Bliźniaki - dla mnie porażka...

[cyprysowa30]

Po koszmarnej ciąży urodziłam w październiku bliźniaki.Mimo że ciąża
była planowana ze względu na mój wiek, prośby męża i korzystną
sytuację w pracy okazało się że nie jestem przygotowana na takie
podwójne wyzwanie.Mam wrażenie końca mojego życia i żałuję decyzji o
macierzyństwie.Wszystko co do tej pory sprawiało mi przyjemność
odeszło w siną dal...sen,sex,zakupy,czytanie książek,dobry humor.W
zamian otrzymałam ciągły chaos, brak czasu nawet na kąpiel czy
posprzątanie mieszkania, przygotowywanie butelek-karmienie-odbijanie-
użeranie się o uśnięcie-non stop na zmianę u 2 osobnikow, jak w dniu
świstaka...całą dobę na okrągło.Posiadanie dzieci wcale mnie nie
cieszy, nie lubię nic przy nich robić, nie mam ochoty nawet na
zabawę.Do tego dochodzi ciągła troska czy są zdrowe i wizyty coraz
to u innych lekarzy.Jednym słowem koszmar.Doszło już do tego,że
zaczęłam agresywnie zachowywać się w stosunku do dzieci-kilkukrotnie
potrząsnełam, wepchałam na siłę smoczek, często mam ochotę żeby je
udusić.Nie pomogło nawet wynajęcie pomocy do opieki w czasie gdy mąż
jest w pracy....bo mam wyrzuty sumienia,że pochłania to całą moją
pensję /pieprzona służba zdrowia/.Niechętnie wracam do własnego
domu, bo w nim tylko kierat, zero szans na relaks i
spokój.Najchętniej spakowałabym manatki i gdzieś nawiała.Myśłałam
nawet,że mogłabym rozwieść się z mężem tylko po to żeby zabrał ode
mnie dzieci.Szkoda mi ich,że urodziły się w rodzinie z taką matką.
Widać nie każdy nadaje się do posiadania dzieci.Ja jasnych stron w
tej kwestii nie widzę żadnych.Wszystkie inne wypowiedzi matek o
cudzie macierzyństwa są dla mnie kłamstwem na które dałam się
nabrać.Szkoda.

[jummymami]

po tym co napisalas wydaje mi sie ze przechodziz depresje !!!!
jestes poprostu zmeczona i nie dajesz sobie sama rady, gdzi twoj
malz? musisz z nim pogadac i skorzystac z pomocy nad opieka dzieci.
Badz silna i dasz rade jestem o tym silnie przekonana!!!!!

[mourlette]

to bardzo prawdopodobne, że cierpisz na depresję okołoporodową! Powinnaś pójść
do psychologa. Bardzo wiele kobiet cierpi na taką depresję, a mało się o tym
mówi. Nie bagatelizuj tego, idź do lekarza!

Mam ryżegoi. Mam dosyć takiego życia

[tekameka]

Ryży - dla mnie porażka...

Donaldu Tusku w Polandzie mieszka,
Rude ma włosy ten nasz koleżka.
Uczy się pilnie przez całe ranki
Jak bajerować POsłów, POsłanki.

A gdy do domu ze Sejmu wraca,
Też nic nie robi – to jego praca.
Aż żona krzyczy: „Rób coś łobuzie!”,
A Donku ryżą nadyma buzię.

Leszek go prosi: „Polska cię czeka”,
A on do Peru zaraz ucieka.
Jarek powiada: „idź do roboty”,
Lecz Donku mówi: "PO co kłopoty?".

Znów sie odwrócił od robotnika
Biuro POselskie milczkiem zamyka
A ruda gęba wciąż roześmiana
Gdy przypomina się "Nocna Zmiana"

Straci POparcie i wyłysieje
Bo za pietnaście nikt nie chce robić
Musi POdwyżkę dać przydupasom
Jedyne wyjście: rencistów głodzić.

Gdy Putin zamknął gazowy kurek
To Donku z Polski spieprzył jak szczurek
I w Dolomity uciekł na narty
Bo przerażony był nie na żarty.

Lecz PeO kocha premierka swego,
Bo niezłe stołki dał swym kolegom.
I z twarzy nie zszedł grymas wesoły,
Choć wszyscy widzą, że Tusku goły.

[anna_sla]

ja tu widzę niezłą depresję. Może warto wybrać się do jakiegoś specjalisty zanim
zrobisz coś strasznie głupiego czego nie wybaczysz sobie do końca życia..
zaangażuj w swoją sytuację więcej ludzi, masz rodzinę obok? Może jakieś
koleżanki, przyjaciółki? Korzystaj z każdej formy odreagowania..

i pamiętaj, że im bardziej Ty będziesz zdenerwowana i nerwowo traktowała dzieci
tym więcej one będą dawać popalić Tobie.

cyprysowa30

[lol76]

..alez o czym ty gadasz??? Ile dlugosci ma twoje dziecko? 30-35 cm?
ok, 40? Przreciez jest takiem male... mozesz polozyc je 'tutaj'
albo 'tam', na sofie, stole, fotelu itd... w czym ci to male dziecko
przeszkadza???
Mysle ze samam sobie wymyslasz problemy.

[lia.13]

a ty to tak zgodnie z zasadą: małe dziecko - małe problemy, duże dziecko - duże
problemy?
obawiam się, że błądzisz

[aitchigirl]

TY lepiej porozmawiaj z mezem, albo daj mu do przeczytania ten post.
I lepie ty id do pracy, a niech on albo jakas babcia siedzi z
dziecmi w domu.
A tak szczerze, to niech ktos zadzwoni do mopsu albo na policje i
niech Ci te dzieci zabiora potrzasac 2-3 miesiecznymi maluchami? TY
idiotko! mozesz je zabic. Nie krzywdz dzieci, lepiej je oddaj.

Moze jakas babcia albo ciocia sie nimi zajmie, a ty udaj sie na
leczenie do psychiatry, bo to nie jest smieszne. Tu w gre wchodzi
zycie dwoch niewinnych istot. Brak mi slow, juz ja bym Toba
potrzasnela gdybym Cie dostala w swoje rece

[twixy]

Ja tu widzę lenistwo a nie depresję. No wiesz nikt nie mówił że
będzie różowo. Ja też na początku nie tak to wszystko sobie
wyobrażałam ale zamiast narzekać szłam z butlami na 6cio godzinne
spacery. Tam miałam spokój i czas na refleksje. Nikt kto ma dzieci a
fundusze często graniczące do ostatniego dnia opłat, nie ma porządku
w chacie, czasu się wyszcz...- kolokwialnie mówiąc, że nie wsponmę o
chęci na sex- bleee. Ale wiesz co... czas powoli redukuje nasze
myślenie. Zaczynasz wchodzić w pewną rutynę która pomaga Ci
organizować czas w domu. Jakie życia mają ludzie którzy wiecznie
mają czas na wszystko- przede wszystkim nudne a zaskoczyć ich może
tylko choroba. Nawet gdyby psa sobie kupili to by uważali że to zbyt
wiele obowiązku. Rozumiem Twój punkt widzenia. Człowiek dorosły nie
jest naturalnie stworzony do wiecznego niańczenia dzieci. Wychodzę z
założenia- ja też chcę mieć czas dla siebie. Brakuje mi cierpliwości
do zabaw z dziećmi więc skoro już są dwie to niech się same bawią.
Dzięki temu np mam czas na napisanie tego postu. Wychowuję je dla
kogoś innego, kiedyś pójdą w świat i mogą wcale nie chcieć mnie znać-
to czarny scenariusz Ja małe miały po kilka miesięcy to wcale nie
przypominały dzieci tylko rośliny- zresztą jak każde niemowlę. No
niestety ten okres wcale nie był fajny. Ale jak już zaczęły się
pionizować zaczęło "świecić słońce" - może nawet trochę wcześniej
jak zaczęły reagować na uśmiech, zabawę. To wszystko jest fajne ale
trzeba na to poczekać. Dasz radę??? Jesli nie to faktycznie oddaj
dzieci, idź na zwolnienie, ale będziesz żałować. Wiesz o tym ale na
razie masz wbite we szystko. Miałam koleżankę która nie przespała
nocy prawie do pierwszego roku. Miała dziewczynkę która w ogóle nie
chciała sypiać- trochę w dzień ale to jej nie pomagało bo chodziła
do pracy. Pierwsze miesiące wiecznie na rękach, bo kolka, bo
brzuszek, bo nuda. Do tego wsztystkiego doprowadziła się do
obrzydliwej nadwagi, którą sama widziała. Mąż cały rok uciekał z
domu do kolegów wyszukując to nowe wymówki. Ale w końcu przyszła
chwila otrzeźwienia. Wzięła się za siebie, rozbrykane dziecko,
starego niemalże do kaloryfera przywiązała a teraz ma 7-mio letnią
córkę z którą idzie się dogadać i kiedy męża nie ma na chacie jest
do kogo gębę otworzyć Nigdzie nic nie ma "od ręki" trza poczekać.
Kup sobie nerwosol albo inne specyfiki- tylko nie przesadź. Jak
młode ryczą to trudno nic im się nie stanie tylko trzeba się
przyzwyczaić. Ratuj się telewizją- niech słuchają muzyki albo
programów dla dzieci. Ratuj się czym możesz nawet to nie
dydaktyczne. Jeden warunek- jak masz nerwa nie podchodź do larw
nawet jak się osrają po pachy. Życzę Ci polepszenia stanu i to
jeszcze w tym roku
alem się napisała- mam nadzieję że Ci ulży, że są tu ludzie którzy
służą kopem, wsparciem, radą, pomocą choćby teoretyczną

[hella_79]

aitchigirl napisała:

> Brak mi slow, juz ja bym Toba
> potrzasnela gdybym Cie dostala w swoje rece

i na pewno wiele byś zdziałała takim potrząśnięciem.
a tak w ogóle to przez istoty takie jak Ty, kobiety mające problem jak autorka wątku pozostawione są same sobie najczęsciej. jej jest potrzebna pomoc a nie karcenie.

[Gość: Doris]

Weź się ogarnij bo nie wiesz jak to jest mieć wrzeszczace bliźniaki!

[veszta]

nie ma co... bardzo "budujace" jest rzuczac obelgi do matki ktora
osmielila sie dac wyraz swojej desperacji oraz depresji. Idiota to
taki/taka ktory nie daje sobie sprawe ze istnieje cos takiego
jak "depresja".

[wyjadacz_parkietuf]

Ale depresji przy zachodzeniu w ciążę nie było, no nie?
Pora sobie uświadomić, że dziecko to nie piesek, rybki czy świnka morska. Jak
już się za to zabrało, to wypada brać z wszelkimi konsekwencjami - nie tylko
oglądając zdrowe uśmiechnięte bobaski z reklam kosmetyków czy pokarmów dla
noworodków...

veszta napisała:

> nie ma co... bardzo "budujace" jest rzuczac obelgi do matki ktora
> osmielila sie dac wyraz swojej desperacji oraz depresji. Idiota to
> taki/taka ktory nie daje sobie sprawe ze istnieje cos takiego
> jak "depresja".

[partisan76]

nie, nie bylo inteligencie, bo to jest depresia PO porodowa bardzo wazne jest
slowko PO - poszukaj w slowniki co znaczy - i nie chodzi tutaj o Platforme. jak
nie wiesz o co chodzi to sie nie wypowiadaj. kobiera ma wyrazne symptomy depresji.

idz sobie uloz jakis parkiet

[doti_2]

cyprysowa

cóż mogę napisać ... prawie jakbym o sobie czytała
Chciałam być w ciąży mieć rodzinę... tylko czemu dwoje na raz.
Przez pierwsze tygodnie po porodzie miałam ochotę napisać ogłoszenie "oddam
dziecko za dopłatą"
Zawsze wydawało mi się że jestem osobą silną psychicznie a jednak bliźniaki mnie
rozkładały, głównie bezradność gdy ryczały oba na raz, a syn zanosił się rykiem
przy każdym posiłku, czyli co 1,5 godziny, przez całą dobę.

Często zastanawiałam się kiedy i czy mój stosunek do nich zmieni się z trybu
"obsługuję" nowe dwie istoty, na "kocham" nowe dwie istoty.
Zmienił się, mają 5 miesięcy i kocham moje szkraby.

Utrata dawnego życia po urodzeniu bliźniaków to spore zaskoczenie, zwłaszcza jak
nie miało się kontaktu z małymi dziećmi wcześniej, na codzień.
Nie wiem jaką pracę ma twój mąż, ale może udało by się zrobić tak żeby dziećmi
zajmował się wyłączni on np. przez półtorej godziny dziennie, żebyś mogła mieć
SWÓJ czas, tylko dla siebie, albo na to co chcesz zrobić w domu.
U nas się tak nie dało, ale żebym choć trochę spała mąż wstaje do jednego
dziecka w nocy - karmimy o tych samych porach, żeby mniej się budzić i więcej spać.
I ja przyjmuję każdą zaoferowaną pomoc, wręcz wykorzystuję do cna i to bez
żadnych skrupułów, nauczyłam się też prosić o przysługi, czego bym kiedyś nigdy
nie zrobiła, ale w ten sposób życie jest trochę prostsze.

