cesarka - jak po?

[chrust5]

Wlasnie dowiedzialam sie, ze coreczka jednak nie przewrocila sie glowka do
dolu i wyglada na to, ze za 2 tygodnie (zaczynamy 36) beda mnie ciac. Nie
zachwyca mnie to, ale nie ma wyjscia, mala jest pierwsza. Jak dlugo dochodzi
sie do siebie, co robic, zeby bylo jakos lepiej? Prosze tez o wszystkie
praktyczne rady!

[horneta]

Ja wprawdzie nie jestem mamą bliźniaków, tylko singielka, ale moja siostra jest
w ciąży bliźniaczej, stąd sentyment do mam wieloraczków.

Miałam planowane CC (w zeszłym roku w IMiD) - co podobno ma istotne znaczenie
bo CC "na zimno" (czyli bez akcji porodowej) jest inne niż CC w czasie akcji
porodowej, gdzie dziecko jest juz w kanale rodnym i trzeba je nijako wyrywać.
Więc tak - do szpitala przyszłam na 9, zaraz połozona mnie na stół i dostałam
kilka kroplówek nawadniających, potem anestezjolog (znieczulenie
zewnątrzoponowe) i cięcie. O 10.50 młody był na świecie.
Samo CC nie boli, ale czuć, że coś tam robią - podobnie jak u dentysty gdy
leczy się zęba na znieczuleniu - niby nie boli, ale czuć, że ktoś coś tam robi.
Po CC (trwało nie więcej niż 30 minut - z czego najdłużej szycie) przewieziono
mnie na salę pooperacyjną gdzie leżałam jakieś 3 godziny. Obok było maleństwo,
był ze mna tez mąż i rodzice i siostra. Przez ten czas siedziałam, karmiłam
normalnie. Potem przewieziono mnie na normalną salę (było to po 15). Około 17
pamietam, że zaczęło mnie boleć, ale poprosiłam o czopki i przeszło - istotne,
że tylko raz wziełam środki przeciwbólowe. Około 19 wstałam z łózka żeby sie
rozchodzić i wieczorem poszłam pod prysznic. Oczywiście byłam słaba i miałam
torchę nogi z waty, ale z każdym krokime było lepiej. Nastepnego dnia normalnie
chodziłam.
Reasumując - czym wczesniej sie wstanie tym lepiej. W dni CC chodziłam i brałam
prysznic, nie miała żadnych problemów z karmieniem - poza potwornym bólem
sutków - ale to nie od CC.
Ze szpitala wyszłam w 4 dobie, zupełnie sprawana.
Szfy zdjeli mi w 7 dobie.
Po 6 miesiącach z blizny zpostała malutka cieniutka kreseczka bardzo nisko -
tak nisko, że zaktywaja ja nawet bardzo skąpe majteczki.


Uważam, że nie ma czego sie bać.

Następne dziecko też chce rodzic przez CC

[keja34]

Moje kropasy przyszly na swiat w 37 tc(planowane cc). O 8 rano wzieli mnie na
sale.Najpierw kroplowki, zakladanie cewnika (nie nalezy do przyjemnych
czynnosci) a potem anestezjolog i znieczulenie.Dosc nie wygodna pozycja bo
jestes zwinieta w klebek a wiadomo,ze brzuch ci przeszkadza.Dziwny prad
przechodzi ci przez nogi i juz nie masz czucia. Potem przyszedl moj gin
pozartowal ze mna i zaczeli. Rzeczywiscie nic sie nie czuje,ale pamietam do
dzis,jak latalam po tym stole, gdy wyciagali mi dzieci. Praktycznie wszystko
bylo widac w lampie,ale wymieklam i nie bylam w stanie patrzec. O 8:18
przyszedl na swiat Antos o 8:21 Julka o 8:45 byłam juz w sali,gdzie znowu
podlaczyli kroplowki z lekami przeciwbolowymi.Dzieci byly w sali dla
noworodkow.Dopiero potem moj maz po nie pojechal,ale i tak nie zostawili mi ich
na noc bo nie moglam do nich wstawac.
Bylam naczczo przez caly dzien, lezalam jak kloda.Wstalam dopiero nastepnego
dnia rano. Rana bolala,ale im wiecej chodzisz tym mniej boli. Goila sie bardzo
ladnie i normalnie sie kapalam pod prysznicem etc.
Dzis czasem ja czuje podczas zmiany pogody. W szpitalu bylam 6 dni,ale to
dlatego,ze dzieci mialy zoltaczke. Trzymam kciuki i zobaczysz,ze szybko
zapomnisz o bolu,jak zobaczysz dzieci

do: horneta

[anna_sla]

Jesteś niesamowita!! Masz wspaniale wysoki próg wytrzymałości na ból.. Ja
poszłam sama pod prysznic na 3 dobę i mało przytomności nie straciłam..
Gratuluję!!

