jedna z blizniaczek w szpitalu :(

[pizmak31]

Juz nigdy nie powiem, ze z blizniakami jest duzo pracy. Dopoki sa zdrowe,
wszystko to pestka. Tydzien temu mala Maia trafila do szpitala i jest tam do
tej pory. Stan zapalny, antybiotyk, kroplowka, nocujemy w szpitalu na zmiane z
mezem. dziewczyny, nie zdawalam sobie sprawy w jakich warunkach leczy sie
dzieci w Polsce!! Opieka moze OK, ale te trzyosobowe boksy, dzieci w roznym
wieku, nieustanny halas, trzaskanie drzwiami i jak chore roczne dziecko ma tam
wyzdrowiec? wymieniami soe z mezem, kiedy jedna z blizniaczek spi w domu.
Zdrowe dziecko teskni za siostra, ciagle placze, nie chce schodzic z rak, boi
sie sama bawic. Mialyscie kiedys cos takiego? Potrzebuje wsparcia ((((

[kremenaj]

Pewnie specjalnie cie nie pociesze, ale moje tez byly w szpitlu. Tzn jedna byla
chora jak miala 3 miesiace, infekcja i byla na antybiotykach dozylnie i
powiedzieli ze lepiej jak w szpitalu. Tyle ze ja z nia bylam, a ze druga jeszcze
na piersi byla wiec bylysmy we trzy. Tyle ze ja mialam bardzo dobre warunki jak
na szpital. Dziekuje tylko Bogu ze czegos tam nie zlapalismy, bo dobry nie dobry
to jednak szpital. Wspieram cie mysla w kazdym razie i rozumiem bardzo dobrze.
Zyczymy sily i bedzie dobrze.
Pozdrawiamy

[piegoosek]

jesoo!! trzymaj sie dzielnie! nawet nie wyobrazam sobie co przezywasz! my nie
bylismy w szpitalu od porodu... mam nadzieje nigdy tam nie trafic z maluchami...
domyslam sie tylko co tam moze nas czekac!
trzymam kciuki o szybko powrot do domu Majeczki!!

[cytrusowa]

mialam tak niestety raz w Pl, aktualnie jedna z coreczek tez lezy w szpitalu.
tragedia.
3mam kciuki za was rowniez.
u nas 40 stopni goraczki, stan zapalmny i nie wiadomo skad i co to za licho

[chrust5]

Ojej, wspolczuje! Ja bylam tylko kilka godzin z coreczka, wtedy
poltoramiesieczna, miala prosta operacje przepukliny. Najbardziej
meczace dla wszystkich bylo znieczulenie ogolne, nie zapomne
maluszka, ktory juz bardzo glodny wybudzal sie z narkozy, plakala
okropnie, a jednoczesnie miala jeszcze klopoty z jedzeniem, bo nie
mogla odbeknac... Trzymajcie sie, oby jak najkrocej!

[mamaigiiemilki]

współczuje bardzo...ja nan szczescie nie mialam takiej sytuacji, ale wyobrazam sobie jak moze byc wam ciezkomam nadzieje, ze corcia szybko wyzdrowieje i bedziecie razem; nawet nie wiem, co napisac...trzymam kciuki!

[agusik.w]

Trzymajcie sie dzielnie! Moje dziewczynki byly przez prawie tydzien w szpitalu.
Kilka dni temu wrocilysmy, w zasadzie ucieklismy doleczyc sie w domu... Koszmar,
warunki kompletnie nie do leczenia dzieci. Duzo zdrowka, wracajcie jak
najszybciej i oby nigdy wiecej chorob i szpitali. Przytulam mocno.

[pizmak31]

dzieki dziewczyny za wsparcie, poryczalam sie wlasnie ze wzruszenia. agusik, a
zwialiscie ze szpitala, czyli wyszliscie na wlasne zyczenie? a jaki byl stan
male? Maja juz nie ma goraczki, ale utrzymuje sie stan zapalny i ma biegunke,
nie je i nie pije, a mam straszna ochote stamtad zwiac, bo wydaje mi sie ze jest
chora od samego bycia w szpitalu. dorosly by sie rozchorowal...

