Księżniczko !!!

[Gość: Ona_wie_kto]

Chyba nic nie napiszę. Na razie ginę w otchłani po omacku szukając chociaż brzytwy.
Widzę w tabunie myśli Twoją dłoń chwytającą mnie przed upadkiem w przepaść, chociaż to ona przed chwilą mnie pchnęła. Ale i ona powoli znika wraz z Tobą.
A to dopiero początek. Końca.

facet jest frustrat. i uzywa OPERY

[blq]

opery, takiej przegladarki.

macie typy, co to za zbłąkana dusza?

[yaa]

Opera nie opera, filharmonia nie filharmonia, balet nie balet. Trzeba pomóc
biedakowi i rzucić mu koło ratunkowe z kawałkiem sznurka do snopowiązałek, żeby
mógł wyleźć z przepaści na swoje. A ona niech przepada w odchłani bo w końcu
baba z wozu niedaleko pada od jabłoni.
Pozdrawiam
Yaa

[Gość: lidka]

Baba z wozu koniom lżej...to tak było.

[h8red]

Gość portalu: lidka napisał(a):

> Baba z wozu koniom lżej...to tak było.

Nie da rady... konie przecież poszły w las.

[zamek]

h8red napisał:

> Nie da rady... konie przecież poszły w las.
Za garami? Za lasami?

[h8red]

zamek napisał:

> Za garami? Za lasami?

Nieee. Kupić drabinę po ciemku.

[latajacy_rosomak]

> Nieee. Kupić drabinę po ciemku.

Ciemko to widzę.

[Gość: blq]

>
> Ciemko to widzę.
>

Historia żółtej ciemki... ciżemki?
Ciem, ćmów... ciapem, profesorze!

[zamek]

Kto ciem wojuje, od ciemienia ginie.

[h8red]

Gdzie ciemów sześć...

[mak_bis]

ciem ciemowi ciemienia nie wykole...

[wblodz41]

Gość portalu: lidka napisał(a):

> Baba z wozu koniom lżej...to tak było.

Murzyn zrobił swoje, murzyn może odejść...tak jest?

Yaandydatura :-) /nodoubt

[aard]

[aard]

Tak, to go pogrąża.

[ona_wie_kto]

Miłość to nie pluszowy miś,ani kwiaty.
To też nie diabeł rogaty,
ani miłość, kiedy jedno płacze, a drugie po nim skacze...
Miłość to żaden film w żadnym kinie, ani róże, ani całusy: małe, duże
Ale miłość - kiedy jedno spada w dół - drugie ciągnie je ku górze.

bab

[keridwen]