[horneta]

NIEPRAWDA - jestem wyjatkowo nieodporna na ból. Ale mój gin powiedział że czym
wczesniej wstane tym mniej będzie bolałao i powiedział, że jak nie wstanę do 10
godzin po to będzie strasznie bolałao. On mnie namawiał na wstanie już jakiś 5
godzin po CC i męczył, męczył do skutku.

[ja1974]

Zupełnie nie z tego powodu w poniedziałek, w momencie pojawienia się skurczów
porodowych byłam w szpitalu. Szybko na izbę przyjęć, badanie ginekologiczne i
na blok operacyjny. Przyznam, że tak się zestresowałam, że kolejnych skurczy w
ogóle nie pamiętam, a podobno były już intensywne; nie pamiętam też
cewnikowania. Miałam znieczulenie zewnątrzoponowe i podano mi jeszcze
lekkiego "głupiego jasia", bo się bałam. Czułam, jak mnie cięli, wyciągali
dzieci, najpierw Małego o 10.00, a o 10.02 Małą. Pamiętam jak przez mgłę, jak
pediatra mówiła mi, że mam zdrowe dzieci: córcię i synka. Dzieci zostały
zabrane na oddział noworodkowy, gdzie pilnował ich tatuś, a ja dochodziłam do
siebie. Później przewieziono mnie na oddział położniczy i dopiero, gdy położne
mnie myły (wyglądałam podobno makabrycznie, cała zakrwawiona), dopiero
poczułam, że nie czuję swoich nóg. Były tak strasznie ciężkie... Przynieśli mi
dzieciaczki do pokazania, a ja się rozpłakałam... tego dnia byłam strasznie
rozchwiana emocjonalnie. Podłączono mnie pod kroplówkę i tak sobie leżałam
pełną dobę. Dostawałam środki przeciwbólowe. Strasznie chciało mi się pić.
Kolejnego dnia przyszły pielęgnarki, usunęły cewnik i zarządziły: wstajemy. Dla
nich nic szczególnego, a dla mnie - prawie niemożliwe do wykonania. Nie mogłam
się poddźwignąć na tym wyhuśtanym łóżku... Pomogły mi się umyć i dalej musiałam
się marwtić o siebie sama. Kazały chodzić, dużo chodzić. Próbowałam, strasznie
bolało, rana się ciągnęła, nie mogłam się wyprostować. Wieczorem poszłam wziąć
prysznic, mąż pilnował, żebym nie zasłabła, a ja nie mogłam umyć włosów, tak
się wszystko ciągnęło. Najbardziej bałam się wyjść do wc, ale okazało się, że
niepotrzenie, bo mój pęcherz miał nagle tyle miejsca, że wcale tak często nie
chodziłam. Jednak w czasie nocnego wyjścia do wc, kiedy jeszcze miałam pobrać
mocz do badania, myślałam, że zemdleję. Dzieciaczki były cały czas na oddziale
noworodkowym, przynoszono mi je do karmienia. W środę moje Maleństwa były już
przy mnie i było już coraz lepiej, choć nadal musiałam trzymać brzuch. A w
czwartek dostałam pierwsze szpitalne jedzonko - jaka ta zupka mleczna była
dobra . W piątek zostałam wypisana do domu, gdzie trochę za bardzo zaczęłam
się ruszać i rana mnie strasznie bolała. Ale z każdym dniem było coraz lepiej i
nie było właściwie czasu, by myśleć o sobie.



--
Życie nie jest lepsze ani gorsze od naszych marzeń, jest tylko zupełnie inne.

