Zrezygnowałybyście z pracy?

[ipola]

Sytuacja wygląda tak, że wykonuję pracę za trzy osoby, mojego szefa guzik to
obchodzi, jestem ciągle zestresowana, często myślę: po co mi to, co ja mam z
życia, ciągle stres, praca do wieczora. Mam wrażenie, że tylko mi zależy na
firmie. Nie chcę wchodzić w szczegóły. Jestem potwornie zmęczona. Niedawno
awansowałam, zwaliło mi się na głowę mnóstwo spraw i radzę sobie, ale jakim
kosztem? Czy to warto? Kokosów za to nie ma, odpowiedzialność bardzo duża,
satysfakcji żadnej, bardzo trudne relacje z szefem. Mam ochotę rzucić to
wszystko w diabły.

[tabakierka2]

jeśli miałabym satysfakcję z tej pracy i nie miałabym rodziny -
zostałabym.

[ipola]

Nie bardzo zrozumiałam twoją wypowiedź.

[ipola]

Chodzi mi o to, co zrobiłabyś w mojej sytuacji.

[tabakierka2]

a masz rodzinę?
czy ta praca jest dla Ciebie satysfakcjonująca?

Gdybym miała rodzinę, a praca nie dawałaby mi satysfakji, to
zrezygnowałabym.

[lola211]

Napisala, ze satysfakcji 0..

> Gdybym miała rodzinę, a praca nie dawałaby mi satysfakji, to
> zrezygnowałabym

T

[margotka28]

jeśli źle się czujesz w pracy to rzuć. Chociaż z drugiej strony
kryzys...może spróbuj znaleźć najpierw coś nowego?

[brak.polskich.liter]

W takiej sytuacji zaczelabym intensywnie szukac nowej pracy - lepiej platnej i
na sensowniejszych (tj. pasujacych mi) warunkach.

Na calkowita rezygnacje z pracy zawodowej nie zdecydowalabym sie za nic, nawet,
gdybym byla bogata rentierka.

[filipianka]

z perspektywy czasu mówię ci - rzucaj w diabły!!!

tkwiłam w podobym układzie, odpowiedzialność przeczucana na pracowników w całości, nie możesz iśc na urlop, zachorować, ciągły stres, ważyłam 40 kg na krzyż, co miesiąc zapalenie płuc i z antybiotykiem do pracy bo nie było komu mnie zastąpić a ja głupia się tym przejmowałam, w czasie pierwszego macierzyńskiego zastępowały mnie 3 osoby i pracowałam w domu, wróciłam od razu i wyprowadzałam błędy, po drugim macierzyńskim poszłam na wychowawczy i nie zamierzam tam wracać

[ipola]

Nie chcę rzucać w ogóle pracy zawodowej, ale właśnie tę. Podjęłam się pewnego
projektu, który muszę doprowadzić do końca (to potrwa jakieś 3 miesiące), ale
nie wiem, jak to wytrzymam. Nie czuję żadnej radości z życia. Straciłam apetyt,
budzę się w nocy, ciągle myślę o pracy. Czy tak ma wyglądać moje życie. Co z
dziećmi, których prawie nie widuję, z mężem, z którym ostatnio układa mi się
wspaniale, a nie mam nawet sił na seks?

ipola

[tabakierka2]

ja własnie o tym mówię.
Jesli masz rodzinę to masz dla kogo żyć, praca nie musi Ci dawać
poczucia własnej wartości. Kończ projekt i "wracaj" do męża i
dzieci
--
Mówcie do mnie "Rysa" ( na kryształowym obliczu rodziny męża)

[ipola]

Mam rodzinę, cudowne dzieci, jestem młoda, mam dobre wykształcenie, długoletnie
doświadczenie zawodowe. Czy jest sens tracić życie na stresy? Czasem wracając z
pracy, późno wieczorem, myślę sobie, że życie mi ucieka, mam w nim tak mało
radości, tak mało przyjemności. Przecież człowiek nie powinien żyć wyłącznie dla
pracy i dla pracy podporządkowywać wszystko.

[tabakierka2]

popieram w całości!!!
Sama widzę jak smutne jest życie kiedy wracam z pracy, siedzę w
domu, czekam na męża, mam ochotę wyjść z nim gdzieś, a on siada do
laptopa bo jescze ma pracę do zrobienia. Zawsze mu mówię "a co
gdybym jutro np. zginęła w wypadku? nie miałbyś poczucia, że mogłeś
ze mną spędzać więcej czasu?" Praca pracą, kiedyś odejdzie się na
emeryturę, ale rodzinę ma się na całe zycie - dziś Ty nie masz czasu
dla dzieci, kiedy są małe, a one jako nastolatki nie będą miały
czasu dla Ciebie...Co to za zycie? Po co pracować jeśli nie ma się
czasu na wypoczynek?...

[osa551]

Nie zrezygnowałabym od razu, ale zaczęłabym intensywnie szukać nowej pracy.

