Boję się....

[superslaw]

No własnie, myslę że jestem szcześliwa,mam mieszkanie urzadzone tak sobie
skromnie i jeszcze w ciąglym remoncie ale własne, zdrowe śliczne dzieci córcie
i synka, córce dobrze idzie w szkole, synek rośnie ..kochajacego męża,
rodzicow...babcie...i właściwie powinnam być szczesliwa ale nie potrafie bo
ciągle się boje że coś zlego sie stanie i zburzy mi to wszystko..i to mi
przeszkaza cieszsyć się zyciem ten ciągły strach...też czasem się tak
czujecie??A może któraś wie jak sobie z tym poradzić??

[agucha12]

Też bym chciała wiedzieć jak sobie z tym radzić. Ja też tak mam niestety.Jak
jest wszystko dobrze, to boję się tym za bardzo cieszyć. Też czai się we mnie
strach, że za chwilę stanie się coś, co zburzy moje szczęście

[syla113]

tez tak mam , moze nie caly czas ale mam takie napady strachu , najbardziej o
synka .....czasem boje sie samego strachu bo jak sie tak boje to moge cos
sciagnac tymi myslami - i kolo sie zamyka .ale wszystko w granicach rozsadku ,
po prostu takie strachy na lachy

[wobbler]

Obie przestancie panikowac.Co to za szczescie,skoro stale towarzyszy mu lek?
Skoro otrzymalas cos od losu,co na pewno bylo tez wsparte ciezka praca,to
dlaczego niby nagle mialoby Ci byc to odebrane?Pewnie,ze babcia i rodzice
kiedys umra,ale to nie nalezy do kategorii nieszczesc,tylko do normalnej kolei
rzeczy.Jasne,ze syn moze zlamac noge,a corka dostac dwoje w szkole.Ani swiat
sie z tego tytulu nie skonczy,ani nie popelnisz samobojstwa.Zreszta wcale sie
to nie musi stac.Maz nie musi stracic pracy,a moze znalezc jeszcze
lepsza.Wiecej nadziei i optymizmu!Masa ludzi ma znacznie mniej,a nadziei nie
traca.
Pomysl sobie,ze jak pojawi sie problem,to wtedy bedziesz sie martwic.I to nie
sama,bo majac wsparcie kochajacej rodziny i na pewno sobie poradzicie.Inaczej
zostaniesz stara,zgezla baba,ktora nie bedzie umiala sie z niczego
cieszyc.Popatrz jak pieknie slonko swieci i glowa do gory!

[phantomka]

Hehe latwo powiedziec przestancie panikowac. To, co przezywaja dziewczyny to
stany lekowe, nerwicowe i warto pogadac o tym z lekarzem, bo same owszem czasem
przechodza, ale nie zawsze, czasem potrzebna jest rozmowa z
psychologiem/psychiatra, a czasem leczenie farmakologiczne.
To zalezy tez, czy takie odczucia macie caly czas, czy np. w ostatnim okresie,
bo przy przesileniu wiosennym, przy braku witamin, czasem zdarzaja sie takie
epizody.

[wobbler]

Nie hehe,nie latwo powiedziec...Pewnie,ze sa sytuacje w ktorych trzeba udac sie
do specjalisty,ale to sa przypadki a nie zjawisko nagminne.A tu zobacz-swiezy
watek i ile dziewczyn w klubie.To nie stany lekowe i psychozy,tylko normalne
obawy o jutro,w kraju gdzie przyszlosc do pewnych nie nalezy.Nie jest to
powodem do placenia 100$ za godzine na kozetce,ani do trucia sie jakas chemia.

[phantomka]

No tak, pospolite myslenie o roli psychoterapii - po co placic jakiemus
nawiedzonemu terapeucie gruba kase za nic?
Wyobraz sobie, ze z takich wlasnie pie.. ktore sa bagatelizowane, czesto
powstaja powazniejsze choroby, z ktorymi sobie juz tak latwo nie mozna poradzic.
Ja nie mowie, ze do lekarza trzeba udac sie z kazdym lekiem, ale skoro ktos
widzi to w kategorii problemu, uniemozliwiajacemu mu normalne funkcjonowanie,
to co jest nie halo jednak.

[mamamisia6]

Cześć ! Mam dokładnie to samo. Boję się, że jeśli już od tak dawna jestem
szczęśliwa, mam super fajnego męża, mądrego i zdrowego synka, pracę w miarę
normalną i reszta też jest ok to przecież musi się kiedyś skończyć ta
sielanka.Martwię się że może stać się coś złego, ale żeby się nie zdołować
szybko przeganiam te myśli i cieszę się z kazdego dnia, korzystam z każdej
chwili i wierzę że będzie dobrze. Stosuję zasadę że nie ma się co martwić na
zapas. Pozdrawiam.

