Recepta na dłuuuugaśny wątek:)

[Gość: byłylogowany]

Do upieczenia dłuuuuuugaśnego wątku, należy przygotować następujące składniki:
1 Dwie garście obrazoburczych opinii
2 Szklankę uszczypliwych uwag
3 Kilka mocnych epitetów
4 Pół torebki kąśliwych wrzutek
5 Jedno opakowanie prześmiewczych wyrażonek
6 Szczyptę pieprznych kawałków
Całość wrzucić do porządnego kotła. Dokładnie mieszać, drążyć i urabiać. Dawać
czadu i często nakłuwać. Utrzymywać stałą, wysoką temperaturę. Dolewać oliwy
do ognia. Przy starannym doglądaniu wątku, w niektórych wypadkach można odnieś
kulinarny sukces już po dwóch dobach. Smacznego.

Choroba, zapomniałbym!

[Gość: byłylogowany]

7 1 kg pikantnych szczegółów!
Bez tego składnika może wyjść zakalec!

[Gość: kaktus]

Zabolało że nie Twój?

Pomyliles posty

[dziad_borowy]

To chyba mial byc komentarz do Boogiego kawalu o erekcji?:-)))
Dzierżborowo!!!!

[Gość: kaktus]

zapominałem :-)

[b00g13]

Przychodzi koles do pani doktor i mówi:
- Moglaby pani mi cos dac? Bo mam erekcje 24 godziny na dobe.
A pani doktor:
- Moge panu dac spanie, jedzenie i dwa tysiace zlotych miesiecznie...

Jeden ze sposobów przedłużania:

[dziad_borowy]

I od razu watek jest sporo dluzszy.
Dzierżborowo!!!

[lennon1]

Mąż z żona na zakupach.
Żona przystaje przed wystawą ze stringami i pyta się, męża czy może sobie
kupić.
Na to mąż odpowiada - na taki kombajn stringi?
Żona obrażona wraca do domu.
Zapada wieczór. Mężowi zbiera się na amory.
Przystawia się do żony, a ona na to .
Chyba nie myślisz, że będę uruchamiać kombajn dla jednego kłoska.

[Gość: byłylogowany]

Podchodzi na Piotrkowskiej przy Tuwima dwóch wygolonych, napakowanych,
wytatuowanych, odzianych w czarne skóry, wysokie glany, przyozdobionych złotymi
grubaśnymi łańcuchami, uzbrojonymi w kije w jakieś pokaźnych rozmiarów
przedmioty karkami, do wystraszonego na sam ich widok staruszka.
- Najmocniej pana przepraszamy, czy mógłby nam pan powiedzieć, jak dostać się do
Filharmonii?
- A czy jest tam może jakiś koncert? - z trwogą w głosie spytał staruszek.
- A tego nie wiemy, ale my jesteśmy z Krakowa i jesteśmy szklarzami -
odpowiedzieli chórem.

[Gość: blondynka]

Acha ! W filharmonii miał być występ krakowskiego chóru " Szklarze" ?

[b00g13]

Łódź, stare bałuty, godzina 23.00
Dwu dresów łapie jakiegoś kolesia i z groźnymi minami pytają:
- Za kim jesteś?
-Ale panowie, ja nie wiem, ja z Warszawy!

[Gość: byłylogowany]

No tak, blondynka i Lublin, więc wszystko jasne:)

[Gość: byłylogowany]

Rok 1989. Magdalenka. Sklep meblowy. Pustki jak wszędzie. Ostatni mebel jaki był
w ofercie, solidny okrągły stół, znalazł nabywcę z samego rana. Pani Stefania
Komuna w południe nieśpiesznie zamykała drzwi. Zawiesiła na nich kartkę: "Zaraz
wracam". Pani Stefania Komuna rzeczywiście niedługo wróciła.

[Gość: byłylogowany]

