castorp
29.08.02, 12:17
Jakże zimne dni nastały i jak lodowate noce.
A ty resztki światła wydzielasz przerażonemu światu.
W kącikach martwych ust zastygł uśmiech księżyca.
Konające gwiazdy dopalając się rzucając krwawy blask.
Zwierciadło oczu nieba wyświetla całą prawdę.
Aż strach unieść głowę i spojrzeć do góry.
Pod płaszczem podszytym lustrzaną podszewką ukrywasz swoje racje,...
mieszaninę swych własnych frustracji
i win tych, których sam stworzyłeś na swój obraz i swoje podobieństwo.
W surowym odbiciu bystrości twego umysłu nie ma najmniejszej rysy litości,
ani pyłku miłosierdzia.
Jest bez skazy jak płatek śniegu, lecz jesteś też zimny jak śnieg.
Zabrałeś anioły, bo niosły za dużo jasności.
Nadzieja zwiędła, bo żyła tylko światłem nieba.
Anioły płaczą!
Czy słyszysz ich rozdzierający szloch, modlitwę o litość?
Ziemia stała się ołtarzem ofiarnym.
A ty składasz ofiarę z ludzkości samemu sobie.
Wyrównujesz rachunki sprzed dwóch tysięcy lat.
Rozpuszczasz gorycz swego rozczarowania w urzędowej sprawiedliwości.
Na załamaniach promieni byłego słońca próżno szukać namiastki ciepła.
Umarli już i żywi jeszcze snują się ze spuszczonymi głowami.
Strach zbudził i przyoblekł w czarne szaty demony wszechświata.
Kąsają i rozszarpują na strzępy ziemię, wysysają błękit nieba,
by ugasić swą żądzę zniszczenia.
Rozdzierający śmiech wypełnia sparaliżowaną przestrzeń.
Już bliżej końca czasów niż początku.
Coraz bliżej końca.
Tak blisko...
Teraz, teraz, teraz...
czyli za milion lat