[rosaanna]

Już sama nie wiem jak to jest z tym chodzeniem po cesarce... Ja rónież miałam
cc przy znieczuleniu ppo. Dobę miałam leżeć jak placek. Szczególnie zabroniono
mi podnosić głowę. Tak też było. Po dobie od cc nastąpiło "uruchamianie". Przed
samym cieciem słyszałąm że faktycznie jak już sie wstanie to dobrze jest jak
najwiecej chodzić. Więc ja chodziłam jak najwięcej. Początkowo było mi słabo i
brzuch tak bardzo ciagnął w dół, ale chodziłam bo jak najszybciej chciałam iśc
do dzieci (mi niestety ich nie przyniesiono - urodziły się zawcześnie i wówczas
były w inkubatorach). Nastepnego dnia wieczorem pojawił się potworny ból głowy.
Potworny... Miłam wrażenie że słoń stąpa mi po głowie... Potem usłyszałam
opinię, że za szybko się pionizowałam. Że należy stopniowo a ja od razu
chciałam biegać. I jak to w końcu jest...? Nie wiem?

[ja_on_line]

Ja leżałam w szpitalu 2 tyg. na kolkę nerkową. W czwartek wypisłam się na
własne żądanie (chcieli mnie trzymać w szpitalu do porodu)bo nie mogłam już tam
wytrzymać. Następnego dnia w piątek odeszły mi wody i pojechałam takasówką do
szpitala od razu na stół. Najgorsze dla mnie było to wszytko przed, czyli
golenie, zakładanie cewnika, wenflon itp. wszystko to robiono jednocześnie więc
z każdej strony ktoś mnie dotykał co było irytujące. Samo znieczulenie
wspominam miło. Siedziałam na łóżku i anestezjolog mówił mi po kolei co robi i
co bede czuła. Nawet nie poczułam igły w kręgosłupie Sekundę później leżalam
już jak kłoda. Jak już wyciągali drugiego bobasa (13:23) to zabrakło mi
powietrza, miałam uczucie jakbym ktoś mnie dusił, ale to trwało chwilę. Ogólnie
nic nie bolało. Jak juz zawieziono mnie na salę poporodową to czułam się jakbym
leżała goła na mrozie, było mi strasznie zimno, dostałam gorączki ok 38 stopni,
ale podobno często się to zdarza. Resztę dnia przespałam. Następny dzień też
przeleżałam. Nie mogłam nic jeść co był dla mnie najgorsze chyba Jak
zaczęłam się ruszać to bolało mnie wszystko. Kazano mi wstać dopiero na trzeci
dzień. Mimo tego że nie rodziłam nigdy siłami natury to chyba bym się na to
niezdecydowała gdybym miała tylko wpływ. Słyszałam jak kobiety wrzeszczą przy
porodzie i to mi chyba wystarczy. Wg mnie ciągnące szwy to nic w porównaniu z
bólem przy porodzie. Moim zdaniem nie ma się co bać cesarki. Oczywiście, że po
cc jest się obolałym przez kilka dni, ale jakby nie było jest to zabieg
operacyjny

[mathiola]

ja wstalam pierwszy raz jeszcze na sali pooperacyjnej, umylam sobie zeby i
buzie, nawet jakos doszlam o wlasnych silach do lozka Na drugi dzien, zaraz
po wyjeciu cewnika, wstalam juz na dobre i sama zeszlam pietro nizej, zeby
zaniesc moim dzieciom mleczko. Co prawda po drodze siadalam kilka razy na czym
tylko moglam, ale doszlam. Tak naprawde najstraszniejszy dla mnie byl wlasnie
ten cewnik, po jego wyjeciu czulam sie juz jak mlody bog
W sumie rana bolala mnie jakis tydzien po cieciu, potem moglam brac udzial w
maratonie.
Cc znioslam o niebo lepiej od porodu sn, po ktorym krocze bolalo mnie jeszcze
pol roku po fakcie.

[mathiola]

zapomnialam napisac ze mialam znieczulenie ogolne.

[anna_sla]

WOW!! Podziwiam, naprawdę i szczerze.. i normalnie zazdroszczę tego progu
wytrzymałości na ból.. ja też tak chcę

[lu32]

