Na przekór wszystkiemu i tak mam dobry humor...

[arcus_sk]

Moja bliska osoba była jedną nogą na tamtym świecie - ale po tygodniu
odzyskała przytomność...
Jest zparaliżowana, nie potrafi mówić - ale żyje...
Nadal leży w szpitalu pod maszynami - ale ma wolę walki, chęć życia, bo tylko
to jest najważniejsze.
Chcieć żyć....

[to.ya]

Czy coś można pomóc?
Pozdrawiam życząc duzo słońca w oczach, duszy i w sercu:)

[Gość: r.k]

no to masz kupe szczescia bo moja bliska osoba nie miala tyle woli by
walczyc.....ale na przekór wszystkiemu i tak mam dobry humor pozdrawiam

[arcus_sk]

Minął 3 tydzień... Jest bardzo, bardzo źle... Po 18 dniach pobytu na OIOM-ie
chcieli go przenieść do hospicjum, gdyż stwierdzono, że szkoda pieniędzy na
przetrzymywanie takiego chorego na OIOM-ie. Z trudem udało się wywalczyć
miejsce na O. Wewnętrznym. A tam masakra - opieka do d..py brak podstawowego
sprzętu. Nie zawsze karmić, brakuje respiratorów, materaców odleżynowych... O
wszystko trzeba walczyć...
I co z tego, że przeżył... Co z tego że ma wolę walki... Jak wokół tyle
utrudnień...
Po trzech tygodniach dalej leży nieruchomy, sparaliżowany - rusza tylko
oczami... Codziennie trzeba go samemu karmić...
Najgorsze jest to, że wielu tzw. bliskich się odsunęło - powtarzają tylko, że
lepiej żeby nie przeżył, bo co to za życie w kalectwie...
I ta samotność, nieprzespane noce, pustka w ciemnej przestrzeni, nawet nie
zdąrzyliśmy o tylu sprawach pogadać...
Co będzie dalej? Żeby tylko można z nim jeszcze kiedykolwiek porozmawiać. Ale
jak na razie tylko patrzy, patrzy i leży nieruchomo, czasem też płacze...
Nie wiem, czy mam jeszcze dobry humor, jedyne z czego można się cieszyć, że
otrzymał on drugie życie, o które jednak trzeba codziennie walczyć, walczyć i
walczyć...
Dzięki za wsparcie. Najbardziej teraz potrzeba jakiegoś duchowego wsparcia - by
nie tracić sił, bo jest ich coraz mniej. Jescze wierzę, że będzie lepiej...

[Gość: ...]

Trzymaj się jak najdzielniej!!!Musisz trwać w najlepszych myślach - ta bliska
Ci osoba właśnie tego potrzebuje i tego za każdym razem jak Cię widzi u Ciebie
szuka - przekonania, że Ty wierzysz że będzie dobrze, to dodaje siły do walki o
życie!Twoja pogoda i wiara widoczna w oczach, ruchach, uśmiechu to doping dla
Tej Osoby do tego że warto, że nie wolno się poddawać. Tego właśnie u Ciebie i
innych bliskich szuka. Wiem, że czasem bywa bardzo trudno...bardzo...Ale jeśli
ten Ktoś jest dla Ciebie naprawdę bliski musisz wierzyć i pokazać mu że
wierzysz,a nawet masz pewność!Jeśli jest Ci ciężko, a napewno jest, to staraj
się jakoś odreagować, czasem nawet jest dobrze popłakać przy przyjaciołach,
innych bliskich...Ale Ten Ktoś musi widzieć Cię spokojnym, pełnym wiary to doda
Mu siły. Trzymam za Ciebie i za Bliskiego, będzie dobrze!!!!!Zdążysz jeszcze o
wszystkim pogadać!Trzymaj się!Uśmiechy i gorące pozdrowienia!

Arcus!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[to.ya]

Możesz dać jakiś namiar na siebie (na privie) - WAŻNE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Pozdrav!

