Nasi kochani rodzice

[Gość: paza]

Moja mama jest osobą, która żyje wyłącznie emocjami. Lubi pomagać ludziom, ale
gdy ktoś nie odwdzięcza się czuje się zraniona i zdradzona. Płacze, cierpi i
jest ogólnie nieszczęśliwa. Według niej nikt jej nie rozumie i niemalże nikt
nie kocha. A najgorszą osobą jestem ja - jej córka. Nie zabieram jej do kina,
nie rozmawiam z nią itd. Nie jestem wdzięczna za to co od niej dostałam i
ciągle nią manipuluję. Gdy zaproszę ją na obiad, to na pewno tylko po to, żeby
coś od niej uzyskać. Gdy ona mnie zaprosi na obiad, to czuję się u rodziców w
domu jak gość ( od 8 lat mieszkamy osobno). Gdy pytam czy jej pomóc odmawia, bo
lubi gotować, ale później zawsze podkreśla jaka jest zmęczona i przez
wszystkich wykorzystywana. Przykłady mogłabym nożyc, ale po co.
Po każdej rozmowie z nią jestem po prostu zdołowana. I przy każdej rozmowie
słyszę, że jest najlepszą matką pod słońcem. Inne nie chcą pilnować wnuków (
prosimy ją średnio raz na trzy miesiące), gotować obiadów i w ogóle są wygodne.
A ja nie ponoć nie doceniam.
Jak wyglądają wasze relacje z rodzicami ?

[perry.]

Hmm, powiem tyle, że relacje z moją mamą (tata zmarł w 1990) stały się
poprawne, wręcz partnerskie dopiero gdy wyprowadziłem się nie tyle od niej, co
z kochanej Łodzi. Mieszkam sam juz od +- 1992/3 roku, ale dopiero od 1998 i ja
mam spokój i moja mama wie, że ma syna a nie dziecko (w tym "toksycznym"
sensie).

I niech tak zostanie :-)

Pozdrawiam - Perry

[Gość: geograf]

u mnie jest całkowicie inaczej niż u pazy, na szczęscie..:)) ale nie zazdroszczę i współczuję i życzę zmiany jej zachowania...

[kropka.]

Wiesz co, Pazo? sądzę, że nic już na to nie poradzisz. Po prostu - przyjmij, że
tak jest i przestań się przejmować.
Są ludzie, którzy są szczęśliwi, jak są nieszczęśliwi. Mam w rodzinie podobną
osobę, dla której nie ma większej przyjemności, niż być chorą, zatyraną,
nieszczęśliwą, upokarzaną. Nie ma większej przykrości, jak powiedzieć
jej "świetnie dziś wyglądasz". A powiedz: "jesteś ostatnio bardzo blada" -
rozkwita!!! Też często słyszałam, że "poświęciła się dzieciom". Do czasu, gdy
nie wytrzymałam i zapytałam, kto miał się jej dzieciom poświęcić? Sąsiadka?
Obraziła się, ale pomogło. Przynajmniej przy mnie "nie poświęca się".
Trudno. Ten typ tak ma i nic nie poradzisz. Przyjmij to jako cechę charakteru.
Męczącą dla otoczenia, ale można się przyzwyczaić. Czego ci życzę :))
Pozdrawiam

[geograf]

a czy jest jakiś termin lekarski określajacy takich ludzi, bo to altruiści chyba nie sa??? a może altruistomasochiści???

[kropka.]

wystarczy sadomasochiści. Katują siebie i najbliższych.

[Gość: Paza]

W tym wszystkim muszę pamiętać, że to moja mama i przeciez ją kocham i jet mi
jej czasem bardzo żal.
Psychologowie nazywają to czego wymaga ode mnie moja mama syndromem
niedojrzałości rodziców, którzy siadają swoim dzieciom na kolanach i wymagają
opieki i wsparcia jak małe dziecko. A ja już mam swoje dziecko. Jedyne co wiem
na pewno, to że nie mogę być w przyszłości dla mojego dziecka takim ciężarem.

[Gość: saida]

moja mama wciaz traktuje mnia jak mała dziewczynke z wielka kokarda we
włosach,chociaz te czasy dawno juz mineły.Wyjechałam z domu majac lat 15 i tyle
lat chyba juz zawsze bede miec w pojeciu moich rodziców.
Niestety przychodzi taki czas kiedy trzeba powiedziec(chociaz serce boli),ze ma
sie juz swoje zycia i własny na nie poglad.Ja przez długi czas czułam sie w
pewnym sensie winna ,ze opusciłam dom i nie dałam rodzicom "nacieszyc "sie
kochana córeczka dłuzej.Miałam zal do siebie ,ze nie jestem dobra córka,ze
ciagle narazam ich na stres itp.Pewnego dnia jednak zrozumiałam ,ze to nie ja
jestem nie w porzadku...postawiłam na swoim wbrew wszystkim i wszystkiemu
i...zdobyłam ich wieksze zaufanie i zrozumienie.Od jakiegos czasu zarówno mama
jak i tato STARAJA SIE widziec we mnie dorosła ,odpowiedzialna kobiete...trzeba
tylko zaryzykowac i "wykrzyczec",co nas meczy i drazni...to naprawde działa.
....z pozdrowieniami...
saida

[Gość: geograf]

podziwiam saido- nie łatwo jest sobie uświadomic takie rzeczy... podziwiam i gratuluje

[Gość: marek]

Niestety, to sie odnosi to wiekszosci rodzicow: matki manipulatorki, ojcowie
jak warzywa, im przytakujacy. Spoleczenstwo jest zbyt tolerancyjne i lagodne
wobec rodzicow. Wychowac dziecko to wielka odpowiedzialnosc, do tego trzeba sie
przygotowac. Mam nadzieje ze nowy rok i nowe tysiaclecie beda pod znakiem
prawdziwej, dobrze zrozumianej milosci do dzieci, bo jej bardzo brak na tym
swiecie. Szczesliwego Nowego Roku dla wszytkich!