[madameblanka]

miałam ci doradzić żebyś szukała nowej pracy, ale podejrzewam że mozesz
zapomnieć o wolnym dniu w razie jak ktoś do ciebie oddzwoni w sprawie pracy.


Masz oszczędności? Jak tak to pierdzielnij tą robotę i szukaj nowej, a jak nie
masz nic na koncie to przyjmij pierwszą lepszą, może sie okazać że nawet
stanowisko niższe, ale będziesz spędzać czas z rodziną no i stres cie nie
wykończy. To jest bezcenne.

[berecik7]

Jeśli znalazłas się w takim układzie, to powiem tak:
najprawdopodobnie jest to twoja wina. Są ludzie "zbyt dobrzy",
zawsze na miejscu, nigdy nie nawalają, świetnie zorganizowani,
robota zawsze na czas z naddatkiem. Otoczenie szybko przywyka i
zamiast to docenić, zwala ci na łeb jeszcze więcej. Trudno ci będzie
zmienić ten wizerunek "pani porządnej i pracowitej" w tej firmie,
więc weź oddech i może poszukaj czegoś innego. Pilnuj się tylko, byś
swoją nadwłasciwą postawą nie wpadła w coś podobnego.

[ipola]

Jest dokładnie tak jak mówisz.

Tak.

[sir.vimes]

Wystarczy pierwsze zdanie twojego postu - zdecydowanie rzuciłabym w diabły.

[deela]

ja z takiej pracy zrezygnowalam
placa do de, wszyscy zarabiali wiecej ode mnie a nikt nie rpacowal az tyle co ja
i nikt nie mial az takiej odpowiedzialnosci
szkoda gadac

[berecik7]

Ja nie zrezygnowałam, ale przyjęłam zasadę, że wszystko co robię,
robię tak samo szybko jak kiedyś (bo jestem dobra w tym, co robię),
ale udaję, że zajmuje mi to 2 razy więcej czasu (znaczy się efekty
przedstawiam po dłuższym czasie niż kiedyś). Na razie działa
powoli odzywczajam szefostwo od myśli, że jestem niezawodna i zawsze
gotowa.

[ipola]

Nie chcę, by wyglądało, że zrezygnowałam z pracy, bo nie dałam rady. Tak nie
jest. Tylko każdy ma jakieś granice wytrzymałości i u mnie zostały przekroczone.
Np. kończenie pracy o 20 (od 8 rano). Jak dojadę do domu, jest po 21. I rano na
nowo.

[lola211]

Bywa, ze pracuję od 9 do 20.Pracuje tez kilka godzin w niedziele.
O ile nie jest to non stop to uwazam, ze trzeba to przezyc i juz.
Mam zasade- nie uzalac sie i skoro sie na cos zdecydowalam, to to
realizuje.
Ty jak zrozumialam w taki systemie masz popracowac 3 miesiace?
Coz, ja bym projekt dokonczyla, rodzina zas zajela sie w weekendy.
A potem- rozgladalabym sie intensywnie za nowa praca.

Najgorsze dla mnie by bylo zostac bez pracy.Po tygodniu nacieszenia
sie atmosfera domowa, rodzina wpadlabym w dołek.
Tez bywa,ze narzekam na brak czasu, zapracowanie.Ale wystarczy ze
tydzien spedze na chorobowym nicnierobieniu i do pracy wracam na
skrzydlach.

[kra123snal]

Pamiętaj, że nie ma ludzi niezastąpionych i pracodawca, skoro Cię
tak traktuje, nigdy nie doceni Ciebie. Nie ma sensu się poświęcać
dla pracy, która nie przynosi realnej satysfakcji, czy to
finansowej, czy osobistej.
Musisz zacząć olewać pracę a wtedy łatwiej będzie Ci zaleźć nową.
Bez wyrzutów sumienia "zachorujesz" w dzień rozmowy
kwalifikacyjnej

[lipsmacker]

Ja mialam dni gdy wychodzilam z domu o 4tej rano a wracalam o
polnocy. Nie zartuje! Nie zawsze ale jednak. Moj szef uwazal to za
normalne a ludzie pracujacy od 9tej do 5tej to byli dla niego
obiboki i na dlugo w firmie nie zagrzewali miejsca. Po trzech
latach sie wypalilam, zwolnilam sie i stawiajac wszystko na jedna
karte wydalam wszystkie oszczednosci na otworzenie wlasnej firmy.
Narazie po pol rocznej dzialalnosci zarabiam tyle samo co u
pracodawcy, pracujac w wymiarze godzin o ponad polowe mniejszym, mam
nadzieje ze bedzie jeszcze lepiej. A w tamtej firmie od razu
zatrudnili 2 osoby na moje miejsce .

[zelandia1]

Pytasz czy warto. NIE. W tym tygodniu byłam na pogrzebie chłopaka, który
pracował tak jak ty. Ciągły stres, ogromna odpowiedzialność, wynagrodzenie
średnie, potworne zmęczenie, złe układy z przełożonym. Teraz dopiero dostrzegają
że może na jednego człowieka było to za dużo. Szkoda życia, dzieci i męża.
Poszukaj sobie innej pracy.