka. Mam nadzieję, że się wszystko ułoży
a mama dojdzie do siebie.

kochana..

[bea.bea]

a gdzie ty to przeczytałas w tym watku...

niejedna z Was nawołująca do mordowania z powodu braku rąk, mimo, że macie pewno
piękne wypielęgnowane rączki z tipsami.

Właśnie ze względu na taką postawę jak Wasza to jest taki dramat dla rodziny. Bo
jak tu wejść z takim dzieckiem do społeczeństwa, jak Wy uważacie, że taki ktoś
kwalifikuje się na śmietnik.


bo jakoś to WY..mi nie pasuje!!

[monia145]

A gdzie Ty wyczytałaś, że ktoś oskarża lekarza, że nie usunał ciąży????????
Dziewczyny stwierdziły, że jest konowałem, skoro podczas USG nie wychwycił
żadnej wady dziecka. I mają rację. A kto wie, może wychwycił, tylko uznał się
uprawniona jednostka do decydowania za rodziców, czy chca czy tez nie mieć
dziecko z wielowadziem. Nikt tego nie wie, więc nie nam wysuwac tu tak daleko
idace wnioski.
I wyhamuj troche z tymi oskarżeniami i przekonaniami, że ktoś kto jet
niepełnosprawny i dobrze radzi sobie w życiu jest od razu lepszym człowiekiem
niż ktoś pełnosprawny z kontrowersyjnymi pogladami. Masz na to jakies dowody,
czy tylko tak Ci się napisało?

[mamakrzysia4]

pamiętam swoje usg połówkowe-przed badaniem lekarz powiedział nam, że będzie
analizował obraz i przepływy bardzo dokładnie i że powie nam o wszystkim i
wspólnie podejmiemy decyzje co dalej. Nic nie wykrył. Ale szanuje go za
otwartość.
Chciałabym od początku wiedzieć i mieć szanse na podjęcie decyzji. Też samej
przygotować się psychicznie na odpowiedzialność za swoją decyzje.

[*]

[mama_adasia]

Bardzo mi przykro.Łzy same cisną się do oczu.
To niesamowite że przy tak posuniętej medycynie nikt tego nie widział.Twoja
siostra jest w szoku, niewiadomo jak my byśmy się czuły w takim położeniu, ja
niewykluczam żebym nie chciałabym go widzieć, dla matki świeżo po porodzie to
szok nie do przejścia.
Trzymaj się

bez tej świeczki...

[mama_adasia]

miało być, coś mi się pomieszało
życzę Wam wytwałości, dzidzuś i mama Was potrzebują i jeszcze szczęscia i
miłości

[kameleon_f1]

dla mnie to niepojęte, jak można tak dużych wad nie widzieć na USG... osobiście
podałabym lekarza do sądu. a co do tego jak pomóc biednej mamie... przede
wszystkim nie winić jej jeśli będzie chciała zostawić dziecko... to jej wybór,
jej dziecko, jej prawo. powinna tylko to "dorośle" załatwić tj. zrzec się praw.
nie krzyczcie na mnie, codziennie spotykam się z ludzką tragedią...