mamy pojedynczych starszaków

[mamakubusia9]

Jak sobie radziłyście/ radzicie z buntem zdetronizowanych starszaków
po pojawieniu się bliźniąt?
U mnie jest koszmar, niby Kuba kocha maluszki i faktycznie do nich
sie odnosi z uczuciem i nic im nie próbuje złego robić, ale on sam
się zachowuje okropnie. Jest agresywny względem nas i siebie, zaczął
nagle pluć, krzyczeć, a nawet płakać z byle powodu. Chodzi do żłobka
więc ma "swoje sprawy" i kolegów (tam zachowuje się ponoć dobrze).
Po powrocie zaczyna wstępować w niego diabeł. Staramy się z mężem
poświęcać mu dużo uwagi, obchodzimy się jak z jajkiem, ale zaczynam
mieć wrażenie, że to przynosi odwrotny skutek, zaczynam tracić
cierpliwość i nieraz na niego krzyknę (wiem nie powinnam). Jestem
już zmęczona (bliźniakami tez) jego jęczeniem albo krzykiem. Co
robić?

[blizniaki14]

Nie wiem, co ci poradzić. nasz nigdy się nie buntował po pojawieniu się
bliźniaków. Miał wtedy 21 m-cy. teraz ma 3 latka, bliźniaki prawie 1,5 roku.
Ogólnie jest OK
Ale nasz do żłobka nie chodził, jest ze mną w domu. dopiero Od września ja idę
do pracy, on do przedszkola.

Może to wynika z tego,że on chodzi do żłobka, a bliźniaki zostają z tobą w
domu...jest o to zazdrosny.
Ile ma latek? bo może to bunt dwulatka, każde dziecko przechodzi go inaczej.
pewne złe zachowania na pewno przynosi też ze żłobka, od kolegów.
A może spróbujcie udać się do psychologa...

powodzenia

[optymist1]

ja tez niestety nie mam na to recepty
moja córka 3,5 roku tez to ma, nawet troche robi krzywde braciom 10 miesiecy,
nie tak specjalnie, z premedytacja ale tak niby przypadkiem i tez jest
nieposłuszna, jak jej mówię nie rób tego, to ona na złość itp. i nie widze
różnicy czy chodziła do przedszkola czy teraz w wakacje jak nie chodzi,
tez mi sie zdarza krzyknąć,
tak ogólnie to od pojawienia sie braci jest bardziej nieposłuszna i zwraca na
siebie uwage złym zachowaniem, ale od kiedy bracia zaczeli byc mobilni zaczęła
im robic krzywdę stukanie po głowie, szarpanie za rączki, odrywanie rączek
od mebli kiedy oni stawają przy meblach jest u nas na porządku dziennym - chyba
Cie nie pocieszyłam
ale ja postanowiłam to po prostu przetrzymać, przejsc jak ospę, rózyczkę i
świnkę razem wzięte
oczywiscie staram sie byc cierpliwa, staram sie nie krzyczec, jak najwiecej
nagradzac i zorganizowac czas tylko dla starszej, w ostatecznej ostatecznosci
prosze ją, zeby poszła do swojego pokoju, pooglądał ksążeczke i troche sie
wyciszyła, o dziwo to działa, po 10 minutach wraca spokojniejsze, niestey nie na
długo
pozdrawiam,
jak wymyslisz soc genialnego to daj znać !

[anna_sla]

u nas też buntu nie było raczej strach. Zachęcaliśmy ją do współpracy przy
braciszkach, dużo rozmawialiśmy o nich i niestety często troiłam się w tej samej
chwili, jak karmiłam chłopców to jej czytałam równolegle książeczki, śpiewałam
piosenki, rymowanki itd. Pozwalaliśmy jej wozić braciszka po domu w jej wózku
dla lalek, mogła bujać drugi leżaczek z braciszkiem. Traktowaliśmy to tak, jakby
każda z nas miała po jednym dzidziusiu do zaopiekowania się i jakoś to się
toczyło.. pozwalaliśmy jej również pohandryczyć się, wejść nam na głowę,
popieścić dlatego często mieliśmy wrażenie, że mamy trojaczki w domu..

[100ania]

mamakubusia9 napisała:
obchodzimy się jak z jajkiem

Może tu jest troszkę problem?
W żłobku wszyscy traktują go normalnie, tak jak do tej pory. Jeżeli w domu
rodzice zaczynają postępować inaczej, delikatniej, to jest dla niego sygnał, że
może więcej mu wolno, że na więcej może sobie pozwolić.