A co do tego że nie masz czasu na nic. Trzeba odpuścić sobie pewne rzeczy (wiem
trudno, bo kiedyś robiło się je tak normalnie, mimochodem, a teraz nie ma
czasu). Nie umyte okna - trudno, podłoga nie wytarta - to wytrę raz na tydzień,
w kuchni bajzel - to nic, posprzątam wieczorem jak pójdą spać, nie ma co zjeść
na obiad - będzie makaron z sosem albo coś gotowego, życie nabiera innego tempa
... i trzeba do tego przywyknąć, a łatwo nie jest

Pierwsze trzy miesiące moich dzieci wolałabym wykreślić z pamięci, to był
koszmar. Teraz mimo że roboty mi nie ubyło jest o wiele lepiej i mam nadzieję że
u ciebie też będzie lepiej

[puellapulchra]

Psychiatra - on leczy depresje. Rozmowa z mężem, mamą. to jedyne
rady jakie mogę dać. w pierszym odruchu po przeczytaniu Twojego
postu cisnęły mi się tylko i wyłącznie same epitety. Ale ochłonęłam
i nie będę Ci ubliżać, ale ZDAJ SOBIE SPRAWĘ co robisz. Niemowlę
widzi w mamie Boga, jej obecność uspokaja, daje ukojenie. A tu ten
Bóg nie dość, że nie przytuli, to jeszcze spowoduje ból i zniknie z
oczu. A bezradny skarbek leży i - co może innego zrobić? - płacze.

Jeśli nie pomożesz sobie, dojdzie do tragedii.

[joanna2001]

A ja Ci mówię - nie łam się. Za kilka miesięcy, gdzy dzieci zaczną
łazić, śmiać się , bawić- będziesz szczęśliwsza. Najtrudniejsze są
początki dopóki dzieci nie zakumają po co są i kim są. Tzrymaj się
ciepło, nie myśl źle, wyjdź na ulicę na spacer - pozdrawiam.

[di.da]

to nie do konca jest lenistwo...

ja nie chce i nie moge wspominac koszmaru pierwszego roku zycia
moich dzieci. dla mnie koszmaru, bo dzieci ladnie sie chowaly.

poszukaj pomocy u specjalisty, warto.

i trzeba tez spojrzec na relacje z mezem, jesli sa ok, to wciagnij
go do pomocy, wieskzej.
jesli nie sa ok, to obojgu sie przyda jakas terapia...

nie lam sie, zanim zaczniesz cokolwiek robic, czego mozesz potem
zalowac, wez gleboki oddech i policz do dziesieciu jednoczesnie
wylaczajac sie na ten moment i gluchnac.
pomaga

[123atomek]

Hej,
odpiszę Ci z pozycji faceta, męża i taty 1,5 rocznych bliźniaków.
Fakt, pierwsze miesiące (u nas 2-4 miesiąc) to była masakra. Ciagłe
kolki u synka i ogólne wycie. Chodziliśmy z żoną po ścianach z
niewyspania. Od 5 miesiąca było już co raz lepiej - przede wszystkim
jeśli chodzi o spanie w nocy. O ile dzieci były co raz fajniejsze i
kochane to w kość dawała monotonia codzienności i nieuchronność
codziennego opiekowania się nimi. Po prostu czasem chcieliśmy mieć
od nich wolne a to było akurat niemożliwe. Czasem wściekaliśmy się
na te biedne dzieciaczki a żona to już szczególnie. W tej chwili
mamy ustalone po parę wieczorów w tygodniu wolne. Żona chodzi na
fitness, spotyka się z koleżankami lub robi cokolwiek innego poza
domem. Ja spotykam się z kumplami, gram w piłę co tydzień. Mamy
fajną nianię elektroniczną tak więc jak maluchy idą spać często
imprezujemy z sąsiadami obok. Czasem ale rzadko udaje się nam
zostawić maluchy pod opieką teściów i wychodzimy gdzieś razem. Poza
tym jakiś czas temu żona pojechała z koleżanką do spa na weekend
(wygrane w jakimś konkursie) i wróciła super zrelaksowana (energii z
tego starczyło co prawda tylko na jakieś 2 tyg
W twoim przypadku radzę Ci zrzucić przynajmniej część obowiązków na
męża. Wbrew pozorom faceci z moich obserwacji są dużo bardziej
odporni psychicznie na krzyczące dzieci i nie podchodzą do tego tak
emocjonalnie jak kobiety
A gwarantuję, że już niedługo, jak wasze dzieciaczki podrosną,
będziecie mieć mnóstwo radości w domu.

Andrzej

[juliza]

Nie każda kobieta jest stworzona do bycia matką, ale jeśli już nią została... to
trzeba sobie powiedzieć: trudno, taki już mój los. Weź się w garść, zaciśnij
zęby i powtarzaj codziennie: to wszystko jest PRZEJŚCIOWE - mycie butelek,
odbijanie, zmienianie pieluch itd. Do szóstego miesiąca czas się dłuży, potem
nabiera rozpędu. Poza tym... są matki, które wracają do pracy tuz po
macierzyńskim, ich dzieci mają się dobrze, one same z podwójną energią wracają
do domu i swoich dzieci. Uważam, że lepsza lubiąca swoją pracę niania (lub
opiekunka w żłobku) niż sfrustrowana, wrzeszcząca na dzieci matka. I wcale nie
jest to wyrzut. Ja też czasem marzę, że zasnę i obudzę się za 3 lata... Życzę
mądrych wyborów.

[netty5]

Rozumiem (chyba)jak sie czujesz.Wiesz ja zostalam sama tuz przed
porodem pozucona przez mojego "ksiecia" i bylam pewna ze po porodzie
zlapie depreche ale wiesz co? Wzielam sie w garsc bo przeciez to ja
je sprowadzilam na ten swiat " z premedytacja" i teraz jestem za nie
odpowiedzialna .To nie ich wina ze sie urodzily ja je do tego
zmusilam.U mnie bylo troszke inaczej na poczatku bo moje dzieci nic
tylko jadly i spaly.Kolek niemialay ale za to ciagle jezdzilam z
nimi po lekarzach.Bylam zmeczona ,niezorganizowana ,w rozgardiaszu
ale oplacalo sie ...teraz jestem zorganizowana ,dzieci mam
odchowane,bawia sie ze soba a ja mam czas dla siebie np na
forum,jezdzenie po lekarzach juz sie konczy zostala nam tylko
rehabilitacja z synkiem co dwa tyg. Wyjscie z domu to dobry sposob
na odreagowanie.Zostawialam nakarmione i uspione maluchy z mama i
szlam pocwiczyc albo do sasiadki na pogaduchy i lampke winka.
Jesli u ciebie to "baby blues" to nie wstydz sie i idz do
specjalisty po pomoc. Wierze ze odzyskasz radosc z macierzynstwa i
rownowage w sobie.Wiesz ja teraz zbieram najpiekniejsze nagrody za
cierpliwosc i wyrtrwalosc-usmiechy moich dzieci skierowane tylko do
mnie i wyciagnete raczki na moj widok.
Zycze powodzenia i trzymam kciuki.

do aitchigirl

[netty5]

aitchigirl jesli nie masz nic sensownego do poradzenia dziewczynie w
potrzebie to nie wypowiadaj sie .Glupszej rady niz twoja nie
slyszalam.W ten sposob mozna tylko pogorszyc sprawe.Dziewczyna
potrzebuje wsparcia i pomocy a nie nagany.Nie po to sie tutaj
wywnetrznila zeby ja zlinczowac tylko po to zeby dac jej kopa na
rozped ewentualnie podpowiedziec jak odzyskac to co utracila-radosc
z macierzynstwa.

[de_la_hoya]

nabrałaś się na cud macierzyństwa?
nieźle
tylko wyobraź sobie, że te wszystkie szczęśliwe mamuśki też nie śpią po nocach,
wiecznie martwią się o swoje dzieci i biegają od lekarza do lekarza
tylko one wiedzą, że tak może być więc jak się trafia bezsenna noc to nie
cierpią, bo wiedziały, że może tak być

w ogóle powody dla których zdecydowałaś się na dziecko są debilne
to nie są dzieci których ty chciałaś tylko dzieci których chciał mąż a ty się na
to zgodziłaś na okoliczność korzystnej sytuacji w pracy
skoro jednak już je masz to musisz sobie z tym poradzić
weź sobie ze 3 tygodnie urlopu, jeżeli w ciągu dnia masz pomoc to wyślij tą
pomoc z dziećmi na spacer a sama poleż w wannie i się prześpij
jak mąż wróci z pracy to wręcz mu dzieci i idź sobie na kawę z kumpelą czy na zakupy
jaki problem?

a w ogóle to idź do dobrego psychiatry i zacznij brać leki, bo depresję masz aż
boli i miodu w d...ie szukasz

[aga.r1]

Pocieszę Cię, nie trzeba rodzić bliźniaków,jedno dziecko
wystarczy,zeby przewartościować świat. Rzeczywiście pierwsze
miesiące a nawet rok są ..no cóż takie sobie. są chwile cudowne,ale
częściej jak nie urok to ...wiesz co. Nie Ty jedna miałaś takie
odczucia jakie opisujesz! Nie jesteś wyrodna, zdążysz pokochac swoje
dzieci tak,że dasz się za nie pokroić.Spokojnie to wymaga czasu i
wysiłku, nie kochanie,bo. ze kochasz nie wątpię,ale zorganizowanie
się, dojrzewanie do pierwszego wyjścia bez dzieci, odpoczynku samej
w domu. Rodzina troszkę mogłaby pomóc, mąż ,babcie czy dziadkowie.
Musisz mieć trochę czasu tylko dla siebie, czasu na zregenerowanie i
odzyskanie sił. Pocieszę Cię czy nie - to uczucie, które Cię
ogarnęło mija,dopada nie tylko Ciebie,te uśmiechnięte na spacerach
mamuśki,które wg Ciebie osiągają szczyty miłości macierzyńskiej też!
Cyprysowa to minie,uwierz mamie 15-latka. A i czas na książkę i
odprężającą kąpiel też wróci !!!!
Trzymaj się i nie daj się!!!!!

[meimei]

zgadzam sie z Puellą, jeśli nie pomożesz sobie, może dojść do tragedii - dla
dobra dzieci, siebie i innych osob z Twojego otoczenia musisz isc do pychiatry,
bo jestes w duzej depresji. i moze wyprowadz sie na jakis czas z domu, moze
jakas babcia zamieszka z dziecmi i zajmie sie nimi albo maz wezmie urlop? w
przeciwnym razie, moze stac sie tragedia... lepiej zrobic to teraz i wrocic do
dzieci z miloscia i cieplem, na jakie zasluguja, niz potem zalowac przez cale
zycie. depresja to powazna choroba, ktora trzeba leczyc...

baby blues...

[keja34]

Tak mi sie wlasnie wydaje. Ja tez mialam taki okres,ze mialam
wszystkiego dosyc,wszystko mnie denerwowalo,palakalam po katach etc.
jakos przeszlo,a dzis mysle,ze to byla deperesja poporodwa. Ja na
Twoim miejscu poszukalabym jakiegos psychologa,zaangazowala babcie
do pomocy(jak nie da rady to nianie bo chyba sa na butli czyli nie
jestes uwiazana karmieniem) i kazda wolna chwile spedzala tak,zeby
to Tobie bylo dobrze. Moze malzonek moze poswiecic dzieciom wiecej
czasu?Praca dla Ciebie tez moze byc dobrym rozwiazaniem.Poczujesz
sie lepiej,jak pojdziesz do ludzi. I postaraj sie nie byc nerwowa
przy dzieciach bo one to wyczuwaja i dadza bardziej popalic.I tak
bedziecie sie nakrecac. Powodzenia.Pozniej jest juz fajniej/latwiej.

[tigerlily30]

W te pędy do psychiatry, natychmiastowe leczenie ci się kłania!

Chcesz czekać aż niedługo zrobisz krzywdę swoim bezbronnym
maluszkom? NIE MYSL TYLKO O SOBIE!

[cyprysowa30]

Dziękuję za słowa wsparcia, krytyki też...Wbrew pozorom zdaję sobie
sprawę z tego,że to prawdopodobnie depresja. Dzieciom też krzywdy
nie zrobiłam, bo wiem,że nie są temu winne.Czerwona lampka zawsze
się jeszcze zapalała w odpowiednim momencie. Mam fajnego męża, który
zdaje sobie ze wszystkiego sprawę, przejął b.dużo obowiązków kosztem
swojej pracy, bez niego już dawno bym poległa.Przyjmuję wszelkie
formy pomocy:teściowej,koleżanek, rodziców,niańki. Postaram się z
tego wyjść bez farmakologii. Nie spodziewałam się po prostu,że będę
w kwestii podwójnego macierzyństwa taka ułomna...Serdecznie
pozdrawiam.