[Gość: r.k]

dokladnie wiem co czujesz....najgorsze jest to czekanie...i te mysli...a ci co
mówia "bądz dzielna,usmiechaj sie na przekór wszystkiemu,bedzie dobrze...i
takie tam jeszcze glupoty" nie wiedza co mówia...bo nigdy nie bedzie juz tak
jak dawniej,bo "cos" wyrwalo ci dusze z samego srodka.a co do opieki -tez znam
dokladnie!to nie jest film pt."na dobre i na zle' czy inne badziewie...ode mnie
tez ludzie sie odsuneli..bo nie wiedzieli jak sie maja zachowac w takiej
sytuacji...przechodzili na druga strone ulicy,bezsensu to wszystko.
najwiecej mnie "wkurzalo" i dalej "wkurza" jak mówia : ale cie podziwiamy
jestes taka dzielna...bo ja niestety zostalam sama z dziecmi,pozdrawiam jutro
tez jest dzien pamietaj

[arcus_sk]

Po 21 dniach bez zmian, bez zmian...
Patrzysz w oczy bliskiego, który nie może nic powiedzieć... tylko płacze...
Najgorze jest to, że chory powinnien leżeć na O. Neurologicznym, a takiego nie
ma w tym szpitalu. Nie chcą go przewieźć to kliniki - bo nie ma wolnego
miejsca, bo za duże koszty transportu...
Żeby chociaż można było jeszcze raz porozmawiać - wystarczy jedno słowo...
Nie wiem, ale wydaje mi się, że lekarze spisali go już na straty...
Teraz tylko czekać...

to.ya! Wiadomość do Ciebie na poczcie "gazeta.pl"

Pozdr

Arcus- PILNE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[to.ya]

arcus_sk napisał:


> to.ya! Wiadomość do Ciebie na poczcie "gazeta.pl"

Zajrzyj do skrzynki, PROSZĘ!
Pozdrav!

[Gość: r.k]

a wiesz co zrobili w moim przypadku???dali mi do reki zdjęcie tomograficzne
glowy mojego męza i kazali jezdzic samemu po szpitalach moze by ktos gdzies
przyjął i zoperował.....szok....a tymczasem krwotok wyżerał mózg jak
kwas....ech dlugo by mówic kto tego nie przeżył nie jest w stanie zrozumiec
chocby chcial pozdrawiam...

[arcus_sk]

Gość portalu: r.k napisał(a):

> a wiesz co zrobili w moim przypadku???[...]

To co opisujesz jest nie do pomyślenia. W takich wypadkach chory powinien być
przetransportowany jak najszybciej do kliniki nawet helikopterem.
W moim wypadku lekarz proponował jedynie się modlić i modlić. I pewnie czekać
na cud... Dla mnie jest cudem, że chory żyje (jak na razie). Wierzę jednak, że
będzie lepiej... Musi być lepiej...

to.ya! Odpowiedź dla Ciebie na gazetowej skrzynce.

[Gość: r.k]

a jednak prawda.., a na dodatek byl jeszcze tzw."dlugi weekend" i duzoooooo
wolnego ,wreszcie go zoperowali,i tez mialam czekac na cud ale cud nie
nastapił...najgorsze sa noce...a rano trzeba wstac i udawac że chce sie
zyc...pozdrawiam

[Gość: r.k]

boje sie tylko ze kiedys to udawanie mi sie znudzi..

[arcus_sk]

Gość portalu: r.k napisał(a):

> boje sie tylko ze kiedys to udawanie mi sie znudzi..

Nie lepiej nie! Mogę sobie wyobraźić, że to trudne. Ale, ja w takiej sytuacji
idę w jakieś odludne miejsce i z całej siły krzyczę (aż niekiedy ochrypnę).
Albo czasami wybiegam z domu o wschodzie słońca i tak biegnę przed siebie bez
celu, tak długo aż ze zmęczenia padam na trawę i długą chwilę leżę i o niczym
nie myślę tylko patrzę w niebo...
Może to wydawać się czasem bez sensu, ale warto pomimo wszystkiego żyć!

Pozdr gorąco i życzę dużo sił, wiary w lepsze jutro!