Poświęcajcie mu jak najwięcej uwagi (może jakieś wyjście z jednym z rodziców bez
rodzeństwa) przytulajcie, mówcie, że go kochacie, ale mówcie mu też co wam się
nie podoba w jego zachowaniu i dlaczego.

Był taki moment kiedy już nie mogłam poradzić sobie z płaczem o wszystko u
mojego Kuby i wtedy sięgnęłam po metodę Superniani. Kupiłam śliczne naklejki z
samochodami i pokazałam je Kubusiowi mówiąc, że na razie mu ich nie dam i że
musi zasłużyć.
Za każdym razem, kiedy udało mu sie powstrzymać płacz i krzyki stawialiśmy na
tablicy duży plusik, a wieczorem liczyliśmy plusy. Jeżeli było ich więcej niż
minusów, mały dostawał naklejkę.
Potem to samo zaczęłam stosować, żeby zachęcić go do szybkiego ubierania się,
szybszego jedzenia.
U nas zadziałało, może i wy spróbujcie

[hannamay]

ja mam corke w wieku twojego synka. badz konsekwentna w sowim
dzialaniu, wazne zeby dziecko dobrze wiedzialo co dobre a co zle i
aby wynagradzac mu te dobre zachowania. u nas sprawdza sie od zawsze
zasada "kalambusza" czyli kiedy jest krzyczy, wrzeszczy czy zlesie
zachowuje i nie pomaga napomnienie - idzie na przemyslenie do
swojego pokoju,jest tamnie za dlugo azuslysze zemowi spokojnym
glosem ze przemyslalawowczas ide doneij i rozmawiamy o problemie.

poza tym traktuje ja na tych samych zasadach co przedtem. wydaje mi
sie ze dziecko naprawde zauwaza i staje sie bardziej kaprysne
inieznosne jesli czuje ze mama lub tato zachowuja sie
niekonsekwentnie, np aby nie krzyczalo i nie budzilo malych w imie
spokoju swietego, pozwala sie na cos co wczesniej wiadomo ze nie
bedziesz sie godzic. wowczas przy kolejnej akcji jest wiecej krzyku
i placzu.

u nas tez koryguemy zachowanie przez utrate przywilejow i skarbow.
staram sie nei krzyczec bo wiem ze jesli dziisaj ja bede krzyczec,
jutro ona uzna ze to reakcja naturalna na wszelkie niepowodzenia.

daj synkowi duzo milosci, co z pewnoscia super robisz, ale tez duzo
wymagaj - to wbrew pozorom przynosi duze efekty.

[mamakubusia9]

Dzięki dziewczyny za rady. Od momentu kiedy miały pojawić sie
blizniaki to miałam mętlik w głowie jak to bedzie i jak sobie radzić
z trójką. Z jednej strony nic nie chciałam zmieniać w zyciu Kuby
(chodzenie do żłobka, zasady, konsekwencja - chodził jak w zegarku),
a z drugiej strony wiedziałam, że poczuje sie skrzywdzony tym, że
nagle spadł z piedestału i chyba chciałam mu to wynagrodzić i więcej
mu popuszczałam. Teraz wiem, że to droga donikąd. Okazuję mu bardzo
dużo miłości, często przytulam, mówię że go kocham. Próbowałam
angażować do pomocy, ale szybko sie wycofałam bo Kuba tego nie
chciał i miał pretensje, że go "wykorzystuje", ze odciagam go od np.
zabawy. A czy6 ta metoda z naklejkami sprawdza sie juz u 3latków?
chyba tego sprobuje.
Jeszcze niepokoi mnie to, ze na kazde zwrócenie uwagi nawet
delikatnie zaraz reaguje wielkim płaczem i nie wiem jak wtedy
postapic bo nie chce tez aby poczuł sie odrzucony

[100ania]

mój ma teraz 5, ale metoda ma szansę powodzenia już w młodszym wieku

[bweiher]

Nasz 5 latek był grzeczny jak aniołek.Jak sie pojawiły blizniaki na pierwszy rzut oka niby nic się nie zmieniło,syn głaszcze maluchy po główce,cmoka,bawi się(podaje zabawki bo dzieciaki mają 6 mc),zagaduje i ogólnie dużo mi pomaga ale...No właśnie jest to ALE.Przestał mnie słuchać,nie chce jeść,na męża wogóle nie zwraca uwagi.Można do niego mówić "jak do ściany".Moja mama często go zabiera do siebie abym mogła odpocząć i tam o dziwo znów aniołek.Mama mówi że młody tak chce zwrócić na siebie uwagę.Teraz najważniejsze są maluchy i on to czuje(chociaż ja myślałam że okazuje mu dość zainteresowania).Nie wiem co mogę jeszcze zrobić,czytam mu książki,opowiadam bajki na dobranoc,gdy karmię małych gadamy sobie o naszych sprawach,ale widocznie to ciągle za mało.