[gapix]

a ja bym Ci radziła żebyś zrobiła sobie badania tarczycy, bo wg. ostatnich badań endokrynologicznych tarczyca, która źle pracuje lub nie pracuje wprowadza duże zamieszane hormonalne w organizmie i jest hipoteza, że to właśnie problemy z tarczycą prowadzą do depresji poporodowej.

Zdrowa Mama da sobie radę ze sobą i z dziećmi.

Bądź grzeczną, rozsądną dziewczynką - boś już jest duża i zrób to przede wszystkim dla siebie.

3mam kciuki,

[twixy]

Ułomni są Ci którzy się do tego nie przyznają!!! Pomyśl tylko: tyle
nieszczęść wkoło szkoda dołączyć do tego grona jeśli można z tego
g...wna wyjść. Babki są twarde, na pewno Ci się uda!!!

ufff cyprysowa !!!!!!!!!!!!!!!

[jummymami]

ulzylo mi uwierz, po przeczytaniu twojego posta rece mi opadly i w
glowie zamet sie zrobil, kladac moje blizniaki patrzylam sie na nie
chyba pol godzinki jak spaly i myslalam o twoich jak i one rowniez
moga spokojnie spac i doczekac sie dnia nastepnego !!!! nie rob nic
zlego... jak masz zalamke popatrz na nie i pomysl dobrze, one
cierpia wtedy wiecej a nic nikomu zlego nie zrobily, jak placza to
cos im dolega a matka powinna je przytulic i zrozumiec a nie sie na
nie zloscic !!!
Zycze zdrowego rozsadku i wytrzymalosci oraz zdrowka i wkoncu
POCIECHY z ba,bli

[esti75]

myślę że to nie kwestia ułomności bo nie dajesz sobie rady z dwójką
naraz!My z mężem mieliśmy dziecka po pięciu latach od ślubu tak
bardzo go chciałam a jak synuś się urodził MÓJ NAJUKOCHAŃSZY SYNUŚ
to psy na nim wieszałam obwiniałam za wszystko bo swoboda i wolność
się skonczyły ciągle ryczał nigdzie nie mogłam wyjśc bo wisiał 24
godz na dobę na cycu a jak ryczałam i krzyczałam to przychodziła
siostra i go zabierała az się uspokoiłam i mnie wyzywała że am się
opamiętać.Było minęło strasznie się czuję jak pomyślę jak go
traktowałam ale nie zawsze jest tak pięknie i różowo jak sobie
wyobrażamy.A teraz mamy 4 dzieciaczków jedną małą diablicę 3 letnią
daje popalić że aż strach i małe blizniaczki.I co niby miałam już
doświadzcenie przy dwójce pierwszych a jak małe się ueodziły to
świat tez cały się poprzewracał musiałam wszystko inaczej
zorganizować i dać radę , a małe też spać nie chciały po nocach się
darły cyca piły jak chciały teraz jest lepiej i wiesz co
macieżyństwo wymaga wiele wyrzeczeń ale też daje bardzo dużo
radości.Odczekaj jeszcze troszkę skorzystaj z rad idż gdzieś zabaw
się odpocznij a będzie duzo lepiej bo jeszcze kiedyś zatęsknimy do
lat jak dzieciaczki były takie malutki!!!!

[mojpiesek]

cyprysowa - mam prosbe, goraca prosbe, zadzwon do mnie prosze albo
skontaktuj sie mailem, moze choc troszke pomoge
0-602706490 albo [e-mail]
zadzwon, bedzie dobrze, zobaczysz

[de_la_hoya]

cyprysowa30 napisała:

> Postaram się z
> tego wyjść bez farmakologii.

nie wyjdziesz z tego bez farmakologii
naprawdę
skoro mając takie wsparcie tak się czujesz to nie dasz rady
idź prywatnie do lekarza, weź leki a za 2-3 tygodnie będzie lepiej
teraz są inne leki
nie będziesz otępiała i naćpana

[bweiher]

Nie będę cie pouczać ani mówić ze wszystko będzie dobrze,ze minie.
Może i minie,a może nie.Może sie przyzwyczaisz,a może będzie jeszcze gorzej.Mam
takie wrażenie,że zaszłaś w ciążę dla męża.Że wcale tego nie chciałaś i dla tego
teraz tak sie męczysz.Dzieci zniszczyły całe Twoje dotychczasowe życie.Byłaś
panią sama sobie,teraz jesteś robotem który nie śpi,nie je,tylko cały czas jest
przy dzieciach;karmi,przewija,jak nie jedno to drugie.Musisz odpocząć.Najlepiej
z dala od dzieci. Chociaż zdaję sobie sprawę ze to pewnie nie możliwe...

[anna_sla]

> nie wyjdziesz z tego bez farmakologii
> naprawdę

można bez.. ja sobie z tym sama poradziłam i na pewno nie jestem odosobnionym
przypadkiem. Ty coś masz z tą dupą i miodem, może Ci czegoś brak de_la_hoya?

[de_la_hoya]

człowiekowi zawsze czegoś brak

lepsze moje szukanie niż twoje jęczenie, że teściowa za mało kasy daje i tanie
prezenty kupuje albo mieć schizę, że ci chce z dziecka sprzątaczkę zrobić... prawda?

[anna_sla]

nigdy nie mówiłam, że za mało daje, tylko dzieli nierówno faworyzując córkę a to
dwie różne sprawy... aa i to nie ona chciała zrobić sprzątaczkę z dziecka, no
ale wybaczę Ci to, bo sama nie wiesz co piszesz ani co czytasz..

[de_la_hoya]

więc jak widzisz twoje samodzielne leczenie na niewiele się zdało
jak nie fobia faworyzowania to garkotłuka ci z córki chcą robić
tak jak pisałam, bez farmakologii ciężko

[anna_sla]

taniej mnie wyniesie zasponsorowanie Ci okularów

[kugo1]

nie wyjdziesz z tego bez lekarstw, ale zycze by tak sie stało .
Pamietaj ze te bobasy niczemu nie sa winne. Jestes zla nie masz sily
zostaw je w bezpiecznym miejscu, wyjdz do drugiego pokoju i policz
do 10,20 czy ilu bedziesz potrzebowac. Jesli poplacza to nic im siie
nie stanie, twoja zlosc moze wyrzadzic o wiele wiecej zlego. No i
szczera rozmowa z mezem i rodzina - nie boj sie- no moze nie nie boj
ale nie wstydz

[vercueil]

Jak Ci będzie bardzo źle podrzuć do mnie swoje maluchy. Poważnie!
Oby baby blues minął jak najszybciej.

[covington]

trzym się. mamy trójkę - 3-letnią Zuzkę i nieco ponad roczne bliźniaki, Franka i
Ninę. rozumiem twój hardkor - zwłaszcza, że z uporządkowanego życia z pracą itd.
zostałaś wrzucona przez los na bardzo głęboką wodę. my przynajmniej mieliśmy
zaprawę w postaci starszej córki... przede wszystkim nie rób sobie wyrzutów za
dużo, nie lataj ciągle do pediatrów, idź do psychologa i wprowadzaj, jak tylko
to możliwe, dzieciakom RUTYNY - stałe pory karmienia, kąpania, zasypiania,
zabawy. może Ci to zająć miesiąc, dwa, trzy - ale naprawdę warto.
trzym się
A

[hannamay]

ja nie wierze w autentycznosc tego postu i tyle .. ze spokojem ktos pisze ze
zachowal sie agresywnie i potrzasnal dzieckiem i czesto ma ochote udusic
maluszka?! .. a potem w dalszym poscie tez dopisuje ze w odpowiednim momencie
zapala sie czerwona lampka .. nie wierze lub nei chce wierzyc! jesli zato jest
prawdziwy, to autorka powinna czym predzej oddac dzieci pod opieke 24/h komus
odpowiedzialnemu i poddac sie leczeniu.

wiesz zdecydowalas ise na macierzysntwo i niestety mozesz albo sie w garsc
wziazc i byc matka albo porzucic to wszystko dla swiata zakupow, spacerow, seksu
i dobrego humoru. cos za cos. jedno jest pewne raniac tak malenkie istotki tylko
czynisz zlo ktore nigdy juz ci nie wroci tamtego swiata sprzed macierzynstwa.
mozesz tak bardzo go pragnac ze pewnego dnia obudzisz sie za kratkami z
wyrokiem i bedziesz maial wszelkie czas na czytanie, spokoj i bycie tylko z
soba. nei zycze ci tego. obudz sie z amoku i skoncentruj sie na tym co jest a
nie na tym co bylo.

co do osoby ktora zostala zlinczowana za porade aby zadzwonic na policje lub
innej instytucji .. ja tez uwaazam ze sluszny pomysl, tutaj w gre wchodzi zycie
dwoch malenkich istotek, jesli matka ma czeste fantazje aby je tego pozbawic.
mozna poradzic osobie ktora nie wie jak dac sobie rade z placzliwoscia malych
dziec, jak je uspic, ale w spokojny spoosb radzic i wtorowac, ze to minie, ze
tak tez czulysmy sie itd ...

mozna byc zlym na siebei, na caly swiat za to ze akurat dal nam dwie istotki tak
bezbronne i tak bardzo zalezne od nas, ale na litosc Boska nie stojmy i
debatujmy tutaj kiedy ktos potrzasa nimi i mysli czesto jak je udusic!

[cyprysowa30]

Istnieje pewna, zasadnicza zresztą różnica między chęcia zrobienia
czegoś złego a realnym skutkiem. Znam też różnicę między tym jak ja
potrząsnęłam dzieckiem /raczej gwałtownie chwyciłam/ a potrząsaniem
o charakterze kryminalnym.Czerwona lampka zapala mi się daleko przed
przekroczeniem tej granicy. Tak naprawdę to nie chciałam zrobić
bobasowi nic złego, tylko był to wyraz mojej bezsilności.Jako
zachowanie agresywne z mojej strony postrzegam także np.gwałtowne
włożenie smoczka do buzi.Już takie manewry wzbudzają moje wyrzuty
sumienia. Ale na myśli nie mam wielkiego wpływu, choć wiem że ich
charakter jest patologiczny.Od myśli do czynu jednak na szczęscie
dłuuga droga.
Vercueil-dziękuję za propozycję,ale poradzimy sobie jakoś,maluchy
nie są zdane tylko na mnie

[hannamay]

cyprysowa ..

nie jest wazne czy tylko (az!) gwaltownie chwycilas .. wazne ze myslisz o tym
aby cos zlego zrobic dziecku. to jest bardzo wazne i sa tego juz rezultaty.
niestety piszesz o tym bardzo konkretnie, ze masz wyrzuty sumienia itd ze jetses
swiadoma .. czlowiek w chwili slabosci naprawde nie ejsat w stanie kontrolowac
siebie. piszesz ze "Czerwona lampka zapala mi się daleko przed przekroczeniem
tej granicy" to totalna bzdura. zdaj sobie sprawde ze jelsi masz juz chwile
takich slabosci ze czesto myslisz aby udusic dzieci to powinnas rownie swiadomie
podjac wszelkiego rodzaju pomoc a nie pisac tylko i rozgrzeszac sie slowami mam
wyrzuty sumienia. a droga od mysli do czynu jest naprawde bardzo krotka.
naprawde i tego sie najbardziej nalezy bac. reagujesz w soosb bardzo
niedojrzaly, zdaj sobie sprawde ze chodzi o zycie i twoich dzieci i twoje.
pewnego dnia mozesz naprawde sie poczuc tak bezsilnie ze ta magiczna czerwona
lampka sie nie zapali. skorzystaj z kazdej wyciagnietej reki, z medycyny, z
porad, znajdz piekno w tym ze nie musisz przeczytac calej ksiazki za jeden
wieczor, mozesz przeczytac jedno zdanie, posluchac jednej pisoenki, wypic pol
kubka kawy .. w zamian za ten utracony los otrzymalas cos o wiele wazniejszego -
masz szczescie i bezgraniczna milosc swoich dzieci. ja bron boze nie potepiam
cie ale wierze ze jesli bedziesz negowac to co czujesz i rozgrzeszac sie zbyt
latwo, pewnego dnia stracisz zbyt wiele .. kazda matka ma takie chwile kiedy
chcialaby wyjsc na spacer, tak po prostu .. i nie miec zadnych zobowiazan ..
zycie jest inne, dzisiaj masz nie przespane noce, placzliwe dzieci, wielkei
potrzeby bycia przy mamie, to nie trwa wiecznie .. znajdz radosc w tym
prozaicznej codziennosci bez zastanawiania sie co by bylo gdyby .. i bez
ogladania sie za siebie .. bylo minelo .. mysl o sobie i dzieciach przede wszystkim!