Witaj
ja moje dziewczynki też urodziłam przez cc w 37 tygodniu. Leżałam na patologii
wiedząc już, że bedzie cc. Zaplanowano ją na poniedziałek, ale w piątek tętno
jednej zaczęło skakać i o 20.30 przyszedl lekarz i powiedział, że za jakieś pół
godziny będę cięta. Byłam bardzo zdenerwowana i okropnie się bałam. Pewnie
dlatego, że byłam już nastawiona na poniedziałek. Ale cóż... wszystko potoczyło
się błyskawicznie. Szybkie cewnikowanie (wiele hałasu o nic, naprawde nie boli)
i uz lezałam na łóżku i "żegnałam się" z mężusiem. Po chwili byłam już na sli
operacyjnej, gdzie trzęsłam się jak osika, bo naczytałam się różnych
strasznych rzeczy na forum. A najbardziej bałam się znieczulenia w kręgosłup.
Ale nie taki diabeł straszny, jak go malują. Jest to oczywiście nieprzyjemne
(bo też który zastrzyk jest przyjemny?), ale nie było najgorzej. Na początku
trzęsłam się jak osika i czułam nogi, więc ciągle mówiłam anestezjologowi, ze
je czuję, a on mnie uspikajał. Po chwili nie czułam totalnie nic gdyby nie to,
że słyszałam rozmowę lekarzy, z której wynikało, że już tną, to nie
wiedziałabym, że juz się zaczęło. Nie wiedziałam też kiedy wyjmowali pierwszą
córcię, dopiero kiedy ją zobaczyłam. Po dwóch minutach, czyli o 21.02 była już
na swiecie druga córeczka. Z sali wyjechałam chyba ok. 21.40. Dzieci trafily
do inkubatorów, a ja na pooperacyjną. Ok. 1 w nocy poczułam, że schodzi mi
zniecuzlenie - było to nieprzyjemne, bo wszystko co, nie było znieczulone
swędziało mnie poooootowrnie. Pielęgniarka powiedziała, że niektórzy tak
reagują. Podłączyli mnie pod kroplówki i dodali środek przeciwbólowy. Zasnęłam
po nim bez problemu. Rano mnie umyła pielęgniarka i już o 9 rano usiadłam, a
ok. 10.30 zrobiłam pierwsze kroki. Cóż.. bolało, ale wiedziałam, że musze
chodzić, żeby pójść do moich córeczek. Pokonałam ból i zrobiłam kilka kroków.
Rana ciągnęła, ale z godziny na godzinę było lepiej. Wieczorem wzięłam
prysznic. Potem było juz coraz lepiej. Najwięcej bólu sprawiało mi wstawanie i
przekrecanie się z boku na bok. Ale to wszystko da się przeżyć. tydzień po cc
chodziłam już po sklepach Życzę Ci powodzenia i trzymam kciuki. Głowa do
góry!

[mala2408]

Ja miałam dwie cesarki i obu nie wspominam szczególnie miło. Chociaż jak
słyszałam krzyki kobiet na porodówce, to sama nie wiem, co lepsze... Myślę, że
po prostu wszystko jest "osobniczo zmienne". Przy normalnym porodzie najpierw
boli a potem w miarę szybko przestaje (to znam z opowieści..) a przy CC nic nie
boli, za to potem... jak widać bywa różnie, więc nie ma co się pesymistycznie
nastawiać. Pamiętam, że dla mnie po obu CC najgorsze było to, że prawie przez 2
doby zabronili mi jeść, a mnie aż skręcało z głodu... Za drugim razem ratowałam
się sprytnie landrynkami żeby oszukać głód... W każdym razie pamiętaj: co by nie
mówić o CC, zawsze jest to bezpieczniejsza wersja porodu z punktu widzenia
dzieci. A my matki, cóż, zawsze jesteśmy na drugim planie...

do: wszystkich..

[anna_sla]

hehe, ale szczegóły opisujecie, nie straszcie tych co są przed, lepiej skupić
się tylko na ważniejszych rzeczach a resztę ogólnikowo ;D

Ja jestem po dwóch cesarkach. Przy pierwszej miałam znieczulenie ogólne (czyli
narkozę), decyzja zapadła z dnia na dzień. Byłam tylko na kontrolnych badaniach
na moje serce w szpitalu, które nieźle szwankowało podczas pierwszej ciąży. I
jak do tej pory ta cesarka było to maxymalnie najgorsze przeżycie w moim życiu.
Śmierć kochanych osób nie była tak frustrująca.. Miałam depresję kolejne 9 m-
cy.. Córka urodziła się w 33,3 tygodniu i swoje się naprzeżywałam i to był
kolejny bodziec do mojej depresji.. Urodziłam po 8 o 16 kazali mi wstać z
łóżka, zrobiłam rundkę do umywalki z pielęgniarką, siedziałam 30 minut na łóżku
i potem mąż na wózku zawiózł mnie do córki. Tyle było ruchu tego dnia, reszta
była potem.. Nie pamiętam ile dni mnie bolało wtedy, mnie się wydawało, że
wieczność..

