Zdrada...

[anulas2]

Witam.Może to trochę banalne,alechciałabym prosić Was o radę.Mój mąż mnie
zdradził(zdradza?)Znalazł sobie jakąś panienkę,gdy ja byłam w ciąży z naszym
drugim dzieckiem(!).Ja się zoriebtowałam parę m-cy później ,gdy nasze drugie
dziecko miało 2 tyg.Pisał,że ją kocha,tęskni,itd.Nie wiem,czy doszło też do
zdrady w sensie "fizycznym",ale wydaje mi się,że dowiedzieć się,iż Twój mąż
KOCHA inną,jest gorsze.Powiedział mi ,że to skończył i w ogóle nic takiego
się nie wydarzyło,że tak naprawdę kocha tylko mnie i nie chce abyśy od niego
odeszli(ja i dzieci).Minęły już 2 m-ce,mój mąż wygląda,jakby się
starał,zmienił.Ale ja nie potrafię mu zaufać(w ogóle dziwię się sobie,że
wciąż z nim jestem-to zaprzeczenie moich postanowień sprzed lat-chyba dzieci
mnie przy nim zatrzymały,bo moje uczucie tu nie ma znaczenia).Cały czas go
podejrzewam,czepiam się o każde jego wyjście,spóźnienie,każdy telefon...Czy
można sobie jakoś z tym poradzić?Szczerze mówiąc nie widzę wielkich szans na
naszą wspólną przyszłość.A jeszcze dobija mnie to,że zrobił to,kiedy ja
nosiłam w brzuchu jego dziecko...

[wana]

Ciężka sprawa.... Ja widzę dwa wyjścia: zaufaj mu, tj. nie czepiaj się, nie
kontroluj, nie sprawdzaj - niech wie, że przy Tobie ma dom, ciepło, rodzinę -
to umocni go w przekonaniu - jeśli chce szczerze - by naprawić, co Ci zrobił.
Zdaję sobie sprawę, że jest to cholernie trudne, zaufać i nie byc podejżliwą,
poprostu zacząć od początku, ale wiem, że czepliwość jeszcze bardziej zniechęca
i popycha w ramiona innej.
Jeśli nie potrafisz mu zaufać - odejdź od niego - napewno będzie to z większą
korzyścią dla zdrowia psychicznego Twojego i dzieci - nie będą rosły w
atmosferze podejżeń, oskarżeń i kłótni...
Decyzja należy do Ciebie - nie rób nic ze względu na dzieci - one i tak
wyczują, co się święci (wiem to z autopsji). Powodzenia!!!
Gosia

[trivoli]

Bardzo Ci wspolczuje. Zostalas mocno zraniona przez najblizsza Ci osobe. Ale
moze to nie koniec swiata? Moze on naprawde bardzo tego zaluje? Ludzie robia
czesto glupie rzeczy.
Moja rada jest taka: daj sobie czas. 2 miesiace to nieduzo. Nie podejmuj teraz
zadnych decyzji, nie zyj mysla, ze musisz cos robic, zeby zaczac od nowa. Do
niczego sie nie zmuszaj w imie przyszlosci waszego zwiazku. To on zawinil, to
on, jesli mu zalezy, ma sie starac. Oczywiscie, nie namawiam Cie do tego,
zebys robila mu pieklo z zycia ciaglymi wyrzutami i podejrzeniami. Ale on
powinien zrozumiec, ze po tym, co zrobil, masz prawo byc dla niego opryskliwa,
podejrzliwa i niemila. Niech doceni, do cholery, ze od niego nie odeszlas.
Uswiadom mu, ze ty wybaczasz mu duzo duzo wiecej.
Sprobuj pozyc chwila. Spojrz sobie na to wszystko troche z boku i pomysl, ze
bedzie co ma byc. Skup sie troche na sobie. Ciesz sie z drobnych rzeczy: z
dobrej kawy, ladnej szminki, fajnego filmu w telewizji. Zapisz sie na aerobik,
na joge, wyskocz gdzies z kolezanka, kup sobie fajny kosmetyk. Odreaguj. Miej
zycie poza malzenstwem. Nabierz dystansu. Poczekaj. NIe musicie rozwiazywac
tej sprawy od razu. Za kilka miesiecy mozesz czuc cos innego.
Bardzo staralam sie wczuc w Twoja sytuacje i wydaje mi sie, ze ja tak
probowalabym sie zachowac, ze to by mi pomagalo i bylo jakims rozwiazaniem. Co
Ty o tym sadzisz?
Trzymaj sie
Pozdrawiam
Agnieszka

[anulas2]

Dzięki za listy.Staram się żyć dniem dzisejszym,cieszyć się drobnymi
rzeczami.Ale wciąż mam wrażenie,że za dzień,dwa znowu dowiem się
czegoś "ciekawego" o moim mężu.Może on się stara,może zrozumiał swój błąd,ale
chyba dużo czasu upłynie,zanim ja będę w stanie wrócić do normalnego życia.