[zuzia412]

A myślałam że ze mną coś nie tak. Widzę że jest nas więcej. Mój mąż mówi że ja
we wszystkich potrafię się dopatrzeć powodu do lęku. I też zawsze mam uczucie
że moje szczęście może nagle prysnąć. Kiedyś nawet myślałam żeby wybrać się do
psychologa, ale w końcu nie poszłam. Może któraś powie tu jak sobie z tym
radzić. Ja na razie mam tylko jedną metodę: mówię do męża żeby zapewnił mnie że
wszystko zawsze będzie dobrze. Zapewnia, mogę spokojnie zasnąć (bo mnie
najczęściej takie myśli dopadają wieczorem).

[denea]

Jakbym czytała o sobie ! Nawet też kiedyś zbierałam się żeby o tym napisać.
Mam normalne, spokojne ale szczęśliwe życie, skromne ale pogodne. I tak bardzo
się boję że przyjdzie jeden moment i wszystko zniknie !
Nie wiem czy to jest stan chorobowy, czy po prostu efekt słuchania co ludzi
spotyka. Ciągle widzę w tv materiały o chorych dzieciach - mój jest zdrowy, ale
jak słyszę że dziecko zachorowało na coś np. w wieku 3 lat to drżę. Albo
wypadki - codziennie modlę się, żeby mąż cało wrócił do domu. I tak dalej.
Świat jest pełen nieszczęść i nie mogę nie myśleć o tym, że moje życie w tej
chwili jest spokojną przystanią. Ale codziennie może przestać takie być.
To nie jest coś, o czym myślę bez przerwy ani coś, co mi nie pozwala
funkcjonować czy cieszyć się pierdołami.
Ale jest, bywa, i zmraża od środka.
Też nie wiem jak sobie z tym radzić, odganianie pomaga, ale na chwilę.

P.S. DO bojących się dziewczyn - czy spotkało Was w życiu coś złego ? Śmierć
kogoś bliskiego, choroba itd... ? Coś co może być podłożem czarnowidztwa ? Bo
ja to sobie tak tłumaczę, że jak się człowiek już przekonał, jakie wszystko
jest ulotne to takim zamartwianiem się na zapas chce się jakby "przygotować" na
ewentualne nieszczęście. Wiem, że to głupie, ale mam wrażenie, że tak jest ze
mną.

[agucha12]

Może i masz rację. Ja boję się najbardziej choroby moich bliskich. Dzieci,
męża, mamy, swojej... 10 lat temu na raka zmarł mój tata... Umarł w domu,
byłyśmy przy nim... O jego chorobie dowiedziałam się kilka dni po tym jak
poznałam mojego męża i wydawało się że jestem najszczęśliwszą osobą pod
słońcem... Teraz kiedy czasami wspominam tamten czas, kiedy poznałam męża,
jakie to było cudowne i piękne od razu pojawia się również bolesne ukłucie i
wspomnienie tego, co się zaczęło za kilka dni...

[jponikowska]

może niekoniecznie od razu do psychologa. Ja tak miewam gdy jestem przemęczona.
Ogólnie jestem optymistką. układa mi się super (odpukać . Jednak gdy przez
dłuższy czas męczy mnie zmęczenie, nie mogę odpocząć, to takie myśli mnie
nachodzą. A już skrajnie się zamartwiałam niedługo po urodzeniu dziecka,
ryczałam non stop, że coś mu się stanie, nie spałam kilka nocy bo musiałam go
obserwować czy oddycha. Wtedy powiedziałam o swoich myślach mamie. Trochę się
przestraszyła i stwierdziła, że jeśli mi w ciągu trzech dni nie przejdzie to
mam iść do psychologa. I na kilka dni rodzice zabrali mnie i męża z dzieckiem
do siebie. Zajęli się małym a my mogliśmy odespać. Już po jednej przespanej
całkowicie nocy znowu zachciało mie się żyć i cieszyć się życiem i tym co mam.

[marta_mamamaciunia]

jeju!!
Dziewczyny!!
wiecie co to samospełniająca się przepowiednia?? - nie ?
To w waszym przypadku lepiej nie wiedzieć Człowiek podświadomie dąży, do
tego, co sobie tam w główce obmyśli.
psychotekst.com/strona.php?nr=316

[marta_mamamaciunia]

....Więc, czy nie warto myśleć pozytywnie? ....
buziaki
i miłego dnia

[edytek1]

Myślałam, że jakaś wyjątkowa jestem, ale okazuje się, że nie. Znamy mi lęk
towarzyszy nie tylko mi. Moje życie układa się bajkowo mam cudowną córkę
dobrego męża. Poprawne układy z rodzicami i teściami. Mamy małe mieszkanie
które zamieniamy na większe finansowo też jest coraz lepiej a ja ciagle się
boję chorób czy gromu z jasnego nieba który mi zburzy moje szczęśliwe życie.
Czasem aż nie potrafię sę cieszyć tym co ma , bo boję sie , ze wszystko zniknie
jak mydlana bańka.