[jummymami]

hannamay napisała:

> cyprysowa ..
>
> nie jest wazne czy tylko (az!) gwaltownie chwycilas .. wazne ze
myslisz o tym
> aby cos zlego zrobic dziecku. to jest bardzo wazne i sa tego juz
rezultaty.
> niestety piszesz o tym bardzo konkretnie, ze masz wyrzuty sumienia
itd ze jetse
> s
> swiadoma .. czlowiek w chwili slabosci naprawde nie ejsat w stanie
kontrolowac
> siebie. piszesz ze "Czerwona lampka zapala mi się daleko przed
przekroczeniem
> tej granicy" to totalna bzdura. zdaj sobie sprawde ze jelsi masz
juz chwile
> takich slabosci ze czesto myslisz aby udusic dzieci to powinnas
rownie swiadomi
> e
> podjac wszelkiego rodzaju pomoc a nie pisac tylko i rozgrzeszac
sie slowami mam
> wyrzuty sumienia. a droga od mysli do czynu jest naprawde bardzo
krotka.
> naprawde i tego sie najbardziej nalezy bac. reagujesz w soosb
bardzo
> niedojrzaly, zdaj sobie sprawde ze chodzi o zycie i twoich dzieci
i twoje.
> pewnego dnia mozesz naprawde sie poczuc tak bezsilnie ze ta
magiczna czerwona
> lampka sie nie zapali. skorzystaj z kazdej wyciagnietej reki, z
medycyny, z
> porad, znajdz piekno w tym ze nie musisz przeczytac calej ksiazki
za jeden
> wieczor, mozesz przeczytac jedno zdanie, posluchac jednej
pisoenki, wypic pol
> kubka kawy .. w zamian za ten utracony los otrzymalas cos o wiele
wazniejszego
> -
> masz szczescie i bezgraniczna milosc swoich dzieci. ja bron boze
nie potepiam
> cie ale wierze ze jesli bedziesz negowac to co czujesz i
rozgrzeszac sie zbyt
> latwo, pewnego dnia stracisz zbyt wiele .. kazda matka ma takie
chwile kiedy
> chcialaby wyjsc na spacer, tak po prostu .. i nie miec zadnych
zobowiazan ..
> zycie jest inne, dzisiaj masz nie przespane noce, placzliwe
dzieci, wielkei
> potrzeby bycia przy mamie, to nie trwa wiecznie .. znajdz radosc w
tym
> prozaicznej codziennosci bez zastanawiania sie co by bylo gdyby ..
i bez
> ogladania sie za siebie .. bylo minelo .. mysl o sobie i dzieciach
przede wszys
> tkim!

pieknie napisane!!!!!!!!!!!!!!!oby zostalo wykorzystane !!!!!!!!

[madami]

a droga od mysli do czynu jest naprawde bardzo krotka.
> naprawde i tego sie najbardziej nalezy bac. reagujesz w soosb bardzo
> niedojrzaly, zdaj sobie sprawde ze chodzi o zycie i twoich dzieci i twoje.

Kiedyś pomyślałam, że chyba zamorduję moje dziecko a ostatnio stary tak mnie
wkurzył, że chyba bym go udusiła Muszę się leczyć...

[tutuna]

I właśnie przez takie bezlitosne i bezmyślne idiotki jak ty, kobiety nie
wytrzymują nerwowo pozostawione same sobie!

p.s. predzej oddac dzieci pod opieke 24/h komus
> odpowiedzialnemu
na przykład komu? pogotowiu opiekuńczemu?

[michelle77]

Pier•olisz jak potłuczona..Ja tez mam malenkie dziecko, ktore bardzo kocham. Ale
bywaly takie momenty, gdy po kilku zarwanych nocach pod rzad i niemoznosci
odespania w dzien, bralam poduszke i nakrywalam twarz dziecka, by przestalo
wrzeszczec..Bylam wykonczona psychicznie, ale nawet przez mysl mi nie przeszlo
by komus dzieciaka oddawac.
Nie mam depresji..Zabija mnie po prostu brak snu...A jak nie kumasz takich
mechanizmow to sie nie wypowiadaj..

hannamay,dzwoń na policję szybko!

[annika.h]

typowa rada histerycznego laika ( może poczytaj gdzieś o depresjach).Gdyby, nie
daj Boże, dać ci taką możliwość,wsadziłabyś za kraty kobietę mającą poważny
problem psychiczny.Jej należy pomóc i to szybko a nie obrzucać inwektywami,
zarzucać nieodpowiedzialność i egoizm. Zdarza się ,że kobiety z utęsknieniem
oczekujące dziecka,po porodzie przestają się nim zajmować zaniedbując i dziecko
i siebie,całymi dniami nie wychodząc z domu ,nie zmieniając odzieży,nie
sprzątając itp.i,TAK,reagując agresją na płacz niemowlaka.Zapewniam cię ,że nie
zachowują się tak ,bo nie mogą iść na zakupy do hiperu.Po leczeniu są
wspaniałymi matkami.Więc nie wypisuj tu bzdur o wzywaniu policji ,lepiej nic nie
pisz.

[pszczolaasia]

tak. pierwsze 3 miechy wspominam ...z rozrzewnieniem sorka za ironie. mam dla
Ciebie pocieche..po 4 miesiacu naserio serio staja sie bardziej kumate. do dzis
zdarza mi sie ryczec po katach ze zmeczenia i padam na cycki ze zmeczenia
chociaz mam pomoc meza i moja mam wpada do nas odciazyc. moje sa teraz obydwa
chore...nie spimy juz 3 noc to jest na serio dzien swistaka...czasem sie
smieje ze wystawie je na allegro jako extremum choc oczywizda bym tego nie
zrobila i wiem ze Ty tez im nic nie zrobisz to twoje dzieci w koncu. nie uwierze
zes patologiczna jestes po prostu przyqrwiscie zmeczona jak chcesz mozesz
skozystac z pomocy psychologa..ale to moze minac. policz do 10-ciu, jak trzeba
do 20-stu a nawet do 100 moja mama mowi ze kiedys mnie przetrzymala i darlam
sie tak az ochryplam a moja corka to zdaje sie skora ze mnie zdjeta przynamniej
z charakterku;-D nie wiem czy kiedys tez nie wytrzymam i nie pozwole jej
ochrypnac;-D pzdr i ...to minie...i dobrze ze masz to swiatlo. powodzenia!
wszystkiego dobrego w nowym roku. one sa napewno ok. tylko czuja ze ty sie
wnerwiasz i wtedy tez sa zdenerwowane to zaklete kolo z ktorego sie ciezko
wyrwac ale mozna. w ostatecznosci walnij sobie lufe i zapal paierosa ja
jeszcze tego nie zrobilam ale zostawiam sobie ta ostatecznosc;-DD i ide zanim
mnie tu nie zlinczuja;P
p.s. czekalam na moje dzieciii dluuuugo i nie oddalabym je nigdy w swiecie
nikomu nigdzie, ale czasem sie smiejemy z mezem jak przyjda dwie babcie ze
idziemy po zapalki i wrocimy za 3 lata ;D

[tusia21]

A może coś takiego:
www.klub9miesiecy.pl/jestem1.htm
Początki nie są łatwe. Trzymaj się!
Ja zawsze w ciezkich chwilach powtarzałam sobie: To minie!
Robiłam to w nieskończonośc.
Dzieci szybko rosną i za chwile ten ciężki okres będzie tylko
wspomnieniem.

Posluchaj:)

[pizmak31]

Cyprysowa, jak czytam Twojego posta, to jakbym siebie czytala sprzed prawie
dwoch lat. Serio. Po prostu napisalas szczerze, co czujesz. I ani nie jestes
niedojrzala, ani w depresji, tylko - jak napisala jedna z moich poprzedniczek
przyqrwiscie zmeczona. I te mysli o wyrzuceniu dzieci za okno - ja takie mialam
i moj maz tez - to nie sa prawdziwe zamiary, to po prostu fantazje, zeby chociaz
na dwie godziny miec swiety spokoj. I gadanie o milosci do dzieci, kiedy one
maja trzy miesiace i wrzeszcza, a twoja opiewana matczyna intuicja nic ci nie
mowi, oprocz tego, ze masz wszystkiego dosyc i zalujesz, ze urodzilas swoje
dzieci - to jest normalka. Wiekszosc z nas to miala, a podejrzewam, ze Matka
Boska tez, gdyby Jezus mial brata blizniaka. Ja swoimi dziecmi zaczelam sie
cieszyc, jak mialy rok. Do roku - zalowalam codziennie swojego starego zycia bez
dzieci i chcialam cofnac czas.
Podziwiam Twoja odwage, to, ze potrafilas napisac o swoich uczuciach i ze im nie
zaprzeczasz. To swietnie, nawet jak to sa zle niedobre mysli. pamietam moj
pierwszy zwal, kiedy przez 3 pierwsze miesiace zacisnelam zeby i mowilam sobie:
po trzech miesiacach bedzie lepiej. I nie bylo. Bylo gorzej. Wpadlam ze
zmeczenia w histerie i maz wyrzucil mnie z domu na kawe i do kina. I potem juz
przez kolejne miesiace powtarzalam sobie, tak jak Tusia: "To minie". Niedlugo
Twoje dzieci beda zdawaly mature. Prowadz pamietnik, ja dopiero teraz z niego
dowiaduje sie, jak bylo ciezko, a jak teraz jest fajnie. Nie pamietam juz ze rok
temu nie przesypialy nocy, a dzisiaj spia do 8 i zabawy z nimi co niemiara,
szczegolnie, jak tanczy trzymajac sie za rece. Uratuje Cie rutyna, dasz rade, bo
nie masz wyjscia. Zapraszam w wolnej chwili na moj blog
www.krystynaromanowska.info/blog, tam jest troche rad dla mam blizniakow.
A swoja droga od mam z tego forum oczekiwalam innych reakcji niz tylko
histeryczne wrzaski o depresji, leczeniu i o tym, ze cyprysowa jest zla matka i
zeby oddala swoje dzieci. To jakas bzdura.

:)

[pszczolaasia]

> A swoja droga od mam z tego forum oczekiwalam innych reakcji niz tylko
> histeryczne wrzaski o depresji, leczeniu i o tym, ze cyprysowa jest zla matka i
> zeby oddala swoje dzieci. To jakas bzdura.

dokladnie moim zdaniem. kazdy ma prawo poczuc sie gorzej zwlaszcza wtedy kiedy
jest permementnie zmeczony zeby nie powtorzyc przyqrwiscie nie posuwalabym
sie do wyzywania sie autorki watku od najgorszych. nie jestem swieta i nie mam
ochoty zabic swoich dzieci ale czasem tak mnie nosi ze mam ochote wybic okno z
wscieklosci ze wszystko absolutnie wszystko idzie nie tak jak myslalam ze
bedzie. kropka. moze dlatego ze to moje pierwsze dzieci, moze dlatego ze moje
wymarzone a ja mialam wyidealizowany obraz macierzynstwa troche jednak, moze
dlatego ze myslelam ze wystarczy je kochac a to jest przyqrwiscie ciezka orka a
az takiej sie przyznaje nie spodziewalam. Bog mi swiadkiem ze je kocham ale jest
ciezko kropka. moja mam powiedziala mi kiedys ze nikt Ce na swiecie nie wqrwi
jak twoje dzieci zobaczysz. czasami mam ochote przyznac jej racje zwlaszcza
wtedy kiedy nie spia 3 noc z rzedu a my baaardzo juz chcemy spac po prostu
p.s. fajny blog...podobaja mi sie zwlaszca te ksiazki dla dzieci

[agisek]

O, w końcu głos rozsądku, gratuluję pizmak.
Cyprysowa, jak chcesz pogadać bez świętego oburzenia, oceniania i odsyłania do
psychiatry (a na cholerę od razu psychiatra? psychoterapeuta byłby lepszy) to
możesz również napisać prywatnie do mnie:
[e-mail]

[lavetti]

Nie tylko mamusie bliźniaków przechodzą takie stany. Ja również
miałam poczucie beznadziejności, ale przy jednym dziecku. Kiedy
napisałam o tym na forum, na którym spędziłam bardzo dużo czasu,
nasłano na mnie MOPS Ktoś miał poczucie czynienia dobra, a zrobił
to zdecydowanie złośliwie.
Cyprysowa, rozumiem Cię doskonale, mi ten stan minął, kiedy
pozamykałam w swoim życiu pewne rzeczy, zmieniłam adres zamieszkania,
dostałam nową pracę. Teraz tamtym wariatkom mogę śmiać się w twarz, a
było naprawdę nieciekawie, zostałam ostro zwyzywana, wysyłały mnie te
głupie baby do szpitala psychiatrycznego, no i ten wspomniany MOPS.
Cyprysowa, nie daj się, zastosuj się do rad pizmak31 i pomoże. Ja też
robiłam te same rzeczy, oby tylko poprawić sobie humor. Trzymam
kciuki.