Przy drugiej cesarce miałam znieczulenie miejscowe i to oraz to, że już
wiedziałam czym "pachnie" cesarka nie doprowadziło mnie do żadnej depresji.
Nawet to, że dwójeczka się urodziła (co załamało mnie początkowo) nie wpędziła
mnie jeszcze w żaden dół. Widziałam jak się moje dzieci rodzą i to jest
wspaniałe i choć urodzili się po 10, na misia, nie chodziłam jeszcze tej samej
doby < Po 22 za namową pielęgniarki wstałam i z jej pomocą doszłam do
umywalki i z powrotem i spać ;P Chodzenie odbyło się dnia następnego i
strasznie dłuuugo zwlekałam nim wstałam, ale na tyle wcześnie by
zdążyć "rozchodzić" się przed pojawieniem się potrzeby fizjologicznej ) Co do
jedzenia.. Głodna poszłam na stół, koszmarnie chciało mi się pić, tak że aż w
nocy (jeszcze przed cięciem) śniło mi się jak przechylam do ust butelkę z wodą,
dlatego ja bardzo szybko zaczęłam jeść i pić bo myślałam, że uschnę. Ok. 17
miała przyjechać rodzina i mnie nakarmić, a tymczasem ja z tego głodu już po 13
jakimś cudem na leżąco wygrzebałam z szafki bułkę i serek topiony i wciągnęłam
błyskawicznie, a wodę piłam już wtedy kubkami. Wcześniej mąż tylko łyżeczką
mnie poił, bo łatwo można było się zakrztusić... Po pierwszej cesarce pozostał
mi wiszący brzuch, dlatego ja przestałam odczuwać silny ból dopiero na następny
dzień po zdjęciu szwów (w 5 dobie), ponieważ ten fałdek brzucha nakładał mi się
na podbrzusze (miałam koszmarnie wielki brzuch, tak że powodem cesarki było
zagrożenie pęknięcia macicy) i tym samym końcówki szwów wpijały mi się w brzuch
i dlatego też nie wiem kiedy skończył się ból pooperacyjny.

Razem ze mną leżała koleżanka, która miała cesarkę przeprowadzoną 2 godziny
wcześniej, również znieczulenie miejscowe. Ona bała się ruszać, podnosić głowę
tak jak przykazano 12 godzin. Ja wierciłam się jakbym miała owsiki w tyłku.
Głowę obracałam mniej więcej energicznie, podnosiłam itd. Obie zrobiłyśmy
rundkę do umywalki i z powrotem po 22 tej samej doby i obie chodziłyśmy dopiero
na następny dzień.. I obie miałyśmy te koszmarne bóle głowy, więc kompletnie
nie wiem czym są one spowodowane, bo na pewno nie zbyt szybką pionizacją..

acha, i jeszcze jedno..

[anna_sla]

wcale nie przestało mnie boleć jak zobaczyłam swoje dzieci.. Zmuszałam się do
siedzenia przy nich (byli na sali obserwacyjnej w inkubatorkach z tlenem) a
potem padałam wykończona bólem do wyrka..

znowu coś zapomniałam

[anna_sla]

Rada: Jak już się "uruchomisz" jak najwięcej obracaj się na boki, nawet staraj
się spać na bokach, to naprawdę pomaga, szybciej się dochodzi do siebie i
nabiera tej normalnej płynności ruchów. Poza tym mnie osobiście pomagało
również "pracowanie" nogami. Podciąganie ich, kręcenie stopami czy chociażby w
pozycji leżącej z podciągniętymi nogami odchylanie ich na boki: każda w inną
stronę i obie w tą samą.

[gosiajanda]