[arcus_sk]

Coś jednak ruszyło!!! Chory wreszcie poruszył głową. Może to niewiele, ale to
jest jednak dowód, że będzie żył. Aż wszyscy lekarze się dziwią... Na to
wygląda, że będzie lepiej! Nie wiem może to wynik bardziej intensywnej
rehabilitacji?!
Jeszcze kilka dni temu nie wyglądało to tak ciekawie, ponieważ jedyny
rehabilitant na oddziale odszedł na urlop i nie było żadnego zastępstwa. Trzeba
było załatwiać na własną rękę (i na swój koszt!) nowego rehabilitanta.

pozdr

[to.ya]

Arcus!
Dane DOKŁADNE o Pacjencie potrzebuję!!!! (imię i nazwisko)
Pozdrav!
i GRATULACJE!!!!!!!!!!!!!!!!

[arcus_sk]

to.ya napisała:
> i GRATULACJE!!!!!!!!!!!!!!!!

To znaczy dlaczego? Proszę jaśniej.

Po tylu dniach walki odczuwam już potforne zmęczenie, które jednak rekompensuje
iskra nadziei na lepsze.
Całe moje życie się zmieniło! Mam nadzieję, że starczy sił do tej walki. A
jeszcze tyle trudności przede mną... Spróbuję się dzisiaj wyspać, może się uda.

[to.ya]

arcus_sk napisał:

> to.ya napisała:
> > i GRATULACJE!!!!!!!!!!!!!!!!
>
> To znaczy dlaczego? Proszę jaśniej.
Dlatego, że jak wyżej napisałeś zaczął reagować na świat.


> Po tylu dniach walki odczuwam już potforne zmęczenie, które jednak
rekompensuje
>
> iskra nadziei na lepsze.
> Całe moje życie się zmieniło! Mam nadzieję, że starczy sił do tej walki. A
> jeszcze tyle trudności przede mną... Spróbuję się dzisiaj wyspać, może się
uda.
Wierzę, że będzie dobrze, przykro mi, że jesteś z tym sam.
Podziwiam i 3mam kciuki.
ZAbieram się do działania, bo mam już wszystkie niezbędne info od Ciebie.

[arcus_sk]

A zapomniałem jeszcze dodać. Chory dzisiaj ma 49 urodziny. Dostał wielki kosz z
czerwonymi różami. Wzruszył się trochę, łzy spływały po jego polikach wielkie
jak groch...
Chyba jednak nie będę mógł spać tej nocy. Coraz mniej osób wierzy w to że
będzie on żył. Powtarzają tylko, że nic z niego nie będzie... Co z tego, że ma
jako taką opiekę rehabilitacyjną. Wydaje mi się, że to za mało, bo nie ma
neurologa na oddziale. Dlaczego wszyscy rezygnują i spisują go na straty,
przecież tak nie musi być... Ta głupia bezradność...

No i straciłem zupełnie nadzieję

[arcus_sk]

[arcus_sk]

Jutro minie już 4 tydzień. Stan chorego - niby przytomny, ale nadal
sparaliżowany obustronnie aż po szyję.
JUŻ WSZYSTKO JASNE! Nie będzie żadnej poprawy, będzie coraz gorzej, coraz
większy przykórcz mięśni. Powolne umieranie! Nawet nie będzie mógł już mówić! I
nie zdąrzyliśmy jednak pogadać. To już koniec! Patrzysz w jego oczy i tylko
widzisz jak potwornie cierpi. Może chciałby coś powiedzieć, może próbuje
walczyć, ale co z tego! Już wszystko przesądzone!!!
Po rozmowie z neurologiem (specjalistą) okazało się, że nawet przeniesienie
chorego do kliniki nic nie pomoże, że szkoda pieniędzy bo z takiego stanu już
się nie wychodzi.
"Śpieszcie się kochać ludzi, tak szybko odchodzą..." Ja nie zdąrzyłem...
Teraz tylko czekanie, czekanie, długie czekanie na śmierć. I coraz większe
cierpienie. A czy może być większe - patrzeć na bliską osobę, której jest coraz
mniej z każdym dniem.

Dzisiaj jestem umówiona na rozmowę

[to.ya]

- w Twojej sprawie. Może ejst nadzieja? niewiem, dopóki nie porozmawiam-
wierzę!!
Myślami jestem z Tobą, Arcus_sk i wspieram nimi jak mogę.
Wiem, że to mało, to niewiele, to nic.
Pozdrawiam serdecznie,
E.