[ladyacid]

witam Cyprysowa trzymaj się Ten okres w końcu minie Myślę ,że
większość mam miała podobnie,tylko nie wszystkie chcą się
przyznać.Mnie pomogły długie spacery i szum morza Teraz moje panny
maja prawie po 4 latka,dwuletniego braciszka i jest dużo
lepiej,aczkolwiek są i ciężkie dni.Ale uśmiechy maluchów potrafią
wiele zdziałać i złe myśli szybko gdzieś ulatują

[mamaigiiemilki]

wydaje mi się, że każda z nas była i bywa zmęczona, ale myśli, żeby wyrzucić dzieci to ja nie miałam...i to jest niepokojące- bo na dzieci zrzucasz odpowiedzialność za swoje nastroje...
rozumiem, że masz dosyć- sama też miałam- ale u mnie wystarczyło jedne jedynewyjście do kina z mężem, żeby wszystko przeszło...
i nie wierzę w to, że każda kobieta ma takie myśli jak Ty;uważam, że jeżeli zdecydowało się na dzieci, to trzeba teraz się nimi opiekować dając im miłość; a jeżeli przeżywa się takie stany jak Ty, to trzeba coś z tym zrobić...może opiekunka?może powrót do pracy?może wizyta u psychiatry?może...

[netty5]

> i nie wierzę w to, że każda kobieta ma takie myśli jak Ty;uważam,
że jeżeli zde
> cydowało się na dzieci, to trzeba teraz się nimi opiekować dając
im miłość

Ja czekalam na moje dzeci jakies 8 lat ,marzylam o nich ,wysnilam je
sobie i sa takie jak chcialam i zgadzam sie z toba ze trzeba je
kochac ,opiekowac sie nimi itd. ale ........zdarzylo sie ze ze
zmeczenia (jestem samotna matka) jak szlam do lozeczka wrzeszczacej
non stop Majki mialam mysli ktorych nie powinnam miec i szlam do
tego lozeczka wru...na na maxa -a raczej bezsilna- nerwowym krokiem
i zacisnietymi piesciami ale gdy podchodzilam juz do niej to bralam
ja delikatnie na rece i lulalam ile trzeba bylo.I rozmawiajac z
moimi kolezankami dowiedzialam sie ze i one tez czasem "pekaja" ale
jednak nie robia dzieciom krzywdy.Nie kazda matka jest ostoja
lagodnosci ,czasem gotuje sie w nas ale mimo wszystko dajemy rade.I
mysle ze o to chodzilo cyprysowej.Zagotowala sie raz ,drugi.....i
przyszla po rade jak sobie z tym poradzic.Jesli nie macie dla niej
rady to nie piszcie ,jesli macie to podzielcie sie z nia ta rada.Bo
teksty w stylu oddaj dzieci komus,zadzwon po policje sa bezsensowne
i nic nie wnosza a na pewno w nijaki sposob nie przyczynia sie do
poprawy samopoczucia cyprysowej.Pozdrawiam.

[mamaigiiemilki]

masz rację, może faktycznie lepiej nic nie pisać...tylko wiele kobiet naprawdę czekało z utęsknieniem na swoje dzieci, wiele z nas urodziło przed czasem i bardzo bało się o zdrowie/życie dzieci...i może dlatego tak dziewczyny piszą;
ale tak naprawdę to raczej z postów widać, że sugerujemy pomoc- bo coś z tą sytuacją trzeba zrobić!przecież nie napiszę, że to normalne...

[netty5]

Zgadzam sie nie jest to normalne ale niestety bardzo
powszechne ...... no chyba ze obracam sie w zdegradowanym
towarzystwie ale smiem mniemac ze tak nie jest.Drazni mnie tylko ze
ktos sie tu wywnetrznia ,wyciaga reke po pomoc a ktos inny
przychodzi i depcze taka osobe i zamiast pomoc wiesza na niej
psy.Przeciez nie o to chodzi.Krytyka? Tak jak najbardziej ale zdrowa
a nie zbesztac i pojsc.Jesli poczuje ze cos ze mna nie tak i
chcialabym spytac o rade i spojrzenie z boku na moja sprawe to mam
sie bac napisac o tym na tym forum?
Jestem aktywna uczestniczka jeszcze innego forum i powiem wam
szczerze ze dziwia mnie tutejsze niektore wypowiedzi i jad z jakim
niektore uczestniczki pisza .Jestem przyzwyczajona do szczerosci ale
pozbawionej tego jadu,szyderstwa czy zlosliwosci.Jesli ktos ma
problem to go opisujemy i dyskutujemy na jego tyemat ale nikt nikogo
nie gani ,nie wyzywa ,nikt nikim nie gardzi a staramy sie
wspierac ,pomagac i realnie oceniac.
Zgadzam sie z toba w 100 % ze z ta sytuacja trzeba cos zrobic po to
tu piszemy ale piszmy tak zeby rzeczywiscie cos zostalo zrobione.Bo
jeli ktos napisze zeby zadzwonic na policje albo opieki albo zeby
matka oddala dzieci to czy to cos da? Przeciez nikt na policje nie
zadzwoni ani ona dzieci nie odda bo tak jej na forum napisali.O to i
chodzilo zeby pisac tak aby mogla cos z tego wyniesc ,skorzystac.

wiele kobiet naprawdę
> czekało z utęsknieniem na swoje dzieci, wiele z nas urodziło przed
czasem i ba
> rdzo bało się o zdrowie/życie dzieci...i może dlatego tak
dziewczyny piszą

Wiesz jak wyciagneli moja corcie to widzialm jak w nia walili
piesciami i walczyli zeby zyla ,zeby oddychala a ona nie
chciala,widzialam pozniej rure wystajaca z jej malenkiej buzki ktora
za nia oddychala.Dostala 1 punkt i zawiezli ja na OIOM.......
modlilam sie do Boga zeby pozwolil jej mnie poznac i zeby pozwolil
mi byc jej matka.Dostalam ja w prezencie.....dostalam ich oboje w
prezencie za to co przeszlam w zyciu.Sa moja nagroda za wszystkie
cierpienia i ponizenia jakich doznalam.Sa jedynym co mam
wartosciowego w moim parszywym zyciu.
I kocham moje dzieci nad zycie .......oddalabym je za nie bez
wachania......ale czasem jestem zla ze ciagle placze,przeciez jest
najedzona ,wykapana,przebrana,zdrowa, lulam ja a ona sie drze i ma
kaprys na to czy tamto a mnie po prostu skreca w srodku ze o tej
porze a ja przeciez wczoraj tez nie spalam.Wrrrrrrrrr.....tyle ze ja
to wszystko zostawiam w srodku i umiem sobie z tym poradzic ale nie
kazdy jest taki twardy jak ja.......niektorzy sobie z tym nie radza
i potrzebuja kopa,wsparcia nie kpiny....

[hannamay]

netta5 --

kazdy sie boryka z trudnosciami macierzynstwa - KAZDY - nei jest to swiat
idealny, utopia. i ja rozumiem wywnetrzanie sie tutaj, sama to robilam i robie i
mam wsparcie wq chwili kiedy nikt nie jest w stanie mnie zrozumiec. ale mowienie
o tym ze jetsem zmeczona, ze chce uciec gdzie pieprz rosnie, zatrzasnac dzwi i
nie wracac - jest ok! nie jest ok fantazjowanie - czeste- o uduszeniu,
potrzasanie dziecmi w tym wieku, agresyne wkladanie smoczka itd .. daj spokoj z
tym unormalizowaniem cyprysowej zachowania i ze ktos sugerowal policje itd ..
jesli cos sie dzieje za dzwiami sasiada, slychac krzyki torturowanego dziecka w
imie spokoju ducha, wlozysz sobie zatyczki do uszu?

popatrz jak cyprysowa odpowiedziala na pomoc varmicell i jak skomentowala moja
odpowiedz .. uff .. to nei bylo takie strrasszne tak sobie tylko potrzepala
maluszkiem .. a droga do czynu jest dluga i w gruncie rzeczy na dlugo przed
zapala jej sie czerwone swiatlo .. tylko co bedzie kiedy dzuieci beda chore,
zabkowac bda, beda naprawde markotne do potegi ..d o tego akurat nikogo z
bliskich nie bedzie w okolicy??? wyobraz sobie ...


ja jej nie potepiam, ale potepiam zachowanie i to ze nei wyciaga zadnych
wnioskow a inni jej tutaj bija brawo bo jak dzielna i odwazna sie stala .. toz
to absurd!

ja mam 3 dzieic, nie jestem idealna matka, ale szukam zawsze rozwiazania i
przyjmuje pomoc .. jestem sama z dala o tysiace km od rodziny wszelkiej i
bliskich .. moje dzieci nei sa idealami i kazdy dzien koncze straszliwie
zmeczona. nie p[rzyszlo by mi do glowy nawet przez sek aby zrobic komukolwiek
jakakolwiek przykrosc a tym bardziej pozbawic je zycia - wyrzucic przez okno,
udusic o czym tutaj sie mowi ..

[hannamay]

wspaniale, bijmy brawo bo ktos sie przyznal do potrzasania dziecmi w wieku 3
mcy, do stosowania przemocy w imie zmeczenia .. mozna sie rozgrzeszac i
sugerowac ze to normalka ze niemal kazda matka sie tak czuje .. bravo bravo
brawo .. jakze odwazna matka ta cyprysowa potrafi sie dzielic otwarcie swoimi
emocjami .. huraa .. wybaczcie troche ironiczne stwierdzenia .. ale to jest
jakies chore .. chcecie sugerowac ze jetsxz ok kiedy sie trzepie malenstwem tak
niewinnym, chcecie sugerowac ze ma podstawy czuc "czesto" ze udusi swoje dzieci
.. ze to takie sobei fantazjowanie ..

moim zdaniem to chore jest! nie zgadzam sie z tym ze wiekszosc matek tak czuje,
ABSOLUTNIE! obok takiego zachowania nikt nei powinnien przejsc obok, a jesli
odwazna cyprysowa napisala taki post z naprawde poczucia ze potrzebuje wsparcie
i pomocy, to nich sie ustosunkuje jak z tej pomocy ktora wiele zaoferowalo
skorzysta. latwo pisac jak sie jest w strasznym nastroju, zmeczona itd .. ale
jesli sprawy zachodza za daleko, czlowik sie staje agresywny, nalezy
jednoznacznie poddac sie jakiemukolwiek leczeniu i zadbac o to aby zawsze ktos
dorosly byl obok. moim zdaniem tak rozgrzeszajac, twierdzac ze to normalka,
przyczyniamy sie do kolejnej tragedii .. i potem zdziwienie i smutek jak to sie
stalo.. jak to mozliwe ..

otoz mozliwe, i nazywajmy sprawy po imieniu, potrzasanie przez matke malym
dzieckiem to przemoc, czeste mysli o pragnieniu jego smierci - to juz choroba.
wymaga jednoznacznoe pomocy specjalisty a nie komentarza badziej lub mniej
doswiadczonej mamy z bardziej lub mniej wrazliwym sercem i dusza!

[tutuna]

Uwielbiam takie Matki głuPolki... To te potwory, które bez zmrużenia okiem
ukamienują innych...

[akado]

Idź do lekarza-psychiatry, masz Depresję na 100%. Ja miałam po pierwszym
dziecku, czułam się identycznie jak Ty, naprawdę IDENTYCZNIE - i też myślałam o
rozwodzie i ucieczce z kraju nawet!
Z tym, że miałam tylko jedno dziecko a nie bliźniaki, ale to co napisałaś to są
dokładnie moje odczucia z tamtego okresu. Było kosz-mar-nie!!
Jak dziecko miało 3 miesiące to ja poszłam wreszcie do lekarza, najpierw do
psychologa (nie pomógł mi) a potem więc poszłam do lekarza -psychiatry.
Psychiatra może przepisać leki a psycholog nie. Brałam 1 lek przez 6 miesięcy (1
tabletka dziennie) i co dziwne już od 2 dnia brania leku czułam się dużo dużo
lepiej!!! (a niby zaczynają działać po 14 dniach takie antydepresanty). Wyszłam
z tego ale potem też musiałam zmienić moje myślenie co do całej sytuacji czyli
ZAAKCEPTOWAĆ moje dziecko i pokochać je.
Myślę że Ty nie byłaś gotowa jeszcze na macierzyństwo (ja nie byłam gotowa,
"wpadłam" nieplanowo, całą ciążę ryczałam że nie chcę dziecka i że świat mi się
zawalił).

do hannamay

[netty5]

hannamay z tego co piszesz wnioskuje ze obracam sie w zdegradowanym
towarzystwie i mam zdegradowana rodzine i wogole sama jestem
degeneratka jak cyprysowa czy akado ktora tez miala "mysliktorychnie
powinnamiec" .
Tak mi przyszlo do glowy -nie wiem czy na miejscu ale jakos mi sie
tak nasunelo ze -" niech pierwszy rzuci kamieniem ten kto nie ma nic
na sumieniu"

[hannamay]

nie uwazam ze obracasz sie czy pochodzisz czy cokolwiek innego .. nie wybiegam
tak daleko .. wiem ze ja osobiscie nie podpisuje sie pod unormalizowaniem
zachowan tak straszliwych! widocznie nie naleze do wiekszosci mam ... i nie
chce nalezec!

wiesz moja corka miala 26 mcy jak urodzily sie blizniaki, bylam sama z dala od
rodziny z mezem zapracowanym, mialam naprawde przerozne mysli ale nigdy
przenigdy aby pozbawic zycia moje dzieci!!! kiedy mala maya plakala non stop
niemal przez 3 mcy, a ola chodzila uwieszona przy nodze, mialam ochote wyjsc i
nie wracac juz nigdy, byl to trudny czas ponad WSZYSTKO!

