CO MYSLICIE NA TEMAT.....

[asiunia235]

CO MYŚLICIE NA TEMAT PRZETRZYMANIA DZIECKA W PŁACZU , CZYLI NIE REAGOWANIE NA
PŁACZ, KIEDY JUZ JEST NAKARMIONE I PZREWINIETE!CZY JESTESCIE MOŻE
ZWOLENNICZKAMI INNYCH METOD "WYCHOWYWANIA" DZIECI??

[trivoli]

ja mysle ze to bezduszne i okrutne.przeczytaj sobie "Dobra milosc", bardzo
fajnie pisza tam na ten temat.

[asiunia235]

wiesz pytam dlatego,ze coraz więcej ludzi zaczyna stosowac taka metode
wychowywania dzieci, chciałabym poznać wasze opinie, dziekuje za odpowiedz)

[gandzia4]

Po pierwsze w jakim wieku jest dziecko i czy tu chodzi o usypianie?
Nie reaguję na udawany płacz, zawsze wieczorem gdy nie działają na nas
nawoływania, lub słyszy odpowiedź: "prosze się położyć i śpimy kolego", ale
synek ma 23 miesiące i wiem, że po góra 5 minutach się znudzi. Na prawdziwy
płacz reaguję zawsze, czasem potrzebuje dodatkowych pieszczot i po 2 minutach
sam się przytula do podusi, a czasem coś mu dokucza - dzisiaj bolące uszko.

[asiunia235]

wiesz , moi znajomi postępuja tak ze swoim 9-miesięcznym dzieckiem, tak chodzi
własnie o usypianie , myślicie,ze to dobra metoda dla takiego małego dziecka,
mi by się chyba serduszko krajało, ja będe mamą za 28 dni, jeśłi wszytko
pójdzie zgodnie z planem dlatego równiez pytam

[gandzia4]

To jest za maleńkie dziecko, ono potrzebuje jeszcze dużo bliskości. Jeśli boją
się żeby nie przyzwyczaić dziecka do kołysania to może wystarczy mu głaskanie po
główce lub policzku przed zaśnięciem, mój synek uspokajany jest tak gdy płacze w
nocy przez sen, czasami przed uśnięciem bierze moją rękę i kładzie sobie na
policzku.

[sylwik7]

Jeżeli chodzi o niemowlę to osobiście nie jestem w stanie wytrzymać płaczu i
nie reagować.Oprócz tego, że ma sucho i jest najedzone może być jeszcze wiele
innych przyczyn płaczu.Często to potrzeba bliskości matki.
Gdy moja 8-m-czna córka szaleje nie zawsze biorę ją na ręce i noszę.Niekiedy
biorę ją na kolana, niekiedy próbuję rozśmieszyć a gdy nic na krzyki nie pomaga
(a wiem ,że jej nic nie dolega biorę na ręcę puszczam muzykę i tańczymy).
Natomiast nigdy nie zostawiam jej samej i nie wychodzę z pokoju. Szczególnie w
nocy. Boję się nie wiem czy słusznie czy nie,że pomyśli sobie, że jest samiutka
bez mamy w ciemnościach i że mama zninęła.Wydaje mi się ,że dzieki takiemu
postępowaniu, gdy budzi się to nie wrzeszczy przeraźliwie tylko "woła" mnie bo
wie że zawsze do niej przyjdę. Uważam,że tak małemu dziecku trzeba stworzyć
maksymalne poczucie bezpieczeństwa.
Trochę inna sprawa jest ze starszym dzieckiem Takim już 1,5 - 2 latka- myślę że
nie będę pozwalała się terroryzować wrzaskami nawet w miejscu publicznym a w
domu pozwole jej się wykrzyczeć w osobnym pokoju(pilnując rzecz jasna żeby nic
się nie stało jej wtedy).
Być może odezwą się głosy ,że to błąd być dla niemowlaka na każde zawołanie ale
nie mogę inaczej mam chyba mocno rozwiniętą zdolność empatii i wczuwam się w
sytuację pozostawionego samemu sobie niemowlaka, gdy mama nie reaguje na jego
rozpacz - nie istotne z jakiego powodu.
Każdy ma prawo robic jak uważa -dla mnie przetrzymywanie płaczącego dziecka
przez dłuższy czas jest okrutne . To tyle mojego zdania.

