do kopalni.diamentów i wszyst.pogromczyń teściowej

[paulina1206]

Witam! Wiem, że moja "wszechwiedząca" teściowa będzie się pakowała z brudnymi
butami w moje życie, poradźcie mi jak dać jej do zrozumienia, że nie chcę
żeby przyłaziła do mnie co godzina i że nie potrzebuję jej "cennych" rad (
np.takich: "posprzatasz sobie mieszkanie jak juz wrócisz z dzieckiem ze
szpitala,wtedy bedziesz miała dużo czasu, albo: jak urodzisz to bedziesz
mogla jesc wszystko i ogorki kiszone i kapuste kiszoną i smażone jedzenie,
żeby dziecko miało lepszy pokarm"... help

[ewa_no]

ja sprawę zwaliłam na męża. Powiedziałm, że wizyt "mamusi" w wogóle rodziny nie
życzę sobie co najmniej przez miesiąc po porodzie, że musimy sami nauczyć się
nowej sytuacji i wogóle. Mówiłam tak, żeby zrozumiał, że sam ma to powtórzyć
mamie. Z tym mam lepiej, że teściowa nie wpadnie z nienacka, bo mieszka podnad
100km od nas, ale z drugiej strony - jak już przyjedzie, to się szybko jej nie
pozbędę A wogóle to uzasadniłam to też tym, że osoby z zewnątrz mają inne
bakterie, że dziecko musi nabyć jakiejś odporności itp.
Szczerze mówiąc, teraz pod koniec ciąży jestem na tyle nerwowa, że
wytłumaczyłam mężowi, że jak dzwoni mamusia, to mnie nie ma, bo jak jej coś
szczerze "sypnę", to pół roku się nie odezwie chyba zrozumiała, bo przestała
wydzwaniać do nas do domu. Dla tego myślę, że narzucała się zaraz po prorodzie
nie będzie okrutne to jest, ale to jak z dziećmi - tam będzie granica, gdzie
się ją wytyczy. A najpierw trzeba trochę "powalczyć" o swoje

[kopalnia.diamentow]

no ładnie mnie tu podsumowałaś ))

powiem tak (znów elaborat) :

w szkole rodzenia bardzo fajna położna uczulała nas na to, że po
porodzie jesteśmy bardzo drażliwe. Nie ma co ukrywać - jest to dla
nas nowa sytuacja, jesteśmy obolałe i łatwo się denerwujemy. Część z
nas potrzebuje wtedy towarzystwa mamy, siostry, teściowej - żeby
poczuć się lepiej i spokojniej. Ale jeśli kogoś przez całą ciążę
denerwowały "dobre rady" tychże bliskich - to jest mało
prawdopodobne, że po porodzie to się zmieni. Położna ta, radziła
nam, żeby jeśli "mamusia" bardzo chce nam pomóc i być przydatna - to
proszę bardzo - "tu jest wór z praniem i jeśli mamusia byłaby tak
łaskawa...u siebie w domu"...to my chętnie

Ja nie jestem (czego często żałuję) tak stanowcza. Zawsze staram się
dyplomatycznie, żeby nie urazić, żeby każdy był zadowolony...
Moim problemem jest to - że obojętnie kto by mnie nie odwiedzał - ja
muszę być przygotowana. Muszę mieć posprzątane, nie moge latać w
piżamie, musze mieć herbatę, kawę, ciastka... Inaczej źle się czuję.
Nie traktuję swojej teściowej jak męża, a jest on jedyną osobą przy
której mogę wietrzyć pokaleczone brodawki latając nieuczesana w
majtkach z siatki.
Na długo przed porodem mówiłam mu, że chciałabym, żeby czas po
porodzie był dla nas. Nie chodziło mi o to, żeby zamknąć się przed
światem i nikogo nie przyjmować. Proszę bardzo - ale muszę wcześniej
się przygotować. Moi rodzice pod tym względem spisali się na medal.
Niestety moja teściowa, pomimo, że sama jej mówiłam, że sobie
poradzę - za punkt honoru postawiła sobie "a właśnie, że Ci pomogę!"
Najpierw przyjechała z mężem po nas do kliniki. Potem siedziała,
siedziała i siedziała - a ja krępowałam się karmić, rozebrać...i
jeszcze słuchałam "o teraz go przewiń", "o teraz nakarm", o czemu
nie masz kaftanika". Spoglądałam na męża z nadzieją, że jej
zaproponuje odwiezienie do domu...ale on nic...
Zrobiło się późno. Sytuacja była baaardzo napięta. Przyszła pora
kąpieli - to ona mi pokaże. Wszystko robiłam nie tak ! Stała nad
wanienką i palcem pokazywała - tu wytrzyj, tu dokładniej, tam umyj,
tu nie zmocz... A gadała takie głupoty - że jakby ją ta położna ze
szkoły rodzenia słyszała - to by ją w tej wanience utopiła...
Wtedy ja też nie wytrzymałam. Zostawiłam synka na rękach
poirytowanego jej radami męża i pobiegłam z płaczem do łazienki. Nic
mnie nie obchodziło. Siedziałam i wyłam ! Mój mąż dokończył kąpiel
po czym odwiózł ją do domu. Nie wiem co jej powiedział. Nie wiem jak
ona to komentowała. Ale od tego momentu, zawsze kiedy dzwoniła
stanowczo mówiłam, że nie potrzebuję pomocy przy dziecku - ale
zapraszam na kawę. Zrozumiała.

