Panie Bozia :oP

[ninna]

Kto ci dal prawo uwlaszczania sobie narodowego napitku mojego Ukochanego??

Popatrz sobie na napisek...

MADE IN....?

A buteleczki tez sa niezle...

:oPPP

[p8]

Ja nie zawłaszczam, ja dążę...

Absolut (z łaciny absolutus - bezwarunkowy, niezwiązany), osobowy bądź
nieosobowy byt pierwotny i doskonały, całkowicie niezależny, niczym
nieograniczony, posiadający w sobie wszelkie racje swego istnienia; pełnia
bytu. Termin wprowadził Plotyn, określając nim prajednię, z której emanują
wszystkie inne byty.

W religii, zwłaszcza w wielkich religiach monoteistycznych, utożsamiany z
osobowym Bogiem. W religijno-filozoficznej myśli Wschodu najwyższa
rzeczywistość o charakterze osobowym (np. Trimurti, Iśwara) bądź częściej
nieosobowym (brahman tożsamy z atmanem, śunjata). W dziejach filozofii Zachodu
jego rozumienie było zmienne.

U przedstawicieli jońskiej filozofii przyrody zagadnienie miało postać pytania
o arché (zasada). Platon za absolutne uznał Dobro, stojące na szczycie świata
idei. Dla Arystotelesa absolutowi odpowiadał rozumiany areligijnie byt
najdoskonalszy, konieczny i niezmienny, czysty akt albo czysta forma,
najdoskonalsza substancja, myśl samomyśląca; czynnik ten uznawał za pierwszego
poruszyciela, a nie stwórcę odwiecznego świata. Św. Tomasz z Akwinu podkreślił
m.in. jego prostotę, niezmienność, wszechobecność i pełnię przejawiającą się
tożsamością istoty i istnienia. Mikołaj z Kuzy scharakteryzował go z kolei
jako coincidentia oppositorum - współistnienie przeciwieństw. W mistycznej
koncepcji Eckharta z Hochheim absolut rozdwaja się na nicość będącą pełnią
bytu i osobowego Boga.

Dla J. Boehmego to bezpostaciowy, nieokreślalny Ungrund. U R. Descartesa jako
stwórca świata jest przede wszystkim naczelną ideą-racją, bezwględnie
konieczną. U N. Malebranche'a to nieskończenie doskonały byt, poznający w swej
substancji istotę pozostałych bytów, które uprzyczynawia tak dalece, że
stanowią one dlań jedynie okazję do działania (okazjonalizm). B. Spinoza ujął
absolut zgodnie z zasadami panteizmu, G.W. Leibniz określił go zaś jako
centralną monadę, a zarazem "zegarmistrza", którego obecność wyjaśnia
istnienie i działanie zegara-świata. T. Hobbes i D. Hume stwierdzili
niemożność jego poznawania na polu filozofii. I. Kant podzielił tę opinię,
pozostawiając jednak absolut jako zasadę unifikującą w dialektyce
transcendentalnej oraz jako postulat rozumu praktycznego, uzasadniający
porządek moralny. H.A. Taine i E. Renan mianem absolutu określali ogół praw
rządzących światem.

W filozofii niemmieckiej XIX w. absolut oznaczał: dla J.G. Fichtego
niesubstancjalną i nieświadomą, czystą, twórczą jaźń, dla F.W.J. Schellinga
doskonałą pierwotną tożsamość bytu idealnego i realnego, podmiotu i
przedmiotu, natury i ducha, dla G.W.F. Hegla całość niegotową, rozwijającą się
i ujawniającą w procesie dialektycznym.

Filozofia współczesna poświęcała uwagę głównie poznawalności absolutu.
Zarysowały się dwa kierunki. Pierwszy zdominowała opinia, iż poszukiwanie,
poznawanie i akceptacja bądź odrzucenie istnienia absolutu to sprawa serca,
uczuć, wiary, intuicji, nie zaś rozumu (m.in. H. Bergson, M. Blondel, M.
Scheler, A. Camus, J.P. Sartre). W drugim przyjęto możliwość jego poznania na
drodze racjonalnej - w powiązaniu z odkryciami nauk szczegółowych, zwłaszcza
przyrodniczych (np. P. Teilhard de Chardin, A.N. Whitehead, C. Tresmontant),
bądź poprzez wypracowywanie dowodów na jego istnienie wzorowanych na filozofii
klasycznej (np. K. Rahner).

A z bulekowych to najdoskonalszy:
www.absolutad.org/misc/kurant.jpg

ps.Pozdrówki dla Ukochanego:)