[goska271]

ja tez sobie nie wyobrażam jak mozna zostawic maleństwo same sobie, zeby się
wypłakało i przestało, to p[o co ma niby rodziców, tylko do tego żeby dali
jeść i przewineli tyłek, bez sensu. Ja tez nie umiałam znieśc płaczu i mimo że
może proces samodzielnego usypiania i spania trwał dłużej to warto było.
Wszystkie moje pociechy były tymi hustanymi dziećmi, chłopcy w wózku, Oliwia
na poduszcze i jakos przeżyłam i wcale tego huśtania nie żałuje. dzieci nie
potrafią kłamac więc płaczą jak coś jest nie tak

[mal_gosia2]

E tam, dla mnie ta metod jest nic niewarta.
Mam w rodzinie dziewczynkę, która tak była "tresowana" od niemowlęctwa.
Dziś jest małą dzikuską (przepraszam za to słowo, ale ona tak się zachowuje),
ma słaby kontakt z innymi dziećmi i dorosłymi, boi się rodziców, a przy tym
wpada w histerię z błahych powodów. Kiedyś spędzałam z nią i jej rodzicami
więcej czasu i widziałam, że wszystko w ich wzajemnych relacjach jest OK,
tylko ten płacz do upadłego, kiedy przychodził czas spania, czas jedzenia,
koniec spaceru, zabawy etc.
Ja raz zostawiłam mojego Malca żeby sobie popłakał i kiedy po 5 minutach
zobaczyłam jak siedzi zasmarkany, z czerwonymi ślipkami to strasznie mi się go
szkoda zrobiło.
Więcej mozna zdziałać przytuleniem, pogłaskaniem, tłumaczeniem.
Małgosia

[ikrasiejko1]

Też słyszałam o tej metodzie, jest nawet polecana w literaturze. Ja jednak nie
chcę i nie mogłabym jej stosować. Pamietam jak mój synek miał blisko rok i nie
chciał zasnąć w łóżęczku, grymasił w łóżeczku (wcześniej tego nie było). Mąż
postanowił go przetrzymać i Łukaś płakał tak z pół godziny, aż nie wytrzymałam.
Następnego dnia okazało się, że ma ropne opryszczkowe zapalenie jamy
ustnej .... nie mogłam sobie spojrzeć w twarz.
Teraz syn ma 2 lata i 2 miesiące i wiem, że są naprawdę lepsze sposoby na płacz
i odreagowywanie emocjonalne maluszków. I.
P.S. Jak ja mam zły humor lub jest mi smutno to też wolę, by ktoś był przy mnie
a nie zostawił, zamknął w pokoju, z myślą że niech mi przejdzie, niech się
wypłaczę.

[ostrowskaanna0606]

Mam dla Ciebie rade: rob tak jak bedziesz czula w swoim sercu ze jest dobrze.
Oczywiscie mozna pozwolic dziecku na chwile placzu, bo inaczej bys sie chyba
zameczyla. Ja mam roczna coreczke i oczywiscie probowalam na niej metody
pozostawienia az sie wyplacze ale ona byla uparta i plakala godzine. Cala sie
spocila, i nie miala juz sily zlapac powietrza. Po tym czasie juz nie
eksperymentuje bo wiem ze to nic nie da. U moich znajomych dzieci usypialy same
w lozeczkach od urodzenia , nie znaly kolysania i teraz maja cos w rodzaju
choroby sierocej i sa bardzo placzliwymi dziecmi, boja sie rodzicow i kleja sie
do kazdego nieznajomego kto zechce ich wziac na kolana. Jeszcze raz powtarzam ,
to jak bedziesz wychowywac swoje dziecko to przede wszystkim zalezy od
charakterku dziecka i od twoich przekonan. Nie rob nic na sile, ani nawet tak
jak pisza w gazetach ze jest dobrze, sama to bedziesz wiedziala czy w danym
momencie ukolysac i przytulic dziecko jesli placze prawdziwie czy tylko marudzi
bez powodu i wtedy mozna pozwolic sobie na nie reagowanie na placz. Anka

[utalia]

uwazam ze to to samo jakbys miala jakis problem np. wredny szef nakrzyczal na
Ciebie bez powodu a Twoj maz lub mama albo przyjaciolka nie chcieli Cie
wysluchac i pocieszyc poniewaz: obiad zjadlas, wyspalas sie te 5-6 godzin w
nocy, jestes wysikana i ubrana i masz dach nad glowa to rycz w kacie i nie
zawracaj glowy innym. Utalia

[asiunia235]

przystpuj troszke, kto powiedział,ze ja mam tak zamiar dziecko wychowywać ,
pytam o zdanie , wiec nie zakładaj ,ze tak postepuje, lub bede postepować,
zreszta tak jak koleżanka powyzehj zauwazyła o tej metodzie pisza równiez w
literaturze!!!