Nie zależy mi na tym, żeby ograniczyć jej dostęp do wnuka. Dbam o
poprawne stosunki (nie dlatego, że lubię - ale ze względu na męża).
Przecież to jego rodzice i ja tez bym nie chciała, żeby kłócił się z
moimi.

Wiem, że są też dziewczyny, które nie krępują się poprosić mamy czy
teściowej o pomoc w posprzątaniu domu, stosunki rodzinne są bardziej
intymne i naturalnie traktują np. wietrzenie brodawek po porodzie
przy najbliższej rodzinie. Nie ma w tym nic złego. Nie wiem czego to
jest kwestia - ale wiem, że trzeba zdać sobie sprawę z tego przed
porodem i ewentualnie się na to przygotować.

Dziwne jest też to, że ja z moją mamą mogłabym konie kraść i zawsze
byłyśmy bardzo blisko. Być może dlatego po porodzie - tak łatwo
rozpoznała moje potrzeby i starała się nie narzucać...
Być może dla tego pierwszych miesięcy z synkiem nie kojarzę jako
czasu nerwów czy wszystko ok, nieprzespanych nocy, napięcia... I nie
mówię, że to był piękny okres z perspektywy czasu. Ja to doceniałam
i doceniam w każdej chwili. W każdej chwili jestem wdzięczna za to
szczęście.

sory za elaborat (obiecuję już nie będę
k.d.

[paulina1206]

Wow. Czytałam z zapartym tchem i mam nadzieję, że u mnie też
wszystko się jakoś ułoży. Boję się, że moja " zmora" będzie się we
wszystko wtrącać, ale tak jak napisałaś, po porodzie pewnie będę
dość nerwowa i wtedy mogę dać jej do zrozumienia, że jej po prostu
nie potrzebuję i nie chcę. Wiem, że pomocy będę potrzebowała i wiem,
że chcę żeby to moja mama była wtedy ze mną, bo tak jak u Ciebie mam
z nią doskonały kontakt. Myślę, że mąż pomoże mi wychować teściową i
że ta zrozumie, że to moje dziecko i ona nie będzie miała wpływu na
jego wychowanie.

Dzięki za odpowiedzi - pozdrawiam! Trzymajcie się cieplutko )))

[siasiunia1]

Kopalnia - dzieki za taki eleborat bo w sumie uswiadomilam sobie jak
to może być i wezmę jak można się w takiej sytuacji zachowac
szczególnie ze z klasą jest załatwiona sprawa "nie pomagac przy
dziecku ale zapraszam na kawę". Super!
Pogromczynio Teściowych ))))

[dzagaa20]

ja też mam takie obawy .. ale o wiele bardziej uzasadnione od Waszych - my po
prostu mieszkamy z teściami (mojego meża rodzicami) i wiem, że teściowa będzie
się wpieprzać we wszystko ... Nie wzięłam jednak pod uwagę, że może siedzieć z
mężem u mnie w szppitalu - mam nadzieję, że będzie chociaż na tyle delikatna,
żeby zostawić nas choćby tam samych z dzieckiem... Wiem, że nie obędzie się bez
ostrego i przykrego dla niej wyznaczania granic - dla mnie też, bo nie umiem być
za bardzo asertywna i strasznie mi żal osób przy których akurat się asertywnie
zachowam ... No ale w końcu to moje dziecko, a ona już miała swój czas na
wychowanie swojej trójki... Mam nadzieję, że uda się to zrobić w miarę
bezboleśnie i szybko i że zajarzy, że to ja będę się opiekować moim dzieckiem i
uczyć opieki nad nim...