[agiq]

my bylismy w szpitalu z rotawirusem, od niedzieli do piatku,
najpierw zostala jedna ale poniewaz druga tez byla w takiej sobie
formie to we wtorek tez ja przywiozlam do szpitala, w sumie wolalam
miec obie razem - one tez sie lepiej razem czuły. A i oczywiscie we
wtorek tez ja zlapałam w tym szpitalu rota. Wiec generalnie piec
nocy nie spalam, wycieralam kupy, wymiociny, w miedzyczasie sama
latałam do łazienki...nie jadłam, po tym tygodniu czulam sie jak
zombie. A potem sie okazalo że ze szpitala do domu przynieslismy
zapalenie oskrzeli, kolejne dwa tygodnia z głowy...to był najwiekszy
koszmar w moim życiu, nastepnym razem zrobię wszystko (lącznie z
kroplówką w prywatnym gabinecie) żeby tylko nie być z nimi w
szpitalu.
A Klara do tej pory ma traumę, wystarczy że przekroczymy próg
przychodni ryczy w wniebogłosy...

[traganek]

Ja spędziłam z córeczką równe 10 mcy w różnych szpitalach więc wiem
jakie są realia. Ogólnie można złapać depresję jak się widzi
oddziały niemowlęce. Najdłużej przebywaliśmy w szpitalu blisko domu
dziecka. Ja mogłam być z córeczką 24 h na dobę i do dziś pamiętam te
samotne maluchy z domu dziecka przyklejone do szyb na korytarzu.

[grzalka]

trzymaj się, choroby mają to do siebie, że mijaja, ja miałam jednego
synka w szpitalu 2 tygodnie, ale na warunki nie narzekałam- sala z
lazienką, łózeczko dla niego i łózko dla mnie- głównie ja z nim
byłam, mąż mnie zmienił dwa razy, mimo znośnych warunkow i tak było
średnio fajnie, kroplówki, wybudzanie, na korytarz nie mogliśmy
wyjść bo to oddział zakaźny...

[minirolls]

Trzymaj sie kochana,calym sercem jestem z Wami,bedzie dobrze-musisz
w to wierzyc,a jak bedzie ok malutka wroci do domku,przytulam
mocno,buziaczki Marta

[monia29]

witam ja tez byłam w takiej samej sytucji jeden maluszek w szpitalu a drugi w
domu miał wtedy 4 miesiace rozchorował sie goraczka biegunka bylismy 4 dni było
ciezko ja sama przez ten czas byłam z malcem w szpitalu .Niestety drugi maluch
tez sie rozchorował ale przeszedł to łagoniej i nie musiał isc do szpitala .
Współczuje ci wiem co czujesz i zycze szybkiego powrotu do zdrowia dla coreczki

ja nie pociesze, niestety to polska rzeczywistosc

[gosiapal]

u nas bylo tak, (kiedys opisalam to na moim forum rowiesniczym,
teraz wklejam, przeklenstwa wykasowalam)
my trafilismy do szpitala w wigilie, koszmar. na dyzurze na izbie
anestezjolog, nikt nic nie wiedzial.


Niespodziewanie w nocy zakaszal synek. Ale tak paskudnie jakby mu
miało płuca rozerwać , później zaczął kiepsko oddychać. Wpadłam w
panikę, skojarzyłam jego oddech z tym jak mój pies miał wodę w
płucach. Pomyślałam ze trzeba szybko po lekarza. Zadzwoniłam do
luxmedu, przyjechała karetka. Wtedy już było ok. ale strach
pozostał. Lekarz stwierdził, ze to krtań i w takiej sytuacji przy
dziecku do dwóch lat trzeba skonsultować w szpitalu na izbie.
Tam dostanie zastrzyk i wrócimy bo nic się nie dzieje.
Zapakowałam się do karetki z synkiem a maz został w domu z Matyldzią.
I to był mój błąd, ze pojechałam sama.
Lekarz zadzwonił do dyspozytora gdzie ma nas zawieść bo najbliższy
szpital na litewskiej. Nieważne ze najbliższy, z usynowa
pojechaliśmy na Niekłańską.
Na izbie chyba pielegniarka bo nie wiem czy nie była to tylko pani z
rejestracji uznała, ze trzeba dziecku zrobić inhalacje.
Nałożyła mu maseczkę i zaczęła się jazda. Synek wrzeszczał jakby go
obdzierali ze skory, miał mega histerie.
Od tego darcia zachrypł. A pani recepcjonistka na sile trzymała
maseczkę bo tak trzeba (pytałam czy nie można bez tej inhalacji ale
podobno nie). Na pocieszenie stara XXXXXXXX powiedziała do mojego
dziecka PRZECIEŻ TO NIE BOLI, JAK BĘDĄ CIE KŁULI ZA CHWILE TO
DOPIERO BĘDZIE BOLAŁO. Może moje dziecko tego nie rozumiało ale
starsze wiedziałoby na pewno co ta małpa powiedziała.
A synek wrzeszczał. W końcu przyszedł obudzony płaczem szanowny pan
doktor i mówi do Bartunia PRZESTAN SIĘ DRZEC.
I do tej XXXXXXX ,żeby już przestała bo to i tak bez sensu. Dobrze
ze
po 10 min krzyku tak stwirdzil a nie po godz.. Dziecko od tego ryku
ochrypło. Lekarz stwierdził ,ze ma duszność i na oddział.
No cóż ja lekarzem nie jestem , pomyślałam ,ze posiedzę do rana i
wyjdziemy.