hej
ja mialam cesarke 5 mcy temu.
Nic sie nie martw. Wszystko da sie przezyc. Mi zrobili pod koniec 38 tygodnia,
znieczulenie calkowite, wiec nic ni pamietam. O 4 byla cc , a o 8 rano sie
obudzilam i pierwsza mysl PIC PIC I PIC!!!!! O dzieicahc nastepna mysl.
Ogolnie: najgorszy pierwszy dzien po cc, bo nie mozna jesc i pic, nie marzysz o
niczym tylko o wodzie. Czujesz sie jak na pustyni, masz fatamorgany, jak juz mi
pozwolono pic to pilam i pilam.... A potem na nastepny dzien wstalam o 6
poszlam to zle slowo - wloklam sie milimetr na minute, jak rasowy grzybiarz do
lazienki. Polozna poradzila mi, by od razu starac sie isc prosto, gsdyz
szybckiej sie dochodiz do siebie. Latwo jej mowic: bol jak cholera jak sie p
[rostujesz i to schodzenie z lozka i wchodzenie. ALe sie dostosowalam i juz na
3 dzien smigalam po korytarzu. Po 4 dniach wyszlam i w domu juz inaczej, bo
jestes u siebie, szybko po tygodniu juz calkiem normalnie sie czulam. Do dzis
mnie tylko blizna czasem pobolewa, ale to nic takiego.
Pamietaj: najwazniejsze chodzic od razu prosto, przetrwac dzien suszy, a potem
nie dzwigac w domu ciezkich rzeczy, dzieci mozesz pojedynczo. Aha jak karmilam
male, to sila wyzsza musialam sobie je polozyc na brzuchu - pozycja siedzaca -
i bardzo boli, ale opracowalam patent z poduszka taka zwykla kladlam ja na
kolana na nia dziecko i mniej bolalo.
Powodzenia kochana bedzie dobrze, najgorsze z tego wszystkiego to to, ze
pierwsza dobe jestes glodna i spragniona. To pamietam najbardziej.

[tusia21]

Jak czytam wasze opisy to wydaje mi się, że mój 20-godzinny poród sn to pestka
Był to najgorszy ból w życiu, ale wiedziałam, że jak to się skończy to będzie
nagroda. A w przypadku cc boli już po wszystkim.
Nie wiem, co lepsze. Do tej pory chciałam cc, ale teraz juz sama nie wiem.
Czy gdybyście nie miały medycznych wskazań chciałybyście cc?

[bara4122]

Witam - ja nie mam aż takich wspomnień po cc. Miałam planowe po miesięcznym
pobycie na patologii - 36 tc, czwartek, godz 10.30 i 10.32 przychodzą na świat
moje córeczki. Znieczulenie zewnątrzoponowe, doba leżenia - ból owszem, ale
obyło się o jednym zastrzyku, potem już tabletki. Po 24 godz. wstałam z trudem,
przy pomocy męża wzięłam prysznic i na wieczór w piątek dostałam na całą noc
maluszki. Dla mnie to było najgorsze, bo człowiek dzień po operacji musi
wstawać do dzieci, karmić, przewijać.Ale sobie dzielnie poradziłam, w sobotę
już biegałam, odwiedziłam nawet koleżanki z patologii a w niedzielę rano wypis
do domu - tu zawsze ktoś pomoże przy dzieciach. Nie widzę różnicy między cc a
usunięciem wyrostka - miałam w wieku 17 lat i dochodzenie do siebie po operacji
wyglądało podobnie, różnica taka, że wtedy nie było dwójki dzieci do karmienia
i przewijania. Nie uogólniam, bo każdy ma inny próg wytrzymałości na ból, ale u
mnie nie było źle. ważne jest też nastawienie psychiczne - ja się nie bałam cc,
za to panicznie się bałam sn.

[anna_sla]

tak naprawdę to trzeba przejść i jedno i drugie by poznać co lepsze ;P Są
kobiety, które poród sn przechodzą naprawdę rewelacyjnie, a są takie słabizny
jak ja, które załamują się nawet po cc ;P Ale uważam, że skoro i za pierwszym i
za drugim razem musiałam mieć cc to pewnie nie przeżyłabym sn i gdybym miała
po raz trzeci rodzić to również przez cc i koniecznie znieczulenie miejscowe,
bo choć POTEM boli to nie boli w trakcie.. a wiele kobiet, które przechodziły i
jedno i drugie komplementują cc..

[chrust5]

Wielkie dzieki za wszystkie rady, chyba sobie wydrukuje calosc i bede sobie
czytac, w sumie jednak na uspokojenie Napiszcie jeszcze jak wyglada
sytuacja z karmieniem po porodzie, zwlaszcza blizniakow? Bardzo bym chciala,
czy da sie je karmic lezac na plecach, czy moze na boku? Bo na plecach to
jakos 'pod gorke' musialyby ssac? Rodze w dodatku w USA, gdzie nikt specjalnie
nie przejmuje sie karmieniem piersia, wiec obawiam sie, ze trzeba bedzie
pilnowac pielegniarek...
Ale moge tez pochwalic maluchy: na 10 dni przed terminem pozwolily mi wczoraj
bez problemu wysluchac (i wysiedziec zwlaszcza) cala opere! Plus dojazd i mala
imprezka przed. Naprawde grzeczni sa

I jeszcze jedno pytanie

[chrust5]

Czy faktycznie przydaje sie do siedzenia po cesarce cos a la kolko dmuchane do
plywania? Kiepski sezon na szukanie, ale jesli rzeczywiscie potrzebne to moze
cos sie znajdzie.