Artur usiadł na brzegu kanapy. Złotą zapalniczką przypalił sobie papierosa.
Spojrzał za siebie. Iwonna już słodko spała. Strużki Jej nie zaschniętego
jeszcze potu, spływały z drobnej kształtnej twarzy kobiety na jedwabną pościel.
Rozejrzał się po obszernej sypialni. Był z siebie dumny. Po raz kolejny dogodził
Iwonnie, wyposażył to ich wspólne gniazdko w przedmioty najwyższej klasy, ubrał
i zapewnił wysoki standart życia, temu jeszcze do niedawna Kopciuszkowi. Ale na
niego był już czas. Rano, jak w każdy czwartek, musiał być w Radomiu. Zgasił
niedopałek i pośpiesznie się ubrał. Prysznic jak zwykle weźmie u Jadwigi.
Pocałował czule swoje szczęście w usta i wybiegł na dół. Wsiadł do luksusowej
limuzyny. Zapiął pasy i ruszył z piskiem opon.
Artur usiadł na brzegu łoża. Zapalił papierosa i spojrzał w bok. Jadwiga
rozkosznie wzdychała przez sen. Lekko rozwarte wargi kusiły mężczyznę. Był tak
nienasycony Jej ciała. Zreflektował się jednak. Rano musiał być u Gabrieli w
Krakowie. Nie mógł przecież zawieść swojej ukochanej. W samochodzie wcisnął gaz
do dechy.
Nad ranem Artur usiadł na brzegu wersalki. Zapalił papierosa i spojrzał w bok.
Ujrzał piękną szatynkę, śpiącą z błogim wyrazem twarzy. To była cudowna noc.
Szczytowali raz za razem, bez opamiętania. Jednak on ciągle miał na Nią ochotę.
Z najwyższym wysiłkiem się przemógł. Rano musiał być u Marty we Wrocławiu. Już
na klatce schodowej pomyślał, że w przyszłym tygodniu urządzi to skromne
mieszkanko Gabrieli tak, jak Ona na to zasługuje.
Nad ranem Artur usiadł na brzegu otomany. Spojrzał w bok na wyczerpaną, śpiącą,
cudowną blondynkę. Ach, jak on Ją kochał. Dzisiejszej nocy oddała mu się
bezgranicznie. On też się nie oszczędzał. To były godziny zatracenia. Mimo tego
wciąż kusił go Jej widok. Ale Artur był odpowiedzialnym człowiekiem. Jak zawsze
w niedzielę już od rana namiętnie kochał się z Anną w Szczecinie.
Nad ranem Artur usiadł na brzegu rozkładanego fotela. Trzymając papierosa w
ustach, spojrzał w bok. Przyglądał się z ciągłym apetytem na tę wspaniałą rudą
piękność. Stanowczo zasługiwała na o wiele więcej. Już za kilka dni to będzie
inne mieszkanko. Postanowienia Artura były zawsze realizowane. Jak on Ją kochał.
Ale jako stateczny facet wiedział, że poniedziałek zarezerwowany jest dla
Bożeny. Skierował swój samochód na Olsztyn.
Nad ranem Artur, siedząc na mięciutkim łóżeczku i paląć papierosa, spojrzał w
bok. Zachłannie wpatrywał się w zjawisko, które emanowało odurzającym ciepłem. W
uszach grały mu Jej rozkoszne pojękiwania. Ale teraz Bożena leżąc na boku, spała
jak małe dziecko. Ocknął się. Rozejrzał się po pokoju i z zadowoleniem
stwierdził, iż jest on doskonale urządzony. Firma której zlecił wystrój wnętrz w
ubiegłym tygodniu, nie zawiodła. Jakże miło będzie tu wracać. Pognał jak szalony
do Poznania. Tam już ze śniadaniem czekała na niego Elżbieta.
Nad ranem Artur usiadł na brzegu materaca. Zaciągając się papierosem spojrzał w
bok. Burza złocistych loków otaczała okrąglutką buziunię Elżbiety. Czuł Ją całą,
mało było mu tych kilkunastu wspólnych godzin. Chciał jeszcze i jeszcze. A Ona
niewinnie spała. Jej piersi unosiły się miarowo i wysoko, jakby chciały wyrwać
się z Jej satynowej koszulki. Artur westchnął. Wiedział, że dzisiaj już nie ma
dla Elżbiety czasu. Za parę godzin musi oddać się Teresie. Ubranie zakładał
zbiegając po schodach. Obrał azymut na Łódź.
Około 18,30 Artur usiadł na rogówce. Spojrzał w bok, wydmuchując dym z
papierosa. Żona chrapała w najlepsze. Kochał Ją, pragnął i pożądał, ale na obiad
nie mógł liczyć. Chętnie wsunąłby się między Jej aksamitne uda, przytulił i
całkiem zatracił. Jednak rozsądek podpowiadał, żeby odwiedzić matkę. O godz. 19
pałaszował ziemniaczki z fasolką. Takie jak lubił, podsmażane, a fasolka z wody.
Nikt tak nie gotował jak matka Artura. Posiłek rozpływał mu się w ustach. Tak
smakując pomyślał, że matka mogłaby już wyzbyć się tych starych gratów. Kulawego
stołu, obskurnego krzesła i w ogóle wszystkich połamanych sprzętów. To wstyd,
żeby podejmowała go w takim okropnym mieszkaniu. Na co Ona wydaje emeryturę?
Przecież właściwie wszystko ma? Wzrok Artura zawędrował na starą komodę. Ujrzał
na niej jakąś kopertę. Wtem usłyszał dzwonek. Za chwilę do pokoju wszedł ksiądz,
a za nim matka.
- Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus - usłyszał Artur. Jako kulturalny,
dobrze wychowany, szef doskonale prosperującej firmy człowiek, odpowiedział:
- Dzień dobry panu -.
- Czy możemy się pomodlić? - spytał ksiądz.
- A proszę bardzo, módlcie się, ja w tym czasie dokończę obiad - odpowiedział
uprzejmie Artur. Nie miał zbyt wiele czasu. Nie mógł zawieść Iwonny. Przecież
jak w każdą środę póżnym wieczorem musiał być u Niej w Warszawie. Artur jeszcze
nigdy nikogo nie zawiódł.