Ale skoro przyjechałam karteka miałam ze sobą kurtkę i kombinezon
dziecka, nie mówiąc już o torbie z rzeczami.
Z tym majdanem i synkiem na rękach poszłam sobie dwa pietra w gore i
przez cala długość szpitala do szatni.
Wróciłam na izbie był chłopiec ok. 6 lat. Kiedy pakowałam książeczkę
słyszałam rozmowę.
Pielęgniarka- chłopca boli brzuszek, wczoraj tez bolał
Lekarz- wczoraj bolał brzuszek, dzisiaj boli brzuszek, jutro pewnie
tez będzie bolał. I co ja mam ten brzuszek cudownie uzdrowić? Na
oddział.
Bez oglądania dziecka to powiedział.
Poszliśmy na oddział. Znowu bada go lekarz. Pytam czy musimy zostać
bo lekarz z pogotowia powiedział ze dostanie zastrzyk i wrócimy do
domu.
On na to SKORO DOŚWIADCZONY KOLEGA NA DOLE POWIEDZIAL ZE NA ODDZIAL
TO ZNACZY ZE TAK TRZEBA.
O rozmowie z nim nie było mowy, bo jest wszystkowiedzącym chamem.
Poszłam na sale. Z bólem przeżyłam zakładanie wenflonu i inne
zabiegi.
Rano lekarz uznał , ze duszność może wrócić i musimy zostać przez
dobę. Nie wiedziałam co robić , z jednej strony chciałam wyjść bo
nic się nie działo , z drugiej bałam się ryzykować zdrowiem dziecka.
A w zasadzie i życiem, bo mówił ,ze może pojawić się obrzęk i
dziecko może się udusić. a najczęściej dzieje się tak w nocy.
Zdecydowałam się zostać.
Wieczorem dowalili nam chłopca z tysiącem chorób, wcześniej
informując mnie ze ma to samo co moje dziecko. Tylko ,ze tamten nie
mógł oddychać a podobno już było mu lepiej mojemu synkowi nigdy nie
było az tak tragicznie.

W nocy myślałam ze umrę w tym szpitalu.
Pielęgniarki wszystko miały gdzieś. Wchodziły zapalając światło i
budząc dzieci, które w takich warunkach z trudem zasypiały. O
szóstej kazały mierzyć temp.
Chyba bym oszalała gdybym budziła dzieciaka bo takie maja procedury.
Powiedziałam ze zmierzyłam i podałam 36,6.wiem ,ze nie miał temp.
Kiedy chciałam żeby wcześniej podały mu inhalacje bo jest śpiący
szanowna pani pielęgniarka poinformowała mnie wychylając noc znad
talerza z ciastem i odrywając usta od kawy- W TEJ CHWILI NIE
MOGĘ, NIE WIDZI PANI, ZE DOPIERO PRZEJELAM ZMIANE.
Tak XXXXXX, widziałam jej mordę wystająca z talerza słodyczy. Nie
moja wina, ze ma taka prace. Przykro mi ze wybrała taki zawód a może
właściwie nie wybrała tylko jej się nic innego nie udało. Gdyby
poszła tam z powołania pewnie miałaby inny
stosunek do ludzi.
Trzaskanie wszelkimi drzwiami, głośne rozmowy w nocy i olewanie
pacjentów.
No i jeszcze te sale, zamiast ścian szyby. Kiedy płakało dziecko
dwie sale dalej moje dziecko się budziło. Gdyby była normalna ściana
i drzwi dzieci lepiej by spały i może lepiej znosiły ten pobyt. A
tak cały czas rozproszone i kupa bodźców dokoła, bo o prywatności
nie wspomnę.
W końcu to szpital a nie hotel. Po co ułatwiać ludziom życie.
Rano szanowny pan doktor, kolejny już ,uznał ,ze jeszcze zostaniemy.
Nie wiedział dlaczego. Po prostu nie chciał się narażać kolegom po
fachu. Miał dwadzieścia kilka lat i pewnie niewiele się znal. Nie
miał żadnej specjalizacji. A skoro koledzy napisali, ze dziecko ma
duszność to ma siedzieć, niech mądrzejsi zdecydują.
Jednak ja uznałam, ze dosyca już siedzimy bez potrzeby i czas do
domu.
Kazałam szykować wypis. Cos tam mamrotał ale stwierdził, ze przymusu
leczenia nie ma. I dobrze.
Powiedziałam mu, ze zaczynam się zbierać do wyjścia. On mi na to, ze
mam czekać na wypis, który będzie za dwie godz.. A ja ze po wypis
przyjedzie później mąż. On ze takie procedury i inne duperele. To mu
powiedziałam ,ze za dwie godz. to dziecko będzie spało w domu a
wypis to mi może nawet poczta wysłać, wściekł się.
Zapytałam kiedy wyjmą dziecku wenflon, on, ze jak będzie wypis.
Piorun we mnie strzelił.
Powiedziałam, ze ma to być natychmiast bo wychodzę.
Poszłam do pielęgniarek a ona nie ma info od lekarza. Ja do niej ,ze
jestem matka , zabieram dziecko i ma to wyjąć. Ona nie chciała.
Jak jej powtórzyłam to pól oddziału słyszało.
A wypis był po chwili, biedak obchodu nie skończył.