[monikap31]

znam ten problem,chociaż mój synek nie był agresywny.Miał tylko
żal,że na niego ciągle krzyczymy,że go już chyba nie kochamy...miał
wtedy 3,5 roku.
Moim zdaniem jedyna metoda to przeczekanie.Dla starszaka nowa
sytuacja jest chyba "najgorsza".Traci pozycję nr 1,nikt mu nie
poświęca już tyle czasu,nie rozumie naszego zmęczenia.Chyba
najbardziej on musi przyzwyczaić się do nowej sytuacji,bo przecież
wielu rzeczy nie rozumie.
Moja mama zwróciła mi uwagę ,że troszkę zbyt nerwowa jestem w
stosunku do Artura-ona to rozumiała,ale synek już nie...
Tłumaczyłam małemu,że tez kiedyś był taki malutki,wymagał wiele
opieki,opowiadałam mu śmieszne historyjki z jego udziałem.
z czasem wszystko się zmieniło,teraz jest super.Dziewczyny mają 4
lata i ukochanego 7-letniego GURU-braciszka...
pozdrawiam,głowa do góry.

monikap31

[mamakubusia9]

pocieszyłas mnie, ze to mija. ja jestem w stanie to wszystko
wytrzymac jesli faktycznie ten okres buntu minie i Kuba bedzie taki
jak dawniej. bałam sie, ze te głupie zachowania moga sie utrwalic.
zobaczymy, czas pokaze

[hannamay]

wiesz ja wymagam wieleod mojej corki i czesto jej to mowie ze jestem
dumna, ze jestem szcesliwa i usmiechnieta kiedy ..., wiem ze kiedy
sie zaczynam nad nia uzala i popuszczac konsekwencja tego jest jej
skok nastrojow. nie czuj sie winna tego ze urodzilas dzieci, wszak
to najwspanialszy prezent dla syna, on to zapewne czuje i dlatego
reaguje czesto placzliwoscia. tak sadze.

[optymist1]

ja stosuje metode magnesów na lodówkę, ale działa to średnio ....
czasem juz brakuje magnesów do odejmowania ))))
ogólnie odebranie magnesa nie robi na niej wrażenia ale cieszy sie kiedy
dostanie magnesa, za 5 magnesów jest nagroda
córa ma 3,5 roku, stosuje ta metode ale bez rewelacji,
ja nauczyłam maluchy równoległego spania i dzieki temu ma 2 razy dziennie czas
po ok. godzinie wyłącznie dla córki, to juz coś
i tak jak piszą dziewczyny, nie czuj sie winna, ze masz tyle dzieci ile masz
nikt nie jest doskonałą mamą, dzieci nie potrzebują doskonałej mamy tylko dobrej
mamy

[grzalka]

ja sobie radziłam wten sposób, że ustaliłam stały czas tylko dla
starszej córki- czyli usypianie (wieczorne czytanie książeczek i
potem przytulanki przed zaśnięciem) oraz dwa razy w tygodniu wspólne
wyjście- tylko ja i ona

była zazdrosna, ale duzo rozmów, dużo przytulania, duzo zapewniania
o tym, że jest ważna, kochana, najukochańsza, książki
np. "wszystkich Was kocham najbardziej" czy "ja też chcę mieć
rodzeństwo" pomogły

a mi pomogły lektury "rodzeństwo bez rywalizacji" i "jak mówić, żeby
dzieci słuchały"

pozdrawiam

[dzieciaczki-3]

Witam. Jak moje chłopaki się urodziły, córcia miała 3 lata. Mój
kochany Aniołek, grzeczny, mądry... nagle poszedł "w odstawkę". Na
nic dobre rady, ze trzeba poświęcić czas itd... to wszystko się wie,
ale trudniej zastosować kiedy się opada z sił, mąż musi na nas
zarabiać i nie ma się "babci" do pomocy. Karmiłam jednego syna, a
drugiego i córke huśtałam w fotelikach nagami ). Bardzo to
przeżyła, zrobiła się nie dozniesienia,płaczliwa, krzykliwa, robiła
im na złość, gryzła, zgniatała itp... Czasami to płakałam, gdzie
moje dziecko i co myśmy jej zrobili... Ale minął rok i teraz już
kocha swoich braciszków, opiekuje się nimi, troszczy... wróciła moja
kochana córeczka ) Fakt, że mam teraz inny problem... robi
wszystko to co one, raczkuje, musi mieć kubek z dziubkiem, mówi w
ich języku... ale to pewnie też minie