[mathiola]

nie poradzę co bo mam to samo. Może psycholog jakiś by nam się przydał, czyco...

[majan2]

Ja mam tak samo, nawet sie boje pisac.

[marta_mamamaciunia]

qrcze Dziewczyny - ja urodzona pesymistka - przerobiona na optymistkę
po co się tak zamartwiać??
przecież życie takie fajne jest

[fajka7]

A mnie wlasnie terapeuta na to pomogl. I warto bylo.

[agnes123]

Zalecałabym wizytyę u psychologa ... bo w tym momencie powiedzenie: będzie
dobrze , raczej nie byłoby wskazane... Umów się na wizytę,sądzę,że jak
wyjdziesz będzie Ci znacznie lżej )
Powodzenia

[ameliaand]

a ten strach paraliżuje i sprawia że się deneruję i że jestem sama niznośna...

[daga05]

nie przejmuj się. ja też tak mam bardzo często. nie mam tak dobrze jak ty, mam
kochaną rodzinę ale muszę mieszkać u mojej babci. mamy z mężem kilka kredytów,
więc nie śpię spokojnie. i mimo problemów, albo to właśnie przez nie boje się
bardzo często. zawsze jednak powtarzam sobie, że wszystko sie może zdarzyć, ale
trzeba myśleć pozytywnie, zawsze. może porada u psychologa pomoże, rozmowa z
mężem, przyjaciółką. mi pomaga. pamiętaj, że każde złe doświadczenie nas
wzmacnia powodzonka

[marghe_72]

superslaw napisał:

> No własnie, myslę że jestem szcześliwa,mam mieszkanie urzadzone tak sobie
> skromnie i jeszcze w ciąglym remoncie ale własne, zdrowe śliczne dzieci córcie
> i synka, córce dobrze idzie w szkole, synek rośnie ..kochajacego męża,
> rodzicow...babcie...i właściwie powinnam być szczesliwa ale nie potrafie bo
> ciągle się boje że coś zlego sie stanie i zburzy mi to wszystko..i to mi
> przeszkaza cieszsyć się zyciem ten ciągły strach...też czasem się tak
> czujecie??A może któraś wie jak sobie z tym poradzić??


spróbuj się wybrac do specjalisty (psychiatra lub psycholog ) i porozmawiaj..
Warto

[mbwj88]

takie lęki sie leczy
na poczatek pogadaj z psychologiem

[kasiuchna]

Ja boje sie o corke a dokladnie boje sie jechac samochodem z mala, jak schodze
po schodach to mam wizje ze spadam z nich z dzieckiem. To jest straszne ten lek
ale walcze z nim. Wiem ze juz do konca swojego zycia bede sie lekac o swoje
dziecko. Tak to jest z nami rodzicami.

[agacz2905]

Ja też się boję. każdy (każda) z nas ma oczywiście inną sytuację osobistą,
zdrowotną, finansową - lęk może dotyczyć każdej ze sfer życia. Ja od
października chodzę raz w tygodniu na indywidualną psychoterapię - okres brania
leków p.lękowych mam już za sobą. pamiętam jak musiałam brać leki przeciwlękowe
w ciąży z Szymkiem - mój lęk przybierał wtedy monstrualne rozmiary i zagrażał
rozwojowi ciąży... Panicznie się bałam z racji przebytej 2 lata "przed
Szymkiem" utraty ciąży. teraz też wielu rzeczy się boję - bólu, operacji,
śmierci, o dzieci.... Jedno wiem - z lękiem trzeba walczyć, trzba go
racjonalizować. Inaczej (tj. bez walki) zarażamy nieświadomie lękiem nasze
dzieci, które chłoną emocje rodziców jak gąbka...
Naprawdę szczerze doradzam psychoterapię. Pozdrawiam
Agnieszka

[ochotka69]

Też mam coś podobne, ciągle czymś się stresuje i to do tego stopnia, że nie
mogę myśleć racjonalnie. Chciałam się wybrać do psychiatry, ale jak zobaczyłam
te kolejki to zrezygnowałam. Poprosiłam internistkę o przepisanie
jakich "uspokajaczy". Od czterech dni biorę tabletki, narazie nic nie działają.