[kassik]

To że dziecko jest przewinięte i nakarmione wcale nie oznacza, że wszystkie
jego potrzeby zostały zaspokojone. Zawsze reaguję na płacz nojego synka mimo że
czasem ma dosyć, jak np dzisiaj gdy padał na nos ze zmęczenia a za nic nie
chciał usnąć i zaczynał płakać jak tylko wsadzałam go do łóżeczka (normalnie
nie ma z tym problemu). Nie wim co dzieję się u niego w główce (czasami bardzo
bym chciała wiedzieć)ale jeśli płacze to znaczy że ma powód (teraz ma 15 m-cy.
Czasem mały płacze bo nie podoba mu się jakiś zakaz itp. Wtedy też go nie
zostawiam bo to że jest zły nie oznacza, że mnie nie potrzebuje. Z reguły
przytula się wtedy do mnie i złość szybko mija albo ja zajmuję go czymś innym.
Niereagowanie na płacz dziecka uczy je że jego potrzeby nie są ważne a czy o to
chodzi???

[asiunia235]

WIESZ PODOBNO CHODZI TU O TO,ZEBY NIE PRZYZWYCZAJAĆ DZIECKA DO TEGO,ZE JEST SIĘ
NA KAŻDE JEGO ZAWOŁANIE, NIE POCHWALAM YEJŻE METODY , UWAŻAM ,ZE NIE JEST
LUDZKA, ALE NIESTETY NIEKTÓRZY JA STOSUJĄ!!!

[utalia]

Alez asiuniu, ja wcale nie zakladam, ze Ty tak postepujesz. To Ty zle mnie
zrozumialas. Rozumiem, ze jestes ciekawa naszych opinii a swoj poglad chcialam
przedstawic wlasnie w taki sposob. Ty pytasz dlatego wlasnie zwrocilam sie do
Ciebie abys wyobrazila sobie siebie w podobnej sytuacji w jakiej niektorzy
rodzice zostawiaja male dzieci. Pozdrawiam Utalia

pytanie jest tendencyjne...

[umargos]

To w pierwszym poście. Bo niby co można mysleć na ten temat??
Ja też sie naczytałam różnych rzeczy. I wyciągnęłam z tego wniosek. Mianowicie,
że czymś innym jest reagowanie na płacz dziecka - czymkolwiek by nie był
spowodowany, a czymś innym reagowanie zawsze w taki sam sposób. Kiedy płacze,
bo głodne wiadomo - nakarmić; kiedy mokro - przewinąć, kiedy gorąco - troche
rozebrać itp. kiedy boli - pomóc, utulić. Ale...czasem dzieci płaczą z powodów
mniej racjonalnych i zrozumiałych. I tutaj jest pole do różnych sposobów
reagowania. Ja założyłam, że w takiej sytuacji celem nie jest żeby dziecko
natychmiast przestało płakać. Co znaczy, że nie zawsze stosowałam
najskutecznijeszą na to metodę - czyli noszenie. Można wziąć na ręce i usiąść z
dzieckiem, można położyć się obok, można wreszcie usiąść obok i śpiewać,
głaskać, mówić, zabawiać. Nie wiem czy to zawsze skutkuje, bo doświadczenie mam
jednostkowe. Ale u nas działa bez pudła. Na początku dziecko wolniej się
uspokajało, ale z czasem wszystko działało równie szybko jak wzięcie na ręce. A
z tym płaczem dzieci to najczęściej jest tak, że to nas on bardziej boli lub
nam przeszkadza, a dla niego jest po prostu sposobem komunikowania się ze
światem. Dlatego pozwalam mojemu dziecku płakać, tylko, ze nie uciszam na
siłę....jestem obok, przytulam jeśli potrzeba, głaszczę, mówię, nawet biorę na
ręce (bo niby czemu nie), ale nigdy nie zostawiam samego. I w takim momencie
pomimo, że dziecko płacze, nie czuję się wyrodną matką. Wyrodna to jestem wtedy
kiedy rano totalnie nieprzytomna po mało przespanej nocy, bo zasnęłam później
niż zwykle, a dziecko wstało wcześniej niz zwykle, za późno wybudzam się z
letargu i robię jej śniadanie. I mam post factum swiadomość, że przez 1-1,5 h
moje dziecko było głodne.
Pozdrawiam
Ula

Ps. Większość tych książek o metodach radykalnych jest dla zdesperowanych,
którzy wcześniej postarali się żeby dziecko nabrało przyzwyczajeń, a teraz
zmienili zdanie i chcą, żeby nagle umiało zasnąć samo, zająć się sobą, nie
płakać i dać wreszcie rodzicom chwilę wytchnienia. Innymi słowy to od nas
zależy jakich przyzwyczajeń nasze dzieci nabiorą. A i "uczyc/przyzwyczajać"
można zacząć je w dowolnym momencie (noworodka raczej nie ;o))))) i to nie
uciekając się do pozostawiania żeby wypłakało się w samotności.