[wieczna-gosia]

trivoli napisała:

> To on zawinil, to
> on, jesli mu zalezy, ma sie starac. Oczywiscie, nie namawiam Cie do tego,
> zebys robila mu pieklo z zycia ciaglymi wyrzutami i podejrzeniami. Ale on
> powinien zrozumiec, ze po tym, co zrobil, masz prawo byc dla niego
opryskliwa,
> podejrzliwa i niemila. Niech doceni, do cholery, ze od niego nie odeszlas.


no i tu ja mam troche watpliwosci. Ja uwazam ze unikac nalezy bycia w ukladzie
w ktorym jedna osoba ma wieksze prawa niz druga.
Fakty sa takie ze maz zdradzil. Ze z jego perspektywy jest to blad.
Aniu masz dwa wyjscia- albo to zaakceptujesz i odlozysz do akt albo nie.
Ja uwazam ze bycie razem ma sens tylko w tym ierwszym przypadku. Nie moze byc
tak ze ty weszysz jak pies gonczy a on kladzie uszy po sobie w kazdej wymiane
zdan bo "ty masz prawo". A ile bedzie trwala ta swoista pokuta i ile on ma
wielbuic ziemie po ktorej stapasz dlatego ze z nim zostalas? jesli tak- moze
faktycznie lepiej jest sie rozstac?
Ja mam do meza wielkie zaufanie. nie raz je nadszarpnal i nie dwa. jesli
nadszarpnie je ostatecznie- pomysle ze love is over i bede sie starala te
sytuacje rozwiazac. I z jego strony jest tak samo. Niejedna glupote w zyciu
popelnilam- nie wytrzymalabym takiej pokuty.
jestesmy razem bo sie kochamy bo mamy dzieci. Jesli on mnie zdradzi- bede
rzecz jasna robic cos w tym kierunku by zostal, ale caly czas pamietajac o tym
ze decyzja jest moja. Ryzyko takze. I moj maz nie musi w szczegolny sposob
doceniac czegos, bo to sugeruje ze musze sie "poswiecic" zeby z nim zostac. A
martyrologia nie lezy w mojej naturze i jest raczej kiepskim fundamentem
odbudowy.
Z reszta wypowiedzi trivoli sie zgadzam
Daj sobie czas i zastanow sie czy potrafisz wybaczyc. Jesli dojdziesz do
wniosku ze potrafisz- to wybacz. Bez warunkow dodatkowych w stylu powroty o
22 i biling dostepny na zyczenie. Bo zwariujesz

[ann_mart]

wieczna-gosia napisała:

> trivoli napisała:
>
> > To on zawinil, to
> > on, jesli mu zalezy, ma sie starac. Oczywiscie, nie namawiam Cie do tego,
> > zebys robila mu pieklo z zycia ciaglymi wyrzutami i podejrzeniami. Ale on
> > powinien zrozumiec, ze po tym, co zrobil, masz prawo byc dla niego
> opryskliwa,
> > podejrzliwa i niemila. Niech doceni, do cholery, ze od niego nie odeszlas.
>
>
>
> no i tu ja mam troche watpliwosci. Ja uwazam ze unikac nalezy bycia w
ukladzie
> w ktorym jedna osoba ma wieksze prawa niz druga.
> Fakty sa takie ze maz zdradzil. Ze z jego perspektywy jest to blad.
> Aniu masz dwa wyjscia- albo to zaakceptujesz i odlozysz do akt albo nie.
> Ja uwazam ze bycie razem ma sens tylko w tym ierwszym przypadku. Nie moze byc
> tak ze ty weszysz jak pies gonczy a on kladzie uszy po sobie w kazdej wymiane
> zdan bo "ty masz prawo". A ile bedzie trwala ta swoista pokuta i ile on ma
> wielbuic ziemie po ktorej stapasz dlatego ze z nim zostalas? jesli tak- moze
> faktycznie lepiej jest sie rozstac?
> Ja mam do meza wielkie zaufanie. nie raz je nadszarpnal i nie dwa. jesli
> nadszarpnie je ostatecznie- pomysle ze love is over i bede sie starala te
> sytuacje rozwiazac. I z jego strony jest tak samo. Niejedna glupote w zyciu
> popelnilam- nie wytrzymalabym takiej pokuty.
> jestesmy razem bo sie kochamy bo mamy dzieci. Jesli on mnie zdradzi- bede
> rzecz jasna robic cos w tym kierunku by zostal, ale caly czas pamietajac o
tym
> ze decyzja jest moja. Ryzyko takze. I moj maz nie musi w szczegolny sposob
> doceniac czegos, bo to sugeruje ze musze sie "poswiecic" zeby z nim zostac. A
> martyrologia nie lezy w mojej naturze i jest raczej kiepskim fundamentem
> odbudowy.
> Z reszta wypowiedzi trivoli sie zgadzam
> Daj sobie czas i zastanow sie czy potrafisz wybaczyc. Jesli dojdziesz do
> wniosku ze potrafisz- to wybacz. Bez warunkow dodatkowych w stylu powroty o
> 22 i biling dostepny na zyczenie. Bo zwariujesz