W pewnym miasteczku(nie tak dużym aby użyć słowa metropolia, ale i nie tak
małym by zwać je zapyziałą mieścińą-ot, w miasteczku właśnie)był targ. Nie, nie
targ niewolnic o hebanowych ciałach, krągłych kształtach i spojrzeniach
skrzących iskry[przez co nierzadko te istne diablice nabywali lubieżni bogacze
(do rozniecania palenisk rzecz jasna), skąd też wzięło się powiedzenie, że w
starym piecu diaboł pali]. Nie targ niewolników nawet, o rozłożystych
ramionach, grubych niczym u niedźwiedzi sybańskich i wejrzeniach zimnych, a
wzgardliwych. Był to zwykły targ-targ jakich tysiące w tysiącach miasteczek(nie
tak dużych aby użyć słowa metropolie, ale i nie tak małych by zwać je
zapyziałymi mieścinami-ot, miasteczek właśnie). Żeby jeszcze można tam dostać
jakieś wykwintne frykasy, cytrusy niespotykane, cenne sukna, lub chociaż
fikuśne bibeloty, co często na targach podobnych się zdarza-nic z tych rzeczy.
Jedyne co było do kupienia to ryby. W dodatku tylko rzeczne. A i te nieświeże.
Jak więc widzicie, miłe dziatki, był to zwykły targ rybny, zresztą drugiej
kategorii(oczywiście mogliśmy wyklarować to od razu, pomijając niezgrabne
odniesienia do niedźwiedzi sybańskich, lecz cóż to za opowieść bez wzmianki o
tychże, powiedzcie sami?). Zdarza się jednak tak, że i w gumnie błyskotkę
znaleźć można, o czym przekonał się pewien miejscowy chłopek, wyciągając złoty
kamyk z góry łajna[a było to tak: Srul Midasz, wędrowny kuglarz, zdołał
przekonać naiwnego kmiotka, że wszystko, co zje przemienia się w złoto i takim
właśnie bywa zwracane naturze(a przekonywujący to on był-niejedną dziewkę
namówił do tego i owego; nawiasem mówiąc córkę kmiotka też). Zapytał przeto
chłopa czy w zamian za gościnę woli dukata, czy wszystko to, co Srul zdoła
oddać mateczce ziemi po tejże gościnie(nie omieszkał nadmienić, że im obfitsza
wieczerza, tym hojniejsza kuglarska rzyć). Omamiony kmieć, łasy na spodziewany
profit, wybrał drugie, a że szczwany Midasz pozostawił na wierzchu złoty kamyk
(który naturalnie był fałszywy), bo jak każdy kuglarz w psotach przeróżnych się
miłował, pozornie i wilk był syty i owca cała. Oczywiście dopóki okolicy nie
obiegła wieść o Srulowym figlu. Stąd powiedzenie: nie wszystko złoto co się
świeci]. Takoż i ten targ miał swoją błyskotkę, nie złotą może, ale z pewnością
urokliwą. Błyskotka zwała się Francesca Ciccolini i była córką średniozamożnej
mieszczki Ciccolini Antonii i(podobno)pewnego opata. W każdym razie o ojcu nie
można powiedzieć nic pewnego. Francesca była śliczna. Jak na mieszczkę
oczywiście. Młode rumiane lico, kasztanowe włosy i smukła kibić stanowią
wystarczające przymioty by zachwycać się urodą każdej niewiasty. Francesca
miała jednak coś jeszcze. Atrybut o jakim marzy niejedno dziewczę, a i,
wierzajcie mi, niejeden młodzian także. Dość rzec, że proszalny Żyd(naturalnie
nie mamy nic przeciwko Żydom-to nie ich wina, że są cwani, parchaci i śmierdzą
śledziem z cebulą)za każdym razem gdy Ciccolina mijała go w miejskiej bramie
głośno współczuł dziewce, sarkając że skoro jemu, niebożątku, Pan dał ciężkie
brzemię, za jakie garb niewątpliwie uznać trzeba, to za cóż pokarał niewinną
młódkę dwoma i to jeszcze nie na grzbiecie, a z przodu[wyjaśnić spieszymy: o
ile żydowski garb był jedynie glinianą donicą, sprytnie ukrytą pod chałatem(o
czym zresztą wszyscy miejscowi dobrze wiedzieli), to brzemię dziewczyny z
donicami nie miało nic wspólnego, w co złośliwi(zazdrosne rówieśnice bądź
młodzieńcy, którym droga Francesca tego i owego odmówiła)śmieli czasem
powątpiewać(stąd porzekadło: cyce jak donice)]. A dodać jeszcze trzeba:
Francesca ukończyła dopiero piętnaście wiosen. Nie dziwota przeto, że była
atrakcją targu, który dla niej tylko ten i ów odwiedzał, licząc, iż a nuż
akurat matka wyśle młodą córkę po ryby, co rzeczywiście często miało miejsce.
Zdarzało się również, że przybywali tam niezliczeni opoje, co by dziewkę jaką