[asiunia235]

masz racje, ja tez nie byłam zadowolana kiedy moja mama czasami nie miała czasu
dla mnie, na szczescie zdażało sie to bardzo sporadycznie i zgadzam sie
zopinia,ze czym wiecej damy dziecku tym wiecej ono nam w przyszłości odda
miłośći i zaufania i pzrede wszytkim uczucia, pozdrowionka, jestes juz mama??

[edytka73]

Jak rozumiem tu chodzi o noworodka i bardzo małe niemowlę. To popatrzmy na to
od jego strony. Do urodzenia mama była zawsze, było ciepło, półmrok, pełny
brzuszek. I nagle tego nie ma. A mama jest nadal całym światem -
chociaż 'odłączona'. No to jak czuje się to dziecko, kiedy cały świat na jego
wołanie nie reaguje, a on sam nie radzi sobie z tym, z czym mu jest źle? Chyba
nikt z nas nie chciałby się tak poczuć, nie?
Założenie o przyzwyczajaniu się tak małego dziecka do noszenia wymyślili
wygodni rodzice, którzy chcą by ich życie z dzieckiem wyglądało tak, jak bez
dziecka. Czynia do tego załozenie, że dziecko manipuluje, kombinuje i
wykorzystuje. Trudno o większa bzdurę. Prawda jest taka, ze im więcej damy
dziecku siebie, czułości, miłości, cierpliwości - tym więcej nam tego kiedyś
odda.
I poczytaj "Dobrą miłość" - dla refleksji.
Ed.

[mamka_tip]

Ja nie czytałam wszystkich wypowiedzi, ale mam już dwóch synów i
też "stosowałam" to przetrzymywanie w płaczu. Ale wierzcie mi matka najlepiej
wie kiedy dziecko płacze z bólu, kiedy z grymasów, a kiedy jeszcze by soć
chciało. Ja kilka razy stosowałam to, ale wtedy jasno widzieliśmy z mężem, e to
naprawdę grymaś. i nie dawałam mu płakać wieczorem. To było w dzień przed
zaśnięciem. Jest to straszne, aż się serce kraje, więc jeśli nie musisz to tego
nie rób. Choć na marginesie przyznam, że najpierw byłam zła na męża, że tak
kazał zrobić ale po dwóch dniach widziałam efekty.
Z jednym i z drugim synem powtórzyło się to gdy mieli około roku. Potem było
już dobrze.
Pozdrawiam i pamiętajcie - jak macie możliwośc nie stosujcie tego, (choć daje
efekty)jeśli nie musicie

[maadzik3]

Ja nie moglabym zniesc placzu malego. Podobno czasami metoda skuteczna, ale
przyznaje, ze jak on tylko miauknie mnie sie serce kroi. Sama obiecuje sobie
nie brac go juz nad ranem do naszego lozka tylko usypiac w swoim (nie zostawiac
placzacego a usypiac), ale jak mi juz zasnie na rekach i widac ze po prostu
chce sie przytulic do mamy, to nie moge sie od niego oderwac i mimo ze moglabym
go odlozyc (duze szanse ze by sie nie obudzil) to czesto zal mi tej bliskosci
i... Macius konczy noc miedzy nami mocno wtulony we mnie wyciagajac raczke do
taty. To oczywiscie dla mnie zadne spanie, ale jaka przyjemnosc...
Nie potrafilabym go zostawic placzacego, zwlaszcza gdy w placzu nie slychac
zlosci (wtedy mnie tak nie rusza), ale tesknote, strach czy smutek.
M.

[mama_wiktora]

Nawet jeśli kiedykolwiek przeszłoby mi przez głowę, żeby nie reagować, a na
szczęście nie przeszło, to po przeczytaniu książeczki "Mit szczęśliwego
dzieciństwa" już na pewno nigdy nie przejdzie

Jest tam przedstawiona taka hipoteza, jak bardzo bolesne i koszmarne to dla
dziecka doświadczenie: a mianowicie wydostanie się z bezpiecznego brzucha mamy
na świat, bycie owiniętym w szorstkie ubranie i brak kontaktu z mamą,
cierpienie dziecka gdy płacze, a nikt nie reaguje, jak strasznie opuszczone i
niechciane dziecko się wtedy czuje. Ja na tym opisie sama popłakałam się jak
bóbr z żałości. Jest tam też napisane, że instynkt podpowiada matkom aby
reagować, ale "mądre rady" każą im inaczej.