Po tych doświadczeniach stwierdzam, ze lekarzom NIE NALEŻĄ
się podwyżki..
Za takie chamstwo, poniżanie ludzi i pokazywanie swojej wyższości .
i biedne pielęgniarki ciężko pracujące. Przykro mi ale zmieniam
zdanie. Kiedyś myślałam, ze ciężko pracują ale teraz szkoda gadać.
I jeszcze takie cudowne sprowadzenie na ziemie.
Z państwowej służby zdrowia nie korzystamy od lat i jak widać
człowiek szybko przyzwyczaja się do dobrego. Nie myślałam ze takie
rzeczy się jeszcze dzieją.



a to co działo się z synkiem po powrocie ze szpitala to juz inna
historia. w każdym razie musieliśmy korzystać z pomocy psychologa.
przez dwa tygodnie praktycznie nie sypialismy. bo o tym ,ze
przywlekliśmy do domu rotawirusa, ktory przeszedl po calej rodzinie,
łacznie z Matyldzią to juz nie wspominam.

a pomyslec, ze caly ten pobyt nie byl potrzebny.

[mamaigiiemilki]

o matko...koszmar na jawie...współczuje bardzo;

gosiapal

[cytrusowa]

no nie ma co, trafilas chyba najgorzej.

tylko odnosnie jednego wspomne, ze w szpitalu Marynarki Wojennej w Gdanksu
Oliwie rowniez sa boksy poprzedzielane szybami, scianki dzialowe ze slabego
materialu, wzsysko widac i slychac. zero intymnosci.
okna starego typu.
i cos w rodziaju wspolnego przedpokoju dla dwoch takich pokoi z umywalko-wanna
chyba z lat siedemdziesiatych i z lampa jarzeniowka, ktora niektore niemyslace
siostry wlaczaja.
efekt - jak opisalas.
i ten halas...wszystko bylo slychac.....
kibelek jeden na caly oddzial, stan....szkoda gadac. lodowka - wpsolna na caly
oddzial, ostatnie tchnienie.-)

lekarze....jak to lekarze, kazdy mowil co inneo.
a siostry---tez sa rozne, w sumie dogadywalam sie z kazdymi poza jedna, kotra
chyba zapomniala po co jest.

na szzescie bylo, minelo i wzsystkim mamom, ktorych dzieci leza w szpitaluzycze
lepszych warunkow. a przede wszystkim by ich dzieci nie lezaly w szpitalach.

na marginesie: moja Lala lezy od srody, pryzjeta z 40stopniowa goraczka, poki co
nic nie wiadomo.
no ale jestesmy za grnaica i warunki troche inne, obsluga rowniez choc i tu sa
niemile sisotry, ktore zapominaja odkrecic tloczek w kroplowce u dziecka!

[pizmak31]

Ale dziewczyny, jak to jest? We wszystkich szpitalach dzieciecych w Polsce/w
Warszawie jest taki syf? Przeciez jakby ktos zbudowal prywatna klinike dla
dzieci, to by normalni ludzie, zarabiajacy powyzej sredniej, dlaiby kazdy
pieniadz, zeby ich maluchy chorowaly w porzadnych warunkach! I gdzie sponsorzy!
W tym szpitalu, w ktorym jestem Orlen zafundowal rodzicowm rozkladane krzesla,
zeby sie mogli wyspac. Ja do konca zycia bede tankowac w Orlenie z wdziecznosci.
Gdzie sa inni?