[netty5]

wiem ze ja osobiscie nie podpisuje sie pod unormalizowaniem
> zachowan tak straszliwych! widocznie nie naleze do wiekszosci
mam ... i nie
> chce nalezec!
I dobrze,nawet bardzo dobrze ze nie chcesz .I nikt ci sie nie kaze
podpisywac .Pociesza fakt ze sa takie mamuski ktore nie daja sie
zwariowac i maja anielska cierpliwosc.Zazdroszcze.Wiesz powiem
szczerze ze walcze z pewnym odruchem -wyniesionym z dziecinstwa.Mam
nadzieje ze nie naskoczycie teraz na mnie.Bylam bita czesto gesto za
np. odruch radosci i wparowanie z brudnymi butami do domu bo
chcialam mamie dac kwiatki z ogrodu.I lapie sie na tym ze jak mala
czy maly cos straci,zrzuci,nabrudzi czy cos z innych przypadlosci
wystepujacych u rocznych dzieci to ja podnosze reke do klapsa albo
zeby uderzyc po lapkach.To jest odruch.Nie robie tego bo przysieglam
sobie ze moje dzieci nie beda bite.To sa dzieci i maja prawo do
pewnych zbrodni.Ja tez broilam i to tęgo w ramach buntu na ciezka
reke.Nie poddalam sie kieratowi i za to mi sie zebralo.I co? Mam
oddac dzieci bo podnosze ta reke do bicia? Czy teraz mi sie dostanie
bo jestem "zla matka" -nigdy ich nie uderzylam mimo wszystko .

[hannamay]

nikt nie jest idealny, fakt faktem. i nie gderajmy a ja podnioslam glos to zla
jestem, a ja wypalilam pol papierosa to zla jestem, a ja to czy tamto ..

wiem ze nie jest ok to co pisze cyprysowa .. i tyle .. czy jest zla czy dobra
matka niech sama oceni. ja oceniam to co sie juz wydarzylo i co w jej glowie
czesto sie przewija i to mnie obchodzi poki co .. jesli chcesz o sobie pogadac
netty to zalozmy nowy watek .. fajnie bedzie w nowej atmosferze pogadac o tym co
sie wynioslo z dziecinstwa i jaki to ma wplyw na nasze dalsze zycuie ..

bardzo sobie do serca bierzesz prewne rzeczy i uogolniasz .. ja juz kilkakrotnie
przechodzilam takie watki - odwieczny ktory mam wciaz swiezo w pamieci - o
stosowaniu specyficznej metody usypiania .. koty na mnie wieszano bo kazdy do
serca sobie bral i zadawal to samo pytanie bez czytania dalszej czesci ..
chcesz pogadac o sobei nei ma sprawy - ale zadajesz mi pytania typu - to znaczy
ze pochcodze z patologicznej rodziny, to znaczy ze jestem zla matak .. nie znam
ciebie .. nie pisze nawet o tobie, nei zastanawiam sie bo mam dwie godz swobody
poki dzieci spia i chce ja jakos wykorzystac ..a ze ze strachem czytalam post
cyprysowej i szczerze z calego serca chce odpowiedziec .. i przekonac ze nie
jest ok takie zachowanie wg dzieci i naprawde musi o siebie zadbac aby dzieci
nie przyplacily za jej neiszczescie. tyle tylko!

[netty5]

i przekonac ze nie
> jest ok takie zachowanie wg dzieci i naprawde musi o siebie zadbac
nie niejest ok takie zachowanie i dlatego musimy jej poradzic jak ma
z tym walczyc

ale zadajesz mi pytania typu - to znaczy
> ze pochcodze z patologicznej rodziny, to znaczy ze jestem zla
matak ..
chodzilo o to ze nie tylko cyprysowa ma "te nie dobre odruchy" a
spotykam sie z tym i wsrod moich znajomych i w mojej rodzinie.Wiec
problem jest jak widac dosc czesty co nie oznacza ze jest to
normalne

> bardzo sobie do serca bierzesz prewne rzeczy i uogolniasz ..

staralam sie tego nie robic ale jak widac nie wyszlo mi...juz taka
sercowa jestem....

> netty to zalozmy nowy watek .. fajnie bedzie w nowej atmosferze
pogadac o tym c
> o
> sie wynioslo z dziecinstwa i jaki to ma wplyw na nasze dalsze
zycuie ..

moze lepiej nie, przynajmniej w moim przypadku bo pewnie
rozpisalabym sie i rozwodzila jak to mi bylo zle i czego to mi nie
zabraklo itd. a nikomu to nie potrzebne mi tez.Przyjelam postawe
ze "dobrze jest" a co bylo to bylo i juz.Staram sie do tego nie
wracac chociaz czasem samo wychodzi.....


> nikt nie jest idealny, fakt faktem.

świeta prawda...

tu masz link

[grzalka]

do mojego wątku, który założyłam będąc w podobnym stanie ducha (tak na marginesie- też jestem służba zdrowia )

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=574&w=24670048&a=24670048
wcale nie jesteś sama z takimi dołami, a niestety wśród matek bliźniąt jest chyba procentowo więcej nawiedzonych, niż wśród matek singli- w razie czego pisz na priv

netty

[jummymami]

nie czytasz dokladnie co hanna pisze no i wten sposob ciezko ci
jest ja zrozumiec.
Ja po przeczytaniu postu cyprysowej przerazona bylam niesamowicie i
jak odpisala ze dzieci zyja to mi ulzylo, ale nadal mysle o tyc
malenstach, wlasnie ile krzywdy spotka ich jeszcze jak ona nie
zaczerpi pomocy ???
trzasanie malymi 3 miesiecznymi maluchami a danie klapsa starszakowi
to roznica nie sadzisz?

[mamaigiiemilki]

hmmm, czyżby potrząsanie dzieckiem u "pojedyńczych" mam było normą?

każda z kobiet ma prawo do gorszego dnia, każda ma prawo mieć dosyć i być
wyczerpaną- i tutaj nikt, żadna z dziewczyn na forum na pewno niczego złego nie
powie;
ale znęcanie się nad dzieckiem to już jest coś innego- wg mnie...

przeczytalam

[netty5]

Przeczytalam dokladnie ale wychodzi na to ze odebralam go inaczej
niz wiekszosc.Mnie jej post nie przerazil tylko zasmucil.
Nie niejest normą potrzasanie dzieckiem i jak dobrze pamietam nie
zrobila tego tylko przemknela jej tak mysl ktora zdusila w sobie.
Rozmawiajac z innymi mamami czesto slysze jak opowiadajac mowia
ze "no myslalam ze udusze" albo " no zabije normalnie".I co? Sa
zlymi matkami ,psychopatkami? Nie bo je znam i wiem ze dbaja o
dzieci.Cyprysowa napisala z dramatyzmem ale po prostu musiala
wyrzucic z siebie i sie pozalic.Teraz pewnie sama zaluje ze tak to
wyszlo niz w rzeczywisosci a wydaje mi sie ze to wy wyolbrzymiacie
troszke.Cyprysowa juz probowala juz sprostowac ale wy nie sluchacie.

[hannamay]

netty --

daj juz spokoj, dalsza dyskusja naprawde staje sie plaska .. ( juz slysze to
dalsze pytanie - to znaczy ze jaj jestem plaska? .. nei nei jestes!) ..my o
niebie, ty o chlebie .. nie wiem kto jest, kto nei zla matka, psychopatka .. nie
chce nawet wiedziec ..i nie zastanawiam sie nad tym .. ja wylacznie odnosze sie
do konkretnej osoby i sytuacji i tyle! czytam uwaznie i autorka nie tak .. ot
pomyslala sobie glupiutko o czyms .. to konkretna sprawa i jesli nie zauwazylas
ze wydarzyla sie i to kilkakrotnie w ciagu zycia takich amlych istot to niestety
ale nie do konca czujesz o czym ja tutaj mowie. troche lakonicznie traktujesz
sprawe. mniejsza o to .. powiedzialam co mialam powiedziec i tyle.

i wiecie co jeszcze przyszlo mi do glowy ze czasmai dobrze ze nie odkrylam tego
forum kiedy bylam mama zagubiona, oszolomiona, zmeczona i bez doswiadczenia ..
strasznie tutaj mozna sie "uniewrazliwic" .. mozna sie tak latwo rozgrzeszyc -
ach coz normalka, tak ine mamy tez robia i czuja .. dziecko nie moze nas
terroryzowac itrd .. odnosze to nie tylko do tego problemu poruszanego tutaj i
teraz ale i innych ..

poowdzenia i lepszego Nowego Roku!

[mamaigiiemilki]

zrobiła:cytat
Doszło już do tego,że zaczęłam agresywnie zachowywać się w stosunku do
dzieci-kilkukrotnie potrząsnełam, wepchałam na siłę smoczek,

[badziul]

Doszło już do tego,że
> zaczęłam agresywnie zachowywać się w stosunku do dzieci-kilkukrotnie
> potrząsnełam, wepchałam na siłę smoczek, często mam ochotę żeby je
> udusić

może ja źle rozumiem powyższy cytat, ale czy można to nazwać "złym dniem"?? i
kiedy matka przyznaje się sama, że jest agresywna to te z nas, którym włos się
jeży na głowie - wyolbrzymiają sytuację??
mam 2,5 letnie bliźnięta dla których zrezygnowałam ze wszystkiego - dlaczego je
mam za to winą obarczać??

[agisek]

Cyprysowa,
cokolwiek zrobiłaś i cokolwiek pomyślałaś, nie sądzę, żeby cokolwiek pomogło Ci
czytanie Ci cudownych rad i ocen na tym forum, do którego się zresztą skutecznie
zniechęciłam. Ze swojej strony chciałabym Ci polecić jeszcze stronę:
www.zobacz-uslysz-powiedz.pl/
oraz dwie książki:
"Płaczące niemowlę" Sheili Kitzinger (tam jest rozdział o złości i agresji)
oraz
"Karuzela macierzyństwa" Harriet Lerner - tam jest rewelacyjny rozdział:
"Wyrodne matki", a zresztą nie tylko ten.

[anna_sla]

dziewczyny to jest przerażające co tu wypisujecie. Bardziej niż to co pisze
autorka wątku. Jak gniazdo os!

Ja czułam się dokładnie tak samo jak ona, ale przy jednym dziecku. Tak samo
kilka razy potrząsnęłam dzieckiem i wsadziłam nerwowo smoczek, nie jestem z tego
dumna, ale dziecko nie było bite. Miałam depresję poporodową i byłam z tym sama,
bez koleżanek, bez wsparcia męża ani rodziny, rodzina wręcz dostarczała mi
dodatkowo powodów do złego samopoczucia. Byłam udręczona, zmęczona, chodziłam po
ścianach przez pierwsze pół roku i myśli, że ją uduszę. Takie myśli to nie
groźba, że coś się zrobi, to takie gadanie bez sensowne jak podwórkowa łacina,
no ale przecież Wy o tym nie wiecie, bo jesteście święte... Jakby mi ktoś wtedy
powiedział, abym oddała dziecko to dostałby ode mnie w gębę. Jak można tak mówić!

Dla cyprysowej to pierwsze dzieci i w dodatku dwoje i jak widać wiele rzeczy
poszło nie tak. Nie była przygotowana, ale chyba nie każdy jest, co? To minie,
ale potrwa kilka miesięcy i przede wszystkim to ona potrzebuje wsparcia, pomocy
i rad a nie darcia mordy..

Polecam Waszym świętościom lekturę czym jest depresja i jakie może być w
skutkach takie gadanie jakie tu uskuteczniacie, żeby nie było potem, że
dziewczyna rzuci sie z mostu a Wy dopiero oprzytomniejecie! Na jednym z forum
właśnie miała miejsce taka sytuacja, więc piszę to ku przestrodze..

[jummymami]

anna_sla czytam twoj post i wiesz juz mi sie go wcale do konca
czytac nie chce tych glupot !!!!!!!
wiekszosci chodzi o to ze jezeli wystepuje takie zachowamie i mysli
u cyprysowej czy tez innej matki to jest oznaka depresji i trzeba
zaciagnac pomoc !!!! nikt jej tu krzywdy nie robi !!!! a ty i netty
ja bronicie zapominajac o maluszkach , ach szkoda slow bo wy i tak
przystaniecie przy swoim !!!!