Słuchaj instynktu! Moim zdaniem ani przytulanie, ani noszenie na rękach, ani
głaskanie nie jest w stanie dziecka rozwydrzyć, ostatecznie po to mamy te
maleństwa aby dać im maksimum miłości. Płacz wyrachowany, u mojego malca w
postaci buczenia pojawił się dopiero w okolicach półtora roku, a rozróżnić go
bardzo łatwo!!! Wcześniej ta istotka potrzebuje tylko wyrazów bezwarunkowej
miłości i wcale nie próbuje nami manipulować

Pozdrawiam
Gosia

[ungaunga]

A JAKBYŚ WYSZŁA NA SPACER??? DZIECI NA SPACERZE PRZESTAJĄ PŁAKAĆ.

[aluc]

he he he ))

zapewniam cię, że są dzieci, które dopiero na spacerze naprawdę zaczynają
płakać )))

[agga_ma]

Ja dopiero zostane mama za ok 3 tyg
ale mam doswiadczenie z corka brata meza, oni mieli wlasnie zwyczaj po pierwsze
nie bujania dziecka a po drugie niech sie wyplacze to przestanie - no i mala
zasypiala splakana i budzila sie z placzem klebek nerwow, czy takie dziecko ma
poczucie bezpieczenstwa ? raczej nie
Rozumiem ze trzeba wyposrodkowac i nie wychowac malego histeryka ale bez
przesady
pozdrawiam Aga i Dawidek

[judytak]

Generalnie, w/g mojego doświadczenia dzieci przeważnie nie płaczą dlatego, że
są nieprzewinięte (jak głodne, to owszem) tylko dlatego, że potrzebują
towarzystwa.
Ja to towarzystwo z zasady staram się zapewnić, tym bardziej, że chyba
zwariowałabym, jakbym musiała słuchać, jak moje dziecko się drze.
Ale były też wyjątki.
Duża, jak była mała, ok. półroku, kompletnie przestała w nocy spać. Tzn.
budziła się po 20-40 minutach, usypiałam ją potem godzinę lub więcej, ale w
trakcie też krzyczała, no chyba że mąż też się obudził i sie pokłóciliśmy -
wtedy milkła i zasypiała...
Próbowałam wszystko, w końcu postanowiłam zastosować metodę "zostawić, niech
płacze". Przez kilka miesiecy tak zasypiał co wieczór: krótki koncert na
najwyższych obrotach (1-3 minuty), potem spała bez pobudek do rana. I to bez
żadnego "okresu przejściowego", tak od razu od pierwszej nocy! Sama się
dziwiłam.
Średni, który miał swego czasu mnóstwo problemów zdrowotnych i przechodził
mnóstwo nieprzyjemnych badań i zabiegów (nie bolesne, takie jak rentgeny czy
inhalacje), walczył strasznie za każdym razem, był wprost niemożliwy do
utrzymania. Po ok. minucie, jak nie uspokajałam, trzymałam, i nie przerywałam
zabiegu, poddawał się, zaczął głośno płakać, ale mięśnie rozluźnił i można było
zabieg wykonać. Szybko, sprawnie. Potem błyskawicznie się uspokajał.
Mały przechodzi właśnie okres "nie bo nie" (tak właśnie mówi, ma 21 miesięcy).
Jak coś nie po jego myśli, to się drze. Strasznie głośno i z krokodylimi łzami.
Jak go uspokojać, odwracać uwagi itp., to będzie tylko wynajdywał następne
powody do wrzasków. Jak powiem mu, że już nic więcej nie mogę pomóc, a noża
wyjąć z szuflady na pewno nie pozwolę, to pójdzie sobie, powrzeszczy minutę lub
dwie, potem przestaje (po co spektakl, jak nikt nie ogląda) i przychodzi się
przytulić.
Ja myślę, że nie warto z góry ustalać (ani wykluczać) żadnej metody. Trzeba
mieć empatię, trzeba znać dziecko, trzeba znać siebie, trzeba mieć pomysły i
nie wolno się bać niekonwencjonalności.
WQszystkie metody, stosowane z wyczuciem, są dobre, a wszystkie metody,
stosowane podręcznikowo, są złe.
Pozdrawiam
Judyta