W pełni podpisuję się pod tym co napisała Gosia. Mam za sobą podobne przejścia
(może nie zdradę ale bardzo bolesną dla mnie fascynację koleżanką z pracy) i
uporanie się z tym bólem, brakiem zaufania, paniką przy każdym telefonie SMSie,
wyjściu zajęło mi prawie 9 miesięcy (tak jakbym drugie dziecko urodziła). I
pewnego dnia zdałam sobie sprawę, że wybaczyłam (ale drugiej takiej historii
nie wybaczę, taki błąd można dla mnie popełnić raz), choć zaufania takiego jak
przedtem nie zdołaliśmy odbudować. I teraz jest mi łatwiej. Na początku robiłam
tak jak napisała trivoli i faktycznie najbardziej karałam siebie. I być może w
dużej mierze przez to mieliśmy dalsze problemy (z moją depresją włącznie i
wahaniami z wyprowadzaniem się i zostawaniem <pisałam o tym w innym wątku>). I
nie wiem w końcu czy będziemy razem, choć bardzo bym chciała bo go kocham.
Jest takie powiedzenie "co nagle to po diable" - w takiej sytuacji jak znalazł.
Jeżeli chcesz pisz na priv.
Anka

[trivoli]

Moze macie racje, Dziewczyny, moze takie zachowanie nie jest madre, rozsadne i
skuteczne.
Ale to musi byc strasznie, strasznie, w obecnej chwili dla mnie
niewyobrazalnie trudne wybaczyc i zachowywac sie jak gdyby nigdy nic, jakby
nie bylo sie zraninym i nieszczesliwym...
Jak Wam sie to udalo?

[ann_mart]

Ależ ja się nie zachowuję i nie zachowywałam jak gdyby nigdy nic. Bo to było
COŚ. Mój stosunek do męża jest inny, jego do mnie też. Tamto co było wcześniej
już nie wróci, trzeba budować coś nowego, a to jest bardzo trudne.
Paradoksalnie z kimś nowym byłoby łatwiej.
I wiesz jak myślałam sobie kiedyś co by było jakby mnie zdradził to oczywiście
za drzwi łobuza i koniec. Tylko, jak się okazało, uczuć się nie wyłączy, a duma
nie jest zbyt dobrym doradcą. Ale to nie była łaska z mojej stroiny, że znim
zostałąm tylko decyzja podjęta bo go kocham. I on mi też żadnej łaski nie
robił. Każdy ma prawo do jednego takiego błędu, ale więcej to wykluczam. I
wtedy to nie będzie kwestia dumy, a uczucia choć nie znikną pójdą w kąt -
instynkt samozachowawczy też trzeba mieć. Powtórki są niebezpieczne dla mnie.

[gwiazdka19]

Po pierwsze to jak ja bym sie dowiedziała ze mąż mnie zdradził to najpierw bym
tej "pani" wyrwala nogi z d...py a zaraz potem mezowi.
Bardzo ci wspołczuje.Co prawda nie byłam(?)nie jestem i mam nadzieje nie bede
zdradzona, obojetnie w jakim sensie, ale przekonałam sie o bolu na własnej
skórze-mój ojciec!Widziałam cierpienie mojej mamy i wiem co to dla ciebie
znaczy.Wiem tez ze gdyby taka sytuacja przytrafiła sie mnie to napewno nie
chciałabym byc ze swoim męzem-skoro zrobił to raz moze byc tez kolejny.ziarnko
niepokoju zostałoby zasiane.I jak z tym zyc? Wogóle jak zyc z człowiekiem
który kocha inną albo kłasc sie do łózka z człowekiem który.....ach szkoda
gadac. Podziwiam cie ale musisz cos z tym zrobic i jak tu zostało wczesniej
napisane -ze wzgledu na dzieci nie musisz z nim byc.One sam dokładnie bedą
wiedziały o co chodzi i watpie zeby chciały patrzec na twoj bol i cierpienie
bo co jak co ale zdrada boli najbardziej.I nawet jesli wybaczysz to NIGDY nie
zapomnisz.Ale wybór nalezy do Ciebie
Trzymaj sie cieplutko.

