Oddała życie synowi

[Gość: zapalniczka]

"- Niezależnie od tego, jak skończy się moja walka z chorobą, już wygrałam.
Oskar jest częścią mnie, więc będę żyła w nim - powiedziała nam parę miesięcy
temu Ania Radosz."

nie zrozumiem nigdy takiej postawy. kobieta nie chce się poddać chemioterapii,
decyduje się na pewną śmierć, żeby tylko uchronic życie nienarodzonego - no i
pięknie, łza się w oku kręci nad dzielną matka
ale dzieciak niemal od urodzenia jest sierotą, a jego wychowanie zostaje
scedowane na innych
zapachniało średniowieczem i matką umierającą w połogu
wydać potomstwo na świat, nawet za cenę życia - zaiste, bardzo chwalebne

[Gość: matka p]

nie" nawet za cenę życia" - ale aż za takš cenę !
je?li trzeba - przyjšć kulkę na siebie, zasłonić przed niš swoje dziecko......

ty by? tego nie zrobił?

to biedne twoje dzieci (je?li je masz)

[Gość: zapalniczka]

jak uczy historia, zasłanianie dziecka własnym ciałem przed kulką nie daje
specjalnych efektów. okrutny germański oprawca zabiwszy kobietę strzelał także
do dziecka.
o moje dzieci się nie martw. pożałuj lepiej chłopaka, który nie pozna własnej
matki, całe życie żyjąc ze świadomością, że umarła przez niego.

[Gość: matka p]

mam wrażenie, że twój sposób my?lenia to prowokacja do dyskusji na forum, może kogo? z redakcji ale nie ważne. chłopaka nie trzeba żałować tylko wychowywać. ma ojaca i napewno innych krewnych, a także wielu przyjaciół (jeszcze ich nie zna ale dowie sie, że jego MATKA i on sš w ich oczach cenni, że MATKA umarła dla niego nie "przez niego)

kończę dyskusję. życzę ci pomy?lno?ci i zrozumienia,że z miło?ci oddaje się nawet życie.
będziesz miał kłopoty z pojęciem miło?ci (tej prawdziwej bez cienia egoizmu)

[Gość: palladia]

zasłanianie ŻYJĄCEGO dziecka własna piersią to dla matki zazwyczaj odruch bezwarunkowy. Poświęcanie własnego życia dla NIENARODZONEGO dziecka to ideał, do którego chca nas zmusić prawicowe władze. Na razie im się nie udało, ale historie takie jak ta maja na celu pokazanie polskim kobietom jaki powinien byc wzorzec. Tej kobiety strasznie mi szkoda, jej dziecka jeszcze bardziej, ale do licha cięzkiego zauważcie, że ona podjęła tę decyzję SAMODZIELNIE. Tu w Plosce zmuszonoby ja do takiej decyzji.
A z innej beczki a'propos ratowania dzieci kosztem życia matek, to gdzieś czytałam o ludzie, w którym w razie zagrożenia poświęcało się dzieci a nie kobiety w wieku rozrodczym, rozumując tak: kobieta zawsze może urodzic następne dziecko, dziecko dziecka nie urodzi.... może to i prymitywne, może okrutne, ale czasami warto się nad czymś takim zastanowić

[Gość: Człowiek]

Zapalniczka - Ty chyba nie masz dzieci? Ja jestem ojcem już trójki, ale
macierzyństwo wciąż stanowi dla mnie tajemnicę. Nie mam wątpliwości że moja żona
wybrałaby tak samo. Co nie zmienia faktu, że chylę czoła przed Anią i uważam, że
Jej synek może być z niej dumny. Życzę dużo siły ojcu. I żeby przyjaciele
okazali się prawdziwi.

[Gość: zapalniczka]

czyli wolałbyś, żeby w sytuacji choroby żony zaprzestała ona leczenia, i za cenę
własnej śmierci obdarowała ciebie kolejnym potomkiem?

[horpyna4]

Dajcie spokój, najważniejsze jest to, że kobieta miała wybór. I skorzystała z
niego tak, jak chciała - nikt jej do tego nie zmuszał. Być może dzięki temu była
szczęśliwsza, niż gdyby umierała np. rok, czy dwa lata później (przecież nie
miała żadnej gwarancji całkowitego wyleczenia), wciąż żałując dziecka, któremu
zaszkodziło jej leczenie.
Najważniejsze jest, żeby w takich sytuacjach kobieta mogła dokonać sama wyboru,
jaki by on nie był. I każdy należy uszanować, a nie krytykować, czy wywierać
presję w imię "jedynie słusznej" opcji.

[Gość: Człowiek]

Na szczęście ten dylemat jest dla nas czysto teoretyczny, dlatego nie jestem w
stanie Ci na to odpowiedzieć. Nawet słowo 'wolałbym' tu niezbyt pasuje ...
Wierzę po prostu w coś, co nazywamy 'człowieczeństwem'.

Na całość naszej osoby składa się m.in. 'serce' i 'rozum' (tak to chyba
określają psycholodzy). I te dwie części chyba bywają w konflikcie (?).
Zauważyłem u siebie że kiedyś byłem bezwzględnie po stronie serca, potem rozumu,
a teraz - na starość ;) - z powrotem doceniam serce. I nie jestem już pewien czy
ten konflikt w ogóle istnieje. Pewne rzeczy nie chcą być proste tak jak byśmy
sobie tego życzyli. I ta sytuacja do nich należy. Trudno ją osądzać, zwłaszcza z
perspektywy ludzi, którzy takiej tragedii nie przeżywają. Zresztą jest mnóstwo
rzeczy, których nie rozumiemy.

Nie wiem co bym 'wolał' - ale na pewno postawa Ani budzi mój najwyższy szacunek.

[Gość: ewussss]

Nie potepiam ludzi, ktorzy zrobiliby inaczej, bo to tylko nasza osobista
decyzja, ale smie twierdzic, ze ten kto nie rozumie takiej postawy matki chyba
sam prawdziwie nie kocha swoich dzieci albo ich po prostu nie ma. Nie wie ze
matka jest w stanie dla dziecka zrobic absolutnie wszystko, lacznie z oddaniem
za nie zycia. Jako kobieta postapilabym bez wahania dokladnie tak samo. Inaczej
do konca zycia zzeralaby mnie mysl ze zabilam lub odebralam zdrowie wlasnemu
dziecku, mialabym glebokie poczucie winy i nigdy bym sobie tego nie wybaczyla.
Natomiast mysle, ze dziecko ktore nigdy nie pozna swojej mamy nie bedzie
cierpialo w tym stopniu jak ona sama - bo wychowa sie w mysli ze mamy nie ma,
przywyczai sie do mieszkania z samym ojcem i z pewnoscia bedzie prowadzilo
normalne zycie tylko w glebi serca pamietajac o mamie, ktora byla na tyle
kochajaca ze pozwolila mu sie urodzic i poznac swiat. No chyba ze ojciec
wychowa je z poczuciem winy za smierc matki... To juz inna para kaloszy.
Pan powyzej oczywiscie ze nie "wolalby" zeby jego zona umarla, bo nie ma
odpowiedzi na pytanie czy wolalbys aby umarla twoja - matka, zona, corka,
siostra itp, ale z pewnoscia zrozumialby taka decyzje i ja uszanowal.