[kropka.]

no cóż... jestem córką i matką, więc przypomnę powiedzonko:
Pół życia zatruwają nam rodzice, a pół - dzieci ;-)
Coś w tym jest.
Pozdrawiam

[Gość: marek]

kropka. napisał(a):

> no cóż... jestem córką i matką, więc przypomnę powiedzonko:
> Pół życia zatruwają nam rodzice, a pół - dzieci ;-)
> Coś w tym jest.
> Pozdrawiam

Wlasnie problem tkwi w takiej postawie. A co do bycia matka, to zawsze mamy
wybor - i nikt nie bedzie nam zycia "zatruwal".

[geograf]

oj tu traca o nieprzyjemne tematy, zwłaszcza w czasie głębokiego niżu demograficznego w Polsce;)
czyżbyś nie lubił dzieci???

[kropka.]

Jasne! Np. utopić. Ale niestety, nie mam tak dużego wiadra.
Przy okazji tej dyskusji zapytałam swoje dzieci jaką, ich zdaniem, jestem mamą.
Odpowiedziały zgodnie: idzie wytrzymać.
To chyba nie jest tak źle :))

[Gość: marek]

kropka. napisał(a):

> Jasne! Np. utopić. Ale niestety, nie mam tak dużego wiadra.
> Przy okazji tej dyskusji zapytałam swoje dzieci jaką, ich zdaniem, jestem mamą.
>
> Odpowiedziały zgodnie: idzie wytrzymać.
> To chyba nie jest tak źle :))
A moze po prostu nie robic dzieci! Topienie jest zbrodnia, nie robienie tylko
osobistym wyborem. A co do nizu demograficznego, to znaczy on moze to ze Polska
wychodzi ze sredniowiecza, ludzie maja mozliwosc wyboru. I zycze troche ambicji :
zamiast byc tylko do wytrzymania, postarac sie o cos wiecej.

[ninna]

Gość portalu: marek napisał(a):
> A moze po prostu nie robic dzieci! Topienie jest zbrodnia, nie robienie tylko
> osobistym wyborem. A co do nizu demograficznego, to znaczy on moze to ze Polska
>
> wychodzi ze sredniowiecza, ludzie maja mozliwosc wyboru. I zycze troche ambicji
> :
> zamiast byc tylko do wytrzymania, postarac sie o cos wiecej.

Spytam sie tylko jedna rzecz. Gdy wszyscy beda mysleli tak jak ty, kto bedzie
pracowal gdy ty bedziesz stary i pujdziesz na emeryture? Kto bedzie sie opiekowal
toba gdy bedziesz tak stary, ze nie bedziesz mogl sam sie podetrzec gdy bedziesz
sral? Nie mowie, ze to jest obowiazkiem dzieci, ale gdy wszyscy beda mysleli jak
ty nie bedzie nowej generacji.. Nie wiesz, ze na zachodzie to jest problemem?
Jest za duzo starych ludzi a za malo mlodych.. Gdy jest za malo mlodych, to nie
tylko jest za malo osob co sie moga opiekowac starymi. Jest tez za malo osob co
placa podatki i nie starcza na emerytury dla staruszkow. Na razie nie jest az tak
zle, ale panstwa widza co sie dzieje i domyslaja sie, ze tak w przyszlosci
bedzie. U nas prawie blagaja kobiety na kolanach rzeby rodzily dzieci.

pozdrowka
NINNA

[Gość: paza]

Jeszcze zanim zaszłam w ciążę wiedziałam (wsparta wieloma książkami
reprezentującymi różne poglądy o wychowaniu dziecka), że chce urodzić dziecko,
wychować je najlepiej jak umiem i oddać światu. Wiem, że to trudne, ale staram
się być matką, która ma własne życie.
Przyjdzie chwila, gdy Córcia moja kochana zamiast świąt z rodzicami wybierze
narty z jakimś przystojniaczkiem- ale przecież taka jest kolej rzeczy.
Sama sobie życzę wytrwałości.
A wszystkich, którzy mają i tych normalnych, i tych nie zupełnie rodziców
pozdrawiam.

[kropka.]

Gość portalu: paza napisał(a):

> Przyjdzie chwila, gdy Córcia moja kochana zamiast świąt z rodzicami wybierze
> narty z jakimś przystojniaczkiem- ale przecież taka jest kolej rzeczy.
Jasne. Ale najpierw niech pomoże w przygotowaniu świąt. Tego nie odpuszczaj :))
A poważnie: wyjazd córki z przystojniakiem jest znacznie większym problemem dla
taty, niż dla mamy. W każdym z nas tkwi kompleks Edypa i jest to podobno zupełnie
prawidłowe.
Pozdrawiam

[Gość: paza]

To fakt, tata jest zakochany w maleńkiej królewnie po uszy.
A przeczytałam kiedyś, że to bardzo dobrze, gdy ojciec traktuje córkę jak
królewnę, ale jednocześnie musi jej pokazywać, że to matka jest królową jego
serca. Tylko wtedy daje się dziecku prawidłowy obraz świata i pozwala zachować
równowagę w rodzinie.
Forumowicze płci męskiej - CZY DBACIE O SWOJE ŻONY, DZIEWCZYNY, NARZECZONE ?!

[aksa]

Na tle waszych wypowiedzi widzę że powinnam podziękować moim rodzicom za
wyrozumiałość, tolerancję i spokój z jakim mnie wychowali i z jakim układamy
teraz wzajemne stosunki
Pozdrawiam