[mamaigiiemilki]

też mi się wydaje, że dyskusję trzeba zakończyć, bo niektóre mają problemy z
czytaniem ze zrozumieniem...
my twierdzimy, że dziewczyna może mieć depresję i trzeba coś z tym zrobić a dwie
osoby tego nie potrafią odczytać...

Cyprysowa ...Kochana

[pszczolaasia]

zgodnie z rada niektorych kolezanek czytajac to wszystko na twoim miejscu, poszlabym dzis na policje albo inne stosowne wladze powiedziala ze jestes nawiedzona, rabnieta, masz zle mysli, wepchnelas dziecku silniej smoczek i je potrzasnelas. niech cos ci zrobia. najlepiej zamkna- popros o tymczasowy areszt najlepiej 24 godziny- najwyzej sie wyspisz. zobaczymy co Ci powiedza. moim zdaniem- bede to powtarzac- jestes przyqrwiscie zmeczona i masz depresje. mozesz sobie sama z nia poradzic mozesz isc po pomoc. tak czy siak dziewczyno powodzenia!!!! jak chcesz mozesz napisac na priva. uwazam ze nie ma to jak sie wygadac..czasem robi to jak najlepsza terapia moj adres [e-mail]
uwierz mi- to minie! wierze zes nie patologia skonczona szczesliwego Nowego Roku dla wszystkich Was.

[netty5]

mamaigiiemilki napisała:

> też mi się wydaje, że dyskusję trzeba zakończyć, bo niektóre mają
problemy z
> czytaniem ze zrozumieniem...

Otoz wlasnie wpadlam zakonczyc dyskusje na ten temat i wypisuje sie
z tego niegoscinnego forum.

> my twierdzimy, że dziewczyna może mieć depresję i trzeba coś z tym
zrobić a dwi
> e
> osoby tego nie potrafią odczytać...

Wlasnie o tym pisalam wczesniej ze to baby blues i dziewczyna
potrzebuuje pomocy ale widze ze to nie ja mam problem z czytaniem ze
zrozumieniem.I suma sumarum wyszlo na to ze jestem potworem.Ale to
wasz osad ktory po tym wszystkim malo mnie obchodzi bo widze ze
swietosci zapatrzone w siebie wszytko wiedzace najlepiej.Kocham moje
dzieci nad zycie co nie znaczy ze za kazdym razem jak sie dra cala
noc mam sie anielsko usmiechac i udawac ze kocham ten wrzask.Tez
jestem zmeczona tymbardziej ze jestem samotna matka.I wiem o czym
pisze cyprysowa.To tyle .
Dziekije za uwage i krotka goscine na tym forum.Zagladalam tu jak
bylam w ciazy i widze ze atmosfera wcale sie nie poprawila.

Zycze wszystkim dzieciom i mamuskom wszystkiego co najlepsze w nowym
roku a przede wszsytkim milosci ,cierpliwosci,odpoczynku i
duuuuuzoooo zdrowka.

ZEGNAM

netty masz@ n/t.

[pszczolaasia]

[anna_sla]

taka ostra krytyka jaką tu uskutecznianie ma bardzo niszczycielską moc. Opowiem
Ci tą historię o któej wspomniałam. Dziewczyna napisała podobny post jak
cyprysowa (ale jedno dziecko), krótszy zawierający mniej szczegółów. Dziewczyny
na forum naskoczyły na nią, zjechały ją podobnie jak większość z Was w tym
wątku. 4 czy 5 dni później mąż jej napisał na forum, że dziewczyna zaginęła,
wszyscy jej szukają. A potem 2 dni później napisał, że znaleźli ją, odebrała
sobie życie... depresja to delikatna choroba i nie możesz wykrzyczeć komuś
takiemu "kobieto idź się lecz", to jest mechanizm tak skomplikowany, że ten co
tego nie przeszedł nie wie o czym mowa..

[netty5]

CYPRYSOWA napisz do mnie prosze chcialabym cie zaprosic na moje
forum blizniacze .Tam nie celujemy palcem w nikogo a naprawde
wspieramy sie nawzajem.Jestesmy zgrana paczka i serdecznie cie
zapraszamy.
[e-mail]

[blizniaki14]

Napiszę ci podobnie jak już pisała tusia21 (my się razem wspieramy od czasów
ciąży i tu na forum się poznałyśmy!), wszystko szybko mija, dzieci rosną w
mgnieniu oka, to co dziś wydaje ci się niemożliwe już jutro może takie nie być.
Nie poddawaj się, przytłoczył cię po prostu nadmiar obowiązków, ja mam trójkę i
tylko męża do pomocy, rodzinę i znajomych bardzo daleko. też mam kiepskie dni,
złe myśli, jak każdy z nas, ale to mija mija mija... a życie trwa nadal
nie wiem jak długo, byliście tylko we dwoje, bo przestawienie się po dłuższym
czasie we dwójkę na macierzyństwo i to podwójne też może być trudne
trzymaj się , pomyślę dziś o tobie ciepło i na ten nowy Rok życzę ci dużo
pomyślności

ja lubię pisać, jak masz czas, nie ma problemu pisz [e-mail]
pozdrawiam

do anna-sla

[ma2ma]

anna_sla napisała:

> taka ostra krytyka jaką tu uskutecznianie ma bardzo niszczycielską
moc. Opowiem
> Ci tą historię o któej wspomniałam. Dziewczyna napisała podobny
post jak
> cyprysowa (ale jedno dziecko), krótszy zawierający mniej
szczegółów. Dziewczyny
> na forum naskoczyły na nią, zjechały ją podobnie jak większość z
Was w tym
> wątku. 4 czy 5 dni później mąż jej napisał na forum, że dziewczyna
zaginęła,
> wszyscy jej szukają. A potem 2 dni później napisał, że znaleźli
ją, odebrała
> sobie życie... depresja to delikatna choroba i nie możesz
wykrzyczeć komuś
> takiemu "kobieto idź się lecz", to jest mechanizm tak
skomplikowany, że ten co
> tego nie przeszedł nie wie o czym mowa


depresja to napewno bardzo ciezka choroba i temu kto jej nie mial
trudno sobie ja wypbrazic i trudno cos radzic, kazda z nas ma gorsze
i lepsze dni...ale trzeba dac sobie tez pomoc i nie dac sie
zbalamucic radom niektorych forumowiczek jak anna_sla...podejrzewam
o kim piszesz...to nie prawda, ze dziewczyny "Dziewczyny
> na forum naskoczyły na nią, zjechały ją podobnie jak większość z
Was w tym
> wątku."...nie pisz nieprawdy...wtedy dziewczyny probowaly pomoc
konkretnie, podajac namiary na lekarzy specjalistow..a;e niestety
bylo juz za pozno

dla A.*
_________________________
Dawid i Daniel 12.10.2007

[anna_sla]

nie o tym przypadku piszę, bo tu pojawiły się również zdjęcia i nagłośnienie
sprawy na naszej-klasie. Też to znam..

[di.da]

wlasnie dlatego to forum powinno byc ukryte albo mamy piszace, ktore
chca sie dzielic tak intymnymi odczuciami powinny sie zastanowic,
zanim cos napisza. mowie to rowniez o sobie, bo pamietam tez moja
syt, gdy pozwolilam sobie sie uzewnetrznic i reakcje potem.

kazda z nas uwaza sie za dobra matke (ja na przyklad nie ale to
wyjatek) i mysli, ze robi najlepeij. dla jednej klaps to przemoc
fizyczna, dla drugiej - tzw. przywrocenie dziecia do pionu. choc nie
ukrywam, ze klaps to wyraz bezsilnosci przynajmniej u mnie.

ja osobiscie nie wierze, NIE WIERZE ze sa matki, rowniez na tym
forum, ktore sie nie zdenerwowaly na wlasne dziecko a co za tym
idzie czy daly klapa, czy anwet krzyknely tylko, o mocniejszym
zlapaniu nie wspomne.

nie uwierze i tyle

kiedy ja bylam w ciazy i pisalam na tym forum, nie bylo takich syt
jakie sa teraz. nie wiem czy to im mlodsze laski - matki, tym
wieksze zadymiary czy to moze taki przypadek...

ja zycze wszystkim mamom, ktore maja problemy, sa sfrustrowane czy
nawet czasem czuja sie bezsilne, duzo sily i wytrwalosci.
w koncu przyjdzie taki czas, gdy dzieci beda duze i klopoty beda inne

[hannamay]

nie zgadzam sie z toba di.da .. po pierwsze kazde forum zamkniete staje sie
albo wymarle albo kolkiem wzajemnej adoracji. wiesz kazdy ma prawo wypowiedziec
sie w sprawie ktora nurtuje lub drazni lub bawi .. ja mam bardzo konkretne
podejscie do paru spraw i nie moge milczec jesli czytam to forum i nie widziec
rzeczy ktore sa tragiczne dla mnei w mojej ocenie .. inne matki pewno tak samo
robia .. ja nie czesto sie wypowiadam ostatnio, moze czesto na niektore watki
ktore mnei zastanawiaja i gdzie wierze ze cos moge powiedziec szczerze i
poradzic. chyba sama wiesz zreszta .. w kazdej grupie jest ktos kto napisze cos
fajnego, optymistycznego, cos przecietnego bez zastanowienia i znajda sie takie
oszolomy czasami jak ja i takie ktore w bardziej dosadny spoosb sie chca
wypowiedziec. i co w tym zlego? mnie osobiscie bardzo irytyje kiedy ktos nie
czyta do konca a kazee zdanie utozsamia z soba .. jesli powiem ze A jest czarne,
to osoba nastepnei pisze ..a to znaczy ze JA jestem czarna?! przyklad .. to jest
najbardziej irytujace i to jak czasmi nie czytamy do konca faktow .. pamietasz
zapewne watek z metoda usypiania .. kazdy ma prawo miec swoje metody wychowania
i jelsi wierzy w ich skutecznosc., dlaczego ma sie nei wypowiedziec.

ja nie sadze ze ta konkretna dyskusja miala jakikolwiek charakter negatywny,
kazda z nas tutaj jednostronnie chciala przekonac cyprysowa do podjecia kuracji
jakiejkolwiek aby uratowac siebie od wiekszej jeszzce depresji i oszczedzic
maluszki. juz dosc jest tych tragicznych spraw kiedy matka robi w bezsilnosci to
czy tamto. ja osobiscie bedac w skorze cyprysowej, chcialabym poczytac taki
watek i takie porady i konkrety a nie tylko .. normalka, kazda z nas tak czuje
.. itd.

byly i slowa motywacji, i slowa otuchy i slowa rozpaczy na mysl o przeszlosci i
to sie liczy. nawet ktos zaproponowal pomoc praktyczna w chwili bezsilnosci. ale
wszystko skoncentrowalo sie na jednym - chca odebrac jej dzieci i tyle ...


i jeszce jedno .. czy kazda matka moze sie zdenerwowac na swoje dziecko .. pewno
i zapewne .. roznica jest w sposobie reakcji .. potrzasac kilkakrotnie dziecko 3
miesieczne a ukarac 3 letnego lobuza poprzez odeslanie do pokoju lub na laweczke
do przemyslen jak ja to nazwyam .. to zupelnei cos innego.

Wrzasniecie STOP kiedy 2 letnie przewraca wszystko a uderzenie 6 miesiecznego to
zupelnei dwie inne sprawy.

kazda matka ma prawo czuc sie bezsilna, ja co rusz, przemeczona, zdolowana, itd
..ma mozliwosci wszelkiego rodzaju ksztaltowac charaktery i uzywac calego
zestawu metod wychowawczych, ale nie ma zadna matka prawa do przemocy!

[mamaigiiemilki]

kurcze, ja to już nic nie rozumiem...jakie niegościnne forum?jakie wypisywanie
się?litości...

[cyprysowa30]

Jeszcze raz dzięki za wszystkie wypowiedzi.Miło przeczytać,że stan w
jakim byłam kilka dni temu w środku nocy zdarza się też innym
mamom.Humor mam zdecydowanie lepszy, opiekuję się moimi maluszkami
najlepiej jak potrafię, zaczynam opracowywać coraz lepsze metody
jednoczesnej ich obsługiŻyczę Wam wszystkim spełnienia marzeń w
2009 roku.