[blizniaki14]

Ja odpukać nie miałam takiej sytuacji i nikomu nie życzę!!!
Trzymam za was mocno kciuki!!! Przytulam z całych sił i dużo zdrówka!!!
a polskie szpitale...bez komentarza!!!

[cytrusowa]

ja tez tego nie rozumiem - minimum pomocy dla rodzicow sie nalezy, przeciez to
oni sa non stop z dziecmi,t o oni ''obsluguja'' maluchy a pielegniarki tylko
kontroluja, kluja i podaja wkroplowki

a zapomnialam dodac, ze w tym oliwskim szpitalu dla rodzicow do spania jest
luskus w postaci cienkiego, gimnastycznego materaca brazowego - pamietacie z
czasow szkolnych?

[agusik.w]

I jak? Wrocilyscie juz do domu? Jak sie czuje malutka? Mam nadzieje ze juz lepiej.
Moje nadal jeszcze sa slabiutkie i powoli dochodza do siebie, wirus jeszcze
meczy, ale doleczamy sie w domu. Robie wszuystko zeby tylko nie wrocic do tego
burdelu, bo inaczej nie mozna nazwac szpitala w ktorym bylysmy. Karmie czesto i
po troszku, bo nie maja apetytu, staram sie zeby troche pily i sie nie
odwodnily. Jakos powoli wychodzimy z choroby, ale naprawde wolno to sie toczy...
Daj znac co u was. Ja nie mam przez te choroby zbyt wiele czasu na forum, ale
zastanawialam sie co u was.
Pozdrawiam cieplutko

[pizmak31]

My jestesmy od poniedzialku wieczorem w domu, maia oczywiscie wypuszczona do
domu z wysoka leukocytoza, ale zwialismy przed nawalem nowego transporu wirusow.
jest wychudzona, slabiutka, ale usmiechnieta i o cale niebo zwawsza niz w tym,
jak to nazwalas, burdelu. lena zlapala od niej wirusa, troche wymiotuje, nie
chce jesc, ale dzielnie to znosi. najwazniejsze ze juz jestesmy wszyscy razem.
mam nadzieje, ze ten koszmar juz nie wroci. sciskam i zycze zdrowia.



agusik.w napisała:

> I jak? Wrocilyscie juz do domu? Jak sie czuje malutka? Mam nadzieje ze juz lepi
> ej.
> Moje nadal jeszcze sa slabiutkie i powoli dochodza do siebie, wirus jeszcze
> meczy, ale doleczamy sie w domu. Robie wszuystko zeby tylko nie wrocic do tego
> burdelu, bo inaczej nie mozna nazwac szpitala w ktorym bylysmy. Karmie czesto i
> po troszku, bo nie maja apetytu, staram sie zeby troche pily i sie nie
> odwodnily. Jakos powoli wychodzimy z choroby, ale naprawde wolno to sie toczy..
> .
> Daj znac co u was. Ja nie mam przez te choroby zbyt wiele czasu na forum, ale
> zastanawialam sie co u was.
> Pozdrawiam cieplutko

[agusik.w]

Najwazniejsze ze juz w domu.
Moje byly tak wykonczone szpitalem, ze powoli nabieraja sil.
Jedna, ktora gorzej przeszla chorobe, teraz juz powoli zaczyna
nadrabiac i wraca apetyt (ale to jeszcze bardzo powoli). Druga,
ktora dopadla lagodniejsza forma wirusa nadrabia teraz z nawiazka.
Co chwila chce jesc (przed szpitalem byla strasznym niejadkiem, a
teraz jej zupelnie nie poznaje), super sie rozwija, ciagle w ruchu.
Fakt, ze w domu mialam ciezko na poczatku, marudne, nie chcialy jesc
i balam sie o nie, ale jest dobrze.
U was tez bedzie lepiej. Na poczatku jeszcze slabiutkie, ale warunki
domowe na pewno pozwola szybko wrocic do zdrowia i nabrac sil

[cytrusowa]

my wyszlysmy w sobote, tez poniekad na zadanie.

mala jezscze dochodzi dos iebie ale nie bylo tak cienko jak z twoja - twoja mala
dojdzie do siebie, potrzebuje czasu

musze wam powiedziec, ze moja mala mi sie popsula w szpitalu,b o mea maruda sie
zrobila, i siostre ledwo toleruje....yhhh, bunt dwulatki u poltoraroczniaczki

[blizniaki14]

Najważniejsze,że już w domku pzdr