[bbas]

Tusia!
Ja jestem z tych, co to wolą urodzić normalnie.
Dwie córki tak urodziłam, ale nieststy 3 ciąża zakończyła się cięciem -
pierwsza obywatelka zasiadła na pupie, a druga nad nią jakoś ukośnie upchana
była wypychając mi żebra swoim dupalkiem. Na dodatek mam dosyć duża wadę
wzroku: -6,5. Ale jakby mi ktoś dał wybór cięcie czy normalny poród to w życiu
bym się nie zastanawiała - tylko normalnie.
Małe wyciągnęli mi z brzucha po 22-giej, miałam znieczulenie zewnątrzoponowe,
oglądałam wyciąganie Martusi w lampie. Potem mnie taka delirka wzięła, że mnie
uśpili.
Na następny dzień koło 10 rano przyszła pielęgniarka, wyciągnęła cewnik i
kazała wstawać. Rrrrany! Cudów oczekiwała ode mnie chyba!
Jakoś jednak zaczęłam w końcu funkcjonować bo kazałam sobie zostawić
dziewczynki we wtorek rano (cięcie było w niedzielę wieczorkiem) i tak już same
zostałyśmy.
I tylko położne dziwiły się dlaczego nie dzwonię?! Jak ja sobie sama z nimi
daję radę?? Hehehehe
Dłuuugo dochodziłam do siebie. Do tej pory - a małe mają już ponad 3,5 roku mam
nieczułą jedną stronę przy bliźnie.

Chrust!
Kółko dmuchane to się używa po normalnym porodzie, po nacięciu krocza. Ty się
lepiej rozejrzyj za poduszką do karmienia bliźniaków.
Pozdrawiam
Basia
mama 4 laesk

[aggy80]

jestem 2 tygodnie po cc i nie jest za wesolo, ciagle mnie boli przy chodzeniu,
wstawaniu, schylaniu.. i wciaz biore przeciwbolowe. godzine po cc sciagnelam
dwie malusie strzykawki mleka i zadowolona pojechalam, a wlasciwie maz z
pielegniarka zawiozl mnie razem z lozkiem i calym osprzetem do dzieci na
neonat. potem dwa dni dramatu, bo mimo pompowania co 4 godz mleka bylo tyle co
kot naplakal, i rozwinal mi sie baby blues, troche zawoalowany, ale jak
pojawilo sie mleko, to prawie jak reka odjal. dobijajace byly pytania lekarek i
piel 'czy juz pani sciagala', 'ile razy dziennie pani sciaga' i przede
wszystkim moja interpretacja tych pytan, czyli ze jestem beznadziejna i wyrodna
mama. gdy pojawilo sie mleko, swiat nabral innych kolorow pozdrawiam. aga

[anna_sla]

Ja przyznam, że dużo do znaczenia ma kompetencja lekarza.. Przy pierwszej
cesarce miałam odrętwiały brzuch dookoła rany, jakby to nie mój był i
rzeczywiście długo pobolewał i dziwnie się zachowywał. Z opowiadań znajomych
wiem, że owo odrętwienie zostaje już do końca i reaguje właśnie na zmiany
pogody.. Po drugim cięciu jest zupełnie inaczej. Bardzo szybko zapomniałam o
ranie, nie mam odrętwiałego brzucha, nie reaguje na zmiany pogodowe, jedynie
na "przeciążenia" typu zakupy, mam ciężki wózek dla chłopaków, moja córa też
swoje waży.. a jestem po cesarce dopiero (albo aż) 3 m-ce...