obłapić, zelżyć kogoś, albo awanturę wzniecić. Ba, zdarzało się i tak, że
opojami tymi bywali panowie chełpiący się swym rycerskim stanem, między jednym
a drugim dzbanem piwa. Właśnie kimś takim jawił się Roch Lebiega, jak wieść
niosła syn książęcy, tyle że z nieprawego łoża(mówiąc wprost-zmajstrowany z
książęcą praczką, no ale zawszeć to krew błekitna, choćby mętna nieco, a
powiadano też, że licho, ale jednak jaśnie pan o synalka dba i zginąć mu nie
zezwoli). Gdy tylko pojawiał się na targu każdy mu ustępował, mając na
względzie osobę księcia pana. Nawet pachołkowie z ratusza nie tykali zbira,
choćby gwałtu jakiego się dopuścił. Tak i tym razem Lebiega(wprzódy wypiwszy
tęgo)przechadzał się wśród kramów, rozmyślając kogo by tu wykpić, obić,
względnie wychędożyć. A ruszał przy tym groźnie wąśiskami, brwi srożył i
pobrzękiwał mieczem, tak że ludziska pokornie schodzili z drogi, unikając
Lebiegowego wzroku. Wydawało się nawet, że już, już bez awantury obyć się może,
ale-traf chciał-na targ wkroczyła miejska błyskotka, znana nam już Francesca
Ciccolini. Ach, jak ona wyglądała. Włos lśniący, wzrok jasny, pierś falująca
(ale jak, jak falująca! Zdało się, że lada moment rozerwie niewolące ją okowy
sukni, niczym mityczny Samson kajdany, którymi do kolumny świątynnej przykuli
go nienawistni Filistyni). Nie uszło to uwadze Rocha, bo i niczyjej uwadze ujść
nie mogło. Nie zastanawiając się długo rycerzyk ułapił młodą piękność za to, za
co chciało ją ułapić pół miasta, ale nikt-czy to przez ogładę wrodzoną, czy
przez strach przed prawem surowym-nie śmiał. A Lebiega owszem, śmiał.
-Słodkie grona dzieweczko, słodkie. Tylko jeszcze niedojrzałe he he... ale
poczeka się, poczeka. Pokosztujem wtedy te delicyje, rycerz ci to obiecuje ha
ha-awanturnik czknął chmielem wprost w twarzyczkę panny, ugniatając bezczelnie
dumę Francesci. A raczej obie dumy.
-Dzielni panowie! Pomocy kto w Boga wierzy!-wyrwało się strachliwie z ust
zmieszanego dziewczęcia.
Ale nikt spośród „dzielnych panów” nawet nie drgnął. Bali się tego postawnego
drągala i jego wysoko postawionego ojczulka. Widząc to Lebiega zaśmiał się
zwycięsko i puścił dziewicę, zamiarując odejść, ubawiony bezradnością
mieszczan. Nie miało to jednak przyjść mu tak łatwo.
-Poniżyłeś mnie przed całym miastem zbóju! Krwią za to zapłacisz!-krzyknęła
niespodzianie czerwona ze sromoty Ciccolina.
-Ahahahahaha-chwilowe zdziwienie Rocha ustąpiło miejsca wielkiej wesołości-A
któż miałby tej krwi utoczyć? Ci tchórze naokoło? Zaręczam panieneczko-żaden z
nich nie podniesie ręki na wielkiego Lebiegę.
-Sama ci jej utoczę wieprzu!-oczy dziewczyny płonęły już nie wstydem, a
nienawiścią-Jeśli nie dasz okazji do satysfakcji biorę całe miasto za świadków
żeś lękliwszy niźli zając!
-Heheheheheh ależ dam, dam. Liczę że później i panienka będzie równie hojna dla
starego Rocha hehehehehe-zaśmiewało się chłopisko-Tylko gdzie i kiedy?
Proponuję kuchnię, a jako oręż wybierz dziewko warząchew hehehehehe...
-Gdzie? Gdzieee?! Tu i teraz na gołe klaty tchórzu!
...
Spuśćmy zasłonę milczenia na późniejsze wydarzenia moi drodzy, ponieważ są tak
krwawe i lubieżne zarazem, że moglibyśmy o nich opowiadać dopiero godzinę przed
północą. Koniec końców całe miasto przekonało się naocznie: plotki o donicach
to podłe insynuacje, nie mające absolutnie nic wspólnego z prawdą. A Rochowi
Lebiedze niech ziemia lekką będzie.
Może się komuś wydawać, że powiastka nasza to historia, za przeproszeniem,
feministyczna, jak to się ładnie mówi wśród koleżanek Kingi Dunin. No bo
przecież, było nie było, niewinne dziewczę pokazało obleśnemu warchołowi(a że
przy tym zobaczyło całe miasto to już zupełnie inna sprawa). Jednak nie. Nie
jest to rzecz feministyczna. To tylko bajka kochanieńcy. A czas już przestać
bajać. I dlatego wróćmy do rzeczywistości drogie panie: warząchew w dłoń, do
kuchni marsz! Prezentuj pierś! Lewa, prawa! Lewa, prawa!
Strasznieśmy zgłodnie