[Gość: zet]

żenujące

Powiedziałbym raczej...

[uerbe]

...że wręcz przeciwnie. Ale ja się przecież nie znam... na dodatek się czepiam.

[Gość: byłylogowany]

Biję czołem o podłogę w podziękowaniu za tę skondensowaną opinię. Czy mogę
także liczyć na jakiś błyskotliwy post, do którego będę się mógł również odnieś?
Serdecznie już z góry dziękuję.

[per_pedes]

Miodne! Bardzo fajnie się czyta.
Oczywiście z jasnych względów to mocno subiektywna ocena, bo nie często bywam
czyimś natchnieniem. (<-

[Gość: helga]

Receptą na dłuugaśny wątek i dluugaśne wypowiedzi w których celujesz jest zbyt
duużo wolnego czasu i brak innych pożytecznych zajęć.

[Gość: byłylogowany]

My, ludzie majętni, niezależni, piękni i szczęśliwi, też jakoś musimy zabijać
czas. Nudzą mnie już wszelkie wojaże, powyżej dziurek nosa mam różnych rautów,
nie kręci mnie też kasyno. Kobiety są monotematyczne, koledzy przewidywalni,
książek już się naczytałem, moja forsa sama się obraca. Widzisz więc moja droga,
że pisanina na forum jest jakoś usprawiedliwiona. A Ty też nie masz nic do
roboty? Czyżbyś należała do tej samej grupy szczęśliwców, czy może cichcem przed
szefem klepiesz, żeby tylko czegoś nie wykonać w pracy?

[Gość: helga]

Pudło. W pracy sama jestem szefem, pracuję ciężko i nie mam czasu na fora..
Dziś mam wolne.

[Gość: helga]

O drugiej w nocy siedzisz na forum. Ze szczęścia?

A wózek inwalidzki

[gaz.musztardowy]

do którego jesteś przykuty - pomaga.

[Gość: Sonja]

Chyba bylylogowany poszedl do pracy
bo teraz juz nie ma tyle jego tekstow

do zet

[Gość: mirka]

A co jest twoim zdaniem żenujące ?

Pewnie to...

[uerbe]

...że były nabija się z prostaków.

do bylego

[Gość: mirka]

Hihihihihihi ale co było dalej ?

Chcesz dalej... to masz.

[Gość: byłylogowany]