[thaures]

Swoje pierwsze dziecko urodziłam prawie 15 lat temu- oczekiwane i zaplanowane-
nikt nie mówił jeszcze o syndromie potrząsanego dziecka- a mnie się też raz
zdarzyło podnieść kolejny raz synka do karmienia i prawie wrzucić go spowrotem
do łóżeczka. Karmiąc go nocą ( te noce były dla mnie okropne) patrzyłam w inne
jasne okna i myślałam,że tam też inna , głupia ( czyli matka) się męczy. Sama
zachodziłam w głowę, jak ludzie mogą wydawać kasę na badania, leki by tylko
doczekać się potomstwa. Ja wtedy syna bym oddała i razem z nim wszystkie
pieniądze,żeby tylko ktoś go sobie zabrał. Wolałam sprzątać, gotować byle tylko
nic nie robić przy dziecku. W mężu miałam wsparcie, ale to niewiele
pomagało.Straszne i miałam wyrzuty sumienia- wtedy nikt nie mówił o depresji
poporodowej, kogokolwiek pytałam, to u każdego było super. Tylko, kuźwa, u mnie
nie. W synu się zakochałam jak już miał parę miesięcy.
Do tej pory jak widzę matkę z maleńkim dzieckiem, to gdy wszyscy się zachwycają
maluchem, ja myślę o matce jako o bidulce, he,he
Przez następne 5 lat bałam się zajść w ciążę, bał się i mój mąż ( wzór ojca),
ale chyba dojrzałam, bo było już , prawie, wszystko ok.
Teraz z perspektywy lat na pewno poszukałabym lekarza. Ten mój stracony czas ze
starszym synem miał potem odzwierciedlenie w moich relacjach z nim. Teraz jest
wszystko dobrze, ale mam niedosyt,że już wtedy nie szukałam pomocy.

[agga_28]

Rozumiem Cię, ja tez urodziłam po koszmarnej ciąży. Od samego
początku tzn. od 8 tc kiedy trafiłam do szpitala musiałam leżeć (co
prawda w domu) do ok. 18 tc, ale to dopiero był początek - leżenie w
domu i wymioty od rana do wieczora to nic do tego co przeszłam
później, w 28 tc trafiłam na patologie ciąży z cukrzycą na tzw.
ustalenie diety i już tam zostałam do końca. Okazało sie, że do tego
mam cholestaze- to był koszmar. 10 godzin kroplówki na dobe 5 w
dzień i 5 w nocy, gdzie sama musiałam kontrolować szybkość jej
spływania, więc z latarką w ręku by nie przeszkadzac innym spiącym
na sali czuwałam. Opuchnięte ręce, popękane żyły rąk i stóp bo tam
też miałam węflony, myślałam że już gorzej byc nie może i tak
dotrwałam do 40 tc gdzie zrobiono mi cesarke ze względu na wysokie
już wtedy ciśnienie. Okazało się, że jednak gorzej być może i było.
Po 5 dniach wróciliśmy do domu i wszystko co sobie wyobrazałam
runęło. Mała nie chciała wcale spać i płakała przez cały czas, mały
za to był grzeczny tylko nie chciał jeść- pokarmu mialam tyle co na
lekarstwo. Byłam tak zmęczona, że chodziłam po ścianach, później
doszła rehabilitacja syna do roku, a mała dalej nie spała tzn w
dzień 2 x po 15 minut, a w nocy jak zasypiała nad ranem o 4 to i tak
mały budził sie o 6 po całej nocy przespanej. Wychodzenie na dwór z
4 piętra koszmar- bariera psychiczna, która dopiero przemogłam kiedy
maluchy zaczęły same chodzić po schodach.Pamiętam, że mała pierwszą
całą noc przespała jak miała 16 miesięcy. Ja niestety nie miałam
wsparcia w rodzinie tzn takiego psychicznego czego mi do dzis
brakuje. Mąż pomagał w dzień po pracy i do dzis pomaga ale to mi nie
wystarczało i nie wystarcza. Kiedy maluchy miały prawie 2 lata
postanowiłam wracam do pracy, jaki to był szok dla całej rodziny -
wyrodna matka chce dzieci zostawic z opiekunką co i tak nie wyszło
wię dziećmi zajęły się babcie-niechętnie ale teraz juz sie
przyzwyczaiły. Powrót do pracy to najlepsza rzecz jaką zrobiłam!!!
Żałuję tylko jednego, że wtedy kiedy miały 3 czy 4 miesiące nie
poszłam do specjalisty. Teraz mają 2,5 roku i tamten okres bardzo
odbił sie na moim zdrowiu psychicznym i fizycznym. Do dziś zostało
mi coś takiego takie myśli - strach kiedy mam zostac z nimi sama w
domu jakiś lęk ze sobie nie poradzę nie potrafię tego wytłumaczyć.
Jeżli chodzi o zdrowie fizyczne to bardzo przytyłam ale pracuję nad
tym. Dziś jest lepiej pewnie dla tego, że wyszłam z domu (praca) nie
wiem co by było ze mną dalej gdybym siedziała w domu.
Moja rada idź do specjalisty!!!
Pozdrawiam i życzę wytrwałości
Aga

[cyprysowa30]

W przyszłym tygodniu pójdę do lekarza. U mnie, podobnie jak u Agga-
28 najgorszy jest strach przed zostaniem z dzieciakami samą. Zarówno
w dzień jak i w nocy.Gdy nadchodzi w nocy mój dyżur /od 12-4 lub od
4-8/ to robię się nerwowa, jestem niemiła dla męża, mam ochotę
ryczeć i wyżreć całą zawartość lodówki. Zamiast schudnąć po porodzie
to wchłaniam jedzenie jak głupia, ważę tyle co bezpośrednio po
porodzie .Jestem wściekła na moich rodziców i teściową, że nie
przyjeżdżają na dyżury nocne, żebyśmy mogli choć trochę
odpocząć...wiem, to idiotyczne, bo to my zmajstrowaliśmy dzieci i to
nasz obowiązek,żeby się nimi zajmować. Gdybym rzeczywiście została z
maluchami sama na dłużej, wiem,że dałabym sobie radę, dlatego też
nie za bardzo rozumiem skąd ten lęk.Chyba jednak szwankują mi
neuroprzekaźniki...

hanamay

[di.da]

w meritum sprawy masz racje ale sama widzisz, do czego dochodzi, gdy
forum jest otwarte.
sa ludzie, ktorzy sie nudza i buszuja po forach, wypisuja bzdury na
tematy, o ktorych nie maja bladego pojecia. i tym samym mniej lub
bardziej swiadomie wyrzadzaja krzywde osobom, ktore potrzebuja
wsparcia, zrozumienia czy wygadania sie, a nie jakis durnych slow.

cyprysowa, i bardzo dobrze. 3mam kciuki za powodzenie

[miacasa]

Ja się bałam gdy nadchodziła noc, wszyscy domownicy szli spać bo rano do pracy
(mieszkaliśmy kilka miesięcy u teściów podczas prac wykończeniowych w naszym
domu) a ja bałam się próbować zasnąć bo jak tylko zapadałam w sen moja córka
natychmiast mnie budziła, co 20-25minut do samego rana, wspominam ten okres jako
najbardziej koszmarny w życiu i doskonale pamiętam tę torturę jaką był brak snu
i choć mieszkałam u rodziny męża to jednak nikt nie zająknął się, że zajmie się
dzieckiem godzinę a ja żebym się przespała. U ciebie jest dwoje dzieci do
obsługi więc twoje zmęczenie z pewnością przerasta to przez co przechodziłam.
nie złość się na mamę i teściową tylko jasno i precyzyjnie proś o pomoc, jeśli
trzeba przypomnij im jak się deklarowały z pomocą zanim urodziłaś. Z perspektywy
czasu uważam, że byłam głupia szarpiąc się sama ze swoim zmęczeniem (córka miała
zaburzenia neurologiczne i nie potrafiła zapadać w głębszą fazę snu).

[hannamay]

cyprysowa -

super ze wybierasz sie po pomoc do specjalisow .. nie warto walczyc z wiatrakami
w pojedynke ..

zawsze pytaj i pros o pomoc bez wzgedu na wszystko, to nie tak ze :" my
zmajstrowaliśmy dzieci i to nasz obowiązek,żeby się nimi zajmować'. zobaczysz ze
z biegiem czasu pomyslisz jaka ja bylam glupia walczac ze soba, ze swoim
zmeczeniem i wyczerpaniem, kosztem swojego zdrowia i spokoju. pros pytaj i
wymagaj zeby rodzina pomogla. jelsi im pozowlisz to zapewne uzyskasz w pewnej
czesci pomoc z ich strony.

co do samodzielnej opieki nad dziecmi, jesli masz traumatyczne wspomnienia -
dzieci plakalyy non stop, nie mialas jak sobie z nimi poradzic, itd .. to nic
dziwnego ze sie obawiasz jak podolasz .. ja mialam dlugi czas taka traume, jedno
aniol i az serce mi sie krajalo jak widzialam ja wciaz sama w lozeczku, drugia
non stop plakala, a trzecia nogi sie uczepila i za nic nie chciala sie soba
zajac. Minelo, a w duzej mierze pomogl mi wlaczony komputer i kamera ..
ktokolwiek byl pod reka, znajomi, rodzina, siostra .. zawsze kiedy mialam byc
sama a czulam ten dresszzcz jak sobie dam rade i do tej pory jak mam zly dzien,
jestem niespokojna i zdolowana wlaczam kamere to do mojego meza ktory siedzi non
stop w pracy przy kompie, to do siostry .. i widza nas i ja moge podejsc i
zamienic na sekund pare slowo .. i sama obecnosc ze jest ktos ze mna. oni pewno
nawet nie patrza co ja robie, ale sama swiadomosc duzo mi pomaga.

nie badz sama przede wszystkim kiedy swiat jest straszny i przerazajacy.
swiadomosc ze jest ktos obok, duzo mobilizuje naprawde!

[protozoa]

Jestem matka bliźniaków - uczniów klasy maturalnej. Zapewniam Cię, że blixniaki
to nie koniec świata, że nie tylko mozna wytrzymac, ale sprawiaja podwójna radość.
Grunt to dobra, wręcz perfekcyjna organizacja - naucz sie jej juz teraz, bo
przyda sie na wiele lat.
Nie doczytałam czy karmisz piersią, jeżeli tak to karm jak najdłuzej nie
słuchając komentarzy, że głodzisz dzieci. Karmienie piersią da Ci czas na sen (
nie trzeba przygotowywac posiłków). Karm równoczesnie - o połowę szybciej.
Proś o konkretna pomoc, ale pamiętaj, że są to Wasze dzieci. Popros teściowa o
przygotowanie obiadu, mamę o zrobienie zakupów, tate o spacer z blixniakami.
Jednak nikogo o nocne dyżury - tu podziel się z mężem mając świadomość, że i tak
Ty będziesz bardziej niedospana.
Staraj się, aby dzieci przebyway jak najwięcej na spacerach - bo i będą zdrowsze
i bardziej zahartowane i świeże powietrze sprawi, że będą lepiej spać.
Dzieci nie są z kruchej porcelany!!!!! Nie tak łatwo zrobic im krzywdę, ale
wyczuwaja agresję i złe humory. Twój zły humor=marudzenie dzieci.
Staraj się robiąc cokolwiek w domu jak najwięcej mówic do dzieci, pokazywać.
Nieważne czy obierasz marchewke czy smażysz jajecznicę. Włączaj spokojna muzykę
- na moje dzieci muzyka działała usypiająco.
Wygospodaruj godzinę dziennie tylko dla siebie! Wiem, ze to trudne, ale niech
mąż sie sprawdzi.
Twoje dzieci są trzymiesięczne, ale już dzis zastanów się jak zabezpieczyć dom
gdy zaczna chodzić, bo wtedy dopiero sie zacznie - będziesz musiała miec oczy
naokoło głowy ( schody, okna, kontakty, ostre krawędzie, drzwi, wszelka chemia).
Kąpiele - codziennie, kapie tata, wyciera mama a potem tego wytartego przejmuje
tata, a od taty znów mama do karmienia.
Bliźniaki zwykle choruja razem, ale nie zawsze zaczynaja w tym samym czasie.
Jeśli biora leki musisz uważać i to bardzo, żeby nie dac jednemu podwójnej
porcji. Wtedy warto ubierać dzieci inaczej albo wiżać im kokardke na rączce (
wiem co mówię jako mama jednojajowych).
I pamietaj - bliźniaki to podwójne szczęście. Nie miałabym nic przeciwko
wnukom-bliźniakom. .... bo mój mąż tez jest bliźniakiem.

[pszczolaasia]

lek jest stad ze beda razem ryczec i nie bedziesz wiedziala ktorego
ratowac/nakarmic/przytulic pierwszego. tak bylo ze mna w koncu powiedzialam
sobie samej ze musze sie przestac bac i zamiar wcielilam w czyn. w koncu to
tylko dzieci a nie az dzieci;-D i zyje i jest ok
Cyprysowa co u Ciebie? moje sa juz zdrowe ufff...spimy w nocy z 2 przerwami na
karmienie! SPIIIMYYYYYYY;D

do autorki watku

[tigerlily30]

>>W przyszłym tygodniu pójdę do lekarza. U mnie, podobnie jak u Agga-

28 najgorszy jest strach przed zostaniem z dzieciakami samą. <<

bardzo dobrze, wlasnie tak bym na Twoim miejscu zrobila. A jak
dzieci podrosna, bedzie lepiej pozdrawiam i trzymam za Ciebie
kciuki