[anulas2]

Czytam Wasze listy i wiem,że macie rację.zdaję sobie sprawę z tego,iż zabawa w
detektywa nie na wiele się zda a jeśli on dalej jest nie w porządku to
wcześniej czy później to wyjdzie.Nie wiem,co zaszło między nim a tą ...,ale
wiem,że jest szansa,żebyśmy dalej mogli być razem.Może pewnego dnia ja też
stwierdzę,że wybaczyłam.

[ann_mart]

Jeżeli masz jakieś podejrzenia, ale oparte na faktach a nie na swoim strachu i
bólu i rzeczywiście chcesz wiedzieć, to nie baw się w detektywa (bo to bolesne)
ale zatrudnij detektywa. Poważnie. jeżeli jesteś w 100% pewna, że nie chcesz z
nim być jeżeli cię dalej zdradza, zrób to. Albo doznasz miłej niespodziank, co
cię podniesie na duchu albo uzyskasz pewność, że miałaś rację i będziesz miała
argumenty w razie formalizacji rozstania (separacja, rozwód). Ale jeżeli chcesz
z nim być to nie rób nic, poczekaj aż się w tobie wszystko uspokoi. To banał
ale czas leczy rany.
Myślę, że zaufania takiego jak przedtem nie odzyskasz szybko, ale będziesz
potrafiła tak żyć, żeby siebie samej nie ranić podejrzeniami.

[anulas2]

To fakt.Raz może się zdarzyć.Ale bardzo ciężko jest budować coś na takich
fundamentach.Chyba czas tu może jednak duzo zdziałać.Jedyne co mnie
pociesza,to fakt,że widzę jak mój mąż się stara.Serio-obrót o 180 stopni.Ale
za każdym razem,jak wspomnę o tym(jeszcze mi się zdarza)denerwuje się i
mówi,że już nie chce o tym rozmawiać.Może ma rację?Czy to moja podejrzliwość
może teraz spieprzyć coś,co próbujemy zbudować na tych gruzach?
dla mojej przyjaciółki to jest proste:zdradził to wynocha.Dla mnie też to było
proste...kiedyś.Teraz wiem,że jest inaczej.Przecież nie przestałam go kochać z
dnia na dzień no i nie wierzę,że on do mnie nic nie czuje.No a to coś znaczy.

[ann_mart]

To typowe - przeszłośc kurtyna spuszczona. Ale jeżeli masz w sobie dość siły to
zmilcz lepiej na ten temat. Przynajmniej na razie, dla wspólnego dobra. Za
jakiś czas jak sprawa przyschnie a ty będziesz miała ochotę....

[ann_mart]

Za szybko mi sie kliknęło. Wiesz mi się teraz wydaje, po terapii i przejściach,
że to nie fundamenty się zmieniają tylko nadbudowa. Fundamenty to wy i wasze
uczucia, reszta da isę zmienić

[anulas2]

To był dobry pomysł,żeby tu napisać o swoich rozterkach.Jesteście najlepszym
lekiem na wszelkie zło.Szczerze mówiąc nawet najbliższe mi osoby tak mi nie
pomogły jak Wy.Dzięki!!!!

[petro5]

Wiesz anulas2 znam ten ból mimo,że minęły 2 miesiace ja ciągle nie mogę się
pozbierać. Najgorsze są noce kiedy budzę się nad ranem i móżg zaczyna buzować
a poźniej dzień chwile kiedy męża nie widzę i znów myśli bigają, każdy
dzwonek telefonu wyzwala we mnie uczucie zagrożenia .
Myśli krążą jak wściekłe chyba z tego nie można się wyzwolić. Zastanawiam się
czy kocham czy nienawidzidzę. Pustaka i niemoc. Żal i wściekłość. Ciągle cisną
się pytania, pytania dlaczego właśnie mnie to spotkało,czy dalej tak trwać, czy
to ma sens. Dlaczego łatwiej jest zaakceptować wybryki kawalerskie partnerów
przed małżeństwem a nie daje się wybaczyć w małżeństwie.
Ja teraz pocieszam się nadzieją ,że Pan Bóg jest nierychliwy ale sprawiedliwy.
Jak strasznie ciężko jest żyć z takim piętnem.