Usłyszała zamykane drzwi wejściowe. Artur wyszedł. Teresa otworzyła oczy. Te
środy stanowiły dla niej coraz większy stres. Bała się, że jej coraz starsza
teściowa może w końcu zawieść. Trzeba się liczyć z tym, że nadejdzie taki dzień,
w którym sama będzie musiała przygotować obiad dla męża. Ale jak to zrobić, jak
Teresa znajdzie na to czas?! Cały tydzień miała dokładnie rozplanowany. Nie
miała absolutnie wolnej chwili, najdrobniejszego nawet okienka, kiedy mogłaby
przygotować jakikolwiek posiłek dla Artura. Kochała Go do szaleństwa, stanowił
niezastąpiony element jej życia. Nie wyobrażała sobie środy bez Niego. Tych
kilkunastu uniesionych godzin. Czuła, że być może wspólny, niekoniecznie
przecież wykwintny, wszak wspólny obiad, jeszcze bardziej scementuje ich
małżeństwo. Była jednak całkowicie usprawiedliwiona. Wystarczyło rzucić okiem do
jej kalendarza. Czego miałaby się pozbyć, z czego zrezygnować? Czy kobieta dotąd
niezawodna, mogłaby nagle przewrócić do góry nogami całe swoje życie? Kogoś
zranić, wyrządzić krzywdę bliskiej osobie? Na kogo lub na co postawić krzyżyk?
Zresztą popatrzmy na harmonogram Teresy. Zacznijmy od środowego wieczoru.
21,30. Adam. Jej miłość od lat. Był niezwykle punktualny, niezawodny. Zawsze ze
świeżym bukietem róż. Przystojny i szarmancki. Wspólne z Adamem noce, były dla
Teresy kwintesencją pełni życia. Idźmy dalej.
20,00, czwartek. Stefan. Mogła regulować w ten dzień zegarek. Wyczuwała Jego
subtelny zapach, nim zadzwonił do drzwi. Karmili się miłością. Bombonierki od
Niego pałaszowała dopiero po Jego wyjściu. Stefan był mistrzem Ars Amandi.
Westchnęła tęskno.
Piątek, godz. 19,30. Krzysztof. To była jej słodka tajemnica. W żadnym razie nie
mogła wiedzieć o Nim którakolwiek z przyjaciółek Teresy. Rzucał urok na każdą
kobietę. Nie żeby był jakimś podrywaczem, bawidamkiem czy żigolakiem za trzy
grosze. O nie! Był skromnym, chyba nawet nie zdającym sobie sprawy z tego, jaki
bije zeń ogień mężczyzną! W każdym razie, na sam Jego widok kobiety traciły
głowy. I jak tu nagle zrezygnować z kogoś takiego?!
Soboty z Rajmundem. Od 22,00 tegoż dnia, aż do niedzieli wieczorem, krew Teresy
pulsowała niebezpiecznie prędko. Naprzemienne fale gorąca i zimna, obejmowały
całe jej jestestwo. Niczym jak przy wybuchach wulkanu, targały nią przy Nim
konwulsje, dreszcze i uniesienia. Ciało w okolicach bioder nabierało
jaskrawoczerwonych barw. Rajmund wypełniał ją całkowicie i bezapelacyjnie. Nie
sposób Go stracić!
Świąteczna niedziela. Andrzej to rodzynek. Właśnie tak jak świąteczny placek
okraszany gęsto bakaliami, Andrzej szprycował Teresę. Czuła od Niego wanilię.
Kiedy wtapiała się z całych sił w Jego mocarne ramiona, doznawała uczucia, jakby
przebywała na Wyspach Wielkanocnych. Uwielbiała ten stan. Sama myśl o Andrzeju,
była jedną wielką słodyczą.
Poniedziałek. Dla większości kobiet ten dzień, to powrót do codziennej szarości.
Nie dla Teresy! Już o 18,45 nieśmiało pukał do jej drzwi Marek. Niby nie
pozorny, nie wysoki, szczupły, niemal dziecko. Pozory myliły. Kiedy lądowali w
wielkim małżeńskim łożu Teresy, budził się w Nim lew. Warczał, kąsał, drapał,
acz delikatnie i z wyczuciem. Ciągle ochoczy, wiecznie pazerny na jej kołyszące
się ciało, spragniony jej ust, piersi i łona. Prawdziwy szatan!
Późno wieczorny wtorek. Szczepan pojawiał się u niej o 23,30. Co tam pojawiał!
Wpadał jak szalony! Już od progu rzucał się niczym napalony sztubak, przypominał
wyposzczonego alumna lub powracającego z wyprawy na K-2 himalaistę. Tak,
kojarzył się jej ze zdobywcą gór, bowiem szczytowała wraz z nim niezawodnie. Te
niesamowite wtorki były nie do przecenienia. To raj na Ziemi. Tego dnia
wiedziała co czuła Ewa w Edenie.
I jak tu zmienić życie?! Zamknęła kalendarz. Znała go na pamięć, ale lubiła go
przeglądać. Chwil na to miała niewiele. Tyle, co we wtorkowe popołudnia. To tego
dnia, co tydzień, odwiedzała teściową. Troszczyła się o tą starszą kobietę, jak
o własną matkę. Jej zdrowie, witalność i chęć do życia, były najlepszą gwarancją
pożycia Teresy i Artura. Nie lubiła tylko domu teściowej. Te brzydkie, stare
meble. Ta stęchlizna i zapach kuchenny. To były przykre wrażenia. Ale coś za
coś. Teresa umiała ponieść ofiarę. Co wtorek zaglądała na pół godziny do
zaniedbanej kamienicy. Prędko opowiadała o swoim małżeństwie, szczerze
zachwalała Artura, przypochlebiała się zaniedbanej kobiecie w przydeptanych
papciach. Raz do roku zostawiała na komodzie w pokoju kopertę. To była cena,
jaką płaciła za udany związek z ukochanym mężem.

[Gość: mirka]

i oni tak...każdego tygodnia? Chyba teraz nastąpi reklama środkow
farmakologicznych, a moze... Nie ukrywam, chetnie przeczytam dalej, lubie dobra
literature.

Amen??

[gaz.musztardowy]

najlepiej spytać aarda? Nie co Aard?

[Gość: lavinka z nielogu]

Rekord 4000 nie był postów? jak?

alv
(-;

[Gość: lavinka]

No coś kiepsko z tym tasiemcem....