Co do mleka.. W obu przypadkach dostałam ok. 3 doby.. Za pierwszym razem to
była nerwówka, mleka nie było, pielęgniarka na OIOMie mnie wyśmiała, gdy
próbowałam przy córce ściągnąć dla niej trochę. Pamiętam jak chowałam się w
łazience, ściągałam i ryczałam.. Z resztą jak pisałam wcześniej miałam ogólną
deprechę i wszystko było frustrujące.. Potem moja mama przyznała się, że ona
też nie mogła mnie i moich braci wykarmić, dopiero wyluzowałam (być może
genetyczne preferencje).. Za drugim razem nastawiłam się wręcz odwrotnie, żebym
lepiej mleka nie miała, bo nie wyobrażałam sobie karmienia dwójki i w ogóle, że
nie mam co liczyć na cud, bo maluchy znów wcześniej urodzone i znów inkubator i
rozłąka z cycem.. I rzeczywiście mimo moich systematycznych ściągań mleka
miałam niewiele, ale już więcej niż wcześniej i mogłam chociaż zanosić na co 2
karmienie dla jednego.. A teraz mam czym wykarmić jednego i jest to dla mnie
sporo kłopotliwe.. bo NIE MAM NA TO CZASU!! On się najada po 15-20 minutach,
ale jest jeszcze jeden bombel (on cyca nie chce do jedzenia) i do tego dwulatka
rozrabiająca, a jestem sama.. Poza tym po cycu chce jeść nawet i co 2 godziny,
nie mam czasu kompletnie na nic, całymi dniami tylko karmiłam i nie miałam
kiedy gotować obiadu córce, sobie i mężowi.. więc niestety aplikuję też i
butlę..

[mathiola]

ja tak, jak najbardziej. Po cc bolalo krocej niz po sn.

[justysia111]

Przede wszystkim zorientuj się jak jest w twoim szpitalu po cesarce. W moim
niestety leży sie 24 godziny jak kłoda, dzieci zobaczyłam jedynie przez
uprzejmość pielęgniarki, o karmieniu nie wspominam.Zadnych wizyt, mąż jedynie
za szklanymi drzwiami, jak stał za długo to dostał opieprz.Dla mnie te 24
godz.były najgorsze.Sama cesarka nie boli, no niestety jak sie wstaje już po
tych 24 godz,ma sie wrażenie ,że wszystko cię w środku rozrywa.Nawet nie można
popłakać , bo to strasznie boli.Na szczęście ten okres szybko mija, i każdedo
dnia jest lepiej.Trzymaj się

[cytrusowa]

no ja jestem przed cc.
a wlasciwie zmienilo sie o tyle, ze mldoa sie przekrecil i obie leza korzystnie
do porodu sn.
tylko ze nastawiali mnie od poczatku do cc iteraz nagle sie ytaja czy nie chce
rodzic nturalnie.
powiem wm ze mam cykora i nie sadze bym sie odwazyla. bo co innego jest wiedziec
od poczatku a co innego dowiedziec sie w 31tc

co do karmienia to miedzy innymi ze wzgledu na uwarunkownaia rodzinne plus bycie
calkowicie sama nie bede karmic piersia.
ja sama jestem dzieckiem wychowanym na butelce i zyje, mam sie dobrze.
i nie sadze bym dzieciom robila krzywde, bo przeciez od poczatku beda dostawaly
wystarczajaca ilosc i beda sie zapewne najadac.

a przy piersi nie wiadomo...zrszta nawet nie wiem, jak sobie bym sama z tym
poradzila....nie mam tu rodziny, a maz kiedys w koncu wroci do pracy.

[blizniaki14]

Ja też jestem sama, tylko mąż i jeszcze mam 19 m-cznego synka ale zamierzam
karmić piersią ile się da. mój synek 16 m-cy na cycku ani razu nie chorował,
jest zdrowym, pogodnym chłopcem, ja już tesknię by znów karmić piersią. Ale to
wybór każdej z nas

[chrust5]

Jestem po, urodzilam 8 listopada. Nie bylo zle, z samej cesarki (znieczulenie
doledzwiowe + tlen do nosa) czulam naciski na brzuch (doktor ma lapy jak bochny
chleba , pare godzin po kazali mi sie samej przeturlac z jednego lozka na
drugie. Bardzo ciezka praca, ale dobrze poszlo. Plyny do picia dostalam kilka
godzin pozniej, glodna bylam. Wstawalam dopiero nazajutrz, wypuscili po
czterech dniach, bolalo chyba w sumie z 10 dni, ale faktycznie z kazdym dniem
coraz mniej i da sie chodzic.

[karolcia65]

Hej,

Gratulacje serdeczne, jak dzieci, jak sie czujesz?

Ja tez mialam cesarke, w sumie nic strasznego, tylko przed czlowiek naslucha
sie horrorow. Ale spokojnie mozna przezyc.

Pa, pozdrawiam,

Karolcia z Natalka, Krysia i Zosia
ur. 10.10.2005.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=34599210